คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF Black Panther]Devil #KillChalla

โดย kamisho

แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่ยังคงฉุดรั้งตัวข้าเอาไว้..คำมั่นสัญญาเพียงหนึ่งเดียวที่ยังคงทำให้ข้ามีตัวตนอยู่

ยอดวิวรวม

1,953

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,953

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


95
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 พ.ค. 61 / 02:06 น.
นิยาย [SF Black Panther]Devil #KillChalla

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
คำเตือนที่ 1 
นิยายเรื่องเป็นแนวชายรักชาย
หากใครไม่ชอบสามารถกด [X] ที่มุมขวาบนได้เลยค่ะ
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้มีบางฉากไม่เหมาะสม ขอให้นักอ่านทุกท่านใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ

ไรต์มาเปิดอีกแล้ววววว ฮืออออ ไม่ไหวแล้วววว งานGalaธีมดีมากเว่อร์ พี่แชดกับบี๋งานอย่างดี ไม่ไหวแล้ว อ่าาาาา จะระบายความติ่งนี้ มีไฟในการแต่งนิยายแล้วค่ะ!



{ winter dark theme }

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 พ.ค. 61 / 02:06


     


           Devil

            Pairing : N'Jadaka x T'Challa

           Rate : PG/Drama


            ศตวรรษที่ 16 

              ลอนดอน,อังกฤษ

             .

             .

             .

            “เผามัน!!

            “ฆ่ามันทิ้งซะ!!

            “นังแม่มดชั่ว!!

            เสียงกรนด่า สาปแช่งยังคงดังขึ้น กลิ่นควันไฟจากคบเพลิงลอยตลบอบอวนไปหมด เสียงฝีเท้าเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

            ดวงตาอ่อนหวานฉายแววด้านชา..ใบหน้างดงามเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด คราบดิน ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยบาดแผล

            เธอถูกลากเข้ามาในลานกว้างอย่างรุนแรง ไร้ความปราณี แรงกระชากผมรุนรงขึ้นเมื่อเธอหยุดเดิน

            เจ็บ...

            ความรู้สึกนี้ยังคงตราตรึงอยู่ในจิต  เสียงกรนด่ายังคงดัง สิ่งของที่สามารถคว้าได้ถูกปาใส่ร่างกายของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

            ร่างกายเจ็บจนชา..

            ดวงตาของเธอพร่าเบลอ เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา เธอมีความรู้สึก นึกคิด มีจิตสำนึก แต่ทำไมพวกเขาถึงทำกับเธอราวกับสัตว์เดรัจฉาน

            “กำจัดมัน!!

            “กำจัดมัน!!

            “กำจัดมัน!!

            ตัวเธอนั้นถูกลากขึ้นมาบนลานพิธี ก่อนเธอจะถูกจับตรึงกับไม้กางเขน พวกเขารั้งแขนของเธอนั้นด้วยลวดหนาม เลือดเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง..

            หญิงสาวที่เคยงดงามบัดนี้กับซูบซียวจนไร้สี ชุดที่เคยสีขาวบริสุทธิ์เปรอะไปด้วยหยาดเลือดและดินโคลน

            “จงฟัง..จงฟัง”เสียงทุ้มทรงอำนาจของบาทหลวงผู้หนึ่งกล่าวขึ้น ใบหน้าชราคลี่ยิ้มอบอุ่นราวกับสายฝนที่คอยปลอบประโลมให้ผู้คนสงบลง

            “นางผู้นี้..คือผู้ที่น่ารังเกียจโสมม”บาทหลวงผายมือมาที่เธอ ดวงตาสีหม่นมองรอบๆ ชาวบ้านต่างพากันทำหน้าตาขยะแขยง บ้างก็หลบสายตา

            ชาวบ้านทุกคนเต็มไปด้วยความเกลียดชัง..

            ทั้งๆที่เธอไม่เคยทำอะไรให้เลยแม้แต่นิดเดียว..

            “ในนามของข้า..ตัวแทนของพระบิดาจงให้อภัยหญิงโสมมผู้นี้”บาทหลวงวัยชรากางแขน เสื้อคลุมสีขาวสะบัดพลิ้วตามแรงลม เสียงโห่ร้องดังขึ้นอีกครั้ง

            หญิงสาวคิดว่าตนเองนั้นจะได้รับการอภัย..

            แต่ไม่เลย..

            “เราจะปลดปล่อยนาง..โปรดรับการไถ่บาปนี้ด้วยเถิด”เมื่อชายชราพูดจบ ชาวบ้านที่จับเธอขึงไว้กับไม้กางเขนก็ยกขบเพลิงขึ้นมา

            “ไม่ ไม่นะ!!”เธอกรีดร้องเมื่อพวกเขาจุดไฟที่ใต้เท้าที่เต็มไปด้วยกองฟืนจำนวนมาก น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม


ทำไม

ทำไม!!

            ลูกทำอะไรผิดหรือพระองค์ ทำไมพระองค์ถึงได้ถอดทิ้งลูก

 

            “เพราะพระองค์ไม่ได้ยินเสียงของเธอยังไงละ..มนุษย์”

           

            หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ภาพทุกอย่างบิดเบี้ยว จากที่เต็มไปด้วยสีสันเริ่มฉาบไปด้วยสีดำ

            นี่เธอกำลังจะตายงั้นเหรอ??

 

            “ใช่..เจ้ากำลังจะตาย”


            เสียงปริศนายังคงดังขึ้นตอกย้ำตัวเธอ ภาพที่บิดเบี้ยวเริ่มเวียนกลับมาเป็นรูปร่างเหมือนเดิม

            หญิงสาวถูกตรึงติดกับไม้กางเขน..

            ไฟกำลังแผดเผาร่างของเธอให้กลายเป็นเศษธุลี..

            แต่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงคือ มีร่างบุรุษร่างกายกำยำกำลังยืนประจันหน้าเธออยู่ เรือนร่างของเขาถูกบดบังด้วยเสื้อคลุมสีดำสนิท..

แต่สิ่งที่เขาไม่ควรมีคือปีกขนาดใหญ่สีทมิฬ..ดวงตาคมสีดำจับจ้องมาที่เธออย่างเลือดเย็น

“ปีศาจ..”หญิงสาวตื่นตระหนก ตลอดชีวิตของเธอไม่เคยคิดที่จะได้พบเห็นปีศาจที่เล่าขานแต่โบราณกาล ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจของเธอ

 

มนุษย์ทุกคนต่างเรียกร้องต่อพระเจ้า..

 

ปีศาจย่างกายเข้ามาหาหญิงสาว ดวงตาที่เปรอะไปด้วยหยาดน้ำตาสั่นระริก

 

โง่เขลา เบาปัญญา โลภมาก

 

ปีกสีทมิฬกางเต็มที่ มือหนาแปรเปลี่ยนเป็นสีดำลามไปถึงข้อศอก เล็บค่อยงอกยาวออกมา ดวงตาคมสีเข้มหมุนเปลี่ยนเป็นสีแดงชาดราวกับโลหิต

 

เจ้าเป็นเพียงผู้โชคร้ายที่ถูกใส่ร้ายเท่านั้นสาวน้อย..

 

“ท่านปีศาจ..ก่อนที่ท่านจะนำตัวเราไป..เราขออะไรสักอย่างได้หรือไม่”หญิงสาวกล่าวติดขัด ลมหายใจของเธอเริ่มขาดห้วง ในหัวเริ่มหนักอึ้ง

 

มีอะไรก็ว่ามา..ข้าจะสงเคราะห์ให้เจ้าก่อนตาย

 

ปีศาจกล่าวด้วยความหงุดหงิด ถ้าวิญญาณของมนุษย์คนนี้มีบ่วง..รสชาติจะแย่ลงจนไม่สามารถกินต่อได้

หญิงสาวคลี่ยิ้มอ่อนหวาน ในใจเริ่มชุ่มชื้นไปด้วยความหวัง

“ตัวเรานั้นมีลูกอยู่..ได้โปรดเถิดท่านปีศาจ ได้โปรดดูแลเขาแทนตัวข้าที่กำลังจากไปที”

ปีศาจขมวดคิ้ว มือแหลมคมจ่อเข้าที่กลางอกของเธอ ดวงตาอ่อนหวานของเธอจ้องมองร่างสูงใหญ่ของปีศาจสีทมิฬ

 

คำขอของเจ้ายิ่งใหญ่เกินไปนักมนุษย์โง่

 

หญิงสาวหัวเราะเบาๆในลำคออย่างขมขื่น

“ได้โปรด..เราไม่เหลืออะไรแล้วท่านปีศาจ โปรดรับคำขอของเราที”เธอกล่าวเสียงสั่นเครือ ใบหน้าของลูกน้อยฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฝ่ายปีศาจนั้นเงียบ ในหัวพิจารณาเรื่องที่มนุษย์ผู้นี้เอ่ย ได้วิญญาณของแม่แล้ว ถ้าเลี้ยงให้โตอีกสักนิดเขานั้นก็จะได้ลิ้มรสวิญญาณของเจ้าเด็กมนุษย์นั่นด้วย

มีแต่ได้กับได้..

