คัดลอกลิงก์เเล้ว

รักที่เรียกว่าเธอ (Love You)

ความรักที่ผมทำให้เธอเมื่อแรกเห็น อาจจะดูงี่เง่าเกินไป หากแต่เมื่อทุกอย่างผิดพลาด ความรักของเธอต้องแตกสลาย จึงมีผมคนเดียวที่สามารถรักษาแผลใจ แล้วทำให้หัวใจของเราตรงกัน เพราะฉันรักเธอ

ยอดวิวรวม

765

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


765

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 ก.ย. 58 / 22:18 น.
นิยาย ѡ¡ (Love You) รักที่เรียกว่าเธอ (Love You) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

มันนานแค่ไหนแล้วนะที่เราได้รู้จักกับเธอคนนั้น

มันนานแค่ไหนแล้วนะที่เรารู้สึกดีๆ กับเธอคนนั้น

มันนานแค่ไหนแล้วนะที่เราสองคนได้เป็นแฟนกัน

มันนานแค่ไหนแล้วนะที่ผมรู้สึกกับเธอแบบนี้

มันนานแค่ไหนแล้วนะที่ผมไม่อาจหยุดรักเธอ




© hk freetheme;}

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 ก.ย. 58 / 22:18


รักที่เรียกว่าเธอ

 

 

มันนานแค่ไหนแล้วนะที่เราได้รู้จักกับเธอคนนั้น

มันนานแค่ไหนแล้วนะที่เรารู้สึกดีๆ กับเธอคนนั้น

มันนานแค่ไหนแล้วนะที่เราสองคนได้เป็นแฟนกัน

 

เรื่องมันเริ่มด้วยความเข้าใจผิดของผมตอนเข้าเรียนในคาบแรกของเทอม วิชาการสอน ซึ่งมันเป็นวิชาหนึ่งของภาควิชาธุรกิจศึกษาที่ผมกำลังเรียนอยู่และก็เป็นสาขาที่เมื่อจบไปแล้วสามารถที่จะประกอบวิชาชีพครูได้ เพราะในส่วนตัวของผมแล้วคำว่า ครูมันให้อะไรมากกว่าการสอน และวันนี้ก็คือวันที่ทำให้ผมได้ทำอะไรที่ผิดพลาดไป ซึ่งมันเป็นเรื่องน่าอายมากเท่าที่สุดเท่าที่เคยได้ทำลงไป

วันนี้ผมเข้าเรียนช้ากว่าปกติเพราะตื่นนอนสาย และจะสายไปกว่านั้นถ้าผมมัวแต่มองหาที่นั่งอยู่ ผมเลือกที่จะนั่งกลางห้องเพื่อที่จะได้เห็นกระดานได้ชัด ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่นั่งหลังห้องแล้วต้องนั่งเดาตัวอักษรเหล่านั้นว่ามันคืออะไร

ดูเหมือนจะไม่ใช่ผมคนเดียวที่มาสาย ยังมีอีกคนที่เดินตามผมเข้ามาก่อนจะนั่งลงข้างๆ ผม ซึ่งเป็นที่นั่งว่าง และก่อนที่เธอจะนั่งลงไปสายตาของเธอกับผมก็มองกันโดยบังเอิญ แม้ว่าจะเป็นระยะสั้นแต่สำหรับผมมันทำให้รู้สึกอะไรแปลกๆ ขึ้นมาภายในใจ เธอส่งยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะนั่งลง ผมยิ้มตอบกลับไปให้เธอ แต่ก็ต้องรู้สึกหน้าแตกทันทีเมื่อคนที่เธอยิ้มไม่ใช่ผมกลับเป็นเพื่อนผู้หญิงอีกคนที่นั่งถัดจากผมนั้นเอง ผมต้องรีบหุบยิ้มก่อนที่จะเสียไปมากกว่านี้ และตั้งหน้าตั้งตาเรียนเมื่ออาจารย์คนสวยของคณะเข้าสอน

