fic exo all

ตอนที่ 5 : Start D.O

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 ก.ย. 56

"กรุณารับบัตรคิวด้วยนะคะ"

"อ่อ..ค่ะ"

"คิวที่ 89 นะคะ"

"ปะแปดสิบเก้า?"

89เลยหรออะไรจะคิวยาวขนาดนั้น เหอะทำขนมอร่อยก็ย่างนี้ล่ะน๊า~ ลูกค้าติดเยอะอย่างที่เพื่อนมันบอกจริงๆ แต่จริงๆแล้วอ่ะนะ ฉันไม่ได้จะมาซื้อขนมปังไปกิน อย่างเดียวหรอกแต่ฉันมาดูคนขายด้วยได้ยินมาว่าพึ่งจบปริญญาที่เมืองนอกมา เพื่อนมันบอกว่าน่ารัก มากเหอะ! น่ารักงั้นหรอ ฉันว่าเป็นเกย์ชัวร์ ฉันยิ่งไม่ชอบเกย์เท่าไหร่ด้วยสิ เห็นแล้วขนลุก

"ต่อไปเป็นคิวที่89ครับ จะรับอะไรดีครับ O_O?"

"เอ่อ..งั้นเอา......"
พะ พระเจ้า!ผู้ชายอะไรจะน่ารักขนาดนี้ รูปร่างบาง เล็ก ตากลมโตปากหยักน่าจุ๊บ~เห้ย!คิดไปไกลและ ให้ตายเถอะ น่ารักขนาดนี้ถึงเป็นเกย์ก็เอาวะ ^^

"จะรับอะไรดีครับ?"

"เอ่อ..งั้นฉันเอาเค้กฟลุต กับขนมปังลูกเกด"

"รอซักครู่นะครับ เดี๋ยวผมหยิบให้"

"ค่ะ กี้ๆน่าร๊ากกก ^^" 
และหลังจากวันนั้นฉันก็ซื้อขนมปังกับเค้กฟรุตที่ร้านนี้มาตลอด ไม่ใช่เป็นเพราะขนมปังอร่อยอย่างเดียว แต่มันเป็นเพราะคนขายก็น่ารักด้วย อร๊ายยย....


[โรงเรียน เอ็กฟอร์ด]     

"เฮ้อ... เตรียมของสำหรับวันเกิดท่าน ผอ.เสร็จแล้วค่ะพี่ ของตกแต่งก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว เหลือแต่เค้ก"

"เออ!แซนด์เล็ก แล้วเรื่องเค้กจะทำยังไงดีล่ะ ร้านต้องปิดแล้วแน่ๆ ก็นี้มันสามทุ่มกว่าแล้วหนิ" เออใช่!เค้กต้องใช้ในวันพรุ่งนี้ด้วยแล้วร้านไหนจะเปิดว่ะต้องสั่งทำเป็นพิเศษด้วยรีบวิ่งเลยดีกว่า "แอ๊ด!.."

"ดะเดี๋ยวค่ะ เดี๋ยว"

"ร้านปิดแล้วนะครับ"

"แฮ่กๆ! เดี๋ยวค่ะ อย่าพึ่งปิด อ้ะนี่ค่ะช่วยทำเค้กแบบนี้ให้หน่อยได้มั้ยค่ะ"
ฉันยื้นใบแบบเค้กให้เจ้าของร้านสุดน่ารักดู

"อื้ม....? เห็นที่จะไม่ได้นะครับ คนทำเค้กเค้ากลับแล้วครับ แอ๊ด!!"

พรึบ!! กึก!

"เห้ย!คุณ คุณเอาเท้ามาขวางประตูร้านผมแบบนี้ มันอันตรายนะ ถ้าเท้าคุณหัก ผมก็เดือดร้อนน่ะสิ คุณเองก็จะเจ็บตัวอีก"

อุ๊ยๆ~ คนอะไรน่ารักไม่พอ แถมยังพูดจาไพเราะอีก ขนาดฉันเป็นรุ่นน้องเค้า แต่เค้ายังเรียกฉันว่าคุณ ให้เกียติร์ลูกค้ามาก กิกิ


"คุณ!!ยืนยิ้มอะไรอยู่เล่าเอาเท้าคุณออกไป ผมจะปิดประตูแล้วนะครับ"

"ดะเดี๋ยวฉันขอร้องล่ะค่ะ คุณช่วยทำเค้กให้ฉัน หน่อยได้มั้ย คุณเป็นถึงเจ้าของร้านนี้ คุณน่าจะทำได้ ขอร้องล่ะถ้าฉันหาเค้กไปให้ ผอ.ไม่ได้ มีหวังฉันต้องโดนหักคะแนนจิตวิสัยแน่ๆ นะๆ คุณเจ้าของร้านสุดน่ารักที่สุดในโซล น๊า~"

ฉันอ้อนเจ้าของร้านปังไหนหรอแบบสุดๆ ให้ตายเถอะฉันไม่เคยอ้อนใครมากขนาดนี้เลยนะ สาบานเลยครั้งนี้ครั้งแรก~

"เอ่อ..ก็ได้ครับ เชิญเข้ามาก่อนครับ"

คุณเจ้าของร้านทำท่าทางคิดหนักนิดหน่อยก่อนจะ รับแบบเค้กในมือฉันแล้วตอบตกลง ฉันเดินตามเจ้าของร้านเจ้ามาข้างใน แล้วผ่านไปยัง ห้องทำขนม ยอมรับเลยว่าร้านนี้สะอาดมาก ไม่มีฝุ่น ไม่มีขยะให้เห็นและไม้มีกลิ่นอันไม่พึงประสงค์เลย ซักนิด

"คุณต้องช่วยผมด้วยนะ"

"หืม? ฉันหรอ ฉันต้องช่วยคุณหรอ?"