 

ได้ มนุษย์..

 

หญิงสาวเบิกตากว้าง เมื่อได้สดับฟังสิ่งที่ปีศาจเอ่ยออกมา

 

ข้าจะเลี้ยงดูลูกของเจ้าเอง

 

“ขอบคุณค่ะ..ขอบคุณ”หญิงสาวกล่าวอย่างเป็นสุข อย่างน้อยลูกของเธอจะได้เติบโตโดยไม่ถูกเหล่าชาวบ้านรังเกียจเดียดฉันท์เหมือนที่เธอโดนกระทำ

ปีศาจไม่ได้ตอบรับ เล็บคมจิกเข้าไปกลางอกของเธอก่อนจะกดลึกลงไปเรื่อยๆ ความเจ็บปวดแทรกตามไขสันหลัง ประสาทการรับรู้ของเธอจะมอดดับลง  ในดวงตางดงามเต็มไปด้วยหวังและความสุข

 

“แม่รักลูกนะ..ทีชัลล่า”

 

โลกสีดำแปรเปลี่ยนเป็นเหมือนเดิม ร่างของหญิงสาวถูกแผดเผาไปด้วยเพลิงร้อนระอุ เธอไม่ได้กรีดร้อง ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดมาจากริมฝีปากของเธอ

ปีศาจสีทมิฬกระชากมือออกมาจากทรวงอกของหญิงสาว ก่อนที่เธอจะหมดลมหายใจไปในที่สุด..ด้วยใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้ม

 

ปีศาจร่างสูงใหญ่ก้มลงมองที่ฝ่ามือของตนเอง ลูกไฟสีเหลืองนวลที่เต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น..มันเป็นความรู้สึกที่หญิงสาวคนนั้นมีให้ต่อลูก

อย่างน้อยรสชาติมันก็ดีกว่าสีดำล่ะนะ..

ปีศาจคิดได้อย่างนั้นก็นำดวงวิญญาณเข้าปากและกลืนกินมันเข้าไป ก่อนจะที่เขาจะกางปีกและบินออกไปจากลานประหารแม่มดแห่งนี้

 

ปีศาจบินเหนือท้องฟ้ายามวิกาลก่อนจะร่อนลงที่บ้านหลังเล็กที่ห่างออกไปจากหมู่บ้าน..

“แง!!!

เสียงกรีดร้องของทารกดังขึ้น ปีศาจหุบปีกลงก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านหลังนั้น เด็กทารกตัวน้อยร้องไห้งอแงอยู่บนเปลญวน ปีศาจสีทมิฬขมวดคิ้วแน่น

มือหยาบหนาแหลมคมสีดำแตะที่แก้มทั้งสองข้างของเด็กน้อยก่อนจะบีบมัน จากที่มันควรร้องไห้โยเยเหมือนเมื่อกี้..แต่เด็กคนนี้กลับเงียบ แล้วหัวเราะคิกคักแทน


เด็กคนนี้มองเห็นอย่างงั้นเหรอ..

 

ดวงตากลมใสสีเข้มที่ถอดแบบเดียวกันมาจากผู้เป็นมารดาจ้องมาที่ปีศาจอย่างไม่วางตา ผิวสีเข้มตัดกับผ้าสีขาวตุ่น แก้มยุ้ยชุ่มไปด้วยหยาดน้ำ..

“เหอะ แม่ของแกตายแล้ว..และนางอยากให้ข้าเลี้ยงแก”เสียงทุ้มต่ำกล่าว แขนแกร่งอุ้มเด็กน้อยออกจากเปล ไม่มีการต่อต้าน ไม่มีการดิ้นรน

“ข้าจะเลี้ยงแกให้โตอีกสักนิดแล้วค่อยกินแล้วกัน..”ปีศาจกล่าวครั้งสุดท้ายก่อนจะกางปีกแล้วพุ่งทะยานออกไปจากบ้านโทรมหลังนี้ทันที..



 ปีศาจบินโฉบลงมาที่โบสถ์เล็กๆหลังหนึ่ง มันเก่า โทรม และอยู่ห่างไกลจากผู้คน..

ปีศาจสีทมิฬเก็บปีกของตนเอง ขายาวก้าวอาดๆเข้าไปในโบสถ์ ประตูขนาดใหญ่สีดำถูกเปิดออกช้าๆ

เงียบสงบ..

ปีศาจวางเด็กทารกไว้ที่ที่นั่งก่อนจะเดินไปที่แท่นบูชา กรงเล็บสีดำวางก่อนจะเกิดคลื่นพายุรุนแรง เสียงกระจกแตก เสียดสีกันจนแสบแก้วหู ประตูปิดเปิดดังโครมคราม

จากโบสถ์ร้างที่โทรมแปรเปลี่ยนเป็นโบสถ์ที่สะอาดสะอ้านราวกับย้อนเวลาตอนที่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้เคยรุ่งเรือง

ไม้กางเขนขนาดใหญ่ถูกประดับประดาด้วยอัญมณีสีสันสวยงาม กระจกสีเป็นรูปร่างของพระแม่มารีและพระเยซู

เด็กน้อยเงียบไม่ส่งเสียงร้อง ปีศาจที่พึ่งบูรณะซ่อมแซมโบสถ์เดินลงมาจากแท่นบูชา ปีศาจเดินลงมาหาเด็กน้อย ก่อนจะพินิจพิจารณาเรื่องที่ยังติดข้างอยู่ในหัว

 

เด็กคนนี้พิเศษ...

สามารถมองเห็นข้าได้โดยที่ยังไม่แปลงกาย..

 

ปีศาจเพ่งพินิจเข้าไปลึกกว่าเดิม ก่อนจะเลิกคิ้ว

 

ดวงวิญญาณดวงนี้..

 

ดวงวิญญาณของเด็กแรกเกิดทุกดวงจะเป็นสีขาวบริสุทธิ์ราวกับผืนผ้าใบที่ยังไม่ถูกเติมเต็มสีสัน

แต่ดวงวิญญาณดวงนี้ไม่ใช่..

มันเป็นสีขาวบริสุทธิ์..ที่มีละอองสีทองลอยแทรกออกมา

 

“เด็กมนุษย์นี่..”ปีศาจแสยะยิ้มกว้าง มือหนาลูบบริเวณกลางอกของเด็กน้อย ลูบไล้ไปมาด้วยความหลงใหล

มนุษย์น่าโง่จริงๆ

ดันส่งของขวัญจากพระเจ้ามาให้ปีศาจ..

อ่า ช่างโง่เง่าจริงๆ

 

1 ปีต่อมา..

ทีชัลล่า คือนามของเด็กชาย..

เด็กทารกในวันวานบัดนี้อายุครบ 1 ขวบแล้ว..

 

อ่า ทำไมเวลาดูผ่านไปช้าจังวะ!!

 

ปีศาจกรีดร้อง ตั้งแต่ที่เขาเลี้ยงเจ้าเด็กนี่ก็เต็มไปด้วยความยุ่งยาก..

มีปีศาจชั้นต่ำมาวนเวียนอยู่รอบๆ แถมมีพวกจากเบื้องบนลงมาอีก ไม่พอ ตัวเขาเองต้องดูแลป้อนข้าวป้อนน้ำ เปลี่ยนผ้าอ้อมให้เจ้าเด็กนี่..

 

น่ารำคาญโว๊ย!

 

ชายหนุ่มร่างสูงในชุดคลุมสีดำกระแทกตัวเองนั่งลงบนเก้าอี้อย่างกระฟัดกระเฟียด ดวงตาคมเบนมองที่เด็กน้อยวัย 1 ขวบกำลังคลานเตาะแตะไปมาอยู่บนพื้น ตอนนี้เด็กนั่นกำลังนั่งเล่นกับตุ๊กตาผ้าที่ปีศาจเสกขึ้นมาให้

ดวงตาสีกลมใสพราวระยิบระยับ มือเล็กนั่นจับตุ๊กตาผ้าแล้วโยนไปมา

ปีศาจเท้าคางมองอย่างเบื่อหน่าย ปลอมตัวเป็นมนุษย์ไม่พอยังต้องปลอมเป็นผู้นับถือพระเจ้าอีก..เพราะเจ้าเด็กนี่คนเดียวเลย

“แอ้ๆ”เด็กน้อยคลานมาใกล้ๆปีศาจในคราบบาทหลวง เจ้าเด็กมนุษย์ยื่นตุ๊กตาผ้าขึ้นมาให้ ดวงตาสีดำขลับมองอย่างเฉยชาก่อนจะอุ้มเด็กทารกขึ้นมานั่งที่ตัก

“เงียบน่า..ข้าไม่อยากเล่น”ปีศาจกล่าวเสียงหงุดหงิด  มือนุ่มนิ่มของเด็กน้อยเอื้อมไปจับเล่นที่มือของปีศาจก่อนจะบีบเล่น

 

อะไรของเจ้าเด็กนี่วะ..

