END - [Fic: One piece] คุณป๋าขา มีรักมาเสิร์ฟค่ะ! - นิยาย END - [Fic: One piece] คุณป๋าขา มีรักมาเสิร์ฟค่ะ! : Dek-D.com - Writer
×

    END - [Fic: One piece] คุณป๋าขา มีรักมาเสิร์ฟค่ะ!

    โดย ChewWii

    เรื่องมันคงจะง่ายกว่านี้ ถ้าบาโธโลมิว ใช้พลังส่งลีอาเด็กหญิงวัยแปดขวบมาติดเกาะคุไรกานะ ที่ไม่ใช่ลีอาสาวน้อย'ร้าย'เดียงสา กับหน้าอกคัพซี เชิญชวนเขาขึ้นเตียงทุกวินาทีที่มีโอกาส!

    ผู้เข้าชมรวม

    11,091

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    46

    ผู้เข้าชมรวม


    11.09K

    ความคิดเห็น


    149

    คนติดตาม


    522
    จำนวนตอน :  26 ตอน
    อัปเดตล่าสุด :  8 ก.ย. 65 / 04:01 น.

    อีบุ๊กจากนิยาย ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

     

             คำเตือน!  ฟิคชั่นเรื่องนี้เหมาะสมสำหรับผู้มีอายุมากกว่า15+ ปีขึ้นไป

      มีเนื้อหาไร้สาระและแก่นสาร หรือเรียกง่ายๆว่า ไร้สาระโดยสิ้นเชิง เน้นบันเทิงลูกเดียว! 

               เนื่องจากตัวดำเนินเรื่อง ไม่ใช่สาวน้อยสวมชุดเดรสสีพาสเทล วิ่งเล่นในทุ่งลาเวนเดอร์

     หัวเราะต่อกระซิกกับเหล่าสาวใช้ ขี่ยูนิคอร์นกับพระเอกตาหวาน หากไม่ตรงตามความต้องการของผู้อ่าน  

    เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาโปรดกดกากบาทมุมขวาทันที!

     

                                      เป็นดั่งคำที่ว่า ความสุขมักจะอยู่กับเราไม่นาน....

                   บาโธโลมิว คุมะ ชอบซัดพวกน่ารำคาญให้มาเกยตื้นที่ชายหาดอยู่เสมอ แม้จะรู้อยู่เต็มอก

                เกาะคุไรกานะ ไม่มีทั้งหมอรักษาอาการและไม่ใช่สถานที่รักษาพยาบาลผู้ป่วย 

                      “ ถ้าเป็นหวยคงถูกรางวัลที่หนึ่ง! ” มีเพียงแค่คำพูดประชดกับเหตุการณ์ในครั้งนี้

            เจ้าของเกาะคุไรกานะอย่าง แดรคูล มิฮอว์ค ฝันอยากจะใช้บั้นปลายชีวิตที่เหลืออย่างสโลว์ไลฟ์

      แต่แล้ว...ความสงบสุขของเขาได้มลายหายไปอีกครั้ง.... 

                       เมื่อคุมะได้จัดส่งสาวน้อยปริศนาอาการโคม่าเกยตื้นบนชายหาดอีกหน!

     

     


     

     

    “ ถ้าอยากกินอาหารบนเตียง ฉันควรไปนอนในห้องครัว ” มิฮอว์คตอบเสียงนิ่ง ชันกายลุกขึ้นมาอยู่ในท่านั่ง

    เกาท้ายทอยแกร่กแกร่ก ปรือตามองลีอา พยายามปรับโฟกัสจ้องมองหล่อนและเจ้าก้อนสีดำอีกตัว

    ส่งเสียงร้องประกอบ อีกทั้งร่างกายของเขานั้นแข็งแรงปกติดีไม่ใช่ผู้ป่วยติดเตียง ต้องคอยป้อนข้าวป้อนน้ำ

    ให้อาหารทางสายยาง!

    “ ถ้าหกเลอะต้องซักมือนะ! ” มิฮอว์คบอกลีอา ขยับตัวทำท่าจะลุกจากเตียง

    เมื่อคืนโดนหล่อนเล่นงาน ออกกำลังกายให้เหงื่อออกชนิดที่เรียกว่าเหงื่อท่วมตัว แทบไร้เที่ยวแรง

    หรือให้สมองได้พักคิดในเรื่องอย่างว่า แต่ยังไม่เช้าดีเจ้าหล่อนก็ดั๊น! 

    เข้ามาป้วนเปี้ยน ปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวอีก (ขอเรียกว่าไม่ได้นอนจะดีกว่า)

    “ แล้วเลอะตรงไหนละคะ ตรงนี้... ตรงนี้... ร... หรือว่าตรงไหนดีนะ? ” เดี๋ยวทำความสะอาดให้เกลี้ยงเลย!

    ปากก็พูด แต่ปลายนิ้วเรียวไล้บนใบหน้าคม ไม่ว่าจะตรงข้างแก้ม สันคางปกคลุมด้วยเคราสีเข้ม

    จงใจสัมผัสลงบนเคราอย่างแผ่วเบา  ริมฝีปากหยัก ปลายคาง หน้าอกแข็งๆ กล้ามเนื้อหน้าท้องไร้ไขมันแทรก

    ขัดต่อสายตา ซ่อนความยั่วยวนทุกอณูจากปลายนิ้ว ไม่อยากกดสายตาลงต่ำมาก 

                   ทว่าจะให้ทำอย่างไร...เมื่อไม่อยากสบตากับนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้น!

    กลายเป็นว่าเผลอจ้องริมฝีปากเล็กๆน่ากัดสีระเรื่อ ปลายคางเรียวมน ช่วงลำคองามละหง

    ไหปลาร้าผุดขึ้นจากผิวกายเป็นเส้นตรง ผิวเนียนๆช่วงเนินอกและหน้าอกอวบอิ่ม  ยิ่งหล่อนเข้ามาใกล้ในท่าคุกเข่า

    โน้มตัวเข้าหา มือซ้ายแตะสัมผัสร่างกาย มือขวาโอบลำคอหนา คอเสื้อตัวโคล่งกว้างๆนั่นเปิดให้เห็นไหนต่อไหน....

              ซึ่งคนในมุมสูงสามารถกดสายตาลงมองเห็นอย่างชัดเเจ๋วด้วยความคมชัดระดับหนึ่งพันแปดสิบพี!


     

    เขาควรจะทำอย่างไรต่อจากนี้? 

    จับโยนลงระเบียงอีกหน หรือจะทำตามความต้องการของหล่อนจะได้จบๆไป? 


     


     

    ABOUT  RULES.

    -    ฟิคชั่นเรื่องนี้เขียนขึ้นมาด้วยความจริงจัง  โปรดรับอ่านกันด้วย ความบันเทิง

    -  ลงเฉพาะ วันที่เกลาสำนวนเสร็จ ครับ

    -   อ่านแล้วเมนต์ กดหัวใจ เสมือนเป็นน้ำทิพย์ ชโลมใจผลักดันให้ ไรท์เตอร์มีแรงปั่น

    -  ฟิคชั่นเรื่องนี้เปิดให้ ผู้พิการบกพร่องทางสมองและสติปัญญา สามารถคัดลอกไปใช้ได้โดยไม่ต้องขออนุญาต

     

    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    คำนิยม Top

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    คำนิยมล่าสุด

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    ความคิดเห็น