คัดลอกลิงก์เเล้ว

SF/OS JACKJAE|อย่าเอาผัวไปเทิร์นจจ

ตั้งแต่แต่งงานกันมาเฮียแจ็คคนเดิมคนขยันก็หายไปเหลือแต่ไอ้เฮียแจ็คสตรีมเมอร์เกมใช้อะไรไม่เคยขยับหากดแต่เกมเมียเมอนี่ไม่คิดจะหากดบ้าง แจอยากเอาผัวไปเทิร์น!

ยอดวิวรวม

647

ยอดวิวเดือนนี้

115

ยอดวิวรวม


647

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 มิ.ย. 63 / 22:46 น.
นิยาย SF/OS JACKJAE|Ҽ침

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

อย่าเอาผัวไปเทิร์นจจ


แจ็คสัน|ช่วยด้วยครับติดเกมจนได้เรื่อง


ยองแจ|เบื่อๆๆ อยู่บ้านก็ไม่เคยช่วยทำงานบ้าน วันๆเล่นแต่เกม
ความหวานก็ไม่เคยเติมให้กัน แจอยากเอาผัวไปเทิร์น


แจบอม|ไอ้สั้นดูแลแจให้ได้อย่างที่มึงพูดนะ ไม่งั้นกูจะตามหามึงแล้วเอาแจคืนแน่


จินยอง|ขอบคุณสำหรับของขวัญนะครับ


แบมแบม|พี่ยองแจแบมมีเรื่องให้ช่วย

มาร์ค|...(กำลังหล่ออยู่)


ยูคยอม|เฮีย!มีเรื่องแล้ว


โคโค่|บ็อกๆ(ลูกสาวพันธุ์มอลทีสของแจ็คสัน-ยองแจ)








"ตานี้ตาสุดท้ายกันแล้วนะครับทุกคน" ร่างหนาในชุดเสื้อกล้ามกับกางเกงบ็อกเซอร์พร้อมนอนหันไปดูนาฬิกาที่บอกเวลา3ทุ่ม45 ก่อนจะเอ่ยขึ้นและหันไปให้ความสนใจกับหน้าจอสว่างตรงหน้า
10นาทีผ่านไป
แอ้ดดด... เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงเพรียวที่ก้าวออกมาพร้อมผ้าเช็ดผม
"เฮียใกล้จบเกมยังเนี่ย" พูดจบก็ไปยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของคนรัก 
"จบแล้วจ้ะๆเฮียขอปิดคอมแป๊ปนึงนะ แจมีไรป่าว" พูดไปก็ลงมือปิดการใช้งานของคอมพิวเตอร์ตรงหน้าไปด้วยเมื่อเสร็จแล้วร่างสันทัดจึงหันหลังกลับไปเตรียมจะตรงไปยังเตียงนอนแต่แขนแกร่งก็โดนมือขาวๆรั้งไปหาเสียก่อน ชายหนุ่มจึงเลิกคิ้วหนาๆเป็นเชิงถาม
"เฮียยยยยย" เสียงหวานเอ่ยอย่างอ้อนๆ
"จ๋าแจ"
"แจซื้อครีมอาบน้ำมาใหม่ไม่รู้หอมรึป่าว เฮียจะไม่พิสูจน์หน่อยหรอ" เอ่ยถามสามีอย่างเป็นนัยๆ
"เฮียก็ใช้แล้วนะเฮียว่ามันก็หอมดีออก" 
"เฮีย!ถ้าอย่างงั้นแจพิสูจน์เอง" ร่างเพรียวไม่พูดเปล่าดันร่างสันทัดของแจ็คสันชิดกับขอบโต๊ะส่งปลายจมูกไปคลอเคลียข้างแก้มสากส่วนมือน้อยก็ล้วงเข้าไปใต้เสื้อกล้ามเพื่อลูบไล้หน้าท้องแน่นพร้อมกับยกต้นขาขึ้นมาถูกับต้นขาอีกฝ่ายเพื่อหวังจะปลุกความคึกคักในตัวสามี
"จ...แจ" เสียงทุ้มเรียกชื่อคนรักอย่างสั่นๆพร้อมกับอุ้มคนตัวนิ่มตรงหน้าขึ้นพาดบ่าและตรงไปยังเตียง
     'สำเร็จ' ยองแจนึกในใจพร้อมกับยิ้มกริ่มที่คิดว่าวันนี้จะได้คึกคักกับสามี ไม่นานนักร่างขาวๆของยองแจก็มานอนอยู่บนเตียงคิงไซซ์พร้อมกับส่งสายตาเชิญชวน
ฟอดดดดด ร่างหนาก้มมาหอมแก้มนิ่มสูดเอาความหอมเข้าเต็มปอด
"อื้ม หอมมากเมียเฮีย" พูดจบก็พลิกตัวมานอนที่ตนเองใช้ขาเกี่ยวผ้านวมผืนใหญ่ขึ้นมาคลุมทั้งตัวเองและคนรัก สร้างความฉงนให้กับคนถูกหอมอย่างมาก
"เฮีย เดี๋ยวนะ เมื่อกี๊เราไม่ได้กำลังจะคึกคักกันหรอ"
"แจ เฮียเล่นเกมมาทั้งวันเลยอยากพักสายตาอ่ะ" พูดพร้อมกับหันมากอดคนข้างๆ
"เฮียรู้มั้ย แจก็เหนื่อยเหมือนกันนะทั้งงานที่ร้านงานบ้านก็แจทำแถมเฮียก็มานั่งเล่นเกมทั้งวันอย่างงี้ 
แจก็แค่อยากเติมความหวานบ้างอ่ะเฮีย" คร่อกกกก "เฮีย ฟังแจอยู่ป่ะเนี่ย" ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียกค่ะ 
"ไอ้ผัวบ้าเอ๊ย คนกำลังพูดเนี่ยมาหลับหนีได้ยังไงงานบ้านก็ไม่ช่วย กดแต่เกมเมียเมอนี่ไม่คิดจะกดรึไงวะ ซักวันเถอะ แจจะเปลี่ยนผัวใหม่แจจะเอาผัวไปเทิร์น!"











