Lucky to be in love with my best friend ไอดอล โปรดูเซอร์ เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่่อ

ตอนที่ 10 : IT'S A LONG WAY FROM HERE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 มิ.ย. 61

        "เน... อปป้า ซารางเฮ..."              

 

     เธอซุกหน้าเข้ากับอกเขา

 

        " อื้ม แล้วเอาไงกับชีวิตต่อดี? "

 

        " จะกลับเลยไหม? "

 

      หรือจะอยู่นี่ นอนนี่ไปเลย

 

      ได้แต่คิดในใจ ไม่ดีหรอก ชญ. สองคนยังไม่ได้แต่งงานกันมานอนเตียงเดียวกัน ห้องเดียวกัน แทไม่ยอม!

 

      แถมอีกฝ่ายยังเป็นไอดอลดังด้วย ตายๆๆๆ

 

        "ถ้าบอกว่าไม่กลับจะพาไปเที่ยวมั้ยล่ะ"

 

     มุนอาเริ่มกลับไปอ้อนเขาอีกครั้ง

 

     แหม เป็นแฟนแล้ว ไม่ต้องเกร็งแล้ว

 

        " ขี้เกียจ "

 

      คิดว่าเป็นแฟนแล้วจะอ้อนเหรอ คิดว่าจะตามใจเหรอ โถ่แม่หนู

 

     โถ่เอ้ย ใช่ คิดถูกครับ

 

         " อ่ะ ไม่ขี้เกียจก็ได้ จะไปไหนลากไปเลยครับ เป็นของคุณแล้วครับ เย้.. "

 

        "ไปใหนดีน้าาาา"

 

     เธอคิดถึงที่เที่ยวที่อยากจะไป

 

        "ไปใหนดีอะ"

 

     เธอหันไปถาม

 

        ใหนๆจะพาไปเที่ยว ตามใจแฟนหน่อย

       

        " ไปในห้องนอน แล้วก็เปิดแอร์นอนยาวๆ ไปสักอาทิตย์นึง.. "

 

         " ไม่รู้ แล้วแต่เลย "

 

      กอดอกมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าแบบ แล้วแต่สิ เชิญ ตามใจ

 

        "ให้ตาย เหมือนยุนกิวงบังทันเลย"

 

     เธอขำ

 

        "ไปโซลทาวเวอร์กัน"

 

     เธอยิ้มเป็นประกาย

 

        " เขินนะเนี่ย ชมว่าผมเหมือนที่รักของผมขนาดนี้.. "

 

     สมัยเรียน คือพอดีว่าเป็นอม. อ่ะครับ เมนยุนกิหนักมากก แฟนบอยหนักมากอ่ะครับ แต่โตมาก็ต้องสงบเสงี่ยมลงหน่อย

 

     แทมินยืนกอดอกนิ่ง มองอีกฝ่ายขำด้วยแววตาที่ทั้งหมั่นใส้ ทั้งหมั่นเขี้ยว อยากแกล้งซะจริง

 

        "อ๋อ ที่รักนาย เอาไปเลย ไปหาจองกุกดีกว่า "

 

        " อ๋อ เชิญสิ ตามใจเลย.. "

 

        " แต่จองกุกของเธอทำแบบนี้ไม่ได้นะ.. "

 

      แทมินฉวยโอกาสเดินเข้ามาใกล้หญิงสาว ก่อนจะหอมแก้มขาวเนียนของเธอโดยไม่ให้อีกฝ่ายตั้งตัวทัน

 

      ก่อนจะยิ้มอย่างมีชัยและเดินเข้าไปในห้อง

 

        "!!!!!"

 

     มุนอายกมือมาจับแก้มของตัวเองอย่างตกใจ

 

     ตานี่! ได้ทีเอาใหญ่เลยนะ!

 

        "ด... เดี๋ยวซี่!"

 

     เธอรีบเดินตามไป

 

        " อะไรเล่า.. โถ่ "

 

      สบทออกมาด้วยน้ำเสียงกลั้นขำ ก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ กระเป๋าเงิน และของจำเป็นเดินออกไปยืนรออยู่หน้าห้อง

 

         " อ่ะครับ เสด็จได้แล้วครับแม่คุณ.. "

    

        "แต่ต้องกลับไปเปลี่ยนชุดก่อนอะ"

 

     ก้มลงมองชุดตัวเอง โคตรจะไม่เหมาะกับการไปเดินเที่ยวโดยไม่ดึงดูดความสนใจเลย

 

        "พาไปคอนโดก่อนนะคะ คุณแฟน~~"

 

     มุนอาเกาะแขนของอีกฝ่ายและส่งรอยยิ้มหวานไปให้

 

        " ครับ ตามสบาย... "

 

      ยิ้มอ่อนๆ ก่อนจะเดินนำอีกฝ่ายที่เกาะแขนอยู่ ไปที่คอนโดของเธอที่อยู่ไม่ไกลมากนัก

 

        "เข้ามาเลย" รกหน่อยนะ"

 

     เธอพูดไปขำไป จริงๆมันไม่รกเลยสักนิด มีแค่แฟ้มแพลนเนอร์เล่มเล็ก กับไดอารี่เท่านั้นเองที่วางไว้บนโต๊ะรับแขก

 

        "รอแปปนะ เดี๋ยวจะรีบเปลี่ยน"

 

     เธอพาอีกคนไปนั่งที่โซฟาแล้วมุดหายเข้าไปในห้องนอน

 

        " แบบนี้เรียกรก.. "

 

        " ห้องผมคงเป็นกองขยะล่ะมั้ง "

 

    ร่างใหญ่ทรุดตัวนั่งรออีกฝ่ายบนโซฟา พลางมองบรรยากาศรอบๆ ด้วยความเพลิดเพลิน พร้อมกับหลุดยิ้มออกมาเล็กๆ