ตลอดระยะเวลาการเรียนในคาบผมไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่นัก ทั้งที่อาจารย์คอยสอนเทคนิคการสอนให้พวกเราเวลาออกฝึกสอนทั้งหมดว่าควรมีสื่อการสอนเพื่อดึงดูดเด็กนักเรียนให้สนใจเนื้อหาที่สอนอย่างไร แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญ เพราะสิ่งที่ผมกำลังสนใจกลับเป็นหญิงสาวข้างๆ ที่คอยจดเล็กเชอร์ตามคำพูดของอาจารย์ และผมต้องตื่นจากภวังค์อีกทีตอนหมดคาบของการเรียน ผมจึงมารู้สึกว่าผมไม่ได้สนใจอาจารย์ที่สอนเลย เพราะผมมุ่งความสนใจไปที่เธอ

กว่าจะรู้ตัวอีกทีผมก็ไม่สามารถละสายตาจากเธอได้ ในหลายๆ คาบเรียนที่ผมมักจะจ้องดูเธอทุกอิริยาบถโดยไม่รู้ตัว ไม่ว่าจะเป็นวิชาไหนๆ ผมก็คอยดูเธอทำกิจกรรมทุกอย่าง แต่แล้ววันหนึ่งเธอก็รู้ว่าผมแอบมองเธออยู่ห่างๆ แต่มันกลับผิดคาดเมื่อเธอหันมายิ้มให้กับผม รอยยิ้มที่ส่งมาให้ผมนั้น ผมบอกได้คำเดียวว่า คราวนี้มันส่งมาให้ผมแน่ๆ และไม่ใช่ใครอื่นอย่างเพื่อนเธอ และสิ่งที่น่าตกใจไปมากกว่านั้นเมื่อเธอกำลังเดินตรงมาหาผม

“มาคุยด้วยกันไหมวี”

เธอเอ่ยชื่อผมขึ้นมา ทั้งที่เราสองคนไม่เคยได้คุยกันมาก่อน จะมีก็แต่ผมเท่านั้นที่รู้จักชื่อเธอ เธอมีชื่อว่าฟ้า ผมยังจำได้แม่นถึงวันแรกที่ได้เจอกับเธอ เพราะเธอได้รับเลือกจากรุ่นพี่ให้เข้าประกวดดาวเดือนของคณะในวันรับน้อง

เธอยิ้มให้ผมอีกครั้งก่อนจะชวนผมไปร่วมสนทนาด้วย และผมก็ไม่ปฏิเสธสำหรับคำชวนนั้น ตลอดระยะเวลาสั้นๆ ที่ผมได้ร่วมคุยด้วย ผมได้แต่แอบมองเธอเป็นพักๆ และดูเหมือนเธอเองก็ลอบส่งสายตามาที่ผม และก่อนที่ผมจะได้ทำอะไรมากกว่านั้นผมก็ได้รู้ว่า ฟ้ามีแฟนแล้วผมทำอะไรไม่ถูกไปทันทีเมื่อได้รู้ความจริง ถึงแม้มันจะไม่เจ็บปวดอะไรมากมาย แต่สำหรับผมมันก็ทำให้ผมได้รู้อะไรเกี่ยวกับเธอบ้าง

และหลังจากได้รู้ว่าฟ้ามีแฟน ผมก็พยายามตีตัวออกห่างเพื่อรักษาระยะเอาไว้ ทั้งที่มันไม่ใช่ข้ออ้างที่ดีนัก แต่มันก็ทำให้ฟ้ารู้ว่าตัวผมกำลังจะออกห่างจากเธอ และทำให้เธอรู้สึกสับสนว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่ แต่ดูเหมือนผมจะหนีเธอไม่พ้นเมื่อคาบบ่ายสำหรับวิชาหลักสูตรที่ผมมักจะเข้าเรียนก่อนเวลาประจำ และเธอก็รู้ด้วย ทำให้ผมกับเธอต้องอยู่ในห้องกันเพียงสองคน

