Fic Reborn Yaoi Cruel รักลุ่มหลง X18 2718 D18

ตอนที่ 16 : Ep:13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 999
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    6 เม.ย. 60

Ep:13


"มานี่!!!!"

"ปล่อย!!! อึ้ก!!"

เเรงกระชากจากร่างตรงหน้า

 ฉุดให้ร่างของฮิบาริตกลงจากเตียงอย่างเเรง 

เเต่ก็ไม่ได้ทำให้ซันซัสหยุดกระชากได้เลย

เเรงกระชากยังคงไม่หยุดยั้ง

 ฮิบาริพยายามตะเกียดตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น 

เเต่ยิ่งพยายามเเผลก็ยิ่งปริเเตกเลือดไหลออกมาไม่หยุด 

เเรงกระชากฉุดให้ร่างไถลไปกับพื้น

 เเรงบีบที่ข้อมือเจ็บจนเเทบร้องออกมา 

พยายามเเกะมือใหญ่นั้นออก

เเต่ก็ไม่สามารถสลัดออกได้เลย

ปัง!

ซันซัสฉุดกระชากฮิบาริออกมาจาห้องนอน 

เบื้องหน้าคือห้องรับเเขกส่วนตัว อีกเพียงไม่กี่เมตร

ก็จะถึงประตูของห้องที่กั้นระหว่างทางภายนอก

 เเต่ฮิบาริเองก็ยังไม่หยุดดิ้นจนซันซัสเริ่มหมดความอดทน

"อยู่นิ่งๆได้ไหมห้ะ!!!"

"เจ็บ..ปล่อยสักที!!"

"โธ่เว้ย!!"

ซันซัสปล่อยมือออกจากเเขนของฮิบาริอย่างเเรง

 สายตาเชื้อดเฉือนมองสบลงมาอย่างเกรี้ยวกราด

"ทีหลังอย่าให้คนนอกเข้ามาในนี้อีก 

ปราสาทของฉันไม่ใช่สวนสัตว์ 

ที่จะได้มีสวะตัวไหนเข้ามาก็ได้!!!"

....นี่สินะ สาเหตุของการกระทำรุนเเรง

ของเจ้าหมาบ้าขาดสตินี่ .....

"เเต่ผมอนุญาติ!! เธอเเค่เข้ามาหาผม 

ไม่ได้สร้างความเดือนร้อนให้ใคร!"

"เเกไม่มีสิทธิ์อนุญาติ! ฉันคือเจ้าของที่นี่! 

ทุกคนต้องอยู่ภายใต้คำสั่งของฉัน!!!"

"ผมบอกเเล้วไงว่า-คุณ-สั่ง-ผม-ไม่-ได้!!!"

"ต้องได้!!"

"ไม่ได้!! ออกไปจากห้องของผมสักที!!"

"เเกไม่มีสิทธิ์ไล่ฉัน! จำใส่สมองของเเกเอาไว้!! 

ว่าใครคือคนที่อยู่เหนือเเก!!"

"คนอย่างคุณ มันก็เเค่เศษเดนคนนึง 

ไม่มีค่าอะไรเลย เทียบไม่ได้เเม้เเต่เศษฝุ่น!!"

ตาจ้องตา ผมมองตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร 

เเล้วอยู่ๆเค้าก็เเสยะยิ้มออกมา รอยยิ้มที่ไม่ว่าใครได้มอง

ก็รู้สึกได้ถึงขนที่ลุกชัน จากสันหลังสู้ต้นคอ....

"นี่รู้อะไรไหมไอสวะ..."

