Lucky to be in love with my best friend ไอดอล โปรดูเซอร์ เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่่อ

ตอนที่ 9 : YOU BELONG WITH ME

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 มิ.ย. 61

         " ... "

 

         " ลองแต่งๆ ดูก็ได้ "

 

       นั่งลงกับพื้นห้องก่อนจะคุ้ยหาของบางอย่างในห้อง มันเป็นกล่องเก็บของสีดำกล่องใหญ่ๆ ใบนึง

 

      เปิดฝาออก ข้างในเป็นของต่างๆ นาๆ ที่สำคัญในความทรงจำของตน รวมถึงอัลบั้มรูปตั้งแต่สมัยเรียนจนถึงปัจจุบันกับตนและเธอคนนั้น

 

      แทมินหยิบอัลบั้มขึ้นมาเปิดดูไปเรื่อยๆ โดยที่ยิ้มไม่หุบ

     มุนอามองตามด้วยรอยยิ้ม หาอปป้างานดีแบบนี้ไม่ได้แล้วนะ! จงอิจฉาซะ!5555

 

     เธอเดินไปล้างจานพร้อมฮัมเมโลดี้ที่ลอยๆขึ้นมากับสมองว่างเปล่า

 

        " ... "

 

       " "

 

      ตนยังคงยิ้มไม่หยุดหลังจากได้ดูอัลบั้มรูปที่เก็บไว้

 

      ก่อนจะลุกขึ้นมานั่งหน้าคอมและมองกรอบรูปที่วางอยู่ข้างๆ คอม ซึ่งเป็นรูปที่ถ่ายคู่กับมุนอา 'เพื่อนสนิท'ของตน

 

         " อยากทำเพลงรักขมๆ จัง "

 

        "ก๊อกๆ ขอเข้าไปนะ"

 

     มุนอาเคาะประตูเบาๆก่อนจะเดินเข้ามาพร้อมถ้วยไอติม

 

     เธอนั่งลงตรงข้างเเล้วตักไอติมเข้าปาก

 

        "กินติมปะ?"

    

     กินติมป่ะ...

 

      นี่ก็ผู้ชายทั้งแท่ง พูดเหมือนเราใสสะอาดบริสุทธิ์ไม่รู้อะไรเลย

 

      แต่ยัยนั่นคงไม่คิดอะไร สงสัยเราไม่ใสเอง(...)

 

         " ไม่เอาอ่ะ "

 

      ตอบปฎิเสธเสียงนิ่ง แต่ในหัวตอนนี้มันพันกันไปหมดแล้ว คิดอะไรมั่วไปหมดแล้ว

 

        "ไม่กินอ่อ ตามใจ"

 

     เธอยักไหล่แล้วตักไอติมคำโตเข้าปาก

 

     คือ ปกติก็จะตื๊อจะแบ่งแหละ แต่นี่หวงติมไง5555

 

       "แล้วนี่ ทำไรอยู่อะ"

 

     เขยิบไปใกล้ๆ

 

     ถ้าจะขนาดนี้จับฉุดเข้าห้องเลยได้ไหมมม แทแทอดทนไว้

 

      นี่เพื่อนแกเองนะแท โฮรว รถอ้อยคว่ำหน้าบ้านขนาดนี้ ไม่ไหวแล้ว ขอโทษนะะ

 

      ตนอุ้มอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ใกล้ๆ มานั่งบนตักตน ก่อนจะโอบกอดอีกฝ่ายไว้แน่นไม่ให้หลุด

 

        " ... "

 

        "!!!!!!"

 

     มุนอานั่งตัวแข็งอยู่บนตักอีกคน มือเล็กยันอกอีกฝ่ายไว้โดยอัตโนมัติ

 

        "แท แทจะทำไรอะ"

 

     จะดีกว่านี้ถ้าหน้าแกไม่แดงขึ้นมา นังมุน!

 

        " อยู่ดีๆ ก็รู้สึกอยากกิน.. "

 

        " ... "

 

     นั่งโอบอีกฝ่ายแน่นพร้อมเอาหน้าไปวางไว้บนไหล่ของอีกฝ่าย ก่อนจะทำงานของตนเองต่อเงียบๆ

 

        "ก... ก็ใหนบอกว่าไม่อยากกินไง"

 

     มุนอาเอ้ย แล้วจะพูดติดอ่างทำไม่เล่า T^T

 

     สองมือเอื้อมไปหยิบเอาถ้วยที่ว่าอย่างเงอะๆงะๆ ก่อนจะป้อนอีกฝ่าย

 

        "จ... จะกินก็ อ... อ้าปากดิ!"