ฟ้าพยายามที่จะถามถึงเหตุผลที่ผมเป็นแต่ผมกลับได้แต่ปฏิเสธความเป็นจริงออกไป และได้บอกได้แต่เพียงว่าผมมีงานต้องทำ เลยทำให้ต้องออกห่างบ้าง และสิ่งที่เลวร้ายสำหรับผมก็เกิดขึ้นเมื่อฟ้าต้องออกจากห้องไปเพราะโทรศัพท์จากแฟน เพียงไม่นานฟ้าก็กลับเข้ามาในห้องพร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไป ดวงตาแดงช้ำ หน้าซีด เหมือนกับฟ้าเพิ่งจะร้องไห้ไป ผมไม่อยากถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ในใจก็อยากจะรู้เพราะความเป็นห่วง ตกลงผมควรทำอะไรดี แต่แล้วผมก็กลับให้มันปล่อยออกไปเพราะฟ้าได้แต่นั่งเงียบอยู่คนเดียว

เย็นวันนั้นเพื่อต้องการขจัดความข้องใจภายในใจของผม ผมจึงต้องดักรอเธอเพื่อขอคุยบางอย่าง

ผมเลือกสถานที่ที่เงียบและไร้ผู้คนเป็นสถานที่สำหรับเราสองคนในการพูดคุย ฟ้าเงียบตลอดทางระหว่างที่ผมพาเธอมา และเมื่อนั่งลงบนพื้นหญ้านุ่มๆ ผมก็ได้แต่มองออกไปข้างหน้าเพราะไม่กล้าที่จะพูด และนั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมควรจะทำในตอนนี้ เพราะที่ผมพาเธอมานี้ไม่ใช่แค่มานั่งดูทิวทัศน์เฉยๆ

“ฟ้า เราชอบฟ้านะ แต่เราก็รู้ว่าฟ้ามีแฟนแล้ว”

ผมเอ่ยออกไปในที่สุด สายตาของผมที่เคยมองไปด้านหน้าตอนนี้มันเปลี่ยนไปจับจ้องที่ดวงตาคู่สวยของฟ้าที่ผมกำลังบอกฟ้าว่ารักไป และฟ้าก็ได้แต่นิ่งเงียบเมื่อได้ยินประโยคนั้น มันอาจจะดูตลกสำหรับผมเมื่อผมได้พูดคำนั้นออกไป แต่มันกลับผิดคาดเมื่อเธอตอบกลับมา

“ฟ้ารู้แล้วล่ะ ว่าวีชอบฟ้า”

ฟ้าตอบกลับมาเพียงเท่านั้นก่อนจะเอ่ยบางอย่างที่ผมต้องอึ้งเมื่อเธอพยายามเล่าถึงเหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายที่เธอร้องไห้ว่าเธอทะเลาะกับแฟน แล้วก็ถูกเลิกในที่สุด น้ำตาใสๆ ค่อยๆ ไหลรินออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของเธอ มือเรียวยาวได้แต่ยกขึ้นมาเกลี่ยน้ำตาเหล่านั้นให้หมดไป แต่สำหรับผมที่มองเธอก็ได้แต่ทำอะไรไม่ถูกเมื่อฟ้าเล่าต่อถึงเหตุสำหรับของการเลิกรากัน

สำหรับผมแล้วเมื่อเห็นน้ำตาแบบนี้ก็ย่อมทำอะไรไม่ถูก แต่ก็ต้องแสดงความเป็นสุภาพบุรุษด้วยการหยิบยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอ

ฟ้ามองลังเลเมื่อเห็นผ้าเช็ดหน้า แต่เมื่อเห็นผมยิ้มน้อยๆ ให้ ฟ้าจึงรับไป ผมได้แต่ถอนหายใจกับสิ่งที่ตัวเองเห็น แต่แล้วก็ต้องทำหน้าที่ของคำว่าเพื่อนให้ดีที่สุด

“ถ้าฟ้ามีอะไรก็มาปรึกษาเราได้นะ เรายินดีเสมอ ก็เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ”

“แค่เพื่อนงั้นเหรอ”