ซันซัสก้มลงมามองฮิบาริในระดับสายตา  

ริมฝีปากมีรอยขบขัน เเต่มันข่างขันกับเเววตาอำมหิต

ที่ฉายชัด เกิดเป็นรอยยิ้มชวนขนลุก

 ฝ่ามือหนากระชากต้นคอขาวของฮิบาริ 

เเรงบีบขย้ำเบาๆราวกับจะหยอกล้อ

 เเต่เเฝงเจตนาอย่างชัดเจน 

ถ้าซันซัสโมโหอีกเล็กน้อย ต้นคอขาวนี่

จะโดนบีบขย้ำจนกระดูกป่น เนื้อจะเละ

จนไม่สามารถเเยกกระดูกกับเนื้อได้อีกเลย...

"ฉันขอชื่นชมเเก ที่ทระนงในศักดิ์ศรีของตัวเอง 

เเต่เเกอย่าลืมสิ ชีวิตของเเกอยู่ในกำมือของฉัน

 ร่างกายของเเก จิตวิญญาณของเเก 

ทั้งหมดนี่ตกอยู่กับฉัน เเกจะไม่สามารถหนีไปไหนได้ 

ถ้าฉันไม่อนุญาติ เเกจะต้องอยู่ชดใช้

ในสิ่งที่ผัวเก่าของเเกทำไว้กับฉัน ชดใช้ทุกอย่าง

 เป็นของเล่นให้ฉันจนกว่าชีวิตเเกจะไม่เหลืออะไรเลย..."

คำพูดเสียดเเทงที่ข่มขวัญเเละหยามเหยียด 

ไม่สามารถต่อกรได้เลย......

"อ้อ ไม่ต้องเสียใจไป ฉันจะยังไม่ให้เเกตายตอนนี้ 

เเกจะต้องอยู่กับฉันไปจนกว่าฉันจะอนุญาตให้เเกตาย หึๆ"

ซันซัสก้มลงไปอุ้มร่างของฮิบาริขึ้นมาไว้บนบ่า 

เดินออกไปจากห้องอย่างยิ้มเเย้ม

 กลับกับร่างบนบ่าช่างเเตกต่าง เเววตาว่างปล่าว

หยุดชะงักไปกับคำพูดของเจ้าของอ้อมเเขน

 ในหัวกำลังคิดถึงทางรอดของตัวเองอย่างหนัก 

ในใจเริ่มหมดหนทาง.....

ต้องทำยังไงถึงจะหนีจากผู้ชายคนนี้ได้ 

ต้องทำอะไรสักอย่าง นี่ไม่ใช่เวลาจะมานั่งเจ็บตัว

หรือเจ็บใจอีกเเล้ว ทำยังไง คิดสิ

 ต่อให้เเกร่งเเค่ไหนก็ต้องมีจุดอ่อน...

ปัง!!

