[SEVENTEEN] Another Half #minwon ft. coupswon seokwon

ตอนที่ 3 : Stigma

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 139
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 เม.ย. 60

Chapter 3

 

Stigma

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                “ทำอะไรลงไป รู้ตัวรึเปล่า

 

 

                เสียงเข้มของรุ่นพี่ทหารตรงหน้าทำเอาร้อยเอกจอนวอนอูวัย 25 ปี ถอนหายใจพรืดด้วยความเหนื่อยหน่าย คนตรงหน้ายังคงดูมีน้ำโหอยู่ จนกระทั่งแววตาใสที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นเลื่อนขึ้นมาสบถึงได้เบาลงไปบ้าง

 

 

                พี่ซึงชอลก็รู้ว่าผมไม่ผิด

                “พี่รู้ว่าเราไม่ผิด แต่ก็ไม่น่าไปพูดแบบนั้นกับท่านนายพล

                “…”

                “ถ้าเขาส่งเราไปทำงานเฉียดตายล่ะจะทำยังไง

                “ก็จะทำไงได้ นายสั่งก็ต้องทำนี่ครับ

                “จอนวอนอู!”

 

 

                วอนอูทำทีเป็นมองอย่างอื่นนอกหน้าต่างร้านกาแฟ คนฝั่งตรงข้ามเห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกเบาๆ แล้วยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มอย่างเหนื่อยหน่าย วอนอูก็ยังเป็นเด็กดื้ออยู่เหมือนเดิม ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปีก็ตาม

 

 

                ...จริงๆ นายสั่งมาแล้ว

                “…!?”

                “ฆ่านายพลคัง

 

 

                “จะบ้าเหรอวอนอู! รับคำสั่งแบบนี้มาทำไมซึงชอลกระแทกแก้วกาแฟพลาสติกลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรง แววตาสั่นไหวเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นเจือกับความโกรธ หากแต่ฝ่ายตรงข้ามทำเพียงแค่ยกยิ้มขึ้นน้อยๆ และยักไหล่แบบไม่ยี่หระอะไร

 

                “เราเลือกงานได้ด้วยเหรอครับ

 

 

                ประโยคเหล่านั้นดูไม่ใช่ประโยคคำถามเท่าไร เหมือนกับจะย้ำให้อีกฝ่ายเข้าใจหน้าที่เสียมากกว่า พอได้ยินเช่นนั้นซึงชอลก็ทำได้แค่ยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมขมับตัวเองตามด้วยถอนหายใจยาวเหยียด เขามองไม่เห็นหนทางที่วอนอูจะรอดกลับมาแม้แต่สักทาง ก็นายพลคนนั้นน่ะ ทั้งโหดเหี้ยม ทั้งมีเครือข่ายอยู่มากมาย ต่อให้รอดมาได้ก็ใช่ว่าจะไม่โดนตามล่า

 

                นายพลอิม ผู้มอบหมายงานให้กับวอนอู เขาน่ะเป็นคนมีระเบียบ ปฏิบัติตัวอยู่ในกฎทุกข้อ และเขาก็มีปัญหากับนายพลคังผู้ฉ้อราษฎร์บังหลวงเป็นกิจวัตรมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ด้วยความเป็นคนมีวินัยของเขาก็ย่อมถูกใจความสุภาพและมีระเบียบของวอนอูจนเกิดอยากจะแนะนำลูกสาวให้

 

                แล้วนั่นก็สร้างความไม่พอใจให้จอนอึนอูเอามากๆ

 

                แต่ไม่ทันที่อึนอูจะได้อาละวาด วอนอูก็ออกตัวปฏิเสธไปก่อน ด้วยความคิดที่ว่าเจ้านายของเขาเป็นคนยุติธรรม ถ้าหากว่าปฏิเสธลูกสาวท่านไปจะไม่มีปัญหาตามมา

 

                แต่วอนอูน่ะคิดผิด... ความยุติธรรมของท่านนายพลอิมก็ยังแพ้ให้กับความรักที่มีต่อลูกสาว เมื่อวอนอูหยามลูกสาวเขาขนาดนั้น ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องเก็บร้อยเอกอนาคตไกลที่ตัวเองเคยเอ็นดูคนนี้ไว้อีกต่อไป