 

“แอ้ แอ้ ฮะๆ”ทีชัลล่าหัวเราะเสียงใส รอยยิ้มใสสื่อประดับบนใบหน้าของเด็กน้อย ปีศาจมองทีชัลล่าไม่วางตา

“เออๆไปเล่นด้วยก็ได้..”ปีศาจถอนหายใจอย่างปลงตก ก่อนจะหิ้วเด็กน้อยกลับไปยังกองเศษตุ๊กตาผ้าที่อยู่เกลื่อนกลาดบนพื้น

 

4 ปีต่อมา

ทีชัลล่า เด็กน้อยในอดีต บัดนี้ได้อายุ 5 ขวบแล้ว

จากเด็กตัวเล็กๆน่ารักน่าชัง ตอนนี้เริ่มโตขึ้นแล้ว..

ปีศาจมองร่างของมนุษย์ตัวน้อยที่กำลังวิ่งไล่จับกับผีเสื้ออยู่กลางทุ่งดอกไม้ รอยยิ้มที่ไม่เคยมีถูกประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา

 

ก็แค่ความเอ็นดูน่า..

 

“พ่ออีริค!”เสียงใสๆดังขึ้นในโสตประสาท ทีชัลล่าเดินมาหาปีศาจ ดวงตากลมใสฉ่ำหวานมองมาที่เขา มือสวยยื่นดอกไม้ดอกเล็กๆมาให้ปีศาจ

ดอกไม้ดอกเล็กดูเปราะบางถูกนำมาวางไว้ที่ตักของปีศาจ

“อะไร”ปีศาจ หรือ อีกชื่อคือ อีริค สตีเว่นส์ ถามด้วยน้ำเสียงที่ติดรำคาญ  เด็กน้อยทีชัลล่าเอียงคอก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งข้างๆพ่อของเขา

“ดอกไม้..ให้ครับ”ทีชัลล่ายิ้มอย่างสดใสสมวัย อีริคมองดวงวิญญาณที่เป็นแหล่าพลังงานชีวิตของเด็กน้อย

 

มันยังเป็นสีขาวอยู่..

ทั้งๆที่ผ่านไป 5 ปีแล้วแท้ๆ

 

ปีศาจคิดก่อนจะจิ้มเข้าที่กลางอกของเด็กน้อยเบาๆ ความอุ่นซ่านส่งผ่านมายังปลายนิ้วของปีศาจ กลิ่นบริสุทธิ์ลอยเตะจมูก

“คุณพ่อ?”เด็กชายเอียงคอเล็กน้อย อย่างไม่เข้าใจการกระทำของอีกฝ่าย มือสวยยกขึ้นมากุมที่นิ้วของปีศาจ

“เข้าโบสถ์ได้แล้ว..”เสียงทุ้มต่ำกล่าว แขนแกร่งช้อนตัวทีชัลล่าขึ้นมาแนบอกก่อนจะเดินเข้าไปในโบสถ์ทันที

 

ก็แค่เอ็นดูหรอกน่า..

 

8 ปีต่อมา

ทีชัลล่า กำลังจะอายุครบ 13 ปี ปีศาจมองเด็กชายที่กำลังนั่งอ่านหนังสือบนเก้าอี้ข้างๆเขา แพรขนตางอนหนายาวขยับตามการกระพริบตา ดวงตากลมสวยบรรจงอ่านหนังสืออย่างมุ่งมั่น

ปีศาจไม่กล้าขัด เขาชอบที่จะมองใบหน้าของเด็กมนุษย์ผู้นี้..

เป็นอีกปีที่เขาหนักใจ ปีศาจไม่แน่ใจว่าควรจะนำอะไรมาเป็นของขวัญให้กับทีชัลล่า..

ปีที่แล้วเขาเสกหนังสือมาให้..

ปีก่อนหน้าเขาเอาเจ้าแมวดำมาให้..

ปีก่อนหน้านั้นอีกเขานำถ้วยชามกระเบื้องมาให้..

 

แล้วปีนี้จะหาอะไรมาให้ดี...

 

ปีศาจครุ่นคิด หัวคิ้วขมวดชนกัน ด้วยความที่ตนเองตกเข้าไปอยู่ในวังวนความคิด ไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าเด็กชายเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

ทีชัลล่าเลิกคิ้ว มือเรียวสวยเอื้อมไปคลึงที่คิ้วของปีศาจอย่างอ่อนโยน

“เป็นอะไรรึเปล่าครับ”เสียงทุ้มกล่าวอย่างแผ่วเบา ดวงตาอ่อนหวานจับจ้องที่ใบหน้าของอีกฝ่าย ปีศาจเงยหน้าขึ้นไปมอง แขนแกร่งรั้งร่างของเด็กชายเข้ามาในอ้อมกอด

“อยากได้อะไร..”เมื่อทีชัลล่าได้ฟังคำถามก็หัวเราะออกมาเบาๆ ปีศาจขมวดคิ้วขัดใจก่อนจะดึงอีกคนมาแนบชิดยิ่งขึ้น

“..คุณพ่อ”

“???”

“ปีนี้ผมอยากอยู่กับคุณพ่อครับ..”รอยยิ้มใสซื่อถูกส่งมาให้ปีศาจ ปากหนาเม้มแน่นอย่างอดกลั้น

 

อ่า กินเด็กนี่ตอนนี้เลยได้มั้ยนะ..

 

“คุณพ่อ?”

“วันนี้จะอยู่ด้วย---

“ครับ รักคุณพ่อที่สุดเลย!”เด็กชายโผกอดตอบพร้อมกับซุกใบหน้าน่ารักลงบนบ่ากว้าง

 

ไม่อยากเป็นพ่อแล้วโว๊ย

จะกินเด็กนี่!

จะกิน!!

 

2 ปีต่อมา..

ทีชัลล่าตอนนี้อายุ 15 ปีแล้ว..

ปีศาจเฝ้ามองการเติมโตของเด็กชายทุกวัน ทุกเวลา ทุกฝีก้าว ปีศาจไม่เคยปล่อยให้แด็กชายเข้าไปในเมืองที่เต็มไปด้วยมนุษย์

เขาไม่เคยปล่อยทีชัลล่าไปห่างกายเลย..

“คุณพ่อผมอยากลงไปในเมือง..”

“ไม่”

เด็กชายก้มหน้าสลด เขาเหงาเวลาที่ต้องอยู่คนเดียวในโบสถ์เพราะคุณพ่อออกไปทำธุระ

เขาแค่อยากมีเพื่อน..

“แต่..”

“ไม่ก็คือไม่”ปีศาจกดเสียงต่ำลง ดวงตาคมกริบวาวโรจน์อย่างน่ากลัว ทีชัลล่ากัดริมฝีปากแน่น มือเรียวสวยกำชายเสื้อคลุมสีขาวบริสุทธิ์แน่น

“ขอโทษ..ครับ”เด็กชายกล่าวเสียงเบา ก่อนจะหันหลังแล้วเดินออกห่างจากร่างสูง แล้วเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ประจำของตัวเอง

ปีศาจมองแผ่นหลังเล็กๆที่เดินหนีเขาไป ชายร่างสูงสะบัดหน้าก่อนจะพลิกตัวเองแล้วเดินออกไปจากโบสถ์

ก็แค่เด็กมนุษย์...

ค่อยกลับมาง้อก็ได้..

 

ปีศาจคิดก่อนจะเดินออกห่างจากโบสถ์เรื่อยๆ จนมั่นใจแล้วว่าเด็กนั่นจะไม่เห็นตอนที่ปีศาจกางปีกสีทมิฬออกมา

ก่อนที่จะกระพือแล้วบินออกไปจากสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้..

 

ทีชัลล่ากำลังเบื่อ..เขากำลังเบื่อมาก ดวงตาสีเข้มเหม่อมองงออกไปนอกหน้าต่าง

อยากให้คุณพ่ออยู่ด้วยจัง..

“เฮ้อ..”ทีชัลล่าถอนหายใจเบาๆรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ หนังสือเล่มแล้วเล่มเล่าถูกเปิดอ่านซ้ำไปซ้ำมา มือเรียวสวยปิดหนังสือลงก่อนจะตัดสินใจเดินไปปิดหน้าต่าง  แต่หางตาของเขาเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่อยู่บริเวณชายป่า

ใครน่ะ??

ทีชัลล่าเริ่มเดินออกไปโดยไม่ลืมหยิบผ้าคลุมสีขาวพิสุทธิ์ขึ้นมาสวม ร่างโปร่งก้าวขายาวๆเดินไปเปิดประตูโบสถ์ก่อนจะเดินออกไปทางชายป่าทันที

 

“นั่นใครน่ะ”ทีชัลล่าตะโกนถาม เด็กชายรีบก้าวขาเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้นเมื่อได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากพุ่มไม้

“เฮ้..”

โป๊ก!!