 

     มุนอาใช้เวลาจ้องมองตู้เสื้อผ้า เธอต้องห้ามใจอย่างมากที่จะไม่รื้อออกมาดูทีละตัว

 

        "อืม... หนาวแบบนี้ คอเต่าละกัน"

 

     เธอรีบเปลี่ยนเป็นเสื้อคอเต่าแขนยาวและสกินนี่ยีนส์ รวมถึงเสื้อแจ็กเก็ตหนัง และรองเท้าบูธหนังส้นสูง แน่นอนว่า ทั้งหมดเป็นสีดำ

 

        "แทมินอ่า~ เสร็จแล้ว"

 

     เธอเดินออกมาจากห้องนอนในทันทีที่เก็บชุดที่ใส่มาลงตะกร้ารอซักแล้ว

 

        " แต่งซะดำขนาดนี้ ไว้อาลัยใครเหรอครับแม่คุณ "

 

         " หรือไว้อาลัยให้ผมที่จะทำเพลงให้ไม่ทันกันนะ ฮะๆ "

 

      พูดแซวอีกฝ่ายขำๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา

 

        " เออจริงสิ แล้วจะเอายังไงหล่ะ? "

 

      เอายังไงในที่นี้หมายความว่า ทั้งอีกฝ่ายและตนต่างก็เป็นคนที่สังคมรู้จัก ถึงจะบอกไม่แคร์ใคร แต่มันก็อาจเสียหายได้ กับตนไม่เท่าไหร่ แต่กับอีกฝ่ายหล่ะ?

 

        "ก็ บอกไป เขาไม่โอก็ช่าง ความสุขของฉัน"

 

     เธอยักไหล่แล้วเดินไปพิงตัวเขาเอาไว้

 

     ในตู้เสื้อผ้ามีแต่สีดำน่ะสิ

 

        "อีกอย่าง ชั้นเชื่อว่า อย่างนาย แต่งเพลงทันอยู่แล้ว"

 

     เธอเอื้อมขึ้นไปหอมแก้มเขาอย่างรวด ก่อนจะก้มหน้างุดด้วยความเขิน

 

        "ก็ บอกไป เขาไม่โอก็ช่าง ความสุขของฉัน"

 

        " เอ๊ะ อะไรหล่ะเนี่ย? "

 

        " แบบนี้หน่ะ.. "

 

      เดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายพร้อมทำสีหน้าที่เห็นแล้วน่าขนลุก

 

        " ข้างนงข้างนอกไม่ต้องไปแล้ว.. "

 

        " แค่ในร่มก็สนุกได้ "

 

#พี่แทคนกาม2017

       

        "บ...บ้า! ไปเร็วๆ เดี๋ยวรถติด!"

 

     มุนอารีบเสหน้าไปทางประตูก่อนจะดึงอีกคนออกมา

 

     คนเรามันเปลี่ยนกันเร็วปานนี้เชียว

 

     ไม่ได้เปลี่ยนเร็วหรอก แค่ไม่รู้ไงว่าเป็นคนแบบนี้

 

      มันอยู่ในสายเลือด...

 

      ถอนหายใจเอือมๆ ก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายไป

 

         "..."

 

     มุนอาเดินจูงอีกคนลงจากคอนโดของเธอไปที่ป้ายรถเมล์ เธอไม่ได้ใส่มาส์ก เธอขี้เกียจใส่!

 

        "แทมินอ่า นายว่า เค้าจะแค่จิ้นเราอีก หรือคิดไปเลย?"

 

     เธอกระซิบถาม

 

     จริงๆเธอไม่ค่อยสนใจว่าแฟนคลับจะว่าไง เธอกลัวเขาอึดอัดเอามากกว่า

 

        " เรื่องของเค้า ขี้เกียจคิด "

 

     ยืนกอดอกพิงเสาป้ายรถเมล์ยังกะอปป้า.. หล่อตายอ่ะ

 

        "..."

 

        " ถามทำไมอ่ะ? "

 

        "ก็ ถ้าข่าวมันออกไป..."

 

     เธอเม้มปากและก้มหน้าลง

 

        "กลัวนายอึดอัด... แล้วก็ เบื่อมุนอะ..."

 

        " ฮะๆ ฮ่าๆๆๆ "

 

      ชายหนุ่มเผลอหลุดหัวเราะดังออกมา จนต้องจับเสาป้ายรถไว้พยุงตัว ไม่ให้ลงไปนอนขำตายอยู่บนพื้นก่อน

 

         " ถ้าจะเบื่อ ก็ควรเบื่อไปนานแล้ว "

 

        " ที่ยังอยู่กันทุกวันนี้คืออะไรหล่ะ โถ่ เสียใจนะเนี่ยพูดแบบนี้ "

 

        "ก็..."

 

     เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม

 

        "ก็มันกลัวนี่..."