เสียงเปิดประตูเรียกให้ฮิบาริหันมามองปัจจุบัน

 ไม่เเน่ใจว่าตัวเองมัวเเต่สนใจเรื่องในหัวมากเกินไปรึเปล่า 

ถึงไม่รู้ว่าได้มาถึงห้องของซันซัสเเล้ว 

ภาพกลับหัวไม่เป็นอุปสรรคสำหรับฮิบาริเท่าใดนัก 

เเต่อาการเวียนหัวเเละความเพลียจากการเสียเลือด

ดูจะมีมากกว่า ซันซัสเดินเข้าไปเปิดประตูอีกบาน

ที่อยู่ภายในห้อง พื้นสีทึบที่เเสดงให้เห็นถึงความมืดมน

ฮิบาริถูกเหวี่ยงไปอยู่เตียงไม่เบานัก 

ยิ่งทำให้อาการมึนจากการเสียเลือดเพิ่มมากขึ้นไปอีก

 ใจจริงอยากจะหลับใจจะขาด 

เเต่เพราะสัญชาตญาณการเอาตัวรอดมันเรียกร้อง

ให้ฝืนลืมตาไว้ก่อน อย่าไว้ใจเจ้านี่ 

นั้นคือประสบการ์ณที่ลอบสังเกตุมา 

คนๆนี้อารมณ์ไม่คงที่อยากจะทำอะไร

ก็ทำขึ้นมาเเบบไม่บอกไม่กล่าว

 ฮิบาริจัดการความคิดต่างๆในหัวให้เรียบร้อย 

ก่อนจะเห็นว่าภายในห้องไม่ได้มีเเค่เค้ากับซันซัส

 ยังมีร่างของหนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัวด้วย 

สภาพของเจ้ลุซในตอนนี้ช่างหน้าไปเกิดใหม่ซะจริง

 พังยับตั้งเเต่หัวจรตเท้า 

คูลจังที่หายจากเเผลเมื่อคราวก่อนมีอาการสะดุ้งเฮือก

เมื่อเห็นสายตาของซันซัสตวัดไปมอง 

จะว่าไปลุซซูเรียเองก็ไม่ได้ดีกว่ากันนัก

 มีอาการเหงื่อผุดพรายไปทั่วหน้า 

ร่างเย็นยะเยือกคล้ายอยู่ที่ขั้วโลกเหนือ

"จะทำอะไรก็ทำ อย่าให้ฉันเห็นว่าสัตว์เลี้ยงของเเก

ทำอะไรนอกลู่นอกทางอีกล่ะ ไอ้สวะ!"

"ดะ ได้ค้าาา ชะ ช่วยหน่อยนะจ้ะคูลจัง"

คูลจังเดินมาอยู่ตรงหน้าของฮิบาริ 

เปล่งลำเเสงสีทองอ่อนโยนออกมา 

ฮิบาริรู้สึกสบายตัวเเต่อาการอ่อนเพลียก็มีมากเหมือนกัน  

เพราะพลังของธาตุอรุณคือการกระตุ้น 

ทั้งเส้นผมเเละเล็บต่างยาวลงมา 

ซันซัสที่ยื่นพิงกรอบประตูเฝ้ามองการเปลี่ยนเเปลง

อย่างเงียบๆ ฮิบาริที่เหนื่อยจัดเริ่มผ่อนคลายลง

 เปลือกตาปรือลงช้าๆ พอสิ้นเเสงจากคูลจัง

ฮิบาริก็หลับไปซะเเล้ว

 ลุซซูเรียหันมามองซันซัสอย่างทำตัวไม่ถูก

ว่าจะทำอย่างไรต่อดี 

ซันซัสถอนหายใจอย่างหน่ายๆ

 สายตาคมตวัดมองลุซซูเรียเล็กน้อย

"จัดการกับสภาพมันซะ เสร็จเเล้วเเกก็ไสหัวไป"

"คะ ค้า"

ลุซซูเรียรีบคว้าตัดไกรทั้งหลายเเหล่ 

จัดการกับเล็บเเละผมของเจ้าหนูเมฆาให้เรียบร้อยที่สุด

ก่อนที่บอสหรือตัวเจ้าหนูเมฆาเองจะอาละวาด.....

.

.

.

.

.

.

.

.

.


"อึก...อือ"

ผมลืมตาขึ้นมาอย่าอ่อนเเรง อย่างน้อยก็ยังไม่ตาย

 กวาดสายตามองไปรอบห้อง ห้องสีทึบก่อนหลับไป

ทำให้รู้ว่ายังคงนอนอยู่ที่ห้องของเจ้าจ่าฝูงลิงที่ผมเกลียด 

ผมพยุงตัวเองขึ้นนั่ง เเละพยายามเดินไปที่ประตู 

เพราะอ่อนเพลียการก้าวเดินเเต่ล่ะก้าวจึงยากเย็นเล็กน้อย 

ผมเปิดประตูอย่างเบามือ ภาพตรงหน้าปรากฏเเก่สายตา 

ห้องกว้างที่เคยเข้ามาเเล้วหลายครั้ง กับ......