สวัสดีค่าไม่รู้ว่าจะมีใครหลงเข้ามารึป่าวแต่ถ้าเกิดมีใครหลงมา
ช่วยแสดงตัวหน่อยนะคะแฮ่ๆจะได้รู้ว่าไม่เหงาอยู่คนเดียว TT TT 
เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของเราแต่งสนองนี้ดตัวเองล้วนๆเลย
เพราะไปฟังเพลงเอาผัวไปเทิร์นมา55555555555
ถึงอย่างนั้นเราก็ตั้งใจแต่งนะคะติชมได้เลยน้าฝากด้วยนะคะ

TWITTER:@qwn333
#อย่าเอาผัวไปเทิร์นจจ
h a s h

เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 มิ.ย. 63 / 22:46


‘เอาผัวไปเทิร์น เอาผัวไปเทิร์น
เอาผัวไปเทิร์น สิเอาผัวไปเทิร์น
เอาผัวไปเทิร์น เอาผัวไปเทิร์น
เอาผัวไปเทิร์น สิเอาผัวไปเทิร์น

ทั้งเตี้ยทั้งน้อย ผัวข่อยบ่หล่อบ่ขาว
บ่สูงบ่ยาวคือผัวชาวบ้านเพิ่น
ใช้เวียกใช้งาน ขี้ค้านบ่มีไผเกิน
เรื่องเลาะเรื่องเซินเพิ่นบ่ยอมแพ้ผู้ใด๋

บ้านเหนือบ้านใต้ งานใด๋กะไปแซมแลม
ไปแจกไปแถมแดนเซอร์ใจใหญ่ใหญ่
บัดเวียกอยู่บ้าน เฮ็ดบ่ได้ดังใจ
สิเอาไปเทิร์นผู้ใหม่.ให้มันใหญ่กว่าเก่า

เอาผัวไปเทิร์น เอาผัวไปเทิร์น
เอาผัวไปเทิร์น สิเอาผัวไปเทิร์น

บ๊ะ ผัวเขาสูงใหญ่ยาวอาดหลาด
คือสิดี สิดี สิดี สิดี สิดี สิดี สิดี ขนาด หุ่นเร้าใจผู้สาว
สิไปนั่งฮะ ฮะฮะ ฮะฮะ ฮะฮะ ฮะฮะ ฮะฮะ ผัวข่อยกะหวงง่าวง่าว
พออยากมอมเหล้าขาว แล้วเอาผัวไปเทิร์น

ทั้งเตี้ยทั้งน้อย ผัวข่อยขี้ร้ายอีหลี
แต่ก่อนแต่กี้เรื่องใด๋กะยกให้เพิ่น
แต่เดี๋ยวนี้หนา จ๊ะจ๋าปานใด๋กะเมิน
สิเอาผัวไปเทิร์น.ให้มันเบิดแนวส่ำสา

เอาผัวไปเทิร์น เอาผัวไปเทิร์น
เอาผัวไปเทิร์น สิเอาผัวไปเทิร์น

บ๊ะ ผัวเขาสูงใหญ่ยาวอาดหลาด
คือสิดี สิดี สิดี สิดี สิดี สิดี สิดี ขนาด หุ่นเร้าใจผู้สาว
สิไปนั่งฮะ ฮะฮะ ฮะฮะ ฮะฮะ ฮะฮะ ฮะฮะ ผัวข่อยกะหวงง่าวง่าว
พออยากมอมเหล้าขาว แล้วเอาผัวไปเทิร์น

ทั้งเตี้ยทั้งน้อย ผัวข่อยขี้ร้ายอีหลี
แต่ก่อนแต่กี้เรื่องใด๋กะยกให้เพิ่น
แต่เดี๋ยวนี้หนา จ๊ะจ๋าปานใด๋กะเมิน
สิเอาผัวไปเทิร์น.ให้มันเบิดแนวส่ำสา

เอาผัวไปเทิร์น เอาผัวไปเทิร์น
เอาผัวไปเทิร์น สิเอาผัวไปเทิร์น
เอาผัวไปเทิร์น เอาผัวไปเทิร์น
เอาผัวไปเทิร์น สิเอาผัวไปเทิร์น

หึย เวียกบ่การงานบ่สร้าง
ไปหาตีแต่ไก่นอกบ้าน
บัดไก่โตอยู่บ้านบ่ฮู้จักตี’

(Jackson’s part)

เมื่อทำนองเพลงหลอนหูนั่นจบลงเมียผมก็เดินไปเปิดมันซ้ำแล้วซ้ำอีก 2-3วันมานี้ยองแจเอาแต่เปิดเพลงนั่นทั้งร้องทั้งเต้นก่อนออกไปทำงาน

“เฮียยยยยยยยยย กินข้าววววววววว” เสียงเมียสุดที่รักตะโกนมาจากในครัว

“จ้า เฮียไปเดี๋ยวนี้เลยจ้า”ขานรับจบผมก็วิ่งลงบันไดอย่างรวดเร็ว

‘เอาผัวไปเทิร์น เอาผัวไปเทิร์น เอาผัวไปเทิร์น สิเอาผัวไปเทิร์นเอินเอินเอิน’ เสียงร้องเพลงงึมงำๆคลอไปกับเพลงที่เปิดทิ้งไว้กับท่าเต้นส่ายก้นไปมานี่มันน่าเอ็นดูที่สุดในสายตาผมเลย

“โอ้โห เมียใครเนี่ยร้องเพลงเพราะดีจัง”ผมเอ่ยแซวคนที่กำลังจัดโต๊ะอาหาร

“ก็เมียเฮียนั่นแหละ ดูซิเนี่ยขนาดแจเป็นเมียเฮียเฮียยังไม่เค้ยไม่เคยคิดจะมาช่วยแจจัดโต๊ะ นอนก็เร็วตื่นก็สายกับข้าวก็ไม่เคยช่วยทำกินเสร็จก็ลุกหนีไปเล่นเกม นี่เมียนะเมีย ไม่ใช่คนใช้ นู่นเอาอาหารไปให้ลูกด้วย” เมียกูหายใจทางไหนวะเนี่ย ใครเคยโดนบ้างครับแบบว่าเราพูดเล่นๆแต่โดนด่าโยงไปซะงั้น ขณะที่ผมกำลังเดินเอาอาหารไปเทให้ลูกสาว