 

        " ทางนี้กลัวเธอจะไปมากกว่าอีก... "

 

         " ไม่ต้องกลัวหรอก อปป้าไม่ไปไหนหรอก "

 

      อีกฝ่ายทั้งเป็นไอดอลดัง เจอคนดีๆ ตั้งเยอะ ถ้าวันนึงจะเจอคนที่ดีกว่าตนแล้วเดินออกไป จะไม่แปลกใจ แถมยังไม่ว่าอะไรด้วย

 

      เพราะยังไงการที่เห็นคนที่รักมีความสุข ถึงแม้จะกับตนเองหรือคนอื่น มันดีแล้วหล่ะ

 

        "ไม่ต้องกลัวหรอกนะ"

 

     เธอเป็นฝ่ายกอดเขาเองในครั้งนี้

 

        "ต่อให้จะล่อล่ำหุ่นดีขนาดใหน ถึงเป็นจองกุกหรือยุนกิ ใครก็สู้แทมินอปป้าของมุนอาไม่ได้"

 

        " ถ้าอยู่ดีๆ จะหอมจะกอดแบบนี้.. "

 

         " กลับห้องเหอะ บอกแล้วไง ในร่มก็สนุก "

 

      พูดแซวไปทางอะไรแบบนั้นพร้อมกอดตอบอีกฝ่ายด้วยความอบอุ่น

 

        "นายนี่ก็"

 

     เธอส่ายหัวเบาๆกับความขี้เล่นของเขา

 

     แหม คืนนี้อาจจะมีแท็คแทมุนให้ส่องอีกเพียบ แต่เขาจะรู้กันมั้ย ว่ามันไปใกลกว่าคู่จิ้นแล้ว

 

     ช่างปะไร! มีรูปคู่ให้สูบเพียบ

 

        " อ่ะ รถมาหล่ะ.. "

 

         " ถ้าไม่รีบไปจะเปลี่ยนใจไปเล่นกีฬาในร่มแทนแล้วนะ.. "

 

      เดินนำขึ้นรถพร้อมส่ายหน้าเบาๆ และยักไหล่แสดงถึงความไม่จริงจังกับคำพูด

 

        "ทะลึ่ง"

 

     เธอหยิกเอวเขาไปทีหนึ่งพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเดินตามขึ้นรถไป

 

     ด้วยความที่คอนโดเธออยู่ค่อนข้างสุดสาย เธอจึงต้องโหนราวเอาแทน

 

     ชายหนุ่มนั่งอยู่บนรถโดยไม่คิดจะลุกให้หญิงสาวนั่งแม้แต่น้อย นี่แหละสุภาพบุรุษ..

 

         'กรี้ง.. '

 

         " อ่า ของเรานิ "

 

      เสียงโทรศัพท์ของตนดังขึ้น จึงหยิบขึ้นมาและนั่งคุยด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นทางการ

 

      คงจะงานนั่นแหละ...

     มุนอายืนมองวิวรอบๆรถด้วยความสนใจ ไม่บ่อยที่จะมีโอกาสได้ดูวิวเพราะเกือบจะตลอดเวลาเธอต้องขึ้นรถตู้ของบริษัท

 

        'มุนอาอนนี่ ขอถ่ายรูปได้มั้ยคะ'

 

     เด็กหญิงชายวัยรุ่นกลุ่มเล็กๆมาขอถ่ายรูปด้วย

 

     เธอหันไปมองคุณแฟน แต่ดูเหมือนเขากำลังคุยโทรศัพท์สำคัญอยู่

 

        "อะจ้ะ มาจ้ะ"

 

     ระหว่างกำลังคุยโทรศัพท์ ก็เห็นมีคนมาขอถ่ายรูปกับอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

 

         " โอเคครับ.. "

 

         " ครับ ขอบคุณครับ "

 

      วางโทรศัพท์ลงพร้อมมองไปทางอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนจะเผลอมองด้วยสายคาไม่ชอบใจเอาซะแล้ว

 

     มุนอายืนอยู่ในวงล้อมของเด็กๆที่มาขอถ่ายรูป เด็กผู้หญิงเหมือนจะถ่ายเสร็จแล้ว เธอจึงเตรียมจะขอตัว

 

        'นูน่าเดี๋ยวครับ ถ่ายรูปกับผมก่อน'

 

        "อ้าว โนเอล"

 

     เด็กคนนี้ก็คือเทรนนี่ที่บริษัท ปกติเธอไม่ค่อยคุยกับเขาหรอก มาเจอกันวันนี้ค่อนข้างแปลกใจทีเดียว

 

     เธอมองข้อมือที่เด็กตัวสูงคนหน้าจับเอาไว้

 

        "ขอโทษนะ นูน่ามากับแฟน ไปก่อนนะ เค้ารออยู่"

 

     เธอพยายามดึงมือออก

 

        'ไม่เอาสิครับนูน่า ผมรู้นะว่านูน่าไม่มีแฟน'

 

     แทมินยังนั่งมองอีกฝ่ายไม่วางตาด้วยสายตาที่ไม่สบอารมณ์เข้าไปอีก

 

         " ที่รักครับ... "

 

        " มาหาหน่อยสิครับ มีเรื่องจะคุยด้วย "

 

     มุนอาแทบจะกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจเมื่อได้ยิน เธอแกะมือออกจากโนเอลได้สำเร็จ ก่อนจะรีบเดินไปหา

 

     โดยที่โนเอลกลับกลุ่มเพื่อนเดินตามมาอย่างอยากรู้อยากเห็น

 

        "จ๋า?"

 

     เธอยิ้มหวานให้แทมิน

        "เมื่อกี้มีคนโทรมา บอกว่าอยากจะถ่ายรายการเรียลลิตี้ของผม "

 

         " เตงว่าผมควรตกลงไหม? "

 

      นั่งกุมมือเล็กอีกฝ่าย พร้อมเหลือบมองไปทางกลุ่มคนที่ยุ่งกับ'แฟน' ของตัวเองเมื่อสักครู่ด้วยแววตาที่ดูเหยียดหยามอยู่

 

        "ถ่ายสิ! เค้าว่าสนุกน่าดูเลย!"

