Fic Reborn Yaoi Cruel รักลุ่มหลง X18 2718 D18

ตอนที่ 17 : Ep:14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 976
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    8 เม.ย. 60

Ep:14


"กูปี้!!!!"

"ฮิบาริๆ!!"

"อื้อ"

เสียงของโรลเเละฮิเบิร์ดดังขึ้นเหนือหัว

เเรงจิกที่ผมเเละเเรงดุนที่ข้างเเก้มปลุกผมจากการหลับไหล 

เเต่ก็ไม่เท่ากับความรู้สึกจั้กกระจี้เเถวๆเเขน

ที่เป็นอะไรที่กวนใจผมลองมาจากเเสงเเดดจากหน้าต่าง 

ผมปรือตาช้าๆ ภาพเบลอๆตรงหน้าชัดขึ้น 

โรลเเละฮิเบิร์ดตัวสั่นอย่างหนักซุกกับเเก้มของผม

หลีกหนีก่อนขนสีขาวที่นอนอยู่ข้างๆตัวผม 

ไม่ใช่ขนสิ ใหญ่ขนาดนี้ สิโตขาวนั่น!  

สงสัยเมื่อคืนจะหนาวล่ะมั้ง 

ยังไงสัตว์ก็เป็นสัตว์อยู่วันยันค่ำผมค่อยลุกขึ้นเบาๆ

ขยับตัวลงจากเตียงอย่างไม่ให้เกิดเสียง 

มือข้างหนึ่งอุ้มฮิเบิร์ดกับโรลเอาไว้ด้วย 

โชคยังดีที่สิงโตนี่ตื่นยากล่ะนะ   

ผมเดินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกาย 

พอออกมาเท็ตสึยะก็เตรียมสำหรับอาหารของผมไว้เเล้ว 

สิงโตตัวนั้นเองก็กำลังนั่งกินเนื้ออย่างอเร็ดอร่อย

เลือดเต็มปากจนโรลกับฮิเบิร์ดตัวสั่นกันอีกรอบ

 ผมนั่งรับประทานอาหารอย่างสบายๆ

ยังไงซะตอนนี้ก็ยังมีเวลาเหลือเฟือก่อนที่จะไปทำงาน

ปัง!

"ขอโทษที่รบกวนนะจ้ะ เบสเตอร์ได้เวลาอาบน้ำเเล้วค้า"

เจ้าสัตว์สองเพศนั้นเปิดประตูเข้ามาอย่างไม่ให้สุ่มให้เสียง 

พยายามพูดชักชวนเจ้าสิงโตยักษ์ไปอาบน้ำ

อย่างพยายามร่าเริง เจ้าสิโตนั้นเเค่เหลือบมองขึ้นมา

ก่อนจะก้มลงไปกินต่ออย่างไม่สนใจ 

เจ้าสัตว์สองเพศมองอย่างเหงื่อตก

เท็จสึยะมองมาที่ผมอย่างท่าไม่ดี 

จึงหันไปพูดกับเจ้าสัตว์สองเพศนั้น

"ถ้าเบสเตอร์ทานเนื้อเสร็จผมจะเอาไปส่งให้ล่ะกันนะครับ"

"ดะ ได้ค้าา"

ปัง!

.

.

.

.

.

"ถ้างั้นผมพาเบสเตอร์ไปหาคุณลุซซูเรียก่อนนะครับ"

"อืม"

ปัง!