"ใช่ครับ ก็คุณออกแบบเค้กได้ยากมากเลย ผมทำ คนเดียวคงทำไมไหว แล้วคุณวาดรูปเป็นมั้ย"

"เชอะ! เรื่องนั้นน่ะฉันถนัด ฉันชอบตกแต่งอ่ะ"

"ดีเลยครับ"
คุณเจ้าของร้านค่อยๆเอาแป้งมาร่อนที ล่ะนิดลงมือตีส่วนผสมให้เอากันก่อนจะเอาเข้าเตา เมื่อเค้กสุกได้ที่ คุณเจ้าของร้านก็เอาครีมมาใส่เค้กแล้วปาดให้เข้ากันอย่างพิถีพิถัน
และมีฉันที่คอยช่วยวาดรูปดอกไม้ลงไปบนตัวเค้ก ตอนนี้ฉันอยู่ใกล้กับคุณเจ้าของร้านมาก ใกล้มาก จนทำให้ฉันหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ มือเริ่มสั้นและวาดต่อไม่ไหว บ้าจริง!หน้าต้องแดงแน่ๆเลย


"คุณ.. ไหวหรือเปล่าไม่สบายหรอทำไมหน้าแดง"

"เอ่อ..เปล่าค่ะฉันพึ่งทำเค้กครั้งแรกเลยรู้สึก เกร็งแล้วก็เหนื่อยๆเท่านั้นเองค่ะ"

"งั้นคุณพักเถอะเค้กใกล้เสร็จแล้วล่ะ ขืนผมให้ คุณทำต่อมีหวังเค้กเละแน่"

"ค่ะ..." ฉันเดินมานั่งพักที่เก้าอี้ตัวใหญ่ ที่อยู่ใกล้ๆกับเจ้าของร้าน

"เอ่อ..คุณชื่ออะไรหรือค่ะ คือแบบว่าฉันขี้เกียจ เรียกคุณว่าเจ้าของร้านน่ะค่ะ มันยาว"

"ผมชื่อ ดีโอ ครับ"

"ดีโอ?ตัว D กับตัว O อย่างนั้นหรอ"

"ครับ"


"คุณพูดเพราะจังเลยเนอะขนาดฉันอายุน้อยกว่า คุณ คุณยังเรียกฉันว่า'คุณ'อีก"
"ไม่รู้สิครับ ผมชินล่ะมั้ง ตอนเรียนที่ต่างประเทศ ผมถูกคุณแม่สงให้ไปเรียนในโรงเรียนสอนมารยาท พอเรียนมหาวิทยาลัยผมก็สอบชิงทุนเข้าเรียนที่ มหาวิทยาลัยเจ้าชายแห่งกรุงลอนดอนอีก
ผมเลยเป็นคนที่ค้อนข้างสุภาพนิดหน่อยนะครับ"


"โรงเรียนสอนมารยาท มหาวิทยาลัยเจ้าชาย เริ่ดอ่ะ ฉันคิดไว้แล้วว่าคุณต้องถูกสอนมาดี คุณนี้ ต่างกับฉันมากเลยอ่ะ ^^"

"แต่บางทีมันก็หน้าเบื่อเหมือนกันนะครับ"

"..."

เอาล่ะเสร็จแล้ว นี้ครับลงกล้องผูกโบว์สีไหนดีครับ"

"สีแดงแล้วกันค่ะ ^^"

" ทั้งหมด 30000 วอน แล้วกันครับ"

"ค่ะ..ขอบคุณมากๆเลยนะคะคุณดีโองั้นฉันกลับ ก่อนนะคะ รบกวนคุณมากแล้ว"

"ครับ"
ฉันเดินออกมาจากร้าน แต่เดี๋ยวแปบ ฉันลืมเรื่องนี้ไปเลย กริ่งๆ~

"ร้านปิดแล้วครับ พนักงานกลับกันหมดแล้วครับ อะ..อ่าวคุณ?"

"เอ่อ... คือว่า ฉันชื่อแซนด์นะคะ แซนด์เล็กน่ะค่ะ"

"เอ่อ... ครับ"

"ฉะ..ฉันไปก่อนนะคะ บาย~"

"ครับ"
อร๊าย!ยัยแซนด์นะยัยแซนด์ ดีโอเค้าจะหาว่าเรา เป็นคนหน้าด้านมั้ยนะ นี่เราไปถามชื่อผู้ชายก่อน

นั้นเค้ายังไม่ได้ถามเราเลยนะ ดีโอเค้ายิ่งเรียนมารยาทมาด้วยสิ ตายๆ เค้าต้องหาว่าเราเป็นผู้หญิงที่หน้าไม่อายแน่ๆ แล้วอย่างนี้ฉันยังจะกล้าไปเจอเค้าอีกมั้ยเนี่ย เฮ้อ~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

13 ความคิดเห็น