 

 

                พี่ไม่อนุญาตให้นายตายนะ

 

 

                มือหนาเลื่อนมาเกาะกุมฝ่ามือขาวบางของวอนอูเบาๆ เจ้าตัวก็ยิ้มตอบกลับให้กับพี่ชายที่แสนดีไป แววตาสั่นไหวกับคิ้วที่ขมวดเป็นปมแน่นทำให้เขาหวั่นใจขึ้นมาอีกหน่อย ที่ผ่านมาเขาคิดมาตลอดว่าถ้าหากคนไม่มีอะไรผูกมัดเลยอย่างเขา ต่อให้ตายไปก็คงไม่เสียดายชีวิต แต่พอสิ่งที่เคยคิดไว้เริ่มใกล้เข้ามาทุกทีก็ดันนึกขึ้นมาได้ว่ายังเหลือบ้านชเวที่เขายังไม่ได้ทดแทนบุญคุณ แล้วตอนนี้ก็มีแฟนหนุ่มอย่างร้อยเอกนายแพทย์ลีซอกมินให้ได้เป็นห่วงอีก

 

                ถ้าวันนึงเขาไม่อยู่ ซอกมินจะคิดถึงเขาไหม

 

                ถ้าเขาตายไป ซึงชอลจะอยู่ได้ไหม

 

                ถ้ามันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ มินกยูจะเห็นเขาอยู่ในสายตาไหม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ช่วงนี้ดูเหมือนว่าคนไข้ของซอกมินจะเยอะเป็นพิเศษ จนแฟนหนุ่มอย่างวอนอูไม่ค่อยจะได้เจอหน้านัก จะมีก็แต่คุยโทรศัพท์วันละไม่เกินสามนาที ก่อนจะมีเสียงผู้หญิงแทรกเข้ามา เช่น มีเคสใหม่ค่ะคุณหมอหรือ ได้เวลาออกตรวจแล้วนะคะแม้จะคิดถึงหรือน้อยใจบ้างตามประสาความเป็นผู้หญิงที่ถูกแบ่งมาจากตัวอึนอู แต่เพราะความมีเหตุผลที่ผู้ชายอย่างวอนอูมีมากกว่าก็ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดำเนินไปด้วยดีเหมือนเคย

 

                วอนอูมีความคิดที่จะบอกเรื่องปฏิบัติการนี้กับซอกมินอยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่ก็มาคิดได้ทีหลังว่าอีกฝ่ายก็งานรัดตัวพออยู่แล้ว จะเอาเรื่องของตัวเองไปพอกพูนให้อีกก็ดูจะเห็นแก่ตัวมากไปหน่อย ถึงได้บอกว่าไปทำงานแบบทุกครั้งที่เคยบอก ซอกมินเองก็ไม่เคยซักไซ้เรื่องนี้ เพราะเข้าใจระบบความลับทางราชการดี

 

                และแน่นอน วันนี้เป็นวันเริ่มปฏิบัติการบ้าๆ ที่ได้รับมอบหมายมาเพราะทำตัวไม่ถูกใจเจ้านาย

 

 

                พร้อมนะ

                ครับ

 

 

                เสียงของนายทหารชั้นนายพันผู้กำกับดูแลเขามาตั้งแต่ต้นทาง ตะเบ็งแข่งกับเสียงเครื่องยนต์รถทหารคันใหญ่ เขามองวอนอูด้วยสายตาอาลัยจนเจ้าตัวรู้สึกได้ ดูเหมือนจะไม่มีใครคิดว่าเขาต้องรอดกลับมา

 

                วอนอูยืนยันว่านี่คืองานที่บ้าที่สุดตั้งแต่ทำมา ฆ่าผู้นำกลุ่มแบบเงียบที่สุด ห้ามเปิดเผยข้อมูลตัวเอง และที่สำคัญ งานนี้จะไม่มีกองกำลังหนุน หรือพูดง่ายๆ คือจะมีแค่เขาและอึนอูเท่านั้นที่ต้องทำงานนี้

 

                แต่แล้วไงล่ะ ใครมันจะไปตายง่ายๆ

 

                พูดกันตามตรง... ยิ่งเสี่ยงตายเท่าไร เขาก็ยิ่งชอบ

 