“ถ้าขี้เกียจแล้วสันหลังยาวจริงๆป่านนี้ผัวกูสูงเป็นต้นตาลไม่เตี้ยม่อต้ออย่างงี้หรอก”เสียงเล็กแกล้งบ่นออกมาดังๆให้กระแทกเข้าโสตประสาทผมจังๆ จึ้ก!เมียจ๋ามันจี้ดๆ แจ็คไม่ย้อมแจ็คไม่ยอม แจ็คจะต้องเถียงกลับให้เจ็บแสบ

“ครับ คนสวย” อย่าได้คาดหวังอะไรเลยครับนั่นเมียนะ แถมตัวก็สูงกว่าถ้าเกิดมันเตะก้านคอผมขึ้นมาจะว่าไงอ่ะ

“อื้อ ดีเทอาหารให้ลูกเสร็จแล้วก็มานั่งกินข้าวได้ละ”

“แหนะเห็นนะว่าแอบยิ้มอ่ะ”

“อะไรๆ กินข้าวได้แล้ว นี่ถ้าวันนี้สามารถสละเวลาอันมีค่าของเฮียได้อ่ะนะ ช่วยซักผ้าให้ด้วยกองพะเนินขนาดนั้น แจก็กลับบ้านมืดทุกวัน จะรอให้แจมาซักผ้าแล้วตากตอนกลางคืนไม่ได้หรอกนะผ้าผ่อนเนี่ยจะไม่มีใส่กันหมดแล้ว”

“ค้าบๆ” ผมตอบรับไปส่งๆ

“ค้าบเนี่ยรู้หรอกนะว่าจะไม่ทำอ่ะ เฮีย แจทำงานที่ร้านทั้งวันกลับมาบ้านก็แทนที่จะได้พักเหนื่อยแจก็ต้องมาทำงานบ้าน เฮียก็รับคำว่าจะทำแต่พอแจกลับถึงบ้านก็ไม่เห็นเฮียทำอะไร เฮียคนเก่าหายไปไหนอ่ะคนที่ขยันๆแจไปทำงานอยู่บ้านก็ช่วยทำงานบ้านอ่ะ

เฮียรู้มั้ยแจเหนื่อย” ผมได้แต่นั่งเงียบมองหน้าเหนื่อยๆของคนที่ผมรัก ผมไม่ได้ตั้งใจขี้เกียจหรอกนะ ผมจะทำจริงๆนะแต่ว่าผมเล่นเกมอ่ะพอเล่นแพ้มันก็ยอมไม่ได้ก็เลยผลัดไปเรื่อยๆจนเย็นแจกลับมานั่นแหละ จริงๆเมื่อก่อนผมไม่ใช่คนติดเกมอะไรหรอกอยู่บ้านเป็นพ่อบ้านมาแต่ไหนแต่ไรแต่พอย้ายมาอยู่ที่นี่ ได้ลองเล่นเกม เปิดช่องเล่นเกมได้ตัง ผมก็ติดมัน

‘ตึ๊ดึ๊ดึ่งดึงดึงดึงดึ๊งดึ่ง’เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบระหว่างเรา เมียสุดที่รักของผมคว้ามันและเดินยิ้มออกไป มีอะไรรึป่าวนะ ผมได้แต่เก็บความสงสัยไว้ พร้อมกับก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ

“อ่ะเฮีย แจไปทำงานละนะ ถ้าจะไม่ล้างจานก็แช่จานด้วยละกัน” มือบางยื่นเงินให้ผม60บาท ก่อนจะเดินออกไป นั่นแหละครับเงินประจำวัน ทิ้งไว้ให้เผื่อมีรถโรตีหรือรถขนมจีบซาลาเปา วิ่งผ่านหน้าบ้านแล้วนึกอยากกินจะได้ซื้อกิน แต่ข้าวกลางวันนี่แจทำแช่ตู้เย็นแล้วไม่ต้องกลัวอด กินข้าวเสร็จผมก็เอาจานไปแช่ไว้ตามเมียสั่ง ก่อนจะกลับขึ้นห้องไปเปิดสตรีมเกม

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ผมไม่แน่ใจแต่ที่แน่ๆนี่ก็บ่ายกว่าเข้าไปแล้ว ผมรู้สึกเหนียวตัวจากการที่ยังไม่ได้อาบน้ำแต่เช้า ขณะที่ผมกำลังจะลุกไปอาบน้ำ หน้าจอโทรศัพท์ของผมที่เปิดระบบสั่นเอาไว้ก็สั่นอืดๆเหมือนเจ้าเข้า หน้าจอแสดงชื่อ ‘ยูคยอม’เด็กข้างบ้าน ผมจึงกดรับและคว้ามันมาแนบหูกระแอมเล็กน้อยก่อนกรอกเสียงแหบๆที่เป็นผลมาจากการแหกปากเล่นเกมลงไป

“เออ ว่าไงมึงจะชวนกูเล่นเกมอะไรอีก” ผมพอจะเดาได้เพราะมันมักจะโทรมาชวนเล่นเกม

“ป่าวเฮียเรื่องนี้เรื่องด่วนสำคัญมาก”เสียงมันดูตื่นๆแฮะ

“ไหนด่วนอะไรมึง”

“ซ้ออ่ะซ้อ”

“ทำไมแจทำไมมึง”พอผมได้ยินสรรพนามที่หมายถึงคนรักของผมก็นึกเป็นห่วงขึ้นมาจับใจ

“คือวันนี้ผมมาเดินห้างอ่ะเฮีย ผมเจอซ้อเอาดอกไม้ไปให้ผู้ชายด้วย”

“โว้ะ!ก็แน่สิวะเมียกูขายดอกไม้คงไปส่งดอกไม้แหละมั้ง ติ๊งต๊องป่ะเนี่ยมึงอ่ะ5555555”ผมระเบิดหัวเราะใส่มัน มันก็รู้ว่าเมียผมขายดอกไม้ มาตกใจอะไร