ฟ้าย้อนถามกลับมา สีหน้าของฟ้านั้นมีแววตาของความผิดหวังปนอยู่ด้วย และผมเองก็คิดว่าผมคงฟังไม่ผิดแน่ๆ เพราะในประโยคที่เธอพูดมาสั้นๆ นั้นมันแฝงไปด้วยความต้องการที่มากกว่านั้น  เหมือนกับว่าเธอต้องการคนที่จะมาดูแลเธอแทนแฟนคนเก่าที่เพิ่งถูกเลิกไป หรือว่าฟ้าเองกำลังจะมีใจให้กับผมกันแน่ ผมไม่เข้าใจในคำพูดนั้นเลย ผมยิ้มให้กับเธออีกครั้งเพราะตอนนี้ผมไม่อาจพูดคำว่าชอบกับเธอได้อีก ทุกอย่างรอบด้านดูเหมือนกับทุกสิ่งกำลังวิ่งเข้ามารัดเพื่อให้ผมได้พูด แต่แล้วทุกอย่างก็ต้องจบลงเมื่อฟ้าลุกขึ้นก่อนจะขอตัวกลับก่อน สีหน้าของฟ้าในตอนนี้ผมบอกได้คำเดียวว่าผมแทบจะทนไม่ไหว สีหน้าที่ต้องทนกับความเจ็บปวดอะไรบ้างอย่างมันแสนทรมานมากกว่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งควรจะเป็น แต่แล้วผมก็ต้องจำใจปล่อยให้เธอจากไปเหมือนเมื่อตอนบ่ายที่ผมทำกับเธอ

ตกลงนี่แล้ว ผมกำลังจะปล่อยเธอออกไป จริงๆ ใช่ไหม

 

หลังจากช่วงระยะเวลาเพียงสัปดาห์เดียว ฟ้าก็กลับมาสดใสร่าเริงอีกครั้ง และก็เป็นไปตามที่ผมคิดว่าเธอมักจะมาปรึกษาเรื่องต่างๆ กับผมอยู่ตลอดแม้จะกระทั่งว่าเรื่องหนุ่มๆ ที่มักจะเข้ามาในชีวิตของเธอ แต่ผมกลับบอกเธอให้ลองคบดูแม้ในใจยังคงชอบเธออยู่ก็ตามที

“วี เย็นนี้เราไปหาอะไรทานกันไหม”

ฟ้าเอ่ยชวนผมตามปกติหลังจากที่เราเริ่มสนิทกัน ไม่สิ มันหลังจากที่เราสองคนได้คุยกันมากกว่า เลยทำให้เราสองคนได้ทำกิจกรรมอะไรด้วยกันมากขึ้น ตลอดสัปดาห์เราสองคนได้กินข้าวด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน ทำอะไรอื่นๆ ด้วยกัน แม้จะเป็นระยะเวลาที่แสนสุขสำหรับเราสองคน แต่สำหรับผมตอนนี้ หัวใจมันค่อยๆ บอกออกมาว่า ผมกำลังรักฟ้าเข้าแล้ว

และสิ่งที่เลวร้ายสำหรับผมก็ต้องเกิดขึ้นเมื่อแฟนเก่าฟ้ามาหาระหว่างที่เราสองคนกำลังเดินกลับบ้านด้วยกัน ผมซึ่งอยู่ตรงนั้นจึงต้องขอตัวกลับก่อนเพราะไม่อยากเป็นส่วนเกิน แต่ฟ้ากลับยืนยันที่จะให้ผมได้อยู่เพื่อเป็นเพื่อนเธอ ทั้งสองคนคุยกันด้วยแววตาที่นิ่งเฉย เหมือนกับว่าทั้งสองคนไม่เหลือความเป็นคนรักที่เคยมีให้กันเลย และเพียงไม่นานแฟนเก่าของฟ้าก็เดินจากไปทิ้งไว้แต่รอยช้ำและน้ำตาของฟ้าที่กำลังไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง

 ฟ้าขอตัวกลับบ้านก่อนทันที โดยที่ผมไม่ได้ทำอะไรเพื่อเธอเลยแม้แต่อย่างเดียว

ผมได้แต่กลับมาคิดตลอดคืนว่าผมควรจะทำอย่างไรกับชีวิตดี เพราะดูแล้วตอนนี้เหมือนกับว่าผมกำลังหลอกตัวเองอยู่ ทั้งที่ผมชอบฟ้ามาก แต่กลับทำเป็นเพื่อนที่แสนดีที่คอยให้คำปรึกษาให้คำแนะนำ แต่กลับไม่สามารถที่จะปกป้องคนที่ผมชอบได้เลยแม้แต่นิดเดียว และผมก็คิดว่ามันถึงเวลาอีกครั้งแล้วที่ผมต้องรุกกับคำว่ารัก