 

                มีเวลาหนึ่งคืน พรุ่งนี้เช้าเราจะมารับที่นี่ กลับมาให้ทันรุ่งสาง

 

 

                ร่างโปร่งพยักหน้าเบาๆ พลางตรวจสอบปืนพกและมีดสั้นที่ติดตัวไว้ เพราะผู้ใหญ่ไม่ได้อนุมัติกระสุนมาให้ นั่นทำให้เขาต้องไปหามาเอง และแน่นอนว่าโควตาของนายทหารยศไม่ใหญ่โตก็ย่อมได้ไม่มากเท่ากับจำนวนที่กองทัพอนุมัติให้อยู่แล้ว

 

                กลัวอะไรล่ะ เด็กผีของเขาใช่ว่าจะใสสะอาดจนฆ่าคนไม่ได้เสียหน่อยนี่นะ :)

 

 

                “อย่าลืมนะ ห้ามตายเกินหนึ่ง... ถ้าเรากำจัดหมอนี่ได้ คงได้เงินคืนประเทศอีกบานเลย

 

 

                คนฟังไหวไหล่ ยิ้มเยาะให้กับคำพูดของอีกฝ่าย เรื่องโกงกินไม่ใช่ประเด็นหลักของงานนี้หรอก ใจความสำคัญคงจะเป็นการกำจัดคู่แข่งทางการเมืองของท่านนายพลอิมเสียมากกว่า ฆ่าคนโกงไปหนึ่ง มันก็มีคนโกงผุดมาอีกสิบนั่นล่ะ แล้วนี่ก็เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ห่วยแตกที่สุดที่เขาเคยได้ยิน แต่แล้วยังไงล่ะ ทำอย่างกับไม่รับงานได้

 

                รถทหารคันใหญ่ดับเครื่องให้เขาลงริมถนน เพราะงานนี้อยู่นอกเหนือจากราชการ วอนอูจึงใส่ชุดดำมิดชิดรวมไปถึงเกราะกันกระสุน แทนที่จะเป็นชุดลายพรางเหมือนงานอื่นๆ เขาลารุ่นพี่บนรถก่อนจะโดดเข้าป่าข้างทางหายไป

 

 

                “รอดกลับมาให้ได้นะ... วอนอู

 

                “ครับผม เจอกันพรุ่งนี้เช้าครับพี่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ใครส่งมึงมา

 

                “…”

 

                “กูถามว่าใครส่งมึงมา!?”

 

 

                แล้วนี่ก็คงเป็นครั้งแรกที่ภารกิจวอนอูล้มเหลว...

 

                จะเรียกว่าล้มเหลวก็คงไม่ได้ เพราะหลังจากแทรกซึมเข้ามาสังหารนายพลคังตามคำสั่งเรียบร้อย ก็ดันถูกจับตัวได้ขณะกำลังจะหนีกลับ จนสุดท้ายต้องมามีสภาพถูกมัดมือมัดเท้าไว้กับเก้าอี้เช่นนี้

 

 

                ไม่พูดอะไรแบบนี้... มึงเป็นทหารใช่ไหม

 

                ...

 

                “สังกัดใคร

 

                “...

 

                “สั่งสอนมันจนกว่าจะสารภาพ

 

 

                สิ้นเสียงกร้าวจากคนตรงหน้า ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ก็ตรงเข้ามาจะซัดเข้าที่ใบหน้าใส แต่กลับมีแรงปะทะขนาดมหาศาลเข้ากับตัวจนต้องเซถอยออกไป

 

                อึนอู... ช่วยพี่ด้วย...

 

 

                เฮ้ย! อะไรวะ!”

 

 

                กว่าแฝดผู้น้องจะรู้ตัวว่าวิธีการช่วยเหลือเมื่อสักครู่มันผิดก็ช้าไปเสียแล้ว ชายฉกรรจ์นับสิบตรงเข้ามารุมทำร้ายวอนอูจนน่วม เก้าอี้ไม้ขนาดเล็กล้มลงตามแรงกระแทก ร่างโปร่งที่มัดแน่นติดกันจึงลงไปนอนบนพื้นด้วย ท่อนแขนถูกยกขึ้นมาป้องตามตัว แม้จะไม่ได้ช่วยอะไรมาก แต่ก็ป้องกันอวัยวะสำคัญได้ดี ฝ่ายอึนอูที่พยายามจะป้องกันพี่ชายก็กลายเป็นลมผะแผ่วไปเลยเมื่อเทียบกับชายฉกรรจ์นับสิบ บวกกับความเจ็บปวดตามเนื้อตัวของพี่ชายที่ถูกถ่ายถอดต่อมาที่ตัวเองทำให้หมดแรงต่อสู้ไปได้ง่ายๆ

 

                ไม่ยอมหรอกน่า!