“เฮีย แต่เค้าดูสนิทสนมกันมากเลยนะ อ่ะเนี่ยไหนๆผมก็แอบถ่ายรูปมาแล้ว ผมให้เฮียก็แล้วกัน คนอุส่าห์หวังดี จิ๊” เสียงมันจิ๊ปากดังรอดโทรศัพท์มาก่อนสายจะตัดไป

อืดๆ เสียงโทรศัพท์ผมสั่นจากแอพลิเคชั่นแชท แสดงชื่อยูคยอมเป็นคนส่งผมแอบหวั่นใจจากคำพูดของยูคยอมก่อนที่จะวางสายไปเหมือนกันแฮะ

  
 


yu_gyeom:

“เชี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย” ผมตะโกนลั่นบ้าน นั่นมันๆๆๆๆๆชื่ออะไรวะ(น้ำมันตับปลาต้องเข้าแล้วจังหวะนี้) อ้อนึกออกละแฟนเก่าแจตอนป.4ไอ้แจบอมป.6/2คู่แข่งตลอดกาลของผม ผมกับมันแข่งกันขึ้นรับประกาศนียบัตรหน้าเสาธงมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

แถมแย่งแจกับมันมาตั้งแต่ป.4 จนตอนป.6มันได้เป็นแฟนกับแจแต่เสียใจด้วยสุดท้ายมันก็ไปต่อม.ต้นที่จังหวัดอื่นผมก็เลยได้ช่องจีบแจตั้งแต่ตอนนั้นโคตรเฟี้ยวอ่ะชนะใสๆเลย เดี๊ยววววว

หยุดพักการรำลึกความหลังไว้แค่นี้ก่อน ตอนนี้โคแจ็คต้องใช้ความคิดซะละแล้วผมวางโทรศัพท์ทิ้งไว้ ก่อนจะพาร่างสันทัดของตัวเองเดินมานอนอยู่บนเตียงและหลับตาลงอย่างใช้ความคิด เอ๊ แจไปหามันทำไมวะ‘เอาผัวไปเทิร์น สิเอาผัวไปเทิร์น‘ เอ๊ะ!อยู่ๆเนื้อเพลงหลอนหูที่แจชอบเปิดมันก็ดังแทรกเข้าหัวผม ออกไปสิวะคนกำลังใช้ความคิดไม่มีเวลามาร้องเพลงนะเว้ย หรือว่า แค่ไปส่งดอกไม้วะ

‘ทั้งเตี้ยทั้งน้อย ผัวข่อยบ่หล่อบ่ขาว บ่สูงบ่ยาวคือผัวชาวบ้านเพิ่น’เอ๊ะบอกให้ออกไปไงเมียกูจะทิ้งอยู่แล้วนะเว้ย ผมเริ่มเถียงกับเสียงเพลงในหัว ก่อนจะกลับมาคิดต่อ ส่งดอกไม้บ้าอะไรกอดคอกันแบบนั้นวะ

‘บัดเวียกอยู่บ้าน เฮ็ดบ่ได้ดังใจ สิเอาไปเทิร์นผู้ใหม่ ให้มันใหญ่กว่าเก่า’

“โว้ยยยยยยยย!” ผมตะโกนลั่นเพราะเริ่มอารมณ์เสียกับเพลงที่ไม่ยอมออกไปจากหัวผมซักที แต่เอ๊ะ!เดี๋ยวนะท่อนเมื่อกี๊มันหมายความว่าผัวอยู่บ้านทำงานไม่ได้เรื่อง จะไปเอาผัวใหม่นี่หน่า หรือว่าแจจะบอกใบ้อะไรผมผ่านเพลงนี้เพราะ2-3วันมานี้แจเอาแต่เปิดเพลงนี้ตลอด ไม่ได้การละผมต้องไปฟังเพลงเต็มไวเท่าความคิดผมก็พุ่งตัวไปนั่งพิมพ์เนื้อเพลงเท่าที่จำได้ลงบนแป้นพิมพ์ของคอมพิวเตอร์ ทันทีที่หน้าจอแสดงผลการค้นหา

ผมก็ไล่สายตาดูเนื้อเพลงแต่ละท่อนอย่างตั้งใจ “โหยยยยยย แต่ละท่อนตรงกูทั้งน้านนนน”

อยู่ๆภาพในอดีตก็ไหลเข้าหัวผมมาเป็นฉากๆ มันเริ่มด้วย…

-ย้อนไปประมาณ 14 ปีที่แล้ว บริเวณข้างสนามเด็กเล่น-

ฮึกๆ ฟืดดดดด เสียงสูดน้ำมูกจากการร้องไห้สะอึกสะอื้นของเด็กชายตัวเล็กที่ยืนอยู่ระหว่างเด็กผู้ชายอีก2คน คนซ้ายตัวสูงตาเรียวขีด ส่วนคนขวา ก็ตัวสูงเหมือนกันแค่น้อยกว่าอีกคน ใช่ครับนั่นผมเองตอนนั้นผมสูงกว่าแจนิดหน่อยอ่ะ ส่วนเด็กที่ยืนร้องไห้ก็คือแจ ส่วนไอ้ที่มันยืนเก็กอยู่ก็คือบักแจบอม

“พี่แจ ฮึก บอม จะ ฮะ ทิ้ง แจ อึก ไป จริง ฟืดดดดด หรอ” กว่าจะพูดจบผมท้อแทนเลย

“พี่ต้องไปจริงๆครับแจพี่ต้องย้ายบ้านพี่ก็ต้องย้ายไปโรงเรียนใหม่ด้วย” เห้ยพูดไม่พูดเปล่าวะแม่งดันเอามือยื่นไปกุมมือแจไว้