“โอ๊ย!!”เสียงร้องโอดโอยดังขึ้น ทีชัลล่าสะดุ้งเฮือกตกใจ มือเรียวกำผ้าคลุมแน่นขึ้นกว่าเดิม

“นะ นั่นใคร”เสียงทุ้มเริ่มสั่นเครือ

เขาไม่เคยเจอใครนอกจากคุณพ่อเลย..เขาควรทำยังไงดี

“มะมีคนอยู่ข้างบนนี้ด้วยเหรอ??”ทีชัลล่าเบิกตากว้าง เสียงหวานใสตอบกลับมา มันเป็นเสียงของผู้หญิง

“คุณ..คุณเป็นใคร”เด็กชายชะโงกหน้าเข้าไปมอง เห็นเด็กสาว ผิวสีในชุดกระโปรงระบายสีดำ ดวงตาสีดำช้อนมองเด็กชายก่อนจะคลี่ยิ้มกว้าง

เป็นครั้งแรกที่เด็กชายพบผู้คน..

หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นไม่เป็นจังหวะอีกด้วย..

รักแรกพบงั้นเหรอ..

ทีชัลล่าคิดก่อนจะหน้าแดง สมองเริ่มหยุดสั่งการ ริมฝีปากเริ่มอ้าพะงาบ

“อะ สวัสดีฉันนาคีย..แล้วนาย?”เด็กสาวลุกขึ้นยืนพร้อมกับปัดกระโปรงตัวเองเบาๆ รอยยิ้มสวยประดับบนใบหน้าของเธอ

“ทีชัลล่า..ชื่อทีชัลล่า”เด็กชายกล่าวเสียงสั่น เขาก้มหน้าก้มตาเพื่อหลบสายตาที่เด็กสาวมองอย่างพินิจพิเคราะห์

“นายอยู่บนนี้เหรอ?”นาเคียถาม เธอก้าวออกมาจากพุ่มไม้ที่ซ่อนตัวเมื่อกี้ เด็กชายเอื้อมมือไปช่วยประคองเธอให้ก้าวออกมาอย่างระมัดระวัง

“ใช่”ทีชัลล่าตอบเสียงแผ่ว เด็กสาวมองด้วยความตกใจ

“แม่ของฉันบอกว่าข้างบนนี้เป็นที่อยู่ของปีศาจ..หรือว่านาย..”นาเคียมองทีชัลล่าอย่างตื่นกลัว เด็กชายเลิกคิ้วก่อนจะส่ายหัว

“เราไม่ได้เป็นปีศาจ..และที่นี่ไม่มีปีศาจสักหน่อย”เขาพูดเสียงขุ่นเคือง ใบหน้าอ่อนเยาว์หันไปมองเด็กสาว

“นั่นสินะ..ขอโทษที”นาคียหัวเราะแห้งๆ ทีชัลล่าพาเธอไปนั่งในโบสถ์ที่ตัวเองอาศัยอยู่ เธอนั่งลงบนเก้าอี้ที่เอาไว้สวดมนต์ภาวนา

“นายอยู่กลับใครเนี้ย..ฉันพึ่งเคยเจอโบสถ์ที่สวยขนาดนี้เลยแหะ”เธอกล่าวชื่นชม ดวงตากลมโตพราวระยับราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่

“เราอยู่กับคุณพ่ออีริค”ทีชัลล่านั่งลงข้างๆก่อนจะยิ้มเขินๆออกมา

“นายเขินอะไรเนี้ย น่ารักชะมัด”นาเคียพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก เด็กชายยิ่งหน้าแดงกว่าเดิม

“เราไม่เคยเจอคนอื่นเลย..นาเคียเป็นคนแรก”นาเคียเลิกคิ้ว นิ้วเรียวจิ้มแก้มทีชัลล่าเบาๆ

“น่ารักชะมัด”นาเคียเอ่ยชม แก้มเด็กสาวก็ขึ้นสีแดงจางๆ

“บ้า..พูดอะไรน่ะ”ที ชัลล่าดันตัวออกห่างจากนิ้วมือ เด็กสาวหัวเราะลั่นก่อนจะไล่จิ้มแก้ม ทีชัลล่าก็หนีไปเรื่อยๆ

พวกเขาทั้ง2เริ่มวิ่งไล่จับกัน

พวกเราทั้งคู่มีเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสดใสและความสนุกสนาน

ทีชัลล่ากำลังมีความสุข..

“นายไม่เคยลงไปที่เมืองเลยเหรอ?”นาเคียถามด้วยเสียงที่ตื่นๆ ทีชัลล่าพยักหน้าก่อนจะพักหายใจ

“อืม..คุณพ่อไม่เคยให้ลงไปเลย”ทีชัลล่ากล่าวสียงเศร้าๆ  นาคียขมวดคิ้วเมื่อเห็นแววตาเศร้าๆเหงาๆมาจากเด็กชายที่พึ่งเป็นเพื่อนใหม่ของเธอ

“งั้นเอางี้..”นาเคียลุกขึ้นยืนก่อนจะยื่นมือไปข้างหน้าเด็กชาย

“เราลงไปที่เมืองด้วยกันเถอะนะ!!”เธอกล่าวด้วยรอยยิ้ม ทีชัลล่ารู้สึกตาพร่าเบลอ ในอกเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมา

“จะดีเหรอ..”

“เรากลัว”นาเคียคว้ามืออีกคนมากำแน่น ก่อนจะดึงรั้งทีชัลล่าให้ลุกขึ้น

“ไปแปปเดียวน่า..กลับมาทันที่พ่ออีริคของเธอกลับมาก่อนแน่นอน!!”นาเคีบพูดด้วยเสียงมั่นอกมั่นใจ ทีชัลล่าคิดหนัก

ใจนึงก็อยากจะลงไปดู..

อีกใจก็ไม่อยากไป..

แต่ด้วยความที่เป็นเด็ก ทีชัลล่าจึงได้ตัดสินใจ..

 

“อืม..แต่คงแค่แปปเดียวนะ..”


นาเคียพาทีชัลล่าเข้ามาในเมือง มันแตกต่างจากที่ที่เขาคิด

คนเดินขวักไขว่ไปมาเต็มถนน กลิ่นควันลอยเตะจมูก

“นาคีย..จะไปไหนเหรอ??”ทีชัลล่าถาม เด็กสาวยิ้มกว้างก่อนจะชี้ไปที่โรงเรียนของเธอ

“ไปหาเพื่อนฉันกัน!!”นาเคียลากทีชัลล่าด้วยพละกำลังมหาศาล เขาได้แต่ยิ้มแห้งๆและได้แต่ภาวนาว่าคุณพ่ออย่าพึ่งกลับมา

 .

 .

 .

พรึบ

ปีกสีดำถูกเก็บลง แขนแข็งแกร่งประครองหนังสือเล่มใหม่ที่เขาซื้อมาให้เจ้าเด็กน้อยที่คงทำหน้าจ๋อยอยู่ในโบสถ์

ปีศาจคิดก่อนยิ้มขำๆ ร่างสูงใหญ่เดินไปยังสถานที่ที่คุ้นเคย แต่ก็ต้องขมวดคิ้วแน่น

กลิ่นมนุษย์..

ที่ไม่ใช่กลิ่นของทีชัลล่า

มีมนุษย์เข้ามาในอาณาเขตของเขา!!!

 

ปีศาจรีบวิ่งไปที่โบสถ์ทันที พอเปิดประตูเข้าไปก็พบแต่เพียงความว่างเปล่า

ทีชัลล่าหายไป..

 

ไอ้เด็กมนุษย์!!!

 

ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ ฟันขาวขบแน่นจนเห็นสันกราม มือหนากำแน่นจนจิกเข้าไปในเนื้อ ขายาวก้าวออกจากโบสถ์ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังเมือง

.

.

.

“นาเคีย..เราต้องกลับแล้ว..”ทีชัลล่ารู้สึกกระวนกระวายใจ เด็กชายไม่ควรทิ้งโบสถ์ลงมา นาคียเลิกคิ้วก่อนจะหันไปมองพระอาทิตย์ที่เริ่มจะลับขอบฟ้า

“นั่นสินะ..เดี๋ยวฉันพาทีชัลล่ากลับก่อนะ วาคาบิ โอโคเย”เพื่อนใหม่ทั้งชายและหญิงของทีชัลล่าหันมาโบกมือลาทั้งสอง

“รีบไปกันเถอะ

 

“ทีชัลล่า”

 

เสียงทุ้มต่ำแสนคุ้นเคยดังขึ้นจากข้างหลังของเด็กชาย ทีชัลล่าเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนกก่อนจะรีบหันไปมอง

“คุณ..พ่อ”ในลำคอของเด็กชายรู้สึกแห้งผาก ดวงตากลมใสสั่นระริก นาเคียกุมมือของทีชัลล่าไว้แน่นเมื่อรับรู้ถึงแรงกดดันมหาศาล

“สนุกมั้ย?”ปีศาจถาม ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นกลัว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ทั้งสองเรื่อยๆ เด็กสาวยิ่งตื่นกลัว เธอรีบหลบข้างหลังของทีชัลล่า

“หนีลงมาเนี้ยะ..สนุกมั้ย?”ปีศาจถามย้ำอีกครั้ง ทีชัลล่ารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง หัวในอกเริ่มเต้นถี่รัวขึ้นเรื่อยๆ

“ผม..ผมขอโทษครับ”ทีชัลล่ากล่าวอย่างสำนึกผิด เด็กชายรั้งแขนออกมาจากการเกาะกุมของเด็กสาวแล้วเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย

“...”ปีศาจไม่ได้โต้ตอบอะไร เขาสะบัดตัวแล้วเดินออกไปจากที่แห่งนี้ เด็กชายเห็นก็รีบเดินตามไปให้ทัน

คุณพ่อโกรธเขาแล้ว..