 

     มุนอาบีบมืออีกคนแน่นๆ

 

        "เอ้อ โนเอล นี่แฟนนูน่าเอง รู้จักกันอยู่แล้วเนอะ"

 

     ในส่วนของแทมินนั้น เธอชอบระบายให้ฟังบ่อยๆว่าเด็กนี่ต้องคิดอะไรกับเธอแน่ๆ แถมยังอยู่บริษัทเดียวกัน

 

     ส่วนโนเอล ไม่รู้จักแทมินคงยาก นี่ศัตรูหัวใ----- เอ้ย โปรดิวเซอร์มือหนึ่งของบริษัท

 

        "..."

 

      ไม่ตอบอะไรอีกฝ่าย แต่กุมมือของมุนอาที่อยู่บนตักตนเองแน่น

 

      ศัตรู no. 1 เหรอ ตอนนี้มันก็แค่ขี้สิว เขี่ยนิดเขี่ยหน่อยเดี๋ยวก็พ้นทาง..

 

        "นี่แหละ แฟนนูน่า"

 

     เธอยิ้มให้โนเอล ที่ถูกเพื่อนๆลากออกไปด้วยความเสียหน้า

 

     ถัดจากเก้าอี้ของแทมินไปสองที่ มีคนลุกออกไป เธอจึงขยับจะไปนั่ง

 

     สะใจ..

 

      นี่คือสิ่งที่ตนคิดหลังจากเจ้าเด็กนั่นเดินออกไปแล้ว

 

      สงสัยจะสะใจเกินไป แทมินเผลอหลุดยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ดูเย็นชา ดูไม่สมกับเป็นตัวเองเท่าไหร่

 

         "..."

 

        "นาย ยิ้มน่ากลัวมากอ่ะ"

 

     เธอเอานิ้วจิ้มที่แก้มเขาเบาๆ ไม่รู้จะขำหรือจะกลัวดี

 

        "ปล่อยก่อน จะไปนั่ง"

 

     เธอชี้ไปที่เก้าอี้ที่ถัดไปสองตัว ก่อนจะมองมือของตนที่อีกฝ่ายกุมเอาไว้

 

        " กลัวอ๋อ? "

 

      หุบยิ้มเมื่อกี้ลงก่อนจะเปลี่ยนกลับมายิ้มแบบที่ตนยิ้มให้กันตามปกติ

 

      พอเหนือกกว่าแล้วมันก็ต้องมีอะไรแบบนี้บ้างแหละ อย่าถือสาฮยองเลยนะเจ้าหนู

 

         " ไม่ให้ไป มานั่งนี่มา "

 

      ลุกขึ้นจากเก้าอี้ให้อีกฝ่ายมานั่งแทน ไม่อยากให้อยู่ห่าง แถมยังไม่ปล่อยมือออกจากอีกฝ่ายด้วย

 

      เค้าเรียกว่าหวงใช่ไหมนะ?

 

        "อะไรเนี่ย หึงหรอ?"

 

     เธอถามเล่นๆพร้อมรอยยิ้ม

 

     แม้จะถามไปแบบนั้น แต่ในใจก็รู้สึกดีเอามากๆที่อีกคนลุกให้นั่งแถมยังจับมือไว้ไม่ปล่อย

 

        "น่ารักจริงๆ..."

 

     เธอพูดเบาๆแต่จิ้มแก้มแทบปริ

 

        " ถ้าไม่หึงคงปล่อยให้ไปกับไอ้เด็กนั่นแล้ว... "

 

      กำลังจะยืนทำเป็นพิงเสา แต่ลืมไปว่าข้างหลังมันไม่มีเสา ชายหนุ่มเลยเผลอหวืดไปเล็กน้อย แต่ดีที่จับมือกับอีกฝ่ายอยู่ เลยกลับมายืนหล่อเป็นอปป้าได้ทัน

 

     ไม่หงายหลังล้มไปนอนกับพื้นอ่ะนะ

 

        "ไม่ต้องห่วงน่า โนเอลก็แค่เด็กน้อยที่จะเป็นได้แค่ศิลปินร่วมค่าย"

 

เธอยิ้มให้อีกคน

 

        "ส่วนนาย ก็คือแทมิน โปรดิวเซอร์มือหนึ่ง เป็นแท ในแท็คแทมุน เป็นอปป้า เป็นแทแทของฉัน"

 

     พูดเองเลี่ยนเองล่ะมุนอาเอ๊ย...

 

        " ก็ดีหนิ... "

 

      พูดมาไม่เลี่ยนบ้างเหรอไง ฮะๆ

 

      แทมินแอบคิดในใจ แต่ลึกๆ ก็รู้สึกดีหรอกที่พูดแบบนี้

 

      ตอนที่ยังเป็นแค่เพื่อนมันไม่สามารถจะแสดงให้เห็นกันได้ขนาดนี้ไง

 

      ดีแล้วหล่ะ

 

        "อ๊ะ! ถึงแล้วๆ!"

 

     มุนอากลับมาตื่นเต้นอีกครั้ง

 

     ทุกครั้งที่มา มักจะมาด้วยเรื่องงาน เธอไม่เคยได้มาเที่ยวแบบนี้

 

     ย้ำด้วยว่า นี่เป็นครั้งแรก ที่มาเที่ยวกับ แฟน

 

        "ไปกันแทมิน" 

 

     เธอกระชับกระเป๋าสะพายของตัวเองให้ดีก่อนจะบีบมืออีกคนด้วยความตื่นเต้น

 

        " โซลทาวเวอร์มันน่าตื่นเต้นขนาดนี้เลยเหรอไง? "

 

     แทมินมองไล่หลังอีกฝ่ายก่อนจะค่อยๆ เดินลงจากรถตามลงมา

 

      อันที่จริง มาที่นี่นับครั้งได้เลย แต่ทำไมไม่เห็นจะตื่นเต้นนะ?