 

                เพล้ง!!

 

                แจกันดอกไม้ใบสวยกลางโต๊ะกาแฟลอยหวือมาปะทะศีรษะหนึ่งในชายฉกรรจ์อย่างแรง ตามด้วยโต๊ะไม้ตัวยาวที่ดูเหมือนจะเป็นโต๊ะประชุมก็ปลิวปะทะกลุ่มชายตัวใหญ่ทั้งหมดกระเด็นไปอีกฝั่งของห้อง วอนอูที่ถูกต่อยตีมาอยู่พักใหญ่ก็หลุดออกจากเก้าอี้ด้วยแรงเตะจากคนละทิศละทางได้อย่างง่ายดาย นายทหารหนุ่มรวบรวมกำลังทั้งหมดพยุงร่างช้ำในของตัวเองมาหลบหลังโต๊ะตัวใหญ่อีกฝั่ง วอนอูชักปืนออโต้ของตนเองขึ้นมาเล็งแล้วจัดการเป้าหมายทีละคนอย่างใจเย็น เพราะผ่านการฝึกและภารกิจมามาก เจ้าตัวถึงได้ว่องไวและมีสติได้ขนาดนี้

 

 

                วางปืนลง ไม่งั้นอีนี่ตาย!” ก่อนที่วอนอูจะหันไปจัดการเป้าหมายอีกฝั่ง ชายคนเดิมที่เคยสั่งให้คนอื่นเข้ามาทำร้ายเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า มือหยาบจ่อกระบอกปืนไปที่ข้างขมับของหญิงวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะกำลังตั้งครรภ์ในอ้อมแขน สัมผัสเย็นเฉียบที่แนบลงมาข้างศีรษะส่งผลให้เธอต้องร้องไห้อย่างหนัก

 

                และนั่นก็ทำให้วอนอูต้องวางปืนลงแทบจะในทันที...

 

 

                ปล่อยเธอซะ เธอไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้...

 

 

                ฝ่ายตรงข้ามเหยียดยิ้มเย็นเหมือนกับได้รับชัยชนะ ใครจะไปรู้ ร้อยเอกประจำหน่วยรบพิเศษผู้ได้ฉายาว่าผ่านมาแล้วนับร้อยศพ กลับมีจุดอ่อนเป็นเรื่องแม่

 

 

                เปิดปากพูดได้สักทีนะ ตอบมามึงเป็นใคร มาจากหน่วยไหน ไม่งั้นกูฆ่าอีนี่แน่

 

                “ฮึก... ฮือ... อย่านะคะ... ฉ... ฉัน... ฉันมีลูกอีกสองคนให้ดูแล…”

 

 

                เสียงปืนขึ้นไกข้างขมับทำเอาหญิงสาวต้องครวญร้องขอชีวิตอย่างน่าสงสาร สมองของผู้ที่ได้ชื่อว่าที่หนึ่งของระดับชั้นมาตลอดที่ศึกษาอยู่ในโรงเรียนทหารกลับหยุดชะงักไปชั่วขณะ วอนอูอ่อนไหวกับเรื่องแบบนี้ และเขาคงทนไม่ได้หากเด็กอีกสองชีวิตที่หญิงสาวอ้างถึง ต้องเสียแม่และน้องไปในคราวเดียวกัน

 

 

                ...ร้อยเอกจอนวอนอู สังกัดกองพันจู่โจมที่1 หน่วยบัญชาการสงครามพิเศษประจำกองทัพบก

 

                “กองพันจู่โจมเหรอ นายพลอิมสั่งมาสินะ

 

 