 

ตั้งแต่ทีชัลล่ากลับมาจากเมือง เมื่อเขาเข้าไปในโบสถ์ก็มีแต่ความเงียบ ไม่มีใครเริ่มต้นประโยคในการสนทนา

เด็กชายตัวน้อยเดินเข้าไปหาปีศาจที่ยืนนิ่งอยู่ตรงเก้าอี้ภาวนา

“คุณพ่อครับ..”ทีชัลล่าเรียกอีกฝ่ายแผ่วเบา  ร่างเล็กๆเดินอ้อมมาข้างหน้าปีศาจ ดวงตากลมใสสีเข้มจ้องที่ดวงตาของคุณพ่อของเขา

มันเต็มไปด้วยความโกรธและความไม่พอใจ..

“ผม..ผม”

“สนุกใช่มั้ยที่หนีลงไป.”ทีชัลล่าสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือหนาของปีศาจคว้าเข้าที่ต้นแขนของตนเอง

“ฉันถามว่าสนุกมากใช่มั้ย!!?”ปีศาจตวาดลั่น ทีชัลล่าตัวสั่น เด็กตัวน้อยขืนตัวจากปีศาจ แต่ถูกปีศาจฉุดกระชากขึ้นมาเกยอยู่บนตักแกร่ง

“ผะผม..อึก”เด็กชายรู้สึกเจ็บที่แขนทั้งสองข้าง ขนตางอนชุ่มไปด้วยหยดน้ำ ริมฝีปากหยักสั่นระริก ปีศาจขาดสติ ในหัวเต็มไปด้วยความโกรธและความหวง

โกรธที่เจ้ามนุษย์หนีไปในมือง..

โกรธที่เจ้ามนุษย์ไม่เชื่อฟัง..

หวงที่ถูกเจ้ามนุษย์เพศหญิงนั่นแตะเนื้อต้องตัว..

หวงที่ได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายที่เต้นไม่เป็นจังหวะตอนอยู่ใกล้กับมนุษย์โสโครกนั่น!!!

 

“อ๊ะ!!”เด็กชายร้องเสียงหลงเมื่อคนที่กำลังโมโห เริ่มฉีกทึ้งเสื้อของทีชัลล่าอย่างรุนแรง ดวงตากลมเบิกกว้าง

“คุณพ่อ ไม่”ปีศาจไม่ได้ยินเสียงห้ามปรามของเด็กน้อย ฟันคมกัดเข้าลงไปที่ฐานคอเต็มแรง

“อ๊ะ..อึก คุณพ่อ”ทีชัลล่าดันปีศาจให้ออกจากตัว ความเจ็บแล่นเข้ามาในโสตประสาท ดวงตาสีเข้มคลอหน่วยไปด้วยหยดน้ำตาก่อนจะไหลลงมาอาบแก้มช้าๆ ปีศาจขบเม้ม ไล่เลีย ตามลำคอเรื่อยๆจนถึงไหปลาร้า เด็กชายแหงนหน้าเพราะความเจ็บและความอึดอัด

คุณพ่อกำลังทำอะไร??

“อย่า..ผมขอโท..ษ ฮึก”เสียงทุ้มสั่นเครืออย่างน่าสงสาร มือเรียวเล็กกำชุดดำไว้แน่น มือหยาบแทรกเข้าไปใต้สาปเสื้อ ปีศาจไม่สามารถรับรู้อะไรได้เพราะกลิ่นหอมบริสุทธิ์ของเด็กน้อย เขาไล่เลียขบกัดจนเป็นรอยจ้ำสีสด

 

“คุณ..พ่อ อะ อี..ริค”

 

ทีชัลล่าเรียกอีกครั้ง คราวนี้ปีศาจหยุดชะงัก สติสัมปชัญญะเริ่มกลับ มือหนารีบเอาออกมาจากสาปเสื้อ

“ฮึก ผมขะขอโทษ..ผม”เด็กชายหอบตัวโยน เขารู้สึกหวาดกลัวและเสียขวัญ มือน้อยๆยกขึ้นมาเช็ดน้ำตา ไหล่บางสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร

“ทีชัลล่า..”ปีศาจกระพริบตาเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปประคองกอดร่างของทีชัลล่าเอาไว้หลวมๆ

“ผมขอโทษ..ผมจะไม่ทำอีกแล้ว”

เด็กชายพูดประโยคนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนปีศาจเริ่มลนลาน หัวใจที่ไม่เคยรู้สึกอะไรมาหลายร้อยปีกลับมาเต้นอีกครั้ง มันบีบรัดจนปวดร้าว

“ทีชัลล่า

“โอเค ไม่เป็นไร..แค่อย่าทำอีกก็พอ”ปีศาจถอนหายใจถอดยาว มือหนาลูบที่ศีรษะเพื่อปลอบประโลม เด็กชายซุกหน้าลงบนไหล่หนาปล่อยให้ปีศาจลูบไล้อยู่อย่างนั้น

“ฮึก คุณพ่อ..”ทีชัลล่าช้อนตาไปมองปีศาจอีกครั้ง คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อย

 

“ไม่ลงโทษผม..แบบนี้อีกแล้ว..ได้มั้ยครับ?”

 

ไม่มีทาง!!

 

2 ปีต่อมา

ทีชัลล่าตอนนี้กำลังจะอายุครบ 17  ปี เด็กชายในวันวานเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นอย่างเต็มตัว

รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมคายขึ้น แต่นิสัยของทีชัลล่าก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

อ่อนโยน นุ่มนวล แล้วก็ยังน่ากินเหมือนเดิม..

ยิ่งโต กลิ่นวิญญาณขออีกฝ่ายก็เริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ จนบางครั้งปีศาจเองก็เกือบจะจับเจ้ามนุษย์นี่กินอยู่ร่ำไป

 

ยิ่งตอนนี้ อีกฝ่ายก็ไม่ควรเข้ามาใกล้เขา!!

 

“คุณพ่อครับ..จะไปอีกแล้วเหรอ..”ทีชัลล่ามองตาละห้อย ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวเดินมาส่งปีศาจที่หน้าประตูโบสถ์

เดี๋ยวนี้..คุณพ่อออกไปข้างนอกถี่ขึ้น

ทิ้งเขาให้อยู่คนเดียว

“อืม..”ปีศาจตอบเสียงเรียบ กลิ่นหอมอ่อนๆลอยมาเตะจมูกเขาอีกครั้ง

 

อา..ไม่นะ

 

“ฉันต้องไป..เดี๋ยวจะรีบกลับมา”ปีศาจรีบพูดก่อนจะเดินเร็วๆออกจากโบสถ์ ทีชัลล่าขมวดคิ้ว

“โดนทิ้งอีกแล้ว..”เด็กหนุ่มคิดอย่างน้อยใจ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ประจำของตัวเอง

ตั้งแต่วันนั้น คุณพ่อก็ไม่ได้ลงโทษเขาแบบนั้นอีกเลย..

เขาไม่รู้ว่าคุณพ่อทำไปนั้นเรียกว่าอะไร..

แต่มันทำให้เขารู้สึกแปลกๆ

เขายังจำความรู้สึกวันนั้นได้ดี

 

เด็กหนุ่มรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาเสียดื้อๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่เขาเฝ้าได้แต่ตั้งคำถาม

 

ความรู้สึกนี้คืออะไรกันนะ?

 

ปีศาจเหยียบลงบนพื้นดินที่เปียกชื้น เขาย้ำเท้าเป็นจังหวะ

 

ทีชัลล่าเป็นอันตรายต่อตัวเขา..

ใช่ อันตรายมากด้วย

ปีศาจไม่ควรมีความรู้สึกหรือจิตสำนึก

ใช่ เขาไม่ควรมี..

 

ปีศาจสะบัดหัวก่อนจะกางปีกแล้วทะยานขึ้นไปบนฟ้า โดยไม่ลืมกางอาณาเขตไม่ให้ใครรุกล้ำเข้าไปได้


โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมีใครบางคนเฝ้ามองดูอยู่...

.

.

.

พระอาทิตย์กำลังจะตก ทีชัลล่าจัดการเตรียมอาหารมื้อเย็นไว้ให้สำหรับตนเองและปีศาจ ใบหน้าอ่อนโยนคลี่ยิ้มบางๆ

ถึงพ่อจะทิ้งเขาไว้คนเดียวก็ไม่เป็นไร..ขอแค่กลับมาก็พอ

แอ๊ด

“ทีชัลล่า..”เสียงทุ้มแสนคุ้นเคยดังขึ้น เด็กหนุ่มหันกลับไปมองก่อนจะยิ้มรับ

“ยินดีต้อนรับกลับครับ..คุณพ่อ”ปีศาจเดินมาหาพร้อมกับผลไม้จำนวนหนึ่งมาให้ทีชัลล่า

พวกเขาทั้งสองนั่งกินอาหารกันอย่างอบอุ่น มีการถามซ่อกแซ่กจากเด็กหนุ่มบ้างประปราย

จนในที่สุดมาถึงเวลานอน..