  

        "ก็แหม มันเป็นความฝันของสาวๆเลยนะ ที่จะได้มากับคนรักอะ"

 

     เธอทำปากจู๋ใส่อีกคน ก่อนจะพูดเหตุผลเหมือนเด็กๆ

 

     จริงๆคือ อยากมาล็อคกุญแจ ไม่มีไรมาก แค่ไม่กล้าพู------

 

        " อ๋อ.. ทำไมผมไม่เห็นจะฝันอะไรแบบนี้เลยนะ? "

 

      ยิ้มขำเล็กๆ ให้กับปากจู๋ของอีกฝ่าย

 

      พูดถึงโซลทาวฯ ไอ้ล๊อคกุญแจคู่หน่ะเหรอ? อยากมาทำแบบนั้นสินะ รู้ทันหรอก

 

        "ก็แสดงว่านายไม่โรแมนติกน่ะสิ"

 

     เธอเบ้ปากขำๆน้อยๆ ก่อนจะพาอีกฝ่ายลงจากรถ

 

        "ข้างบนมีไอติมด้วยยย ไปกันๆๆ"

 

     เธอยังจำได้ดี ตอนที่มาถ่ายรายการที่มีไอดอลหนุ่มแอ๊บเป็นแฟนหนุ่ม บทของเธอคือ กินไอติมไม่หมด และยกให้เค้าไป

 

     เอาจริงๆปะ ให้แข่งกันกิน มุนว่ามุนชนะ- -

 

     เจ็บใจ!

 

           " ไม่เลี้ยงนะ.. "

 

           " ถ้าเลี้ยงคนแบบเธออ่ะ คาดว่าจะหมดตัว "

 

       ตนรู้กิตติศัพท์ของสาวไม่น้อยคนนี้ดี ต่างคนต่างจ่ายเหอะพี่กราบกราย

 

        "ไม่มีปัญหา จะซัดให้เกลี้ยงเลย!"

 

     เอาให้เค้ารู้กันไปเลย! ว่าไอ้ภาพไอดอลตัวน้อยน่ารักที่มาเที่ยวกับ แฟน คราวที่แล้วน่ะ กินเยอะกว่าผู้ชายหลายคนอีก

 

     มือเล็กจับมือแทมินไว้ด้วยความตื่นเต้น แววตาทอประกาย

 

        "ไปขึ้นกระเช้ากันนน"

 

        " กลัวแล้ว กลัวไปกินจนร้านเค้าปิดกิจการไปเลยอ่ะ "

 

        " อย่าพึ่งท้องป่องก่อนจะมีลูกกับอปป้าสิ... "

 

      เอามือไปลูบหน้าท้องแบนของอีกฝ่าย ดูท่ายังคงไม่ป่องหรอก แค่แซวๆ ไปงั้นแหละ

 

         " แล้วอยากท้องป่องกับอปป้าใหมหล่ะ? คิๆ "

 

        "โอโห กล้าเล่นนะคะคุณอปป้า~!"

 

     เธอหันไปแยกเขี้ยวใส่ก่อนจะหยิกจมูกไปทีนึง

 

     แทมินคนมึนหายไปใหนเนี่ย555

 

     แทมิน dark side มันมีมาตั้งแต่ยังเป็นตัวอสุจิก่อนไปฟีทกับไข่ของออมม่าแล้ว มันอยู่ใน dna

 

     ...

 

     แค่ไม่มีโอกาศแสดงออกเฉยๆ หน่า

 

         " แต่ถ้าอยากอปป้าก็พร้อมทำนะ "

 

         " อยากได้แบบไหน ชาย หญิง หรือแฝดไปเลย? "

 

        "ถามจริงๆ ความหื่นนี้ท่านได้แต่ใดมา?"

 

     หยิกสีข้างอีกคนเบาๆก่อนจะรีบวิ่งไปซื้อตั๋ว

 

     แหม หน้าแดงขนาดนี้ อยู่ต่อคงโดนแซวต่ออะ

 

        " ได้มาจากคนแถวนี้แหละ... "

 

        " แล้วสรุปอยากได้แบบไหนอ่ะ อปทำให้ได้หมดเลยน้าา แฟดสิบอปก็ไหวน่า "

 

      พูดแซวขำๆ แล้วเดินคามอีกฝ่ายไป รู้สึกตัวเองด้านมากที่มาพูดอะไรแบบนี้ในที่สาธารณะ..

 

        "ชีวิตนี้ไม่น่าไปหลงรักผู้ชายชื่อแทมินเลย"

 

     พูดกับตัวเองขำๆ รักไปน่ะดีแล้ว แค่ตกใจกับdark side เท่านั้นเอง????????

 

        "เดี๋ยวจะแกล้งถ่ายรูปไปให้แฟนบอยหมอนั่นดู!"

 

     ทำหน้าตาแบบตั้งใจเต็มที่5555

 

        " เสียใจนะเนี่ย... "

 

     แกล้ง act ตีหน้าเศร้า

 

      ก็ค่อนข้างเนียนนะ เพราะนานมาเลยเคยมีคนทาบทามตนไปเล่นซีรีย์ด้วย... แต่ไม่เอาไง ถ้าตอนนั้นตอบตกลง คงจะมีแต่จองแทมินนักแสดงหนุ่มดาวรุ่ง คงไม่มีแทพีดีเหมือนปัจจุบันหรอก..

 

        "อะ แทมินอ่า เราล้อเล่นนะ! เรารักนายจะตายไป ไม่เอาอย่าทำหน้าแบบนี้สิ!"