                ร่างโปร่งไม่ตอบกลับ หากแต่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความลับก้อนโตหลุดออกไปแล้ว อย่างไรคนที่รู้เรื่องนี้ก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไม่ได้

 

                สมองที่หยุดชะงักไปเมื่อครู่เริ่มกลับมาคิดหาทางหนีทีไล่ สายตาสอดส่องรอบๆ อย่างแนบเนียนที่สุด เพราะจุดนี้เป็นเพียงจุดกบดานเล็กๆ ที่นายพลคังใช้ประชุมวางแผน ลูกน้องส่วนหนึ่งเขากับอึนอูได้จัดการไปแล้ว และเดาว่ารอบนอกน่าจะไม่เหลือสิ่งมีชีวิตอยู่แล้ว วอนอูมองปืนที่ตนเองเตะออกไปเมื่อครู่ จากการคาดคะเน ในกระบอกน่าจะเหลือกระสุนประมาณสองหรือสามนัด ที่เอวก็ยังมีมีดพก และมีข้าศึกเหลืออีกประมาณสิบคน...

 

พอเริ่มจะวาดแผนการในหัวได้แล้ว มือสองข้างที่ชูอยู่ก็ปล่อยแบออกให้ง่ายต่อการชักมีดพกมาใช้แทนให้ง่ายที่สุด ขายาวสาวเท้าเข้าใกล้อีกฝ่าย ปากก็พูดต่อรองเหมือนที่เคยร่ำเรียนมาในวิชาจิตวิทยา

 

 

ปล่อยเธอเถอะ เป็นทหารด้วยกันใช่ไหม อย่าทำร้ายประชาชนเลย

 

หึ! แล้วคนที่แกฆ่าๆ ไปไม่ใช่ประชาชนหรือไ— อึก!”

 

 

วอนอูนับหนึ่งถึงสามในใจ ก่อนจะพุ่งตัวไปคว้ากระบอกปืน แล้วยิงเข้าที่ชายผู้เสวนาอยู่ด้วยเมื่อครู่ เขารีบคว้าตัวหญิงสาวไปหลบหลังเคาท์เตอร์ทำครัวอีกฝั่งหนึ่งของห้องสี่เหลี่ยม มีดทำครัวสองสามเล่มลอยหวือออกไปปักกลางอกชายฉกรรจ์บางส่วน วอนอูเล็งเป้าหมายแล้วยิงเข้ากลางศีรษะข้าศึกหนึ่งคน ก่อนจะกระโดดข้ามเคาท์เตอร์ไปเสียบมีดพกตัวเองเข้ากลางลำคออีกสองคนที่เหลือ

 

หมดแล้ว...

 

ตัวประกันที่เขาชิงมายังคงนั่งร้องไห้จนตัวโยนด้วยความหวาดกลัว เห็นเช่นนั้นวอนอูก็โผเข้าไปกอดหญิงสาวอย่างปลอบประโลม โดยที่ตัวเองไม่ได้รู้ตัวสักนิดว่ากำลังทำอะไรอยู่

 

 

ปลอดภัยแล้วนะครับ…”

 

ฮึก...ฮือ... ขอบคุณนะคะ... ฮึก...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป?

 

 

คำถามเดิมๆ จากปากคนเดิมๆ ถูกส่งมาถามเขาอีกครั้ง วอนอูที่นอนพักฟื้นจากอาการช้ำในและร่องรอยกระสุนอยู่บนเตียงคนไข้ก็ได้แต่ยิ้มแห้งกลับไปให้ซึงชอล ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าภารกิจครั้งนี้ไปไกลกว่าที่คิด หากฆ่านายพลคังเงียบๆ ก็คงจะมีแค่ข่าวการตายของนายพลคนหนึ่ง แต่นี่แทบจะกลายเป็นคดีก่อการร้ายอยู่แล้ว เขาฆ่ากวาดล้างคนไปร่วมยี่สิบชีวิต เพื่อช่วยตัวประกันแค่สองชีวิต ถ้าคนตรงหน้าได้รู้ก็คงต้องด่าเขาจนหมดวันแน่ แต่สำรับวอนอูกลับภาคภูมิใจในการช่วยเหลือตัวประกันครั้งนี้เป็นอย่างมาก

 