“เอ่อ..คุณพ่อครับ”ทีชัลล่าตัดสินใจรั้งปีศาจเอาไว้ มือเรียวสวยกำแขนเสื้อของตัวเองไว้แน่น

“มีอะไร?”ปีศาจเลิกคิ้วถาม ดวงตาคมสังเกตที่ใบหน้าของเด็กหนุ่มที่เริ่มจะกลายเป็นสีแดง

“คะคุณพ่อจำเรื่องตอนผมหนีออกจากโบสถ์ได้มั้ยครับ”ดวงตาสีเข้มหลุบต่ำลง ปีศาจเงียบรอฟัง และเขาก็ได้กลิ่นหอมลอยออกมาแรงกว่าเดิม

“แล้ว..”

“ผมแค่..เอ่อ มันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆมาตลอดเลย ผมไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร”ปีศาจเดินเข้าไปจับเข้าที่แขนของเด็กหนุ่ม ทีชัลล่าเงยหน้าขึ้นมอง

“คุณพ่อครับ?”

“อยากรู้?..ได้สิ”ปีศาจยิ้มร้ายก่อนจะดึงตัวทีชัลล่าเข้าไปในห้องนอนของตนเอง

 

เจ้าเด็กมนุษย์มาเสนอให้เขาเองนะ..

โชคดีชะมัดเลย..

 

“คะคุณพ่อ..”ทีชัลล่าใจเต้นถี่รัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แก้มเริ่มร้อนผ่าว ปีศาจดึงรั้ง ถอดชุดคลุมออกจากไหล่มน พร้อมกับค่อยๆกลัดกระดุมออกอย่างเชื่องช้า

ริมฝีปากหนาแนบลงบนกลีบปากของทีชัลล่า สอดลิ้นร้อนเข้าไปในโพลงปากช่ำ เด็กหนุ่มปรือตา ลมหายใจขาดห้วง มือเรียวกำที่เสื้อของปีศาจไว้แน่น

“อื้อ”ความแสบซ่านแทรกมาที่ปลายลิ้น ความรู้สึกร้อนแรงถูกส่งผ่านมาตามฝ่ามือที่เริ่มกดลงบนหน้าท้อง ชุดที่ทีชัลล่าสวมใส่กองลงไปกับพื้น เด็กหนุ่มถูกกระชากตัวลงบนเตียงนุ่ม

เมื่อปีศาจละจากริมฝีปากก็เริ่มหันมาสนใจที่ซอกคอหอมกรุ่น

 

อา..แย่ชะมัด

นี่มัน..รู้สึกดีสุดๆไปเลยไม่ใช่เหรอ?

 

ปีศาจคิดก่อนจะขบเลียจนเป็นรอยจ้ำ ทีชัลล่ากัดริมฝีปากแน่นอย่างทรมาน ในอกรู้สึกร้อนเหมือนโดนไฟเผา

ความรู้สึกแปลกประหลาดยิ่งทำให้เด็กหนุ่มร้อนรุ่มกว่าเดิม ปีศาจเห็นดังนั้นจึงเลื่อนไปถอดกางเกงที่แสนเกะกะนั่นออกจากเรียวขางาม

“คุณพ่อ”เด็กหนุ่มเอ่ยพร้อมกับน้ำตาคลอ เล็บจิกเขาไปที่หลังคอของอีกคนเพื่อหาที่พึ่ง

“ผมรู้สึกแปลกๆมันร้อนไปหมด..ฮึก”ทีชัลล่ากล่าวเสียงพร่า ปีศาจกดจมูกลงบนลำคออย่างนุ่มนวล

“ไม่เป็นไรทีชัลล่า..”นิ้วเรียวกำลังยุ่มย่ามกับสิ่งต้องห้ามของเด็กหนุ่ม มันแทรกเข้าไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

เด็กหนุ่มกรีดร้องในลำคอ เล็บคมยิ่งจิกเข้าไปแรงกว่าเดิม ปีศาจก้มลงจุมพิตที่หน้าผาก

ความตอดรัดยิ่งทำให้ปีศาจสติเริ่มกระจัดกระจาย ทีชัลล่ารู้สึกอึดอัดไปหมด

รู้สึกไม่ดีเลย..

“คุณพ่อพอได้มั้ย..ผมรู้สึกไม่ดี”

“ไม่มีวัน”ปีศาจกระซิบเสียงพร่า เขายิงแทรกนิ้วเข้าไปเพิ่มพร้อมกับบดคลึงรอบช่องทางร้อน เด็กหนุ่มได้แต่ครางอื้ออึง รอรับคลื่นอารมณ์ที่กำลังจะโหมพัด

ค่ำคืนที่ดวงจันทร์เต็มดวง..แสงสีนวลลอดใต้ผ้าม่าน ร่างกายของบุรุษทั้งสองสอดประสานส่งคลื่นอารมณ์ที่ร้อนแรงให้ซึ่งกันและกัน

เสียงกรีดร้องสุขสมยังคงดำเนินต่อไปจนถึงรุ่งสางของวันใหม่..

.

.

ปีศาจลุกขึ้นนั่งบนเตียง นิ้วไล่ตามโครงหน้าคมสวยของทีชัลล่าอย่างอ่อนโยน ใบหน้าของเขาประดับไปด้วยรอยยิ้ม ในอกเต้นระรัวเมื่อย้อนกลับไปดูความทรงจำที่พึ่งเกิดขึ้น

“ทีชัลล่า..”เสียงทุ้มกล่าวอย่างนุ่มนวล เขาบรรจงจูบลงบนแก้มเนียนแผ่วเบา

 

อย่างน้อยเขาก็ได้กินเจ้าเด็กมนุษย์นี่แล้ว..

ถึงแม้จะคนละความหมายล่ะนะ..

 

ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะสวมชุดของตัวเองแล้วเดินออไปจากโบสถ์ด้วยความรู้สึกอิ่มเอม

“แล้วจะรีบกลับมานะ..”ปีศาจเอ่ยสั้นๆก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอนเหมือนปกติที่ทำเป็นประจำ

.

.

.

วันนี้ทีชัลล่าตื่นสาย

เขาตื่นสายมาก..

เด็กหนุ่มลุกพราดพราดออกมาจากเตียง แต่เมื่อลุกขึ้นมาก็มีแต่ความปวดร้าวที่สะโพก ใบหน้าคมเห่อร้อนขึ้นอีกครั้งเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืน

“นี่เราทำบ้าอะไรลงไป”ทีชัลล่ากุมขมับแน่นอย่างปวดหัว

“คุณพ่อออกไปแล้วสินะ..”

 

เรียกชื่อฉันสิ..

เรียกชื่อของฉัน

..ทีชัลล่า

 

เสียงทุ้มพร่างดังก้องอยู่ในหัว ลมหายใจร้อนเป่ารดที่หน้า ความร้อนแทรกเข้ามาในกายของเขาอย่างจาบจ้วง

เขาไม่เคยเจอเรื่องพวกนี้มาก่อน..

เขาไม่ควรเลยจริงๆ

 

ทีชัลล่าตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียง ควานหาเสื้อผ้าที่ถูกถอดไว้เมื่อคืนขึ้นมาสวมใส่ ก่อนจะพยายามนำร่างที่บอบช้ำของตัวเองออกไปจากห้องนอน

 

ก๊อก ก๊อก

 

เสียงเคาะประตูโบสถ์ดังขึ้น เด็กหนุ่มเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะเดินไปเปิดทันที

“นาเคีย?”


“อะ เอ่อ มีอะไรรึเปล่า?”เด็กหนุ่มถามเมื่อเจอเพื่อนสาวที่เปลี่ยนไปจากเมื่อ2ปีก่อน

เธอโตขึ้น ใบหน้ายังคงมีเค้าโครงเดิมแต่มีความสวยที่เพิ่มขึ้น..ใบหน้าสวยคลี่ยิ้มหวาน ก่อนจะดึงมือของเด็กหนุ่มมากำไว้

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ..ทีชัลล่า”เสียงหวานนุ่มดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ดวงตาสีเข้มพราวระยับเมื่อเจอเขา

“เออ..คือ มีอะไรรึเปล่า”เด็กหนุ่มถามเสียงแผ่วเมื่อรับรู้ถึงบรรยากาศที่ไม่ชอบมาพากล ดวงตาสีเข้มมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง

“มีสิ..ต้องมีอยู่แล้ว”นาเคียกำข้อมือแน่นขึ้นจนเด็กหนุ่มสะดุ้ง ทีชัลล่ารีบดึงมือออกมาจากนาคีย

“อะ..อะไรเหรอ

 

“ปีศาจ!!!

 

เด็กสาวตวาดลั่นด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ดวงตาสีสวยของเธอมองมายังเด็กหนุ่มด้วยความแค้น

“แกฆ่าแม่ฉัน!!

“แกฆ่าเพื่อนฉัน!!!

“ปีศาจ!!