รุ่งเช้าผมไม่รอช้าที่จะเก็บความรู้สึกเอาไว้ เพราะถ้าขืนยิ่งปล่อยเอาไว้แบบนี้มีแต่จะทำให้ความรู้สึกทั้งหมดต้องระเบิดออกมาเป็นแน่

ผมดักรอฟ้าในวิชาแรกก่อนจะพาเธอไปหลังตึกเรียน สีหน้าของฟ้าดูตกใจกับผมมาก เพราะตลอดเวลาที่เราได้พบกันผมจะไม่แสดงกริยาแบบนี้เลย

“วี มีอะไรกับฟ้าเหรอ”

“ขอโทษนะที่พาฟ้าออกมา” ผมพยายามรวบรวมสมาธิทั้งหมดก่อนจะพูดต่อ “คือเราอยากรู้ว่าตกลงฟ้าคิดอย่างไรกับเรานะ”

ฟ้านิ่งเงียบ และได้แต่มองผม ความรู้สึกตอนนี้ผมบอกได้คำเดียวว่ามันลุ้นมาก ถึงแม้ฟ้าจะยังมีปัญหาทางใจกับแฟนเก่า แต่สำหรับผมสิ่งที่ต้องการกลับเป็นเพียงคำตอบจากหญิงสาวตรงหน้า มันคงลำบากใจถ้าจะตอบว่าชอบผมและก็ยากที่จะปฏิเสธความรู้สึกดีๆ ของผมที่คอยบอกชอบไปแล้ว

“เอ่อ...คือว่า...ฟ้า...”

ดูจากหน้าสีหน้าของฟ้าแล้ว ผมบอกได้คำเดียวว่า ฟ้ากำลังอึดอัดใจกับคำถามแบบนี้

“บอกมาเถอะ เราอยากรู้จากใจฟ้านะ”

“เอางั้นจริงเหรอ”

ฟ้าจับมือผมขึ้นมาพอสมควร สายสาคู่สวยของเธอที่เคยมองผมค่อยๆ เลื่อนลงมองตรงมาที่มือคู่ใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมา ผมต้องรู้สึกงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ผมไม่ได้ทำอะไรให้กับฟ้าเลย แต่ฟ้ากลับร้องไห้ออกมา ความรู้สึกของผมตอนนี้ทำไมมันถึงได้รู้สึกเจ็บปวดอย่างนี้ ตกลงสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ตอนนี้กำลังทำให้คนที่ผมรักต้องเจ็บปวด ต้องทรมาน กับคำว่ารัก

“ความจริงแล้วนะ ฟ้าเองก็สนใจวีอยู่เหมือนกัน แต่ด้วยปัญหาจากแฟนเก่าฟ้า มันเลยทำให้ฟ้ารู้สึกสับสนไปหมด ฟ้าทำอะไรไม่ถูก แต่ก็ได้วีมาคอยช่วยเหลือ ฟ้าดีใจมากเลย เพราะไม่เคยมีใครแคร์ฟ้าแบบนี้”

“ฟ้า”

ฟ้าร้องไห้ออกมาอย่างหยุดไม่ได้ ความทุกข์ทรมาน ความเจ็บปวดที่เคยได้รับ ทุกอย่างกำลังออกมากับพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน ผมเลี่ยงไม่ได้ที่จะใช้มือใหญ่ของผมเกลี่ยน้ำตาเหล่านั้นให้หมดไป แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น เพราะฟ้ายังคงร้องไห้ให้กับความเจ็บปวดที่ผ่านมา ร้องไห้จนกว่าความเจ็บปวดเหล่านั้นจะหมดหายไปจากตัว

ผมดึงฟ้าเข้ามากอดทันที เพราะวิธีอาจจะเป็นวิธีเดียวที่พอจะทำได้ ความรู้สึกของฟ้าตอนนี้ ผมเองยังรับรู้ถึงมันได้ นี่แหละมั้งที่เขาเรียกว่า สามารถเจ็บแทนคนที่เรารักได้

 