ผมนั่งจิบชาร้อนในถ้วยอย่างสบายๆ 

นานเท่าไหร่เเล้วที่ไม่ได้ผ่อนคลายเเบบนี้

  โรลกับฮิเบิร์ดพอเห็นว่าไม่มีเจ้าสิงโตนั้นเเล้ว

ก็วิ่งเล่นสนุกสนานกันใหญ่ ผมจิบชาไปเรื่อยๆจนหมด

 วางถ้วยไว้ที่เดิมเเล้วอุ้มโรลใส่กระเป๋าเชิ้ตตรงอก

 ส่วนฮิเบิร์ดก็บินมาเกาะไหล่ของผม 

ไซร้หน้าที่คอของผมอย่างออดอ้อน 

ผมเดินออกจากห้องนอนของตัวเอง

เพื่อไปที่ห้องทำงานอีกฝั่งหนึ่ง ผมเดินตามทางไปเรื่อยๆ 

เงียบสงบไร้วี่เเววสิ่งมีชีวิตเพราะพวกนั้นยังไม่ตื่น 

เหอะๆ เวลาป่านนี้ลูกน้องที่ฐานของผม

นั่งทำงานกันจนจะเสร็จเเล้วมั้ง

 ผมเปิดประตูห้องทำงานของตัวเองเบาๆ 

รู้สึกปลอดโปร่งเหมือนเดิม 

เอกสารบนโต๊ะเป็นระเบียบเรียบร้อย

เพราะนิสัยเป็นระเบียบของผม

 ผมเดินเข้าไปนั่งเซ็นต์งานตามเดิมอบ่างเบื่อหน่าย

หายดีเเล้วก็อยากขย้ำคนชะมัด :(

.

.

.

.

.

.

.

ผมนั่งทำงานจนเวลาล่วงเลยมาถึงบ่าย 

เจ้าสิงโตนั่นก็กลับมานั่งเฝ้าผมเหมือนเดิม

 นี่ผมติดคุกรึไง-_-

 อาหารที่ทานเข้าไปตอนเที่ยง

พาลจะทำให้หลับคากองงานอย่างเลี่ยงไม่ได้

 ผมสะบัดศีรษะเล็กน้อยอย่างเรียกสติ 

ปัง!

"เจ้าหนูเมฆา~"

เสียงโรคจิตๆเเบบนี้มีคนเดียว เจ้าโรคจิตมีดบิน! 

"สวัสดีครับ~ น้องชายอาจารย์"

เสียงกวนโอ้ยเเบบนี้ ลูกศิษย์ที่น่าลัก(ไปฆ่า)ของพี่มุคุโร่!

ทำไมพอได้ยินเสียงสองคนนี้เเล้วผมอยากตายเเปลกๆนะ 

รู้สึกเสียวสันหลังวูบเหมือนต้องได้ขย้ำใครสักคน

ในสองคนนี้

"มีอะไร"

"เเหม่ อย่าทำเสียงเครียดอย่างงั้นซี่~ 

เจ้าชายกับไอกบเเค่จะมาช่วยงานเท่านั้นเอ๊งงง ชิชิชิชิชิชิ"

"ใช่ครับ พอดีMeกลัวน้องชายอาจารย์จะพักผ่อนน้อย

จนทำงานไม่ไหว"

"งานของพวกคุณไม่มีกันรึไง ถึงต้องเสนอตัวมาช่วยผม"

"จะว่ามีก็มี จะว่าไม่มีก็ไม่มีอ่ะครับ"

"ชิชิชิชิ"

"ก็หอบไปสิ"

คงจะเเค่มาเอางานเฉยๆล่ะมั้ง 

เดี๋ยวก็คงจะหอบงานไปทำที่ห้องตัวเอง

 ผมนั่งเซ็นต์งานต่ออย่างไม่สนใจ 

รู้สึกถึงฝีเท้าได้ว่าหนึ่งในพวกนั้น

เดินมายกงานที่โต๊ะของผมไปกองนึง

ก่อนจะเดินมายกไปอีกหลายกอง

จนบนโต๊ะผมเหลืองานครึ่งนึง 

ผมเหลือบมองพวกนั้นเล็กน้อย 

มันยึดโต๊ะรับเเขกของผมไปหน้าตาเฉย! 

เจ้ามีดบินเอาขาพาดบนโต๊ะอย่างเอกขเนก

อ่านเอกสารของผมเเป๊ปๆมันก็เซ็นต์ซะหน้าตาเฉย

 เเกเซ็นต์ผ่านๆไปนี่! 

ส่วนเจ้าลูกศิษย์พี่มุคุโร่เหมือนจะนั่งอ่านงานอย่างตั้งใจ

เเต่มือนี่เซ็นต์งานไวกว่าเจ้าโรคจิตนั้นซะอีก! 