“แต่ เรา ฮึก เป็น อึก แฟน กัน ฮะ นะ” เออจริงเค้าเป็นแฟนกันนี่หว่า

“พี่ขอโทษที่ไม่ได้อยู่ดูแลแจนะครับ แต่ตอนนี้แจฮึบก่อนนะ พูดไปร้องไปมันจะเหนื่อยเอา” มันพูดพร้อมทั้งลูบหัวกลมๆนั่น หึ้ย น่าโมโหไม่แคร์สายตาอิจฉาของผมเลยซักนิดนึง

“ฮึบ!”ร่างเล็กๆเกร็งตัวกลั้นสะอื้นตามที่บักบอมบอก

“เราจะได้เจอกันอีกมั้ย” เสียงเครือๆเอ่ยถามคนข้างๆ

“พี่ก็ไม่รู้ แต่คงอีกนานเลยกว่าจะได้เจอกันอีก”

“เราจะไม่ได้เป็นแฟนกันแล้วหรอ”ปากบางๆนั่นเริ่มเบะขึ้นมาอีกครั้งจากคำถามของตัวเอง

“ก็คงงั้นครับคนเก่ง” พอมันพูดจบร่างเล็กๆของยองแจก็โผเข้ากอดร่างสูงๆของคนด้านข้าง มือของมันลูบลงเบาๆบนหัวกลมๆนั่นอีกครั้ง ผมนี่ได้แต่มองตาละห้อยเลยครับ เห็นแล้วก็สงสารน้องที่เอาแต่ร้องไห้จนตัวโยน ไอ้ผมก็ได้แต่ยืนมองเงียบๆ แต่ไม่นานก็

“เน่!ถ้ามันไม่อยู่เฮียแจ็คสันสุดหล่อ คนเน้ ก็คอยดูแลน้องแจได้นะครับ” ผมพูดพร้อมกับเอาตัวไปแทรกระหว่าง2คนนั้น

"จะ จริง หรอ เฮียสั้นดูแลแจได้จริงๆหรอ” เสียงเล็กเอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจ

“ได้แน่นอนครับ ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมกันเลยทีเดียว เฮียจะดูแลน้องยองแจ เหมือนเจ้าหญิงเลยครับ งานทุกอย่างเฮียจะทำให้แจหมดเลย ให้เฮียดูแลนะ” ผมเอ่ยความตั้งใจของผมขึ้นด้วยความมั่นใจแต่ก็แอบกลัวบักบอมมันซัดหน้าผมเหมือนกันเค้าเพิ่งเลิกกันไม่ถึง5นาทีผมก็มารอต่อคิวเป็นแฟนใหม่แล้ว

ใบหน้ากลมหันไปหาร่างสูงของแจบอมเชิงขอความเห็น ผมเห็นมันพยักหน้าให้พร้อมกับยิ้มจนตาหยี

“มีคนดูแลแจแทนพี่ก็ดีเหมือนกันนะ” เช้ดดดดดดบทจะง่ายก็ง่ายจนใจหายไม่อยากจะพูดว่าก่อนหน้านี้ยังกัดหูกันแง่งๆแย่งยองแจอยู่เลย

“นี่ก็เย็นแล้วพี่ต้องกลับบ้านไปช่วยที่บ้านเก็บของแล้วล่ะ ส่วนมึงไอ้สั้นดูแลแจให้ได้อย่างที่มึงพูดนะ ไม่งั้นกูจะตามหามึงแล้วเอาแจคืนแน่”

เฮือก!ผมสะดุ้งหลุดออกจากความคิด‘ส่วนมึงไอ้สั้นดูแลแจให้ได้อย่างที่มึงพูดนะ ไม่งั้นกูจะตามหามึงแล้วเอาแจคืนแน่’คำพูดของไอ้แจบอมวันนั้นดังขึ้นมาในหัว เชี้ยมันจะเอาแจคืนหรอวะ ปิ๊งป่อง!ผมเชื่อมโยงเรื่องนี้ได้ละ ทุกคนจำเรื่องเมื่อ2-3วันก่อนที่ผมชิงหลับตอนแจอยากคึกคักได้ม้ะ จริงๆวันนั้นที่แจตะโกนว่าอยากเอาผัวไปเทิร์นผมยังไม่หลับหรอกแต่ผมไม่คิดว่าแจจะทำจริง แถมผมยังผิดสัญญาที่ว่าจะดูแลแจให้ดีแต่ผมกลับปล่อยให้แจทำงานบ้านคนเดียว แถมแจยังเปิดเพลงใบ้ผมขนาดนั้น หรือว่าแจจะบอกไอ้แจบอมแล้วไอ้แจบอมก็กลับมาเอาแจคืนตามคำที่มันเคยพูดไว้

“ทำไงดีวะๆ” ผมลุกขึ้นเดินวนไปวนมาอย่างใช้ความคิด อ้ะ!สุดท้ายสมองอันชาญฉลาดของผมก็ทำงาน แจจะทิ้งผมไปเพราะผมไม่ทำงานบ้านแต่ถ้าผมทำงานบ้านแจก็อาจจะไม่ทิ้งผมไป นึกได้ดังนั้นผมก็เดินไปคว้าตะกร้าผ้าหน้าห้องน้ำที่มีเสื้อผ้ากองสูงเหมือนที่แจบอก แล้วเดินลงไปชั้นล่างเพื่อจะทำงานบ้าน หวังว่าแจจะกลับมาเห็นใจผมนะ

“บ็อกๆๆ” สิ่งมีชีวิตสีขาวตัวเล็กวิ่งส่ายหางดุ๊กดิ๊กมาหาผมทันทีที่ผมเหยียบพื้นชั้นล่างของบ้าน

“โคโค่อ่า เป็นกำลังใจให้อัปป้าด้วยนะลูก ต่อไปนี้อัปป้าจะกลับไปเป็นคนเดิมจะไม่ทำให้ออมม่าของหนูเหนื่อยแล้ว” พูดจบผมก็วางตะกร้าผ้าแล้วอุ้มร่างเล็กๆของลูกสาวตัวน้อยขึ้นมาก่อนกดจมูกลงบนกลุ่มขนนิ่ม ฮ้าคิดถึงเมียจัง