เขายังจำสายตารุ่นพี่ทหารที่มารับเขากลับในรุ่งเช้าได้อย่างดี สายตาที่ไม่เชื่อว่าเขารอดกลับมาจริงๆ แม้ว่าสภาพจะช้ำเลือดช้ำหนองเต็มทีแล้วก็ตาม

 

 

ทำอะไรไม่คิด ถ้าติดคุกจะทำยังไง

 

นายไม่ทำให้ผมติดคุกหรอกน่า ถึงเขาจะโกรธเรื่องที่ไม่ยอมไปดูตัวกับลูกสาวเขา แต่ถ้าคุณงามความดีคราวนี้ของผมมันยิ่งใหญ่มากเลยนะพี่ เผลอๆ ได้เลื่อนยศอีก

 

ฝันอยู่หรือไง ชาวบ้านเขากว่าจะได้ร้อยเอกก็เกือบสามสิบแล้วนะ นี่อะไร ยังไม่ทันเบญจเพสก็จะได้นายพันละ บ้าบอ

 

ฮ่าๆ ผมก็พูดเล่น... แต่พี่อย่าเพิ่งบอกพี่ซอกมินนะว่าผมกลับมาแล้ว ถ้ารู้ว่าไปทำงานแบบนี้ได้โดนโกรธตายเลย

 

 

 สีหน้าของซึงชอลดูเจื่อนลงไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อร่างบางพูดถึงชื่อใครอีกคน ก่อนจะรีบยกยิ้มบางๆ ไม่ให้อีกฝ่ายจับสังเกต

 

แต่มีหรือที่เด็กฉลาดอย่างวอนอูจะไม่รู้เหตุผล...

 

ซึงชอลคิดอะไรกับเขา... วอนอูรู้มาตั้งแต่เด็กแล้ว แต่ให้ทำไงได้ ก็เขามองชเวซึงชอลเหมือนกับว่าเป็นพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองนี่นา จะให้ไปคิดเป็นอื่นได้อย่างไร

 

 

เดี๋ยวบ่ายนี้พี่ต้องเข้าไปประชุมที่สำนักงานนะ เดี๋ยวจะให้มินกยูมาเฝ้าแทน

 

 

ชื่อของใครบางคนทำเอาใจของคนอายุน้อยกว่าวูบไหวแปลกๆ หากแต่โต๊ะอเนกประสงค์สำหรับผู้ป่วยกลับกระแทกเข้ากำกับแพงแรงๆ เป็นสัญญาณว่ามีคนไม่ชอบใจเท่าไร

 

 

อยู่นิ่งๆ ได้ไหมอึนอู

 

โตกันขนาดนี้ยังทะเลาะกันอยู่ได้

 

 

ซึงชอลหัวเราะเบาๆ เหมือนกับว่าเป็นเรื่องปกติ แล้วลุกออกจากที่นั่งไปเลื่อนโต๊ะให้กลับมาอยู่ที่เดิม

 

 

โตที่ไหนล่ะครับ ยัยคนนั้นน่ะ ทำตัวเป็นเด็กๆ

 

ตุ้บ!

 

อึนอู !!”

 

 

คนป่วยบนเตียงทำหน้ามุ่ย ร่างเล็กในชุดกระโปรงสีขาวเหมือนนางฟ้าตัวน้อยที่ยืนอยู่ปลายเตียงก็มีท่าทางไม่ต่างกัน ฝ่ามือเล็กผลักหนังสือเล่มโปรดที่พี่ชายหยิบติดมาที่โรงพยาบาลให้ตกลงไปบนพื้นจนวอนอูโวยวายออกมา แล้วซึงชอลก็ต้องห้ามทัพแบบทุกครั้ง ก่อนที่คนกับ... เอ่อ ไม่ใช่คน จะพังโรงพยาบาลเสียก่อน

 

 

พอแล้วอึนอู พี่เราป่วยอยู่นะ

 

 

ซึงชอลพูดขณะเดินไปเก็บหนังสือให้คนตัวบาง พออึนอูได้ยินแบบนั้นก็สงบลงแทบจะในทันที แล้วก็มาทรุดตัวนั่งบนเตียงผู้ป่วยเหมือนกับสำนึกผิด โดยที่ซึงชอลไม่เห็น

 