 

        " ไม่ใช่ไอติม "

 

        " อยากกินคนที่ถือไอติมมากกว่า "

 

     ยังคงนั่งทำงานนิ่งๆ ไม่เปลี่ยนสีหน้า ถึงจะพูดอะไรแบบนั้นมาก็เหอะ...

 

        "!!!!!!"

 

     สมองโอเวอร์โหลด อุณหภูมิใบหน้าสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

 

        "เล่นมุขอะไรของนายน่ะ บ้า!"

 

     เธอเบือนหน้าไปมองกำแพงโล่ง เม้มปากแน่นๆ เดี๋ยวหมอนั่นเห็นหน้าละล้อตายเลย!

 

        " นี่จริงจังนะ.. "

 

        " กินไม่ได้เหรอ? อยากกินจริงๆ นะ "

 

      รถอ้อยระเบิดแล้วครับตอนนี้ แทขอโทษ แททนไม่ไหวแล้ว ของดีอยู่ในมือซะขนาดนี้ ไม่มีวันปล่อยไปแน่

 

         " หือ? ว่าไงหล่ะ "

 

      กอดอีกฝ่ายพร้อมเอาหน้าซุกข้างคออีกฝ่าย

 

         " คราวนี้ผมไม่เหม็นแล้วนะ "

 

        "อะ..อะไรของนายเล่า..."

 

     ก้มหน้างุด จะพูดก็อาย จะปฏิเสธก็คือโกหก

 

     เกิดเป็นมุนนี่ลำบากนะ... ยืนยัน T^T

 

     มุนอาเม้มปากเเน่น อยากเงยหน้ามอง แต่ไม่กล้า หมอนี่เล่นเหรอ? หรือยังไง

 

     อย่ามาทำให้คนอื่นเค้าคิดแบบนี้สิ!

 

        " ก็ไม่อะไรหนิ "

 

        " ขี้เกียจทำงานแล้วอ่ะ อยากนอน "

 

      อุ้มอีกฝ่ายท่าเจ้าสาวก่อนจะพาทั้งตนเองและหญิงสาวไปนอนขลุกอยู่บนโซฟาในห้องสตู

 

      อยากจะทำตัวเอาแต่ใจแบบนี้ไปนานๆ แต่หลังจากงีบนี้ คงเลิกแล้วหล่ะ...

 

     รู้สึกว่าพอใจแล้ว หล่ะมั้ง เพราะคงเป็นไปไม่ได้ที่จะไปมากกว่านั้น

 

        "นาย... ทำให้คิดแบบนี้ จะรับผิดชอบยังไงล่ะ..."

 

     เธอพึมพำเพราะคิดว่าเค้าหลับไปแล้ว

 

        "มาทำให้ชั้นชอบนายแบบนี้ คิดเค้าข้างตัวเองแบบนี้ ไม่แฟร์นะ!..."

 

        "..."

 

      ยังไม่ได้นอนหรอก ได้ยินหมด

 

      แอบตกใจอย่างมากที่ได้ยินคำว่าชอบตนจากปากอีกฝ่าย

 

      ไม่ได้คิดไปคนเดียวเหรอ

 

      ตลอดมา ตั้งแต่เด็กๆ ผมชอบเธอมานานแล้ว แต่เพราะกลัวว่าจะเสียเพื่อน กลัวว่าความคิดจะไม่ตรงกัน

 

      กลัว กลัวจะเสียเธอไป

 

     แต่ตอนนี้ไม่กลัวแล้ว...

 

     ผมจะกอดเธอไว้ จะไม่ให้หายไปไหนเลย จะอยู่ตรงนี้ด้วยกันไปตลอด อยู่ด้วยกันตลอดไป

 

      แทมินกอดอีกฝ่ายแน่นกว่าเดิม เป็นอ้อมกอดที่ทั้งอบอุ่น ทั้งอยากแสดงความขอบคุณ

 

      ขอบคุณนะ...

 

      รักนะ...

 

     มุนอารู้สึกถึงอ้อมกอดที่แน่นขึ้น ดวงตาเบิกโต

 

        "นาย ล...หลับยังอะ"

 

     เธอลองถามดู หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

 

        " หลับแล้วครับ "

 

     กระซิบเบาๆ ข้างหูอีกฝ่าย พร้อมแอบหลุดยิ้มออกมาบางๆ

 

     ฝันดีนะครับ

 

      เหมือนที่อยู่ตอนนี้เป็นความฝันเลยเนอะ

 

        "!!!!!"