เธอกำมือแน่น เสียงฝีเท้านับสิบดังขึ้น พวกชาวบ้านข้างลาสงเดินออกมาจากป่า พวกเขาเต็มไปด้วยความแค้นเหมือนเด็กสาว มือของพวกเขาเต็มไปด้วยอาวุธและคบเพลิง

ทีชัลล่าเต็มไปด้วยความตื่นกลัว เขารีบเอื้อมมือไปปิดประตูโบสถ์โดยที่ไม่สนใจเด็กสาวตรงหน้า


ปัง! ปัง! ปัง!


“เปิดประตูเดี๋ยวนี้ทีชัลล่า!!”นาเคียตะโกนลั่น เสียงทุบประตูเริ่มดังและแรงขึ้นเรื่อยๆ

หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นถี่รัวไปด้วยความหวาดกลัว มือสวยกำเสื้อคลุมไว้แน่น

นี่มันเรื่องอะไรกัน??

ปีศาจอะไร!?

“ปีศาจ!!

“ออกมาซะ!!

“ปีศาจ!!

เสียงกรนด่า สาปแช่ง ดังขึ้นกว่าเดิม เด็กหนุ่มตัวสั่นเขารีบนำเก้าอี้มาดันประตูไว้เมื่อมีคนกำลังจะพังมันเข้ามา


ตึง ตึง


“ออกมาไอ้สารเลว!!

“ออกมา!!

“ออกมา!!


ตึง ตึง


ไม่นะ

เด็กหนุ่มรีบพาร่างตัวเองออกห่างจากประตู คิดหาทางหนีทีไล่ แต่..


เพล้ง!!


กระจกสีแตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อมีใครบางคนโยนก้อนหินเข้ามา ชาวบ้านจำนวนหนึ่งปีนเข้ามาในโบสถ์

“เราเจอแกแล้ว..ปีศาจ”ชายคนหนึ่งพูด พร้อมกับประตูโบสถ์ที่พังลง

 

คุณพ่อ..

ช่วยผมด้วย

.

.

.

ปีศาจหยุดบิน คิ้วของเขาขมวดคิ้วยุ่ง เมื่อตนเองนั้นไม่สามารถรับรู้ถึงอาณาเขต

 

เกิดอะไรขึ้น!?

 

ปีศาจคิดก่อนจะรีบหันตัวแล้วบินกลับไปที่โบสถ์ทันที แต่เมื่อมาถึงชายป่าตัวเขาขมวดคิ้ว

กลิ่นอายของมนุษย์..

มีมนุษย์ขึ้นมา..

ไม่นะ

“ทีชัลล่า!!”ปีศาจตวาดลั่นก่อนจะรีบขึ้นไปบนเขาสถานที่ตั้งโบสถ์ เมื่อเขาไปถึงก็พบกับมนุษย์จำนวนมากกำลังล้อมรอบโบสถ์ ที่ถืออาวุธและคบเพลิงไว้พร้อม

พวกมันโห่ร้องเสียงดัง

“เราได้ปีศาจแล้ว”

“เราได้ปีศาจแล้ว”

พวกมันตะโกนบอก ดวงตาสีคมเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของเด็กมนุษย์ของเขา..

 

“โสมมนัก..ปีศาจที่อาศัยในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้รั้งแต่จะทำให้ศาสนจักรแปดเปื้อน!!”นักบวชผู้หนึ่งตะโกนกร้าว มือหยาบกระชากเด็กหนุ่มที่มีสภาพสะบักสะบอม ดวงตาสีเข้มปรืออย่างไร้สติ

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปตามแนวกระดูกสันหลัง..เลือดที่หัวไม่ยอมหยุดไหลง่ายๆ

เจ็บจัง..

น้ำตาของทีชัลล่าไหลลงช้าๆ บาดแผลจำนวนมากทำให้เขาไม่สามารถขยับไปไหนได้..

เจ็บไปหมด..

คุณพ่อ..คุณพ่ออยู่ไหน

ช่วยผมด้วย..

 

“คุณพ่อ..ช่วยผมด้วย..”

เด็กหนุ่มกระซิบเสียงพร่า ทีชัลล่าภาวนาขอให้ปีศาจที่พึ่งออกไปให้กลับมาช่วยตน..

“พ่อ?พ่องั้นเหรอ??”นาเคียหัวเราะหยัน เธอเดินอ้อมมาอยู่ข้างหน้าก่อนจะหยิบไม้มาดันเข้าที่หัวของเด็กหนุ่มเต็มแรง

“พ่อที่แกว่ามันเป็นปีศาจ!!!แกเก็คงเป็นปีศาจเหมือนพ่อของแกน่ะสิ!!”เธอตวาดลั่น ดวงตาสวยคลอไปด้วยน้ำตา

“มันฆ่าแม่ฉัน มันฆ่าโอโคเย!!”เด็กหนุ่มกัดริมฝีปากแน่น หัวของเขาเริ่มหน่วงขึ้นเรื่อยๆ

“มะไม่คุณพ่อ..ไม่ใช่..ปีศา

ผลัก!!

“หุบปาก!!”นาเคียตะคอกก่อนจะสะบัดไม้ออกจากหัวของเด็กหนุ่ม ผู้ชายตัวสูงใหญ่สองคนรีบรุดเข้ามากระชากตัวของทีชัลล่าลุกขึ้นแล้วลากไปที่แท่นบูชา

“ด้วยเหตุนี้..เราจะมาชำระบาปให้กับชายผู้นี้”บาทหลวงคนหนึ่งพูด เขายิ้มด้วยรอยยิ้มอบอุ่น แต่การกระทำนั้นช่างต่างจากรอยยิ้มเหลือเกิน

ชาวบ้านโห่ร้องอย่างดีใจ แม้แต่นาเคียเอง..

“ในนามของพระบิดาตัวเรานั้นได้ตัวคนบาปผู้นี้มาแล้ว..”บาทหลวงพูด ก่อนเด็กหนุ่มจะถูกโยนมาที่หน้ารูปปั้นของพระเยซูและกระจกสีพระแม่มารี

“คุณ...พ่อ ฮึก”ทีชัลล่ากล่าวเสียงสั่น ไหล่สวยสั่นระริกอย่างน่าสงสาร มือสวยกอดตัวเองไว้แน่น

โปรดรับการชำระบาปนี้ด้วย

“โปรดรับการชำระบาปนี้ด้วย”

“โปรดรับการชำระบาปนี้ด้วย”

พวกเขากล่าวพร้อมกัน ชายาร่างใหญ่ทั้งสองจับทีชัลล่าให้กางแขนราวกับโดนขึงอยู่บนไม้กางเขน ดวงตาอ่อนหวานปรือขึ้นมามอง ภาพทุกอย่างดูพร่าไปหมด แต่สิ่งที่เขาเห็นก็คือบาทหลวงคนนั้นกำลงนำไม้ที่ถูกเหลาไว้จนแหลมถูกง้างขึ้น

ไม่นะ..

ผมยังไม่อยากตาย..

คุณพ่อครับ.

ช่วยผมด้วย

.

.

“พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องของของข้า!!!!

เสียงคำรามลั่น ท้องฟ้าที่เคยสดใสแปรเปลี่ยนเป็นสีดำ เสียงกรีดร้องของเหล่าชาวบ้านดังเข้ามายังโสตประสาทของเด็กหนุ่ม

“กรี๊ดดดดดดด!!

“ไม่ๆๆๆๆ”

“อ๊ากกกกกกกกกก”

เสียงกรีดร้องเหล่านั้นยังคงดังต่อเนื่อง กลิ่นคาวเลือดเริ่มคละคลุ้งทั่วโบสถ์ ทีชัลล่าถูกปล่อยตัวลง คนที่จับตัวเขาไว้เมื่อกี้กลับวิ่งหนี

เด็กหนุ่มหันกลับไปมอง ก่อนจะเบิกตากว้าง

“คุณพ่อ..”ทีชัลล่าเอ่ยเสียงเบา หัวใจเจ้ากรรมบีบรัดแน่นจนหายใจไม่ออก

ปีกสีดำทมิฬสยายกว้าง..

ดวงตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับเลือด

มือนั้นจากปกติกลายเป็นสีดำและแหลมคม

คุณพ่ออีริคเป็นปีศาจ..อย่างที่นาเคียบอกจริงๆ

“ฮึก..”