ตายๆผมมองเจ้าพวกนั้นอย่างปวดหัวสุดจะทานทน

 พยายามไม่มองไปทางนั้นอีกอย่างน้อย

พวกนั้นก็ช่วยเเบ่งเบางานจากผม 

ผมจะได้มีเวลาทำงานจากส่วนของฐานตัวเองด้วย 

เวลาผ่านไปนานสงบจนน่าเเปลกใจ

เจ้าพวกนั้นทำงานเสร็จเเล้ว 

เพราะมีสองคนเลยเสร็จเร็ว เเต่ผมนี่สิเหลืองานอีก1กอง

กับงานจากฐานที่ไม่มีเวลาไปดูอีกไม่รู้กี่กอง 

เจ้าโรคจิตขัดมีดอย่างอารมณ์ดี

 ส่วนลูกศิษย์พี่มุคุโร่ก็นั่งสร้างรูปคนนู้นคนนี้เล่น

ส่วนมากจะเป็นรูปอุบาทของเจ้าโรคจิต

จนหัวกบๆนั้นมีมีดเสียบทะลุไปไม่รู้กี่รอย

"รุ่นพี่เบล Meมีอะไรจะถาม"

"ว่าไงไอกบ ชิชิชิ"

"เพลงอะไรร้องเเล้วมีเสลด"

"เพลงอะไรว่ะ"

"พอดูรวมๆเเล้วมีเสลดเหลือเกิน~ 

ไม่ต้องมาเขินฉันพูดจริงๆ

 เธอมีเสลดมากมายจะน่ารักปะ---"

"เสน่ห์!!!"

ฉึกๆๆ!

ผมนั่งปวดขมับเบาๆ เพลงเมื่อกี้อุบาทเกินทน 

ดีนะที่เจ้าโรคจิตนั้นตอบขัดไปซะก่อน 

เเอบสะใจเล็กน้อยที่เห็นรอยมีดบนหัวกบ

เพิ่มขึ้นมาอีกหลายรอย

"รุ่นพี่ครับ"

ยังๆมันยังไม่เลิก

"อะไร"

"ประเทศอะไรขี้ตกใจ"

"อะไรว่ะ ประเทศเฮ้ย!"

"บ้านรุ่นพี่มีประเทศเฮ้ย!ด้วยหรอครับ"

"เอ้า ยอม!"

"ประเทศกรี๊ดดดดดดด"

"กรีซ!!!"

ผมเผลอตอบออกไปเสียงดัง

เมื่อเจ้าลูกศิษย์พี่มุคุโร่ยังกวนไม่เลิก

 เส้นเลือดที่ขมับปวดตุ้บๆจนเเทบเเตก 

เอาความสงบของผมคืนมา..

"น้องชายอาจารย์อยากเล่นด้วยก็ไม่บอกนะครับ หึหึหึ"

"นั้นสินะ ชิชิชิชิ เจ้าชายไปข้างนอกเเป๊ป"

"อ้าวจะทิ้งกันอย่างนี้เลยเหรอครับรุ่นพี่"

"หน่าๆเดี๋ยวเจ้าชายมา ชิชิชิ"

ปัง!

มิโดริ ทานาบิคุ นามิโมริโน~

"อินโทรเห่ยสมเป็นน้องชายอาจารย์มากครับ"

ฉิ้ง!

ผมตวัดตามองเจ้าลูกศิษย์พี่มุคุโร่ไว้อย่างคาดโทษ 

ก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์เล็กน้อย เบอร์เเปลก?

 คนที่รู้เบอร์โทรศัพท์ของผมมีเเค่พี่มุคุโร่กับเท็ตสึยะนี่ 

หรือว่า โคลม?

"ฮัลโล"

"(ที่นี่ที่ไหนหรอ ชิชิชิ)"

"เล่นอะไรของคุณ?"

ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย หัวเราะโรคจิตเเบบนี้

เจ้าโรคจิตไม่ใช่หรอ รู้เบอร์ผมได้ไง ? 

เเล้วพึ่งออกไปเมื่อกี้จะโทรมาทำไม?

"(ใช่ที่รักรึเปล่า ชิชิชิชิชิชิชิชิ)"

ปึ๊ก!

กรอบ!

"อะ เอ่อ น้องชายอาจารย์หักโทรศัพท์ทำไมครับ 0{ }0"

เสียงเส้นสติของผมที่ขาดพึงดังขึ้นในหัว 

กว่าจะรู้ตัวโทรศัพท์ที่อยู่ในมือก็หักเป็นสองท่อนไปเเล้ว

ปัง!

