คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Bad Choices

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Bad Choices Chapter 1

 

“ปึก”

 

เสียงหนังสือที่ถูกวางลงอย่างแรงบนโต๊ะม้าหินอ่อน ทำให้ฉันที่กำลังง่วนอยู่กับการอ่านรายงานในโน็ตบุคเงยหน้าขึ้น

 

“พี่เจน นุตัดสินใจแล้ว” เสียงอ้อนแอ้นไม่แพ้รูปร่าง ดังขึ้นด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านข้าง

 

“นุไม่สนแล้วว่าป๊ากับม๊าจะว่ายังไง แต่นุไม่อยากเรียนวิดวะแล้ว นุจะยื่นใบลาออก”

 

“เฮ้ย ใจเย็น” ฉันเรียกน้องรหัสให้นั่งลงก่อน จะได้ค่อยพูดค่อยจา

 

“ไม่ยงไม่เย็นแล้วเจ๊ ถึงจะเสียดายผู้ชายที่คณะนี้สักเท่าไหร่ แต่นุก็ต้องตัดใจ อนาคตนุ นุควรเลือกด้วยตัวเองไม่ใช่ให้ใครมาบงการ” ร่ายยาวมาซะขนาดนี้ เจ้าตัวคงคิดมาถี่ถ้วนแล้ว ฉันจึงทำได้แค่ยิ้ม เข้าใจความรู้สึกของคนตรงหน้าที่น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

 

“แล้วจะยื่นใบลาออกเมื่อไหร่?

 

“ว่าจะยื่นเลยเจ๊จะได้ไม่เสียเวลา” ฉันถอนหายใจเบาๆ คิดแล้วก็ใจหาย เทอมหน้าก็คงจะไม่เห็นหน้ากันแล้ว หรือสายรหัสนี้จะมีอาถรรพ์จริงๆ น้องที่กำลังจะขึ้นปี 2 ก็ลาออก ส่วนพี่ปีสามก็โดนรีไทน์ก่อนขึ้นปีสี่ เฮ้อ ถ้าไม่นับน้องปีหนึ่งที่จะได้เจอในอีกไม่กี่วัน ก็เหลือแค่ฉันตัวคนเดียวแล้วสินะ คิดแล้วเศร้าชะมัด

 

 

 

 

เสื้อสีขาวสะอาดตาของกลุ่มนักศึกษากว่าพันคน ดูละลานตาเต็มพื้นที่หน้าหอประชุมคณะวิศวกรรมศาสตร์ ฉันยืนรวมกลุ่มหลบแดดอยู่กับเพื่อนๆปี 3 ใต้ต้นหูกวาง ต่างคนต่างชี้ชวนให้ดูน้องรหัสของตัวเอง ฉันไล่นิ้วไปตามรายชื่อจากกระดาษในมือ

 

“ธนกร ..ห้อง 3 รหัส 325” ความจริงต้องเป็นหน้าที่ของน้องปีสองที่มาดูแลน้องใหม่สายรหัสของตัวเองในวันแรกของการเข้ามาเป็นนักศึกษาอย่างเต็มตัว แต่ในเมื่อสายรหัสชิ่งหนีไปหมดแล้ว ฉันเลยต้องรับหน้าที่นี้แทน

 

“ธนกร รหัส 325 ใช่มั้ย?” ฉันเอ่ยถามเมื่อเดินมาหยุดตรงหน้าผู้ชายร่างตุ้ยนุ้ยที่อยู่ในแถวที่สาม คนที่ 25 พอดิบพอดี

 

“ป่าวครับ ชื่อธนพล 326 ครับ” สงสัยจะเบลอจนนับเลขผิด ฉันจึงหันไปถามผู้ชายที่อยู่ถัดขึ้นมาอีกลำดับ

 

“ไม่ใช่ครับ ชื่อธนกฤต 324 ครับ” อ้าว 324 326 แล้วน้องฉันอยู่ไหน??