หลังจากเวลาแห่งความเจ็บปวด ฟ้าก็ยังคงเป็นฟ้าสำหรับผม รอยยิ้มที่แสนสดใสยังคงส่งมาที่ผมเหมือนครั้งแรกที่ผมได้สัมผัส เราสองคนได้รู้จักกันมากขึ้นหลังจากช่วงเวลานั้นได้จบสิ้นลง

ความรักของเราสองคนค่อยๆ เบ่งบานขึ้นตามกาลเวลาของความรักมันค่อยๆ เริ่มจากศูนย์ ไม่ใช่ในฐานะเพื่อนเหมือนครั้งเก่า แต่เป็นศูนย์ในฐานะของคนรัก

เราสองคนได้รู้จักกันมากขึ้น รวมไปถึงสิ่งที่ผมยังคงสงสัยอยู่ตลอดเวลาว่า ฟ้าชอบผมตรงไหน และผมก็เลือกที่จะใช้สถานที่แรกที่ผมเคยบอกชอบฟ้าไปเป็นสถานที่ในการพูดคุย ถึงแม้จะทำให้เราทั้งสองได้คิดถึงวันเก่าๆ แต่มันก็เป็นสิ่งที่ดีที่เราควรจะจดจำ

“ฟ้า เราถามอะไรหน่อยได้ไหม”

ผมเอ่ยขึ้นในที่สุด เพราะยังไงซะ ผมเองก็คงไม่อยากที่จะเก็บความรู้สึกแบบนี้เอาไว้ในใจ ขอเพียงแค่ได้คำตอบ เท่านั้นผมก็คงรู้สึกสบายใจ

“มีอะไรเหรอ”

“ฟ้าชอบเราตั้งแต่ตรงไหนเหรอ”

“ตรงไหนนะเหรอ...”

ฟ้าทำท่าคิดหนักเมื่อผมถามเสร็จ แต่ผมกลับรับรู้ได้ถึงสิ่งฟ้ากำลังทำอยู่ ริมฝีปากที่อมยิ้มเล็กๆ แก้มที่สดใสกลับกลายมาเป็นสีแดงระเรื่อ และดวงตาที่เต็มไปด้วยความสุข แค่นี้ผมก็พอเดาได้แล้วว่าฟ้าจะตอบผมกลับมายังไง

“ก็ตอนที่วียิ้มให้ฟ้าวันแรกไง ยิ้มให้ฟ้าโดยที่ฟ้ายิ้มให้เพื่อนอยู่ ตอนนี้แหละ ฟ้าก็รู้แล้วว่าผู้ชายคนนี้น่ารักดี”

“แค่นั้นนะเหรอ”

ผมไม่เข้าใจกับความรู้สึกของผู้หญิงเลยแม้แต่น้อย ว่าภายในใจของพวกเธอเหล่านั้นกำลังคิดอะไรอยู่ ถึงแม้จะมองจากภายนอกจะเห็นแค่เพียงความร่าเริง สดใส แต่มันก็ไม่ใช่คำตอบที่แท้จริงเสมอไปสำหรับผม เพราะอย่างน้อยผมก็พอจะรู้ว่า ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าผมกำลังคิดอะไรอยู่

“ขอบใจนะ ที่รักเรา”

 

มันนานแค่ไหนแล้วนะที่ผมรู้สึกกับเธอแบบนี้

มันนานแค่ไหนแล้วนะที่ผมไม่อาจหยุดรักเธอ

 

ผลงานอื่นๆ ของ ไอรัก / ซาคุ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 16:42
    เรื่องดูเรียบๆ แต่น่ารักมากมากมากมากมากเลย เขียนบรรยายได้ดีมากเป็นธรรมชาติมาก ดีใจที่ตอนจบเป็นแบบนี้ ชอบมาก
    #2
    0
  2. วันที่ 31 สิงหาคม 2552 / 05:43
    เรื่องนี้พี่ก็อ่านแล้ว
    ไปเอาเรื่องเก่ามารีไรท์ใหม่เหรอน้องชาย
    เอาเป็นว่าพี่เข้ามาเม้นให้แล้วกันเนอะ ฮิฮิ
    คนอะไรแต่งนิยายเก่งที่สุ๊ดดดดดดดดดดดดดดด
    #1
    0