 

     ยังไม่หลับนี่นา!

 

        "น...นาย ยังไม่หลับนี่!..."

 

     เธอลดเสียงลง

 

        "ได้ยิน รึเปล่า..."

 

        " อื้ม.. "

 

        " ทุกอย่าง "

 

      ยกยิ้มมุมปากขึ้น

 

     แทมินยังกอดอีกฝ่ายแน่น กอดจนคิดว่า กลัวจะเสียไปขนาดนี้เลยเหรอ?

 

        "แล้ว นาย... ที่พูดมะกี้..."

 

    เธอพยายามหันไปมองอีกฝ่าย แต่อีกคนกอดแน่นขนาดนี้ ที่ทำได้ก็คือเอียงคอไปหาเล็กน้อย

 

     ช่วยบอกทีแทมิน บอกทีว่าชั้นไม่ได้ฝันไป

 

        " ใช่อย่างที่เธอคิดเลยครับ.. "

 

     ลูบผมอีกฝ่ายพร้อมตอบด้วยน้ำเสียงละมุน

 

        " แอบคิดมาตั้งนานแล้ว แต่แค่กลัว.. "

 

        " ไม่กล้าเพชิญความเป็นจริง กลัวจะรับไม่ได้.. กลัวที่จะเจ็บ "

 

         " สมเพชตัวเองชะมัด "

 

        "..."

 

        "นาย ไม่ได้คิดไปเองหรอกนะ..."

 

     มุนอายิ้มออกมาในที่สุด

 

        "ตอนแรก ชั้นคิดว่า ชั้นคิดไปเองมากกว่า"

 

        " ... "

 

        " ดีเนอะที่คิดเหมือนกัน "

 

      พยุงตัวเองและอีกฝ่ายลุกขึ้นนั่งบนโซฟา

 

      พร้อมยิ้มที่แสดงถึงความดีใจมากๆ ออกมาให้อีกฝ่าย

 

        "ยิ้มอะไรเล่า..."

 

     เธอก้มหน้าลงมองตักตัวเอง

 

     เขิน! เออ!

 

        " งั้นกลับเหอะ "

 

         " เดี๋ยวอปป้าไปส่ง.. "

 

     ลุกขึ้นยืนพร้อมกับยื่นมือให้อีกฝ่ายจับ

 

        "แหม เปลี่ยนเรื่องเร็วจริงนะ..."

 

     แอบบ่นแต่ก็ยื่นมือไปจับไว้

 

        "ขอบคุณนะคะ อปป้า~"

 

     เธอยิ้มจนตาหยี

 

     อา วันนี้โล่งใจจัง

 

     ดึงอีกฝ่ายขึ้นมาอุ้มท่าเจ้าสาว เหมือนกับว่าทดลองซ้อมอุ้มล่ะมั้ง?

 

         " แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ยังขี้เกียจอยู่เลย "

 

      เดินอุ้มอีกฝ่ายไปที่ระเบียงติดห้องนั่งเล่น

 

      เนื่องจากเวลาตอนนี้เย็นแล้ว ภาพที่เห็นจากระเบียงคอนโดชั้นสูงของตนก็คือพระอาทิตย์ตก สีที่ดูอบอุ่นนั้น..

 

      ตนปล่อยอีกฝ่ายยืนบนระเบียงก่อนจะมองไปที่ภาพพระอาทิตย์ที่ดูหน้าหลงไหลนั้น

 

         " คุณมุนอาครับ "

 

         " จะว่าอะไรไหมถ้า... "

 

         " คบกันนะครับ "

 

        "นาย..."

 

     เธอมองภาพพระอาทิตย์ตรงหน้า

 

        "นึกว่าจะไม่มีวันนี้แล้ว"

 

     เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมด หันไปซุกตัวกับอ้อมอกของชายหนุ่มอย่างแนบแน่น

 

        " ก็มีแล้วไง "

 

        " จะทำให้มีตลอดไปเลย "

 

      โอบกอดร่างเล็กด้วยความอบอุ่น

 

      " ซารางเฮ.. "

 

      กระซิบเสียงเบาๆ ออกมา

 

      โคตรจะรวบรวมความกล้ากับคำคำนี้เลยนะเว้ย ถ้ามาเล่นไม่ได้ยินพูดใหม่ซิ ไม่เอาแล้ว

 

        "..."

 

     จากตอนแรกที่ไม่กล้าพูด ตอนนี้ เธอได้รับความกล้ามาจากใหนไม่รู้

 

        "เน... อปป้า ซารางเฮ..."

0 ความคิดเห็น