 

 

กลิ่นบุหรี่บางเบาลอยโชยมาแตะจมูกในขณะที่ฉันเดินอ้อมด้านหลังตึกเรียนรวม ไปยังสระน้ำที่มีสวนหย่อมเล็กๆไว้ให้นักศึกษาได้นั่งเล่นผ่อนคลาย แต่ในความจริงแล้วเป็นที่ที่คนมักจะมาสูบบุหรี่มากกว่า ฉันเดินผ่านกลุ่มผู้ชายในเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มตรงไปยังนักศึกษาอีกกลุ่มที่พอจะเดาจากการแต่งกายได้ว่าเป็นปีหนึ่ง

 

ธนกร ห้อง 3 รหัส 325” เสียงที่ดังกว่าปกติทำให้ทุกคนในกลุ่มนั้นหันมามองฉันเป็นตาเดียวด้วยความสงสัยปนขบขัน

 

“มีอะไร?” เสียงเข้มดังมาจากด้านข้างทำเอาฉันสะดุ้ง ก่อนจะหันหน้าไปพบเข้ากับดวงตาเรียวยาวที่ดูดุยิ่งกว่าเสียง

 

“สายรหัส..” สาบานได้ว่าฉันได้ยินเขาถอนหายใจทันทีที่ฉันพูดจบ ก่อนจะดับบุหรี่ในมือแล้วเรียกให้ฉันเดินตามไปอีกมุมของสวนที่ไม่มีกลิ่นควันมารบกวน

 

“พี่ชื่อเจนนะ อยู่ปีสาม เราชื่ออะไรอ่ะ?” ฉันเริ่มต้นแนะนำตัวอย่างร่าเริงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไหนๆก็เหลือกันแค่ 2 คนละ ควรจะผูกมิตรกันไว้มากๆ

 

“กร” อีกฝ่ายกลับตอบมาแค่สั้นๆ จนไม่รู้จะไปต่อยังไง เดดแอร์ไปหลายวิ

 

“สายรหัส มีประโยชน์ยังไง ทำไมต้องมี?” สายตาคมจ้องมาจนฉันเริ่มประหม่า แถมยังถามอะไรแปลกๆ ไม่รู้ว่าอยากรู้จริงๆหรือตั้งใจจะกวนกันแน่

 

“ก็..คอยดูแลกันไง”

 

“ดูแลเรื่อง?” ฉันชักปวดหัวกับไอ้เด็กคนนี้แล้วนะ ถามอะไรแต่ละอย่าง

 

“ก็ทุกเรื่องแหละ เว้นเรื่องเงิน ไม่มีให้ยืม” กวนมาก็กวนกลับแล้วกัน อีกฝ่ายกระตุกยิ้มก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เด็กสมัยนี้ตัวโตกันจริงแหะ ฉันสูงพ้นบ่าอีกฝ่ายไปนิดเดียวเอง

 

“ตามนั้น ถ้ามีอะไรจะให้ช่วยเดี๋ยวบอก” ร่างสูงพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินกลับไปสมทบกับกลุ่มเพื่อน

 

เฮ้ออ..อะไรกันเนี่ย ฉันถอนหายใจขณะเดินจากมาเงียบๆ ในใจก็ได้แต่ครุ่นคิดว่าจะรับมือกับน้องรหัสสุดติสต์แบบนี้ยังไงดี

 

 

 

 

 

“เจนๆ” ออยสะกิดเรียกฉันที่ฟุบหลับกับโต๊ะแลคเชอร์ให้ตื่นขึ้นตอนที่อาจารย์เริ่มต้นบรรยายสไลด์แรก เมื่อคืนปั่นรายงานดึกไปหน่อย เปิดเทอมมาแปบเดียวงานเพียบ กว่าจะได้นอนก็ปาไปเกือบตีสาม เลยตื่นมาเรียนคาบเช้าด้วยความง่วงแบบสุดๆ กาแฟที่แวะซื้อหน้าคณะก็แทบไม่ช่วยให้ตาตื่นขึ้นมาเลย

 

ฉันใช้เวลาส่วนใหญ่ในคาบเรียนหมดไปกับการนั่งเหม่อ แทบไม่ได้อะไรเข้าหัว เดียวคงต้องกลับไปอ่านชีทเรียนทบทวนเองอีกที เพื่อนๆในกลุ่มนัดแนะกันไปหาอะไรกิน ส่วนฉันปฏิเสธเพราะอยากกลับไปนอนมากกว่า

 

ระหว่างที่แยกตัวเดินหลบไปทางด้านข้างของตึกเรียนรวม เสียงโวยวายที่ดังขึ้นก็ทำให้ขาฉันหยุดชะงัก บริเวณนั้นมีนักศึกษายืนอยู่เกือบ 10 คน ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรกัน และด้วยความอยากรู้อยากเห็นทำให้ฉันเขยิบเข้าไปให้ใกล้ขึ้น