แล้วผู้เป็นพี่ก็รับรู้ได้ทันทีว่าน้องสาวตัวดีมาง้อเขาแล้ว และเขาก็ไม่ได้ใจร้ายขนาดที่จะไม่ใจอ่อนให้กับนางฟ้าตัวน้อยของเขา

 

 

เดี๋ยวมินกยูมาแล้วพี่ค่อยไปละกัน ขืนพี่ไม่อยู่เราสองคนได้ตีกันตายก่อน

 

 

ใจดวงน้อยของคนป่วยสั่นระรัวอย่างบอกไม่ถูก เมื่อได้ยินชื่อรุ่นพี่คนเดิมอีกครั้ง

 

มินกยูอาจจะลืมเรื่องระหว่างคนทั้งคู่ไปแล้วก็ได้

 

แต่จนป่านนี้... รุ่นน้องร่วมโรงเรียนของเขายังไม่เคยลืมเรื่องพวกนั้นเลย...

 

 

 

 

 

--------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk:

รอก่อน พระเอกเขาค่าตัวแพง

ฝากเอ็นดูยัยแฝดน้องด้วยนะคะ ;___;

 

 

 

ฝาก #ฟิคอนธฮ ในทวิตเตอร์ด้วยนะคะ

 

 

 

 

 