 

     เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าๆของอีกคนก็รู้สึกผิดทันที

 

     สองมือเล็กเขย่าแขนอีกคนเบาๆ

 

        "นะๆๆๆ เดี๋ยวพาไปเลี้ยงไอติม"

 

     เธอชูนิ้วก้อย

 

        " เนียนเหรอเนี่ย เออ ฝีมือยังไม่ตกจริงๆ เรา คิๆ "

 

      หลุดหัวเราะออกมา เผยไต๋หมดตัวแล้ว ก็แค่แกล้ง

 

      โถ่ กลัวพี่งอนขนาดนี้เลยอ๋อ ไม่เอานะไม่ร้องๆ

 

        "อ๊าาา แกล้งกันอีกแล้ว"

 

     เธอมองอีกคน คิ้วขมวดเข้าหากัน ทำปากเบะๆ

 

        "ตกใจแทบแย่"

 

     ไม่ร้องให้หรอก ถึงจะอยากร้องอะนะ

 

     ถ้าร้องก็คงจะเพราะ อาการหงุดหงิดน้อยๆเวลาโดนแกล้ง หรือความโล่งใจ ที่อีกคนไม่ได้น้อยใจอะไร

 

        " ฮะๆ "

 

      มือหนาเลื่อนขึ้นไปยีผมอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดู

 

         " ไม่ร้องนะะ โอ๋ๆ "

 

         " มาเที่ยวไม่ใช่อ๋อ ไปเร็วๆ”

 

        "...”

 

     เธอเงียบ แต่ก็ยิ้มออกมา

 

     เล่นซีรี่ส์มาก็หลายเรื่อง โดนลูบหัวก็บ่อย

 

     แต่ทำไมพอแทมินลูบหัวทีนี่ ไปไม่ถูกเลยจ้าาาา

 

     นาทีนี้ ใครจะถ่ายถ่ายไปเลย!

 

     เดี๋ยวจะไปสูบรูปมาทำล็อคสกรี---------

 

     แทมินมองสีหน้าอีกฝ่ายยิ้มๆ ฟินอ่ะดิมีอปป้าอยู่ด้วยอ่ะ แหนะ..

 

         " ต่อไปจะไปไหนอ่ะ? "

 

         " นำไปเลยครับ "

 

        "ไปขึ้นกระเช้าค่ะ!"

 

     ตอบรับอย่างฉะฉานทันที

 

        "ไปด่วน เดี๋ยวกระเช้าเต็ม ขี้เกียจไฟท์กับแฟนๆ"

 

     ว่าแล้วก็ลากอีกคนไป

 

     จริงๆไม่ได้หนีแฟนๆ นู่น ทางซ้ายก็มินอา ทางขวาก็โนเอล

 

     อะไรก็ช่าง ตอนนี้อยากอยู่กับแฟนสองคนค่ะ!

 

     ขอร้อง ยังไม่อยากกลายเป็นนางมารร้า------

        " จ้าๆ "

 

     เดินกึ่งถูกลากไปขึ้นกระเช้า ก่อนจะยืนมองวิวรอบๆ

 

      เข้าใจหล่ะทำไมถึงอยากขึ้นนักหนา ใช้ได้

 

      เสียอย่างเดียว มันสวยน้อยกว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ นี่น่ะสิ

 

        "เอ้า ยิ้มมมมมมม"

 

     เธอยกกล้องที่แอบหยิบออกมาจากคอนโดตัวเองมะกี้ขึ้นมาถ่ายรูปอีกคน

 

        "โอโห ความหล่อระดับนี้ วิวหมองหมดเลย"

 

     เธอเอาไหล่ชนอีกคนระหว่างดูรูปที่เพิ่งถ่าย

 

        "เสนอชื่อนายเป็นนักแสดงท่าจะรุ่ง ฮะๆ"

 

     เธอขำ

 

        " จำไม่ได้เหรอไงที่เคยแชทไปหาว่าโดนแมวมองชวนไปเป็นนักแสดงอ่ะ.. "

 

        " ตอนนั้น say no ตอนนี้ก็เช่นกัน "

 

      งานแค่นี้ก็จะตายแล้ว

 

     งาน..

 

     ใช่ เรามีงานนี่หว่า ตายแล้ว มาเที่ยวแบบนี้งานจะเสร็จไหมไม่

 

        "เฮ่อ อยู่แบบนี้ก็ดีนะ"

 

     เธอเอาหัวไปพิงไหล่อีกคนก่อนจะหลับตาลงฟังเสียงรอบๆ

 

     แหม น้องๆแฟนเกิร์ลรอบๆนี่ อยากพายเรือขนาดนี้ไปแม่น้ำฮันค่ะ! มางุ้งงิ้งๆอยู่ได้ เรือฉันเรือฉัน ยกก้งยกกล้องมาถ่ายกันอีก

 

     มันคืออะไร เห็นคำนี้ใช้กันเยอะมาก

 

     ซึ่งต่างจากมุนอาที่ไม่รู้จักชิปเปอร์ แทมินรู้สึกถึงพลังของชิปเปอร์รอบๆ ตัว ซึ่งตนก็เข้าใจว่าเวลาคนที่ชิปอยู่ด้วยกันแล้วแบบ ชิปเปอร์นอนตาย ตายอย่างสงบศพสีชมพู เค้าได้กันอ่ะค่ะแม่อะไรแบบนี้

 

         " ไม่ต้องพาย เรือก็แล่นเองได้ลูก.. "

 

      แกล้งพูดออกมาลอยๆ ดูซิเจอคำนี้ จะมีคนดิ้นตายไหม(..)

 

        "อะไรของนาย อยากพายเรือไปอีกคนหรอ?"

 

     เธอยิ้มทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่

 

     ส่วนเหล่าแฟนคลับรอบๆนั้น

 

     ร้องงี้ดๆกันเลยทีเดียว

 

        'แก พี่เค้าพูดถึงเรือเราป่าววะ'

 

        'ชั้นว่าใช่!'

