ปั้นดินให้เป็นดาว

โดย The phantom

สวัสดีครับ เรื่องที่คุณจะได้อ่านต่อไปนี้คือชีวิตจริงของเด็กหนุ่มคนหน่ึงที่ไม่เอาไหนเรียนไม่เก่ง แต่เอาแรงบัลดาลใจจากไหนกันเยอะแยะที่ทำให้เขาพลิกตัวเอง เพื่อเปิดหูเปิดตากับรูปแบบที่แตกต่างในต่างประเทศ

ยอดวิวรวม

1,754

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,754

ความคิดเห็น


17

คนติดตาม


6
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
จำนวนตอน : 17 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  2 ม.ค. 55 / 11:35 น.
นิยาย 鹴Թ繴

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เด็กหนุ่มคนหนึ่งกับเกรดการเรียน ที่ต่ำกว่า 2.0 ที่ทุกคนเรียกว่าเรียนไม่เอาไหนนั้นเอง แต่ด้วยโอกาสที่เขาได้รับมาจากผู้ปกครองของเขา เขาจึงตัดสินใจใช้โอกาศที่ได้มาเป็นประโยชน์สูงสุดกับชีวิต โดยการเดินทางไปต่างประเทศ

ประเทศแรกที่เขาได้ไปเยือนนั้นคือประเทศจีน เขาได้ไปกับผู้ปกครองและญาติๆ ด้วยระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์ 
ประเทศต่อมาเป็นประเทศที่มีแกะมากกว่าประชากรคนคือ นิวซีแลนด์ ด้วยระยะเวลาหนึ่งปี 
ประเทศที่สามเป็นประเทศที่จ้ิงโจ้เยอะคือ ออสเตรเลีย ด้วยระยะเวลาสามเดือน
ประเทศที่สี่ไกลจากบ้านเราหน่อยคือ อเมริกา จากเดือนเมษา 2011 
ประเทศที่สำคัญที่สุดคือ ประเทศไทย เพราะถ้าไม่มีประเทศไทย ไม่มีภาษาของตนเอง ก็คงไม่มีโอกาสได้เบ่งต่อคนต่างชาติ หรือได้มีโอกาสได้บ่งบอกความเป็นไทย ให้กับคนต่างชาติ

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

17 ความคิดเห็น

  1. #17 Richard (จากตอนที่ 8)
    8 พ.ย. 55 / 06:18 น.
    พี่ครับ คือว่าผมกำลังจะย้ายโรงเรียนอะครับจาก Rangiora High ตอนนี้ดูดูอยู่ก็มีที่ Takapuna Grammar ครับ ช่วยแนะนำหน่อยครับว่าดีมั้ย เพราะตอนนี้เครียดมาก ต้องเรียนซ้ำชั้นเยียร์เดิม เลยของย้านโรงเรียนดีกว่า แล้วสังคมที่ Auckland เป็นยังไงบ้างครับ เวลาอยู่ที่โรงเรียนโดนแซวบ้างมั้ยอ่ะ ที่นี่เดินไปไหน ก็มีแต่คนแซวเบื่อมากๆครับ

    แนะนำด้วยครับ

    ยังไง ส่งอีเมลล์ มาคุยก็ได้นะครับ เพราะไม่ค่อยซะดวก ตอบในนี้อ้ะครับ ขอบคุณครับ

    Richard1995.bhum@hotmail.com
    #17
    0
  2. #16 บัวน้อย (จากตอนที่ 16)
    5 ม.ค. 55 / 21:10 น.
    แวะมาแบ่งปัน วิธีของฉันค่ะ แรกเริ่ม ฉันจะกะคะเนความสามารถของตนเองก่อน โดยดูจากพื้นฐานและวิชาที่ฉันถนัด ซึ่งมันจะตอบได้คร่าว ๆ ว่า ทางใดที่จะเหมาะกับฉัน จากนั้น ฉันจะกำหนดเป้าหมาย โดยเขียนใส่สมุดเล่มที่ฉันจะเอาไว้จดสรุป ถึงเป้าหมาย เช่น อนาคตกู (ขอโทษนะคะ) หมอเว้ย เพื่อเป็นแรงผลักดันเวลาฉันท้อถอย หรือโยเย ไม่ปฏิบัติตามตารางเวลาที่กำหนดไว้ จากนั้น ฉันจะทบทวนสิ่งที่เรียนจบมาทุกเย็น โดยกำหนดตารางเวลาให้ก่อนนอน ซึ่งตรงนี้ต้องต่อสู้กับตนเองอย่างมาก วิธีนี้คนบ้าจะทำกันค่ะ เพราะทุกคนเลยมันจะคิดว่า ก็เรียนมาสาหัสทั้งวันแล้ว ดังนั้นไม่จำเป็นหรอก เวลาเย็นเป็นเวลาพักผ่อน แต่ฉันใช้ช่วงเวลานั้น ทบทวนและสรุป ทุกวิชาที่เรียน และทุกวัน ซึ่งมันช่วยฉันได้มาก เพราะฉันสมองทึบค่ะ ฉันสะสมแต้มแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ดำเนินการคนเดียวเพราะเป็นที่รู้กันว่า ในหมู่คนเก่ง เขามักไม่ค่อยแบ่งปันอะไร ดังนั้นการคาดหวังว่า ใครจะมาตรวจสิ่งที่เราทำให้ด้วยความจริงใจ....ไม่มีค่ะ ทุกวันนี้ฉันทำแบบนี้จนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ก็ไม่รู้ว่าพอจะใช้ได้ไหม แต่หากเจ้าของบทความเห็นว่าข้อความของฉันไม่สร้างสรรค์ ท่านก็สามารถลบได้ค่ะ
    #16
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #14 nam (จากตอนที่ 12)
    27 ธ.ค. 54 / 05:17 น.
    เขียนได้ดีกว่าคิดไว้นะ