"เป็นไงล้าาา เขินมุขของเจ้าชายใช่ม้าา 

เจ้าหนูเมฆา~ ชิชิชิชิ"

ผมก้มหน้าเล็กน้อยนับหนึ่งถึงสิบอย่างใจเย็น 

มือสั่นเกินจะควบคุม

"เรื่องนี้Meจะไม่ยุ่ง บายนะครับน้องชายอาจารย์"

ฟิ้ว!

ปัง!

"อ้าว รีบไปไหนน่ะไอกบ 

ดีล่ะจะได้ไม่มายุ่งตอนสวีทของเจ้าชาย ชิชิชิชิชิ"

"หรอ..."

"ช้ายยยย~ เอ้ะ!..."

ตุ้บ!

ตั้บ!

โครม!

ปัง!

ผมปัดมือที่จัดการเจ้านั้นเบาๆ 

เหอะๆ มุขเจ้านั้นน่ากลัวมาก 

คิดเเล้วอยากจะไปกระทืบอีกรอบ 

ผมกลับมานั่งเซ็นต์เอกสารกองที่เหลือ 

ป่านนี้เท็ตสึยะที่ผมให้กลับไปเอางานที่ฐานคงใกล้ถึงเเล้ว

ผมพยายามจับสังเกตุหลายๆอย่างเเล้ว 

เท็ตสึยะดำเนินทุกอย่างเป็นปกติ

จนจับสังเกตุอะไรไม่ได้เลย 

หลังจากเมื่อวานโคลมเองก็หายหน้าหายตาไป

 พี่มุคุโร่ไม่มาหาในฝันอีกเลย....

ผมนั่งคิดหาสาเหตุไปต่างๆนาๆ 

โดยที่ลืมไปเลยว่าวันนี้ มันเงียบสงบเกินไป.....

..........................................................

ตอนนี้คลายเครียดค้าา เห็นเครียดกันมาเยอะ5555

 มุขนี้เพื่อนไรท์ช่วยคิดเพราะไรท์คิดมุขห่วยมาก 

เป็นกำลังให้ไรท์เเละท่านฮิด้วยนะค้าาา

เม้นติชมกันเยอะๆน้าาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

338 ความคิดเห็น

  1. #111 Savant A. Cloud (@kookkygreen) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 22:54
    เล่นบ้าอะไรกัน! 5555555555
    แต่อย่างน้อยก็ทำให้ฮิบาริได้ออกกำลังกายหลังอาหารล่ะนะ ถถถถ
    ไว้อาลัยให้เจ้าชาย 3 วินาที...
    รอตอนต่อไปนะคะ!
    #111
    0
  2. #110 ○kkaem122545○ (@songnangkaem) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 22:42
    มุขที่รักนี่มันอะไร5555 ไปเอามาจากไหนหนูเบล
    #110
    0
  3. #109 minadukirui (@minadukirui) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 21:56
    ประเทศเฮ้ย! หรอเบล55555 ฮาหนักมากค่ะ
    #109
    0
  4. #108 AmikirenoSora (@t2y3) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 21:22
    ฟรานกับเบลมันตัวตบมุกประจำวาเรียจริงๆ ตอนนี้นั่งอ่านไปขำไป อุส่าต์เตรียมใจมาเจอเรื่องปวดตับแต่กลายเป็นตอนสบายๆ ไปซะนี่ ความรู้สึกคือโล่งค่ะ ตับไตฉันยังอยู่ดี
    เป็นกำลังใจให้ไรท์ค่ะ สนุกมากเลย
    #108
    0
  5. #107 Sasigannamfa (@Sasigannamfa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 20:59
    สนุกกกกกกก~~~~
    #107
    0
  6. #106 ไม่ต้องรู้หรอกประชาชน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 20:50
    ฟรานร้องเพลงจีบเบลหราาา. ท่านฮิก็มีอารมณ์ขันเนอะอยากเล่นด้วยก็มาบอกดีๆสิคะ ถถถถถ ว่าเเต่ไรต์ว่างขนาดไหน ถึงต้องคิดแก๊กอะไรเเบบนี้ได้ ฟฟฟฟ /หลบไรต์/ พีคก็ตอนเบลเล่นมุขเสี่ยวใส่ท่านฮินี่แหล่ะค่ะะ ฮัลโหลที่นี่ที่ไหน ใช่ที่รักหรือเปล่า--- ว่าเเต่ต้องมีเเรงขนาดไหนถึงจะบีบมือถือเเตกได้เนี่ย-.-
    #106
    0