“เอาละกำลังใจอัปป้าเต็มร้อยแล้ว” ผมวางโคโค่ลงกลับพื้นก่อนจะหยิบตะกร้าผ้าแล้วเดินตรงไปยังเครื่องซักผ้าในส่วนครัว ผมใช้เวลาตลอดทั้งบ่ายเพื่อเคลียร์งานบ้านทุกอย่างทั้งตากผ้า ล้างจาน กวาดหยากไย่ กวาดพื้น ถูพื้น ขัดห้องน้ำ ไปจนขัดระเบียง ตลอดการทำงานบ้านก็มีเจ้าหญิงน้อยคอยพันแข้งพันขาแต่ผมไม่ได้รู้สึกรำคาญแต่กลับรู้สึกได้ว่าลูกมาเป็นกำลังใจให้ผม เวลาค่อยๆล่วงไปผมที่มานั่งพักเหนื่อยบนโซฟากลางบ้าน ก็หันไปเห็นนาฬิกาบอกเวลากว่า6โมงเย็นแล้ว เดี๋ยวแจก็คงใกล้กลับมาแล้ว ดีเลยจะได้โชว์ผลงานแจจะได้ดีใจ ผมพยายามนึกเข้าข้างตัวเอง

“ไปทำกับข้าวดีกว่าแจกลับมาจะได้ไม่ต้องทำให้เหนื่อย คืนนี้นวดให้แจด้วยดีมั้ยนะ” ผมพูดกับตัวเองขณะที่เดินเข้าไปในครัว ทันทีทีผมเดินไปทางส่วนครัวลูกสาวตัวเล็กก็วิ่งตามเข้ามาทันที

.

.

.

.

พักใหญ่ๆแล้วที่ผมนอนเงียบๆกอดโคโค่อยู่บนพื้นเย็นๆมืดๆแบบนี้ใช่ครับผมนอนอยู่บนพื้นบ้านอย่างหมดอะไรตายอยาก ความคิดในหัวมันเริ่มดำดิ่งลงเรื่อยๆ ก็นี่มันเกือบ4ทุ่มเข้าไปแล้วปกติแจจะปิดร้าน6โมงเย็นไม่เกินทุ่มก็ถึงบ้านแล้วหรือว่าแจจะทิ้งผมไปจริงๆแจจะไม่กลับมาเก็บของหน่อยหรอ อ้อ ก็บ้านไอ้แจบอมมันรวยนี่นาแจก็คงไปเลย เสื้อผ้าข้าวของที่ผมเคยซื้อให้มันก็คงไม่จำเป็นหรอก ผมมันผิดเองแหละติดเกมจนเสียเมีย เมียทั้งคนดูแลให้ดีทำให้เค้าสบายยังไม่ได้เลยปล่อยให้เมียทำงานงกๆทั้งๆที่ปากก็บอกว่ารักเมีย จะมาสำนึกช่วยแบ่งเบาภาระเค้าได้ก็สายไปซะแล้วเค้าคงไม่ให้โอกาสผู้ชายที่ไม่เอาไหนอย่างผมไปดูแลเค้าแล้วล่ะครับ น้ำตาอุ่นๆของผมก็ค่อยๆไหลลงกระทบพื้นกระเบื้อง‘ฮึก’ผมสะอื้นออกมาเบาๆ แต่ก็ทำให้เจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนเงยหน้าขึ้นมามองผมตาแป๋ว โค่คงเป็นสมบัติล้ำค่าแทนตัวแจที่ทิ้งไว้ให้ผม พอเห็นสายตาบริสุทธิ์นั่นมองผม น้ำตามันก็รื้นขึ้นมา ผมกลืนก้อนสะอื้น ก่อนจะกระชับกอดสิ่งมีชีวิตเล็กๆอีกครั้งและเอ่ยเบาๆว่า “โค่ลูกอัปป้าขอโทษที่ทำให้ออมม่าทิ้งโค่ไป ตอนนี้ออมม่าเค้าทิ้งเราไปแล้วนะลูกอัปป้าขอโทษขอโทษจริงๆ” ทันทีที่ผมพูดจบเสียงเครื่องยนต์คุ้นหูก็ดังเหมือนแล่นเข้ามาพร้อมกับแสงไฟที่สาดมาจากหน้าบ้าน หัวใจของผมกระตุกวูบอย่างประหลาด ก่อนทั้งเสียงทั้งไฟจะดับลง โคโค่ผละจากอ้อมกอดของผมวิ่งไปส่ายหางอยู่ที่ประตู เหอะ คงมาเอาลูกไปด้วยสินะสุดท้ายผมคงไม่เหลืออะไร

แอ้ดดดดดด “โคโค่อ่า ทำไมมาอยู่มืดอย่างงี้ล่ะลูก”เสียงประตูเปิดพร้อมเสียงหวานที่ผมเฝ้าคิดถึงจะดังขึ้น อ่ายองแจ สุดที่รักของเฮีย น้ำตาผมเริ่มไหลอีกแล้วแฮะ

“แจจะเอาโค่ไปด้วยหรอ” ผมถามเบาๆขณะที่ยองแจกำลังควานมือหาสวิตซ์ไฟ กริ้ก... ไฟในบ้านสว่างขึ้น ผมที่นอนอยู่บนพื้นรีบยกมือขึ้นมาขยี้ตาเพราะยังไม่ชินกับแสงสว่าง

“ห้ะ อะ-“ ไม่ทันที่ปากบางจะพูดอะไรต่อผมก็เด้งตัวจากพื้นอย่างเร็วตรงเข้าไปกอดร่างบางตรงหน้าแน่นทั้งที่ตอนแรกตั้งใจจะนอนนิ่งๆยอมปล่อยคนรักไปแล้วผมค่อยขึ้นไปนอนร้องไห้รับความจริงว่าหัวใจของผมทิ้งผมไปแล้ว

“จ...แจ อย่า อึก ทิ้งเฮียไปเลยนะ ฮะ แจตาม ฮื่อ เฮียมาดูนี่ ฮึก ก่อนนะ” ผมละล่ำละลักพูดไปปล่อยเสียงสะอื้นฮั่กๆไปอย่างไม่อาย ไม่รู้ล่ะผมจะต้องรั้งแจเอาไว้อย่างน้อยก็ขอให้เค้าเห็นสิ่งที่ผมตั้งจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเค้า