 

“ทำไมพวกมึงไม่ยอมเข้าเชียร์” เสียงดังมาจากผู้ชายร่างผอมเพรียวในเสื้อช็อปสีน้ำเงินที่เริ่มซีด นั่นมันพี่เอ็มปี 4 นี่นา ส่วนฝ่ายคู่กรณีฉันมองเห็นหน้าไม่ถนัดนัก

“แล้วทำไมต้องเข้า มีประโยชน์อะไร?” เสียงกวนๆแบบนี้ ทำไมมันคุ้นหูชะมัด

 

“ยูนิตี้ไง แล้วมันก็เป็นธรรมเนียมของคณะ ถ้าใครไม่เข้าก็ไม่ได้รุ่น”

 

“ก็ไม่ได้อยากได้รุ่น แบบนี้พวกเราก็ไม่เข้าได้ใช่ป่ะ?” น้ำเสียงเจือด้วยอารมณ์ตอบกลับอย่างไม่ลดราวาศอก

 

“อ้าวไอ้นี่..” พี่เอ็มขยับเท้าเข้าหาอีกฝ่าย เป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันเห็นหน้าของคู่กรณีเข้าพอดิบพอดี ตายละ นั่นมันน้องรหัสตัวแสบของฉันนี่ ไม่ได้การละ ปล่อยไว้อย่างนี้ต้องต่อยกันชัวร์ ฉันจึงรีบวิ่งเข้าไปขวางเอาไว้

 

“หลีก” เสียงพี่เอ็มดังขึ้น ก่อนจะสะบัดแขนกระแทกโดนฉันล้มลงท่ามกลางไทยมุงนับสิบ น่าอายชะมัดแต่ก็เอาเถอะดีกว่าปล่อยให้ทั้งคู่กระโจนเข้าหากัน

 

“เจน!” โทนเสียงของพี่เอ็มเปลี่ยนไปเมื่อหันมาเห็นฉันล้มไม่เป็นท่าอยู่ที่พื้น

 

“เจ็บตรงไหนรึเปล่า?” อีกฝ่ายรีบพยุงให้ลุกขึ้นยืน รู้สึกเจ็บแปลบๆที่ข้อมือซ้ายแต่ยังพอทนไหว ฉันเลือกที่จะดึงแขนพี่เอ็มไปอีกทาง

 

“ขอล่ะ นั่นน้องรหัสเจนเอง” เมื่อฉันรับปากว่าจะคุยกับน้องรหัสให้ พี่เอ็มกับรุ่นพี่คนอื่นจึงกลับไป ฉันเดินวกกลับไปหาน้องรหัสสุดกวนที่ยืนอยู่กับกลุ่มเพื่อนปีหนึ่ง

 

“กร พี่ขอคุยด้วยหน่อย” อีกฝ่ายหันไปบอกให้เพื่อนๆกลับไปก่อน ตอนนี้จึงเหลือแค่ฉันกับเขาเพียงลำพัง

 

“ถ้าจะมาบอกให้เข้าเชียร์ ไม่ต้องพูดนะ ขี้เกียจฟัง” กรเปิดประโยคด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

 

“คือ..” ฉันคิดหาคำพูดไม่ออก ไม่รู้จะทำยังไงให้เขาเย็นลงได้บ้าง

 

“แล้วก็ไม่ต้องทำแบบเมื่อกี้อีกนะ ถ้าโดนลูกหลงจะทำไง มันไม่ได้ดูเท่ มันดูโง่”

 

“...” เกินไปแล้ว นี่เขาจะตอบแทนความหวังดีของฉันด้วยคำพูดแบบนี้น่ะเหรอ ความน้อยใจมันจุกเต็มอกจนแปรเปลี่ยนเป็นน้ำใสๆที่กำลังจะไหลจากตา ฉันเลือกที่จะเดินหันหลังจากมา ดีกว่าให้เขาเห็นน้ำตา พอกันที..จากนี้ก็ทางใครทางมันแล้วกัน

สารบัญ 7 ตอน อัปเดตล่าสุด 7 ส.ค. 63 / 23:107 ตอน

ตอน
ชื่อตอน
สถานะ
อัปเดตล่าสุด

ผลงานอื่นๆ ของ Karinta

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น