×

FIC (HUNHAN) วิญญาณบาป

ทุกเรื่องในอดีตชาติ ลู่หานไม่เคยลืม ยังคงเป็นวิญญาณสิงสถิตอยู่ในปิ่นโบราณมา 900 ปี เพื่อรอเจอเซฮุนอีกครั้ง เพื่อชดใช้

ยอดวิวรวม

876

ยอดวิวเดือนนี้

13

ยอดวิวรวม


876

ความคิดเห็น


86

คนติดตาม


73
จำนวนตอน : 24 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  23 มิ.ย. 63 / 10:16 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

"เซฮุน ทางนั้นนัดเวลาส่งของมาแล้วนะ"


ไค มือขวาผู้มากด้วยฝืมือทั้งยังพ่วงตำแหน่งเป็นเพื่อนสมัยเด็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ


คนที่นั่งเก้าอี้ตำแหน่งประธานพยักหน้ารับ ทั้งที่ตายังคงจดจ่ออยู่กับเอกสารตรงหน้า


ด้วยความคลางแคลงใจในการซื้อขายครั้งนี้ไคถือวิสาสะไปนั่งบนโต๊ะทำงานของเพื่อน ก้มถามเสียงเบา


"ฉันถามจริงๆนะ ทำไมนายสนใจปิ่นปักผมจีนอันนั้นจนยอมค้าขายกับพวกใต้ดินล่ะ"


คนถูกถามวางปากกาในมือลง เงยหน้ามองเพื่อน ถอนหายใจเบาๆ


"ก็ฉันอยากได้ ไม่ได้มีอะไรพิเศษ"


"ไม่ๆๆๆ ถ้านายสนใจพวกอาวุธสงครามมันยังฟังขึ้นกว่าอีก"


เซฮุนส่ายหน้า ก้มหน้าทำงานต่อ จนถึงเวลานัดรับของ สถานที่คือโรงแรมหรูชั้น VIP ย่านใจกลางเมือง เซฮุนไปถึงก่อนเวลานัดครึ่งชั่วโมง เจอกับเจ้าของธุรกิจที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว


การซื้อขายทำได้ง่ายๆเมื่อไม่มีการเจรจาต่อรองราคาใดๆทั้งสิ้นเพราะไม่ว่าทางนั้นจะเรียกร้องเท่าไหร่เขาก็พร้อมจ่าย


ติดตรงที่ว่าไคชั่งเป็นคนขี้สงสัยเสียเหลือเกิน


ไคเลยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามอีกครั้งขณะทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถให้


"ก็แค่ปิ่นอันเล็กๆ ทำไมมันกลายเป็นของที่ต้องค้าขายใต้ดินล่ะ"


เซฮุนเปิดกระเป๋าสีดำอันเล็กซึ่งบรรจุปิ่นปักผมหยกขาวดู ไล้นิ้วไปตามด้ามปิ่นช้าๆ ราวกับสัมผัสถึงพลังงานบางอย่างได้


มันทำให้เขารู้สึกเย็นสบาย...และสงบอย่างบอกไม่ถูก


"ปิ่นอันนี้ถูกฝังอยู่ในสุสานจีนของราชวงศ์มาไม่ต่ำกว่าเก้าร้อยปี แต่ก็ยังสมบูรณ์ดูงดงาม มันเป็นสมบัติล้ำค่า"


มันเหมือนกำลังฟังคนๆนึงเล่าถึงประวัติศาสตร์จีนแต่ไคกลับรู้สึกว่าน้ำเสียงของเพื่อนช่างเศร้าสร้อยเสียเหลือเกิน


ไคเลิกถามและกลับมาทำหน้าที่เป็นคนขับรถเงียบๆต่อไป



.

.

.



ในคืนนั้น...

ทั้งที่ยังไม่ดึกมากนักแต่เซฮุนกลับรู้สึกเพลียและเผลอหลับไปทันทีที่หัวถึงหมอน


ด้านหลังชั้นวางหนังสือมีห้องลับห้องหนึ่งซ่อนอยู่ ไฟทุกดวงถูกปิด ทั้งห้องตกอยู่ในความมืด พลันเกิดแสงส่องสว่างขึ้นบนชั้นวางปิ่นปักผมหยกจีนอันนั้น ก่อนค่อยๆปรากฎเป็นรูปเป็นร่าง ให้เห็นเป็นชายหนุ่มรูปงามหน้าตาสวยเยี่ยงอิสตรี ร่างเล็กอยู่ในชุดผ้าแพรสีขาว ผมดำยาวเกล้าผมขึ้นครึ่งศรีษะ ริมฝีปากอมชมพูแย้มยิ้ม ดวงตาสีทองเป็นประกายด้วยความสุข


สองขาก้าวลอยออกจากห้องลับทะลุกำแพงและชั้นหนังสือมายืนข้างเตียงเจ้าของห้องผู้หลับไหล


ดวงตากลมโตราวกับมีน้ำใสเอ่อคลอ เอื้อมมือสัมผัสใบหน้าชายหนุ่มแผ่วเบา



"ในที่สุด...ข้าก็ได้พบเจ้า...ที่รักของข้า"



.

.

.


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

86 ความคิดเห็น