หมาบ้าจ่าฝูงลิงที่กำลังนั่งเซ็น์เอกสารอยู่บนโต้ะ 

ไม่ได้สนใจผมที่ยืนอยู่ตรงนี้ เเต่ก็ดี

ผมเหนื่อยที่จะต่อล้อต่อเถียงตอนนี้ 

ในตอนนี้ผมเครียดกับเรื่องอื่นมากกว่า 

ผมเดินเปิดประตูออกจากห้องของเจ้านั้นไป

 นึกโล่งใจที่ไม่ได้ยินคำพูดบั่นทอนจิตใจออกมาอีก 

ผมลงลิฟท์ที่ไม่สนใจอีกเเล้ว

ว่าเจ้าจ่าฝูงนั้นจะใช้ได้คนเดียว 

มุ่งตรงกลับไปที่ห้องของตัวเองเพียงอย่างเดียว

 สายตาที่เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ

เห็นชัดเจนว่าเวลาได้ล่วงเลยมาหลายชั่วโมง

ปัง!!

ผมมองไปที่หน้าต่างด้านหลังโต๊ะรับเเขก

ตามที่คิด ฟ้ามืดจนมองเเทบไม่เห็นอะไร

ห้องที่ไม่น่ามีคนอยู่กลับมีบุคคลนั่งจ้องเอกสาร

บนโต้ะรับเเขก พลันเงยหน้ามามองผมก็รีบยืนขึ้นมา

อย่างกับไฟลนก้น

"อ้ะ คุณเคียวไปไหนมาครับ"

"ได้ข่าวอะไรมาบ้าง"

"อ้อ จากที่ให้ไปสืบมาทางเราไม่ได้ข้อมูลอะไรเลยครับ 

คุณโคลมเองเธอก็พึ่งจะมาอิตาลีเมื่อ2-3วันก่อน

พร้อมกับคุณซาวาดะ นอกนั้นปกติทุกอย่างครับ

 ทั้งโจชิมะ เคนเเละคาคิโมโตะ จิคุสะ 

ไม่พบการเคลื่อนไหวได้ๆเลยครับ"

ท่าทางประหม่าเเละหลบสายตานิดๆของเท็ตสึยะ

ทำผมเเปลกใจ เเละปกติเวลาจะรายงาน

เท็ตสึยะจะต้องส่งเอกสารภาพหรือรายละเอียดให้ก่อน

เเต่นี่ไม่มี.....

"เอกสารรายละเอียดล่ะ"

"อะ เอ่อ นะ นี่ครับ!"

เท็ตสึยะหยิบเอกสารออกมาอย่างร้อนลน

 ข้อมือสั่นเล็กน้อยน้อยมากจริงๆ 

ถ้าคนที่อยู่ตรงนี้ไม่ใช่ผมคงจับสังเกตุไม่ได้

รายละเอียดตรงหน้ามีน้อยมาก 

ส่วนมากเป็นภาพของโคลมในสนามบินกับพวกเจ้าทูน่า 

เเละลูกน้องของพี่มุคุโร่ที่ตึกร้าง 

ผมที่ก้มลงไปอ่านเอกสาร

เเอบลอบสังเกตุเท็ตสึยะเล็กน้อย 

เสียงถอนหายใจเบาๆที่เเสดงถึงความโล่งอก

เบามากจนเเทบไม่ทันสังเกตุ 

"เอ่อ จะรับอาหารไหมครับคุณเคียว"

"ไม่ต้อง คุณไปพักผ่อนเถอะ"

"ครับ คุณเคียว"

ปัง!

