เที่ยงคืนสิบเอ็ดนาที

คุณคงเคยที่จะฝันถึงเรื่องราวสะเทือนใจ ที่ถ้าหากเป็นไปได้ก็ขอให้มันหลุดพ้นไปเสียที

ยอดวิวรวม

19

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


19

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  18 มี.ค. 65 / 14:15 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

นี่เป็นเพียงเรื่องสั้นตอนเดียว

ที่เพียงอย่างเล่าให้ได้อ่านกันสั้นๆถึงความฝันหนึ่งความฝัน

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 มี.ค. 65 / 14:15


เป็นเวลา เที่ยงคืนสิบเอ็ดนาที ผมและเพื่อนกำลังฉงนกับท้องฟ้าที่สว่างจ้าคล้ายกับเป็นเวลากลางวัน แต่ถึงกระนั้นเราก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นฝูงชนจำนวนหนึ่ง วิ่งเตลิดไม่รู้ทิศทาง ชนกันบ้าง ผลักกันบ้าง ผมที่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบวิ่งขึ้นบันไดไปเรียกแม่ที่กำลังสวดมนต์ไหว้พระอยู่ เพื่อนผมอาสาออกไปดูลาดเลา ทันใดนั้น ผมสังเกตเห็นกลุ่มคนถืออาวุธ ลักษณะรูปร่างผอม สวมชุดขาวหมวกขาว เช่นเดียวกับผมและแม่ เว้นเพียงแต่หมวกที่เราไม่ได้สวมใส่ 

เพื่อนผมที่อาสาไปดูลาดเลา วิ่งเข้าหากลุ่มคนติดอาวุธเหล่านั้น เขาพูดคุยกับกลุ่มคนติดอาวุธ ก่อนจะชี้นิ้วมาทางผมและแม่ ผมที่กำลังสับสนอยู่ก็ไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ยืนนิ่ง ก่อนที่กลุ่มคนติดอาวุธจะเดินเข้ามาหา ก็ได้มีลุงหัวโล้นอายุมากคนนึงเดินเข้ามาหาก่อน ลุงคนนั้นได้ถามหาไฟแช็กกับผม ผมก็หยิบให้โดยไม่คิดอะไรมาก แม่จับมือผม ดึงผมให้ไปนั่งคุกเข่าข้างๆท่านเพื่อทำพิธีกราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ตามที่ลุงหัวโล้นคนนั้นชักชวน

แม่ผมดูไม่กระวนกระวายกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นเลยสักนิด ตรงกันข้าม ท่านกลับดูสงบมาก ท่านบอกกับผมด้วยรอยยิ้มบางๆว่า

"นี่คือสถานการณ์น่ายินดีมาไหว้พระทำบุญกันดีกว่า"

ผมที่ไม่มีทางเลือกจึงคุกเข่าอยู่ข้างๆแม่ ก่อนที่เราจะเริ่มสวดมนตร์ ก็ได้มีกลุ่มคนจำนวนมากเดินเข้ามานั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆเรา พร้อมกับทำพิธีร่วมกัน

กราบครั้งที่หนึ่ง

ขณะที่ผมก้มกราบนั้น ผมได้สังเกตไปเห็นกลุ่มคนติดอาวุธรายล้อมอยู่ข้างหลังพวกเรา เรียงแถวกันเป็นแนวยาวเยียด ชายข้างๆผมคนนึง สะอึกสะอื้นคล้ายกับกำลังเสียใจกับอะไรสักอย่าง

 กราบครั้งที่สอง

เห็นได้ชัดว่ากลุ่มคนติดอาวุธเริ่มจ่อปืนมาทางเรา แม่ผมเริ่มสะอึกสะอื้นตามชายที่อยู่ข้างๆ เรายกตัวขึ้นเพื่อเตรียมตัวกราบครั้งที่สาม ขณะที่กำลังพนมมือเพื่อจะกราบ ก็ได้มีเสียงปืนดัง ปั้งๆๆๆ!!    รับรู้ได้ทันทีว่ามีวัตถุขนาดเล็กจำนวนมากผ่านกระโหลกศรีษะผมเข้ามา หูผมดับไป ทุกอย่างมืดไปหมด ผมพยามลืมตาเพื่อดูแม่ แต่ก็ทำไม่ได้ อย่าว่าแต่จะลืมตาเลย แค่จะหายใจก็เริ่มยากขึ้นไปทุกที ร่างกายผมเริ่มชา หายใจเริ่มไม่ออก แต่ถึงกระนั้นผมก็พยามหายใจลึกๆเข้าออกให้ได้มากที่สุด ผมที่ยังพอมีสติก็ได้แต่ภาวนาว่าจะเกิดปฏิหาริย์ให้ตัวเองรอด

ผมที่เริ่มหายใจไม่ออกก็ได้ค่อยๆลืมตาขึ้น สังเกตสิ่งรอบตัว ผมนอนอยู่ในอิริยาบถที่ปกติ ไม่มีอะไรมากดทับหรือทำให้เกิดอุปสรรคต่อการนอนเลยสักนิด แต่ทุกอย่างดูสมจริงอย่างน่าเหลือเชื่อ ผมที่ยังหายใจหอบอยู่ พร้อมกับหัวใจที่ยังเต้นแรงอย่างมาก ก็ได้แต่คิดว่าความฝันครั้งนี้มันช่างหนักเหลือเกิน หนักพอที่จะทําร้ายผมได้ทั้งสภาพร่างกายและจิตใจในชีวิตจริง~ 

 

คุณเคยฝันถึงเรื่องราวที่จำไม่เคยลืมหรือไม่?
|
|

เครดิตภาพ

https://kajarp.wordpress.com/2010/02/24/buildings-and-a-moon/

 

จบ {END} ขอบพระคุณอย่างยิ่งที่อุตส่าห์สละเวลาอ่านนะครับ ^^

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

×