“เฮีย เดี๋ยว” แจทำหน้างงพร้อมกับขืนมือออก รังเกียจเฮียขนาดนี้เลยหรอ? ผมเริ่มเกิดคำถามในใจ น้ำตาเจ้ากรรมก็พาลไหลไม่หยุด แต่2มือของผมก็คว้ามือน้อยขึ้นมากุมอีกครั้ง

“แจ อึก เฮียขอ ร้อง นะฮึก วันนี้ เฮีย กำลัง เปลี่ยน ฮะ แปลงตัวเองเพื่อ จะ แจนะ ให้โอกาสเฮียได้มั้ยครับ เฮียอยากให้แจดูก่อน” ผมพูดจบก็ปล่อยมือข้างนึงออกจากมืออวบนั่นเบาๆก่อนจะจูงร่างข้างๆที่เดินตามอย่างว่าง่ายไปดูทั้งผ้าที่ตากไว้เมื่อตอนบ่ายที่ตอนนี้มันแห้งสนิท จานที่ผมล้างเรียงเอาไว้ กับข้าวที่ตั้งเย็นชืดอยู่บนโต๊ะ พาไปชั้น2ดูทั้งผ้าปูที่นอนที่ผมเปลี่ยนใหม่ ห้องน้ำที่ผมขัดทุกซอกทุกมุม ระเบียงที่ผมขัดจนพื้นกระเบื้องเงาวับ เดินไปผมก็พูดไปเรื่อยๆว่าทำอะไรตรงไหน เหมือนกับมัคคุเทศก์ ซึ่งแจไม่โต้ตอบผมซักคำ แต่หันไปมองก็เห็นรอยยิ้มบางๆถูกจุดขึ้นบนใบหน้าน่ารักนั่น ทำให้ใจผมชื้นขึ้นมาบ้าง สุดท้ายเรา2คนก็เดินลงมานั่งบนโซฟาที่ชั้นล่าง

“แจ อย่าทิ้งเฮียไปได้มั้ย ให้โอกาสเฮียอีกครั้งนะครับ เฮียสัญญาว่าจะดูแลแจอย่างดี จะไม่มีการผิดสัญญาอีกเฮียจะไม่ทำให้แจเหนื่อย” ผมทรุดตัวลงไปคุกเข้าอยู่ตรงหน้าคนรัก พร้อมทั้งเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง จู่ๆมือเล็กก็ยื่นมาเขี่ยจุกผมสีขาวที่ถูกมัดลวกๆด้วยยางแดงของผมเบาๆ

“ผมยาวแล้วนะเฮีย เดี๋ยวว่างๆแจจะตัดให้นะ” แค่แจพูดเท่านั้นแต่เหมือนไปเตะโดนบ่อน้ำตาของผมอีกครั้ง นี่หมายความว่าแจจะไม่ทิ้งผมใช่รึป่าว มือน้อยๆแตะลงบนกรอบหน้าของผมก่อนประครองขึ้นมา ริมสีปากสีหวานค่อยๆจรดลงบนเปลือกตาของผมเบาๆ ความอุ่นแผ่ซ่านไปทั้งหัวใจของผมเลยล่ะครับ

“ดูซิเนี่ย เฮียของแจตาบวมมากเลย หมดหล่อแล้วมั้งเนี่ย”ปากบางค่อยๆคลี่ยิ้มออกมา

“แจจะไม่ทิ้งเฮียไปแล้วใช่มั้ยครับ”ผมเอ่ยถามเพื่อความมั่นใจอีกนิด

“แจเนี่ยนะจะทิ้งเฮีย5555555”มือน้อยยกมาบีบจมูกผมก่อนเดินเข้าไปในครัว ผมรีบวิ่งตามไปช่วยแจอุ่นอาหาร และมื้อเย็นของเรา2คนก็เริ่มตอนเกือบ5ทุ่ม

.

.

.

“แจจจจจ มานี่สิ”ผมที่อาบน้ำเสร็จแล้วกวักมือเรียกกายขาวในชุดนอนสีชมพูที่ผมซื้อให้ตอนเราไปเที่ยวเกาะเจจูกัน ยองแจเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน ผมตบพื้นที่ด้านหน้าบนเตียงปุ้ๆ ร่างเพรียวของคนที่ผมรักเดินมานั่งขัดสมาธิและหันหลังให้อย่างว่าง่าย

“ยองแจครับ” ผมเอ่ยด้วยเสียงจริงจังก่อนจะลงมือเช็ดกลุ่มผมนิ่มหอมด้านหน้า

“ หืมมมม ครับ” เสียงหวานตอบมาเบาๆด้วยความสบายที่ผมมอบให้

“เหนื่อยมั้ยคนดี”

“ฮึ้ เฮียจะร้องเพลงให้ฟังหรอ”

“ป่าวครับ เฮียถามจริงๆ”

“เหนื่อยสิ สายตัวแทบขาดเลยเฮียรู้มั้ยวันนี้แจวิ่งวุ่นทั้งวัน เอ้อ วันนี้ไปส่งดอกไม้ให้พี่แจบอมด้วยนะเฮียน่าจะจำเค้าได้ อ้ะ!เดี๋ยวนะ ทำไมเฮียถึงคิดว่าแจจะทิ้ง” ตาเรียวรีค่อยๆลืมขึ้นและหันมามองหน้าผมอย่างหาคำตอบ

“ก็...เอ่อ มีคนบอกเฮียอ่ะว่า...”ผมได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ผมได้รู้ได้คิดได้ทำไปในวันนี้ให้แจฟังอย่างไม่ปิดบังรอยยิ้มเล็กๆนั่นถูกจุดขึ้นมาอีกครั้งหลังจากฟังเรื่องของผม