 

        'ที่ว่าแล่นเองนี่ เขาคบกันใช่มั้ย?! อานเซอร์มี!'

 

        'ชอตนี้ตายค่ะโอ้ยยย'

 

     ไอสองคอมเม้นต์สุดท้ายนี่เหมือนจะดังไปหน่อยจนมุนอาลืมตาขึ้นมามองรอบๆแล้วจบที่แทมิน

 

        "..."

 

      ไม่มีคำตอบ มีให้แค่รอยยิ้มกว้างที่ดูคลุมเครือ

 

      อยากรู้ก็คิดเอาเองเน้อ เป็นชิปเปอร์เรือนี้ต้องจีเนียสนะ..

 

      มันตั้งแต่โพสทวิต coming soon วันก่อนแล้ว

 

      พูดถึงทวิต แทมินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าทวิตเตอร์ ก่อนจะโพสลงในทวิตของตนเอง

 

         'D-1  ฝากตัวด้วยนะครับ'

 

        "ทำอะไรของนายน่ะ"

 

     เธอมองอีกคนพิมพ์ทวิตที่มีความหมายคลุมเครือ

 

     สำหรับแฟนคลับอะนะ

 

     เอาจริงๆ เธออ่านตอนแรกอะงง แต่พอดูดีๆแล้ว

 

        "แหม เห่อแฟนนะเรา"

 

     พูดลอยๆแบบไม่ได้ตั้งใจ

 

     นั่นแหละ ทำชิปเปอร์ดิ้นกันไปอีกรอบ แท็คแทมุนอยู่ยั้งยืนยง

 

        " ไม่เห่อแล้วจะให้ไปเห่อใคร? "

 

      เก็บโทรศัพท์สมาร์ทโฟนสีดำของตนกลับใส่กระเป๋ากางเกงดังเดิม

 

      แถวนี้คนตายไปหลายศพแล้วใช่ไหม ฮะๆ


         " เสร็จนี่จะไปไหนต่ออ่ะ? "

 

        "ก็ กระเช้านี่ พาขึ้นไปที่โซลทาวเวอร์ ไปซื้อขนมแล้วก็ไปล็อคกุญแจกัน"

 

     เธอนับนิ้วให้อีกคนดู เสียงแหวนมากมายกระทบกันกรุ้งๆกริ้งๆ

 

     เธอชอบใส่แหวนมากๆ ใส่มันทุกนิ้วเลย

 

     ยกเว้นอยู่นิ้วนึง รอคนมาใส่ให้------

 

        "โห ถ้าให้ชั้นเดินขึ้นมานะ ชั้นได้ถอดรองเท้าคู่โปรดทิ้งแน่"

 

     เธอพูดขำๆมองความสูงแล้วก้มลงมองรองเท้าบูธหนังส้นสูงของตัวเอง

 

     เธอหยิบเอากระเป๋ามาสะพายอีกมือก็คว้ามืออีกคนเอาไว้ เตรียมออกจากกระเช้า

 

     แทมินจับมืออีกฝ่ายก่อนจะเดินนำออกจากกระเช้าไป

 

     ชายหนุ่มยืนมองวิวที่นานๆ ทีจะได้มาเห็นอะไรแบบนี้อยู่นิ่งๆ พลางกระชับมืออีกฝ่ายแน่นขึ้น เห็นอะไรสวยๆ พร้อมๆ กับคนที่อยู่ข้างๆ แบบนี้

 

         " ดีจังเนอะ "

 

        "อื้ม..."

 

     เธอยิ้มให้อีกฝ่ายหวานๆ ก่อนจะพาเดินตรงไปที่โซนล๊อคกุญแจ

 

     มีกุญแจมากมายหลายแบบวางอยู่

 

     หวาย เลือกไม่ถูกเลย

 

     เธอมองด้วยสายตาสับสนคล้ายเด็กน้อยเลือกของเล่นไม่ถูก

 

     ตนมองไปที่กุญแจหลากสี หากแบบตามอีกฝ่าย แต่ก็ไปสะดุดตากับกุญแจสีขาวดำรูปหัวใจอันนึง

 

         " ชอบอันนี้ "

 

      สะกิดอีกฝ่ายแล้วชี้ไปทางกุญแจนั่น

 

      ดูไปดูมาคู่เราก็เหมือนสีขาวกับสีดำอยู่นะ คนนึงก็ช่างเป็นคนที่สดใสซะเหลือเกิน ส่วนอักคนก็ชีวิตเรียบง่าย หม่นๆ ไม่มีอะไรไปวันๆ แต่มันก็เข้ากันได้ดี

 

      นี่คงเป็นคำจำกัดความที่พอฟังได้อยู่นะ...

 

        "เฮ้ยยยย ชอบๆๆๆๆ"

 

     เธอคว้ากุญแจขึ้นมาอย่างไวเพราะกลัวใครจะเอาไปก่อน

 

        "เซ้นส์ดีนะเนี่ย~~ อปป้า~~"

 

     เธอเอาไหล่ชนอีกคนเบาๆ

 

        " ถ้าเซ้นส์ไม่ดีก็ไม่เลือกเป็นแฟนหรอก.. "

 

         " หรือว่าเราเซ้นส์ไม่ดีนะ คิๆ "

 

      หัวเราะชอบใจเล็กๆ อยู่ตรงนั้น

 

        "พูดงี้คือถ้าเลือกได้จะไม่เลือกมุนงั้นดิ?"