ผมวางเอกสารลง เดินเข้าไปในห้องนอน

ก่อนจะเจอกับเจ้าสิงโตที่นอนหลับอยู่บนพื้น

ระหว่างเตียงกับประตู มีโรลเเละฮิเบิร์ดเบียดชิดกัน

อยู่บนเตียง สงสัยจะกลัวเจ้าสิงโตนี่ 

โดนเล่นงานซะเยอะนี่นะ ทันทีที่เห็นผม

พวกฮิเบิร์ดก็ทำท่าดีใจจนหน้าขัน

 ผมเดินไปอุ้มเจ้าสองตัวนั้น หยิบเสื้อผ้าเเละผ้าขนหนู

เรื่องอาหารของเจ้าสามตัวนี่เท็ตสึยะคงจัดการเเล้ว

 ไม่งั้นโรลกับฮิเบิร์ดคงตกเป็นอาหารของเจ้าสิงโตไปเเล้ว

ผมเทน้ำอุ่นพอเหมาะใส่กะละมังใบเล็ก

ให้โรลเเละฮิเบิร์ดได้เเหวกว่าย

 ก่อนจะปลดเสื้อผ้าลงเเช่ในอ่างจากุซซี่เช่นกัน 

น้ำวนชวนให้ผ่อนคลาย กลิ่นหอมของสบู่นุ่มนวล

 ผมนั่งคิดไปเรื่อยเปื่อยสงสัยในท่าทีของเเต่ละคน 

ความไว้ใจต่อคนอื่นที่ค่อยๆดีขึ้นจากเมื่อก่อน

กำลังติดลบเเละต่ำลงเรื่อยๆ 

ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าจะไปยืนที่ไหนอีกเเล้ว 

ที่นี่...ผู้ชายคนนี้กำลังจะขยี้ศักดิ์ศรีของผม

ด้วยความสนุกสนานของตัวเอง 

ดีโน่เองก็เหยียบความไว้ใจเเละความรักของผม

 พี่มุคุโร่ผลักไสความเป็นครอบครัวเดียวกัน

ทำเหมือนผมเป็นคนนอก 

เท็ตสึยะเลือกที่จะมีความลับกับผมเหมือนพี่มุคุโร่.....

..........................................................

เอาเเล้ว ทำไมทุคนถึงปิดบังท่านฮินะ 

เเต่งไปมาเริ่มคิดมุขไม่ออก555555

รักนักอ่านทุกท่าน

 ช่วยเป็นกำลังใจเม้นติชมเยอะๆนะค้าาาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

338 ความคิดเห็น

  1. #105 Savant A. Cloud (@kookkygreen) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 01:06
    สงสารอ่ะ ; - ;)
    ฮิบาริไม่ร้องนะ ตอนนี้นายยังมีฮิเบิร์ด กับโรลอยู่ ไม่ต้องสนคนอื่นๆ หรอกนะ โอ๋เอ๋ๆ
    ป๋าถ้าป๋าจะพาเขาไปรักษาป๋าควรบอกและพาเขาไปดีๆ ไม่ใช่ฉุดกระชากจนแผลเปิดแบบนี้นะคะ....
    รอตอนต่อไปนะคะ!
    #105
    0
  2. #104 minadukirui (@minadukirui) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 22:51
    ปิดบังอารายกานอยู่คะเนี้ย อยากรู้งึ*-*
    #104
    0
  3. #102 SkUlZy (@kerdmongkhol) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 11:50
    ไรท์มาแบ้ววว 
    ทำไมใครๆก็ปิดบังท่านฮิกันนะโถ่ แม่นางเอกของชั้นTT(?)
    ไรท์สู้ๆน้าาา รออยู่เสมอ❤
    #102
    0
  4. #101 Sasigannamfa (@Sasigannamfa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 09:55
    น้องเมฆของแม่~~~~~
    #101
    0
  5. #100 AmikirenoSora (@t2y3) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 02:40
    ซันซัสรุ่นแรงเกินไปแล้วTAT เดี๋ยวเคียวยะก็ช้ำหมดหรอก ในเรื่องนี้จะมีใครทำให้เคียวยะมีความสุขซักคนไหมเนี่ยโถ่!
    #100
    0
  6. #99 Aetanirandon (@Aetanirandon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 02:36
    โถ่ เคียวยะไม่เป็นไรนะลูกสาว เรายังมีแม่คนนี้อยู่นะ T~T
    #99
    0