“เฮียรู้ม้ะ วันนี้เป็นวันเกิดของคุณจินยองภรรยาพี่แจบอมเค้า พี่แจบอมก็เพิ่งย้ายกลับมาที่นี่เค้าก็ไปถามหาร้านดอกไม้เพราะจะซื้อไปเซอร์ไพรส์คุณจินยอง ก็มีคนแนะนำร้านของแจให้พี่แจบอม พอเค้ารู้ว่าเป็นแจก็เลยนัดรับดอกไม้ที่ห้างแจก็ออกไปส่ง เราก็ไปกินกาแฟกันก็เลยถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกัน เค้าถามถึงเฮียด้วยนะ แจบอกเค้าว่าเฮียดูแลแจดีมากเลย” ร่างตรงหน้าพูดยิ้มๆ ผมแอบรู้สึกผิดแฮะ ที่แจออกปากปกป้องผม

“แล้วทำไมวันนี้ถึงกลับบ้านมืด แถมยังไม่เห็นบอกเฮียเลยล่ะครับ” ผมถามถึงอีกประเด็นที่ผมสงสัยร่างตรงหน้าเริ่มทำหน้ามุ่ยลง

“นี่เฮีย แจอ่ะโทรหาจนท้อเฮียก็ไม่รับสายแจเลยต่างหากเล่า” เสียงแหลมแหวขึ้นมา

“ห้ะ ครับ” เอ้อผมนึกขึ้นได้ละ “แฮ่ๆวันนี้ตั้งแต่บ่ายเฮียก็ไม่แตะโทรศัพท์เลยเอาแต่ทำงานบ้านอ่ะ” พูดจบผมก็เดินไปหยิบโทรศัพท์ที่ปล่อยมันนอนตายมากดดู พร้อมทั้งหัวเราะแห้งๆก่อนส่งให้คนตรงหน้าดู

เมียสุดที่รัก: 33MissCall

ร่างบางถอนหายใจก่อนจะลุกเดินหยิบผ้าเช็ดผมไปตากและเดินวนไปปิดไฟ ผมที่รู้หน้าที่จึงล้มตัวลงนอนอ้าแขนให้ร่างบางๆพาหัวกลมๆมาหนุน

“เฮียจำแบมแบมได้มั้ย” ผมพยักหน้ารัวเป็นคำตอบ “พรุ่งนี้ครอบครัวต้วนครอบครัวพี่มาร์คจะมาเยี่ยมน่ะ แบมอยากทำอาหารต้อนรับเลยโทรมาเรียกแจไปช่วยคิดเมนู ตอนหลังจากปิดร้านแจก็ไปห้างกับแบมจนเกือบ2ทุ่ม เสร็จแล้วก็ไปสอนแบมทำอาหารเกาหลีหลายอย่างมากกกกกกกก เสร็จแล้วแจก็ตรงดิ่งกลับมาบ้านมาเจอเฮียนอนแอ้งแม้งนั่นแหละ” พอทุกอย่างที่ผมสงสัยมันคลี่คลายผมจึงกระชับกอดร่างบางแน่น

“เฮียขอโทษนะที่ทำให้แจเหนื่อย ขอโทษนะที่คิดสงสัยว่าแจมีคนอื่น”

ตัวนุ่มนิ่มเงยหน้าขึ้นมามองผมตาแป๋ว

“แล้วถ้าแจมีคนอื่นล่ะ” เอ๊ะเดี๋ยวนะ

“แจฟังเฮียนะ ถ้าเฮียจับได้ว่าแจมีคนอื่นจริงๆ เฮียก็จะ...”

“จะอะไรๆๆๆ”

“จะร้องไห้เหมือนที่ทำวันนี้ไง” หลังจากผมพูดจบคนในอ้อมกอดก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาไม่หยุด เสียงสดใสนั่นก็พาให้ผมหัวเราะตามไปด้วย

“เฮีย..”

“ครับ”

“พรุ่งนี้ไปเดทกัน”

“...”

“จริงๆแล้วพรุ่งนี้วันหยุดแจว่าจะเคลียร์บ้าน แต่วันนี้มีคนใจดีทำให้แล้วแจก็เลยว่างอ่ะ ไปเดทกันนะ”

“ครับ”

“แจรักเฮียนะ”

“เฮียก็รักแจนะคนดี”ร่างนิ่มๆยิ้มกว้างจนตาหยีส่งให้ผมก่อนที่จะดำดิ่งสู่ห้วงนิทราโดยมีผมคอยตระกรองกอดอย่างรักใคร่ ไม่ว่ายามหลับหรือยามตื่นผมหวังแจ็คสันคนนี้จะดูแล รักและทะนุถนอม ชเวยองแจคนในอ้อมกอดคนที่ผมรักที่สุดตลอดไป

 

THE END

 

 

Talk with ออมม่าน้องยองแจ เป็นยังไงกันบ้างค้า อย่างที่บอกเลยค่ะเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของเรา การเรียงคำหรือว่าการใช้ภาษาอาจจะยังไม่ดีเท่าที่ควรติชมได้นะคะ สามารถไปคุยเล่นกันได้ในทวิตนะคะ ปิ้วๆ @qwn333 เพราะเราคิดถึงโมเม้นแจ็คแจม้ากกกกกเลยล่ะค่ะ แล้วก็ถึงฟิคของเราจะเป็นช็อตฟิคสั้นๆตอนเดียวแต่ขอแอบมีแท็กได้มั้ยคะเนี่ยฝากด้วยนะคะ

#อย่าเอาผัวไปเทิร์นจจ

ฝากฟิคแจ็คแจเรื่องใหม่เราด้วยนะคะ https://my.dek-d.com/kanokniphakwan/writer/view.php?id=2118764

คราวนี้เป็นเรื่องยาวเเล้วค่ะ ในเรื่องพี่แจ็คก็จะขี้แกล้งๆหน่อยนะคะ ฝากด้วยนะค้า

 

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ ออมม่าน้องยองแจ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 23:23

    นี่ค่าฟิคเรื่องใหม่ของเรา หมวยร้านทอง https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2118764 พี่แจ็คจะแกล้งๆกวนๆ ก็น้องหมวยน่าหมั่นเขี้ยวขนาดนี้ ฝากด้วยนะค้า

    #1
    0