 

     เธอช้อนตาขึ้นมองอีกคน แกล้งทำเป็นงอนๆ

 

        " ไม่ต้องมาทำเป็นงอนเลย.. "

 

         " ทั้งที่ชีวิตก็มีคนที่ดูดีกว่าผมมาตั้งเยอะ แต่ทำไมเลือกผมหล่ะ? "

 

      ทำเป็นตัดพ้อพร้อมกับเขียนชื่อตัวเองลงบนกุญแจด้านที่เป็นสีดำ มันดูมืดมนเหมือนกับชีวิตตัวเองดีนี่หว่า

 

      ตั้งแต่คิดโง่ๆ หนีออกจากบ้านแล้ว มืดมนจริงๆ เนอะเราเนี่ย

 

        "อ้าว เฮ้ย"

 

     มุนอาทำหน้าเหวอในทันใด

 

        "เราต้องงอนดิ ไม่ใช่นาย"

 

     เธอหัวเราะแหะๆ

 

     แต่ไม่ได้อะไรมากหรอก มันโอเคตรงที่ถึงอีกคนจะตัดพ้ออะไร แต่มือก็ยังเขียนชื่อตัวเองลงไปอยู่ดี

 

        "ก็บอกแล้ว ถ้าไม่ตรงตามเสปค ยังไงก็ไม่เอา"

 

     เธอหันมาทำหน้าซีเรียส

 

        " 1. ชื่อจองแทมิน 2. เป็นเพื่อนรักของฮันมุนอา 3. เป็นเพื่อนร่วมงานของฮันมุนอา 4. สั้นๆง่ายๆ คนคนนั้นต้องเป็น จอง แท มิน"

 

     เธอเน้นให้ฟังทีละคำ

 

        " เสปคแปลกประหลาด... "

 

      แอบอมยิ้มหลังจากได้ยินแบบนี้

 

      เอ๊ะ นี่มันว่าตัวเองนี่หน่า ใช่ ถูกแล้ว

 

      เอาตรงๆ อยู่มาถึงทุกวันนี้ ยังไม่รู้เลยตัวเองมีอะไรดี... แย่เนอะ ไม่รู้คุณค่าตัวเองเนี่ย

 

      คิดไปคิดมา ตนเขียนชื่อตนเองเสร็จก่อนจะส่งแม่กุญแจให้อีกฝ่ายเขียน

 

        "ว่าตัวเองได้ด้วยนะคนเรา"

 

     เธอหยิกแก้มอีกคนเบาๆด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะรับมาเขียนชื่อ

 

     เธอเขียนโดยใช้ลายเซ็นศิลปินของเธอ

 

     แหม ก็อยากให้เขารู้อะ ว่าไม่ใช่แฟนเมด

 

        "แต่ก็นะ ดีแล้ว อยู่ด้วยแล้วสบายใจ ไม่กลัวใครแย่ง"

 

     ว่าแล้วก็จิกตาแรงใส่สาวๆที่แอบมองคุณแฟนจนต่างพากันสลายตัว

 

        " ... "

 

     ยิ้มบางๆ ให้พร้อมหันไปมองกลุ่มคนทีถูกคุณภรรแฟนจิกตาใส่จนหายไปด้วยสีหน้าเอือมๆ

 

      เอาจริงๆ ก็ไม่ได้ชอบเป็นที่สนใจอะไรแบบนี้เลย น่ารำคาญ เห้ม..

 

        "ไปๆ ไปล็อคกุญแจกัน จะได้กลับ"

 

     มุนอาหันมายิ้มให้อีกคนตามเดิม

 

     เอาจริงๆคือ ง่วง

 

     อากาศเย็นๆนี่น่านอนจริงๆ

 

        " อื้อ.. "

 

      ง่วงแล้ว ควรรีบกลับไปนอน

 

      เชื่อสิ พอกลับไปนอนปุ๊ปก็จะนอนไม่หลับ นอนไม่หลับก็ตื่นมาทำงาน ตื่นมาทำงานก็ง่วง ง่วงก็หลับคาโต๊ะทำงาน และก็วนลูปไปทุกวัน เย้

 

       "คราวนี้ต้องนอนจริงๆนะ ไม่ใช่แอบไปทำงานอีก"

 

     เธอหันไปบ่นอีกคนด้วยความเป็นห่วง สองมือเล็กค่อยๆคล้องกุญแจของตนเข้าไปก่อน รออีกคน

 

        รู้ทันอีก..

 

         " ครับๆ "

 

      แต่ไม่สัญญานะ

 

         ก่อนจะล๊อคกุญแจของตนเองตามไป

 

        "ขอให้ อยู่กันแบบนี้ไปนานๆ..."

 

      เธอยิ้มบางๆให้กับกุญแจที่ล็อคอยู่ด้วยกัน

 

        "อายุตั้งเท่าไหร่แล้ว ฮะๆ เพิ่งจะมีแฟนน่ารักๆแบบนี้ ขี้เกียจหาใหม่ ฉะนั้น อย่าทิ้งกันนะ"

 

     เธอยิ้มให้อีกคนน้อยๆ กล้าพูดจริงๆ- -

 

        " ก็แก่แล้วเนอะ.. "

 

      ถ้าบนโลกไม่มียัยนี่ คงไม่มีใครเอาพีดีติดห้องแบบตนไปเป็นแฟนหรอก เชื่อดิ

 

      มองกุญแจที่ห้อยอยู่ด้วยกันด้วยสายตาอบอุ่น

 

      นานๆ เนอะ

 

        "กลับกันเถอะ ชื่นใจละ"

 

     เธอคว้ามืออีกคนมากุมไว้ และเอาหน้าไปถูๆไถๆออดอ้อนที่ต้นแขนอีกคย

 

        " คิดว่าตัวเองเป็นสาวน้อยม. ต้น ที่ทำเป็นองเป็นอ้อนแล้วน่ารักเหรอไง? "

 

      ใช่ น่ารัก น่ารักมากด้วย...




0 ความคิดเห็น