(c)  Chess theme

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #79 Papat_pp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 18:41
    ในความรู้สึกคือนูเนี่ยชอบมิงเเน่ๆเหลือแต่ทำยังไงให้รักกัน ซึ่งพระเอกมิงค่าตัวพันล้านของเรา ตอนสามเเล้วก็ยังไม่โผล่มา ฮ่าา สงสารพี่ช่อนเหมือนกันนะคะแกคงชอบนูจริงๆแต่เป็นได้เเค่พี่ชาย เดี๋ยวคู่ของพี่คงมาแหละค่ะรอหน่อย
    #79
    0
  2. #65 kongsui (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 20:27
    จ้าาา พ่อพระเอกค่าตัวแพง 55555
    #65
    0
  3. #61 ~PaNKFair~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 14:37
    ใครพระเอกนะ. ใคร ไหน. หายไปไหน
    #61
    0
  4. #57 aorrathai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 19:21
    ถึงตอนนี้มิงกูก็ยังไม่มา จ้าพ่อพระเอกหมื่นล้าน เฮ้ยยย55555
    #57
    0
  5. #52 viletant_ww (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 01:17
    รู้สึกว่าแพงจริงๆแล้วหละ ตอนสามยังไม่มา
    มาเดี๋ยวนี้มิงงงงงงกู!!!!!! 555555
    #52
    0
  6. #36 HZTao_Tao (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 01:22
    มิงกูนี่พระเอกเรื่องนี้จริงๆใช่ป้ะคะ5555 ออกน้อยกว่าตัวประกอบอีกมั้งเนี้ย โอ๊ย55555
    #36
    0
  7. #35 Raindear97 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 15:01
    พระเอกค่าตัวแพงมากเลยใช่มั้ยคะ55555555555 เมื่อไหร่จะมาามิงงง
    #35
    0
  8. #34 choconaynn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 16:34
    ตอนที่เห็นภารกิจครั้งแรกแบบกลัวมากกก พระเอกยังไม่ออกมาเลยนะคะ นูจะตายไม่ได้ ฮื่อออ นี่ต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้อีกใช่ไหมคะ 555 ปวดใจจจ มิงออกมานะคะ กว่านูจะช้ำไปทากกว่านี้ 555
    #34
    0
  9. #33 fernkanokwan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:20
    นี่คุปส์วอนรึป่าวคะ มาสักทีสิพระเอกเนี่ย555555555
    #33
    0
  10. #32 Naegahoshiii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:28
    แฝดน้องน่ารักค่ะ เอ็นดู๊เอ็นดู55555
    #32
    0
  11. #31 เสี่ยวจู' (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:53
    ตอนนี้พระเอกก็มาแค่ชื่อค่ะ5555 แต่นายเอกของเราคือเท่มากกก แบบโหห คนเดียวอ่ะ คนเดียว ลุยเดี่ยวเลย คำสั่งนั่นเหมือนสั่งให้ไปตายชัดๆ แต่นี่จอนวอนอูไง ถึงเหมือนจะตัวคนเดียวแต่ก็ไม่ตัวคนเดียวนะ สงสารพี่ซึงชอล ชอบน้องมาตั้งนานอ่ะ แต่สุดท้ายได้เป็นแค่พี่ชาย และคงเป็นได้แค่นี้ไหมอ่ะ
    #31
    0
  12. #30 oummy-boice (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:02
    ตอนนี้โคตรจะคุปส์วอนอ่ะ 555555555555555555555555
    มินกยูนี่ค่าตัวแพงจริงไรจริง พระเอกแท้ๆนะเนี่ย ฮ่าๆๆ
    #30
    0
  13. #29 Wonwooyaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:13
    อ่านมาสามตอนแล้ว มินกยูออกมาติ๊ดเดียวเองงง55555 แต่เดี๋ยวจะได้เจอกันแล้วน้าาาวอนอูย่าาา อึนอูดื้อน่ารัก55555
    #29
    0
  14. #28 i'msorry (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:52
    ค่าตัวแพงจริงค่ะนี่พึ่งมาตามอ่านสามตอนรวดต้องกลับไปดูอีกรอบว่าคู่ไหนใครพระเอก55555555555 แต่พล็อตแน่นมากเลยค่ะชอบบบบบบ ชอบคุณหมอด้วยอึนอูเราเข้าใจเธอนะ555555
    #28
    0
  15. #27 zereQ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:19
    จะเป็นลมนี่ว่าความรู้สึกจริงๆขอฃวอนอูคือชอบมกยอ่ะ ซอกมินน่าจะเป็นครสของอึนอู ฮืออออ พระเอกค่าตัวพันล้านมาก ออกมาเร็วๆน้องคิดถึงแล้วแงงงงง
    #27
    0
  16. #26 ณรินทร์-นิรันดร์ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:49
    ฮืออออ จะได้เจอพระเอกสักทีนะคะ TT
    #26
    0
  17. #25 llukbua (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:34
    เท่เว่ออออ นี่เคะจิงป่ะคะ พระเอกมาได้แล้วววววววววว รอนานแล้ววววววเทอต้องออกมาแล้วนะมินกยู เลยเวลามามากแล้ว
    #25
    0
  18. #24 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:43
    เกทละ การที่วอนอูชอบซอกมินเป็นเพราะอึนอูชอบ วอนอูเลยคล้อยตามสินะ แต่คิดว่าลึกๆวอนอูชอบมกย. แต่ไม่ได้แสดงออก ไม่ได้มีผลให้อึนอูคล้อยตาม จริงๆอบากให้รักกันอยู่สองคน ฮือออออ รีบออกมาสักทีมกย. คิดถึงแย้ววว
    #24
    0
  19. #23 コーラ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:20
    คุณจอนเท่มากเลยค่ะ พรือ แต่การเอาตัวไปตายแบบนี้ไม่เท่เลยนะ ถ้าไม่มียัยน้องช่วยคงแย่ค่ะ ชอบวิธีบรรยายมากเลยค่ะ ฮือ ชอบความเท่ของคุณจอน 55555 ชอบความงุ้ยด้วย แมวก็คือแมวจริงๆ แต่พระเอกของเราจะมาตอนไหนกันคะ 5555
    #23
    0
  20. #22 AMORYIX (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:53
    ในที่สุดไรท์ก็มาอัพเย้ 5555555555 โอ้ยเป็นภารกิจที่เสี่ยงและเสี่ยงมากๆแต่วอนอูเก่งมากเลยยังดีที่อึนอูคอยช่วยไม่งั้นยัยแมวคงได้ลำบากแน่ๆถึงจะเก่งยังไงมันก็เสี่ยงนะคะนั่นพฮุก เรื่องนี้ดูท่าจะเนื้อหอม ซอกมิน ซึงชอลแล้วพระเอกนี่ค่าตัวแพงจริงๆสินะคะโผล่มาแค่ชื่อจริงๆ 5555555555555
    #22
    0
  21. #21 innnwoo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:52
    ในที่สุดไรท์ก็มาอัพแง่ๆๆๆๆๆ มิงค่าตัวแพงมากๆตอนสามแล้วก็ยังมาแต่ชื่อฮืออออ
    #21
    0