    พยายามต่อไปแล้วกัน^^
    #14
    0
  5. #13 Sukoyจัง (จากตอนที่ 9)
    27 ธ.ค. 54 / 02:19 น.
     wow เมื่องนี้น่าไปมาก แต่ไม่มีตัง
    ฮ่ะๆๆ
    #13
    0
  6. #12 ZinkeRz (จากตอนที่ 7)
    16 ธ.ค. 54 / 11:33 น.
    ครูสมศรีกับพี่หนูดี :) 

    #12
    0
  7. #11 สัตตวี (จากตอนที่ 6)
    11 ธ.ค. 54 / 07:57 น.
    ถูกต้องนะคร้าบ.....ความรู้อยู่กับเราไม่มีใครมาแย่งชิงไปได้ โอกาสก็ไม่ได้มีทุกวัน ทุกอย่างเป็นอนิจจัง มีได้ ก็หมดได้ มีรักก็มีหมดรัก จริงไหม ???
    #11
    0
  8. #10 Horizon (จากตอนที่ 6)
    10 ธ.ค. 54 / 22:14 น.
    นั่นสิน่ะ ??
    #10
    0
  9. #9 P_Pbibi (จากตอนที่ 6)
    10 ธ.ค. 54 / 17:28 น.
     ว้าว เจ๋งสุดๆไปเลย ^^
    #9
    0
  10. #8 ` ★ superking . (จากตอนที่ 5)
    24 ธ.ค. 54 / 19:22 น.
     เขียนดีมากๆค่ะ ชอบ :)
    #8
    0
  11. #7 ZinkeRz (จากตอนที่ 5)
    16 ธ.ค. 54 / 11:00 น.
     เก้าแสนดอลลาร์ *O* 555555
    สุดยอดดดดดด
    จขบค. โชคดีจัง ได้เจอคนที่พร้อมจะฝ่าฟันอะไรไปด้วยกัน :) 
    รักกันไปนานๆเน้อออออออออออออ >_ #7
    0
  12. #6 ZinkeRz (จากตอนที่ 4)
    16 ธ.ค. 54 / 10:52 น.
     เป็นคนหนึ่งที่อยากไปเรียนต่างประเทศเอง พ่อแม่ไม่อยากให้ไป
    ส่วนหนึ่งเพราะเรื่องค่าใช้จ่าย อีกส่วนเพราะไม่อยากห่างลูก
    มาอยู่นี่เรื่องเงินเราประหยัดมากกกกก ประหยัดมากให้ได้ที่สุดเท่าที่จะทำได้ คนอื่นมองว่าประหยัดไปไหน งกไปไหน
    แต่เรางกกับตัวเอง ไม่ได้งกกับคนอื่น
    เราไม่ได้ซื้อของที่เราอยากได้ เราก็ไม่ได้เดือดร้อน ยังคงพอใจกับสิ่งที่มีอยู่แล้ว ไม่ดิ้นรน
    เพราะฐานะเราไม่ได้เท่ากับเด็กนอกคนอื่นที่พ่อแม่ส่งมาด้วย เลยต้องคิดเยอะกับการกระทำทุกๆอย่าง
    แต่มันก็ดีอย่างหนึ่งนะ มันยิ่งทำให้รู้คุณค่าของหลายๆสิ่ง และหันกลับไปมองสิ่งที่เราไม่เคยมอง
    เปิดมุมมองในอดีตในสิ่งที่เราไม่เข้าใจ แต่พอห่างไกลมาก็เข้าใจทุกอย่าง กระจ่างแจ้ง ชัดเจน :)


    #6
    0
  13. #5 ZinkeRz (จากตอนที่ 3)
    10 ธ.ค. 54 / 12:11 น.
     " เพื่อน " ช่วยเราได้เยอะจริงๆ
    ตอนนี้เราก็มีเพื่อนที่เราไว้ใจมาก รักมากอยู่เหมือนกัน
    ผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะ คุยกันตลอด แม้ว่าตอนนี้จะอยู่คนละประเทศ ถึงแม้ประเทศเราจะติดกันก็เถอะ
    แต่อยู่คนละฟากเลย แคนาดา-เมกา จขบค พูดแล้ว ปกติก็คิดถึงอยู่แล้ว ตอนนี้คิดถึงมากกว่าเก่า 555555
    #5
    0
  14. #4 ZinkeRz (จากตอนที่ 2)
    10 ธ.ค. 54 / 12:06 น.
    ครูไทยน่ายกย่อง ใช่เลย :) เสียสละ แม้จะได้เงินเดือนน้อย.....
    #4
    0
  15. #3 P_Pbibi (จากตอนที่ 1)
    10 ธ.ค. 54 / 17:22 น.
     น้ำตาไหลเลย  TT 


    #3
    0
  16. #2 ZinkeRz (จากตอนที่ 1)
    10 ธ.ค. 54 / 12:02 น.
     จขบค เจ๋งมาก :)
    ใช่แล้วจ้า พ่อแม่สำคัญที่สุด
    คิดเหมือนเราเลย ที่อยากจะตอบแทนคุณให้พ่อแม่มากที่สุด
    อยากให้พ่อแม่รู้ว่าเป็นพ่อแม่ที่โชคดีที่สุดในโลก :)
    #2
    0
  17. #1 น้ำ
    10 ธ.ค. 54 / 12:41 น.
    เขียนดีเข้าใจง่าย ได้แรงบันดาลใจ ไปแต่งนิยายป่ะ

    #1
    0