“นี่ไงพ่อของแก!!”นาเคียตวาดราวกับคนเสียสติ เธอกรีดร้องเมื่อปีศาจกระชากมือออกจากทรวงอกของผู้เป็นพ่อของเอ

“กรี๊ดดดด ไม่นะ พ่อ!!!”ร่างของพ่อของเธอร่วงหล่นไปกองกับพื้นเหมือนกับซากของคนอื่นๆ เด็กสาวทรุดตัวลงไปนั่งหับพื้นแล้วจิกทึ้งผมของตัวเองแน่น

“แก แก ปีศาจร้าย!!”บาทหลวงชูไม้แหลมไปข้างหน้า มือของเขานั้นสั่นไปหมดเพราะความกลัว ปีศาจเห็นอย่างนั้นก็รีบเดินเข้าไปใกล้โดยไม่สนใจซากศพที่นอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นเลยสักนิดเดียว

“มนุษย์น่าโง่..คิดว่าแค่ไม้นั่นจะทำอะไรข้าได้รึไง?”ปีศาจแสยะยิ้มกว้าง ปีกสีดำสยายกว้างอย่างทรงอำนาจ

“มะไม่..พระเจ้าจะไม่ทอดทิ้งข้า!!”บาทหลวงกล่าวอย่างไร้สติ  ปีศาจหยักไหล่อย่างเอือมระอา ก่อนจะเอื้อมมือไปข้างหน้า

ร่างของบาทหลวงถูกดึงให้เข้าไปอยู่ในกำมือของปีศาจ ไม้แหลมที่บาทหลวงหล่นลงบนพื้น ทีชัลล่าเบิกตากว้างก่อนจะพยายามลุกจากพื้น

“คะคุณ.พ่อ”เด็กหนุ่มล้มไปกองบนพื้นอีกครั้ง ปีศาจไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย กลิ่นคาวคละคลุ้งจนเขาแทบอยากจะอาเจียนออกมา

“มนุษย์โง่..แกเรียกร้องหาพระองค์ สรรเสริญพระองค์..แต่แกเอานามของพระองค์มาเข่นฆ่าเพื่อนร่วมโลกของตัวเอง”ปีศาจพูดอย่างสมเพช ดวงตาสีแดงวาวโรจน์อย่างอันตราย

“มะไม่

“การกระทำของแกช่างไร้ค่าเหลือเกิน..พระองค์ไม่เคยได้ยินเสียงแก..”

“ไม่เคยเลยสักนิดเดียว..แถมบาปของแกก็เพิ่มพูนขึ้นทุกวัน”

ปีศาจหัวเราะหยัน ก่อนจะเพิ่มแรงบีบมากกว่าเดิม บาทหลวงดิ้นทุรนทุรายอย่างทรมาน เด็กหนุ่มพยายามลุกอีกครั้งเพื่อจะห้าม

“คุณพ่อ..คุณพ่อ!!!”ทีชัลล่าพูดเสียงดังขึ้น เขาพยายามที่ขยับตัวไปหาอีกฝ่าย

ปีศาจชะงักข้างก่อนจะหันไปมอง ดวงตาสีแดงแปรเปลี่ยนกลับมาเป็นสีดำดั่งเดิม

“ทีชัลล่า..”เด็กหนุ่มร้องไห้อีกครั้ง ทีชัลล่าพยายามไปหาอีกฝ่าย แต่ขาทั้งสองข้างนั้นถูกตีอย่างแรงจนกระดูกร้าว

ในใจของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความดีใจ แต่มันก็มีความหวาดกลัวแฝงอยู่

เขาดีใจที่พ่อมาช่วย.

และเขาก็หวาดกลัวที่คุณพ่อที่เขารักเข่นฆ่าคนเหล่านี้..

“คุณพ่อ..ผม

 

ฉึก

 

เพียงเสี้ยววินาที ไม้แหลมยาวถูกแทงเข้าเต็มแรงที่ร่างของทีชัลล่า จากแผ่นหลังทะลุถึงการอก

เด็กหนุ่มก้มลงมอง ก่อนจะหันหลังกลับไป

“นะ..นาเคีย..”เด็กหนุ่มกล่าวเสียงแผ่ว เลือดไหลย้อนออกมาทางมุมปากจนกลิ่นคาวชวนเอียนลอยคลุ้ง ดวงตาอ่อนหวานพร่าเบลอ ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะร่วงหล่นตามแรงโน้มถ่วง

“ทีชัลล่า!!!”ปีศาจตวาดลั่นจนฟ้าสั่นสะเทือน เล็บแหลมคมจิกเข้าที่ลำคอของบาทหลวงจนสิ้นลม

ร่างโสโครกถูกโยนทิ้งขว้างอย่างไม่ใยดี ก่อนจะรีบถลาไปหาเด็กหนุ่ม เด็กสาวผู้เสียสติถอยห่างจากทั้งสองก่อนจะทรุดลงแล้วนั่งกอดเข่าอย่างหมดหวัง

“เพราะ..เพราะนายทำให้แม่กับโอโคเยต้องตาย..เพราะนาย สมควรแล้ว สมควรแล้ว..”เธอพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำตาไหลอาบทั้งแก้ม ดวงตาสีเข้มเริ่มฉายแวววิปลาส

“เพราะพวกแก!!พระเจ้าจะไม่ให้อภัยพวกแก!!”เธอตวาดลั่น

เมื่อปีศาจได้ยินสติก็ขาดลงทันที ร่างสูงใหญ่ประคองเด็กหนุ่มขึ้นมาแนบอก ดวงตาคมกริบกลายเป็นสีแดงอีกครั้ง แตกสิ่งที่แตกต่างไปจากเมื่อกี้คือน้ำตา..

น้ำตาเลือดของปีศาจไหลอาบแก้มสากช้าๆ

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านทั่วอก ราวกับมีเข็มนับพันเล่นทิ่มแทงเข้ามา

เด็กน้อยของเขากำลังจะตาย..

ดวงวิญญาณสีขาวบริสุทธิ์ที่โอบล้อมด้วยสีทองเริ่มแตกสลาย

“มนุษย์สารเลว!!!”ปีศาจคำรามลั่นอีกครั้ง หญิงสาวกรีดร้องเมื่อรับรู้ถึงไอมืดที่เริ่มจะคืบคลานมาหาเธอ

“ไม่ ไม่ กรี๊ดดดดด!!”นาเคียกรีดร้องอย่างทรมานเมื่อไอสีดำเริ่มแทรกซึมเข้าไปในผิวหนัง ความเจ็บปวด ทรมาน เริ่มทำให้เธอดิ้นทุรนทุรายบนพื้น

“โง่เง่า เขลา เจ้าบอกว่าข้านั้นฆ่าแม่และเพื่อนของเจ้า..ไม่ใช่เลยนังโง่!”ปีศาจตวาดกลับ หญิงสาวส่ายหน้าไปมา

“ไม่ๆ แกฆ่าแม่ของฉั

“แม่ของเจ้าตายด้วยโรคร้าย ส่วนเพื่อนของเจ้า..เจ้าก็รู้ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้น..”ปีศาจยิ้มเย้ยหยัน นิ้วแหลมคมชี้ไปที่ตัวของเธอ

“เจ้าทำให้เพื่อนตาย..นังโง่”

“เจ้าฆ่าเพื่อนตัวเอง!!!

 

“ไม่!!!!!!!!! กรี๊ดดดดดดดดดด!!!!!!

 

เด็กสาวกรี๊ดออกมาอย่างคนเสียสติ ความทุกข์ทรมานทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น

“อ่อก แค่กๆ”นาเคียไอออกมาอย่างรุนแรง ก่อนจะมีน้ำหนืดสีดำไหลออกมาจากปาก หู จมูกและดวงตา

“ข้าขอสาปเจ้า จงอยู่ในความทุกข์ทรมานนี้..เจ้าจะไม่มีวันตาย ถึงอยากตายก็ตายไม่ได้!!”ปีศาจลั่นวาจา ไอสีดำทะลวงเข้าร่างเด็กสาวก่อนจะกรีดร้องครั้งสุดท้ายก่อนที่เธอจะสลบไปท่ามกลางซากศพบนพื้น

ปีศาจก้มลงมามองทีชัลล่า หยดเลือดหยดแล้วหยดเล่าหล่นกระทบใบหน้าของเด็กหนุ่ม

“คะคุณพ่อ”ทีชัลล่าเรียกปีศาจอย่างแผ่วเบา ดวงตาอ่อนหวานโชกชุ่มไปด้วยน้ำตา สติเขาเริ่มพร่าเบลอ ภาพตรงหน้าก็พร่าเบลอ

“ทีชัลล่า..ที่รัก ข้า..”

“ผม ขะขอโทษ..”ด็กหนุ่มเอื้อมมือไปแตะที่แก้มสากก่อนจะเริ่มเช็ดน้ำตาให้ปีศาจอย่างอ่อนโยน

“ผมกลัว..ผม แค่ก คิดว่าคุณ..พ่อจะไม่มา..อึก ช่วยผมแล้แค่ก”ทีชัลล่าไอเอาลิ่มเลือดออกมา ร่างโปร่งหอบตัวโยน

เลือดสีสดไหลอาบชุดสีขาวบริสุทธิ์ของตัวเอง..

“ทีชัลล่า..”

“ผม..ผม ดีใจมาก..ที่คุณพ่อมาช่วย..”ทีชัลล่ายิ่งพูดแผ่วลง ลมหายใจค่อยๆขาดห้วง ปีศาจพยายามตะกองกอดเด็กหนุ่มไว้แนบอก จมูกโด่งซุกลงบนขมับ

หัวใจของปีศาจแตกร้าวไม่มีชิ้นดี เจ็บจนไม่สามารถบรรยายอะไรออกมาได้


เขาไม่ควรรู้สึกแบบนี้เลย..

เขาไม่อยากมีความรู้สึกนี้..


 “ผม..ผมรั..ก พ่อนะครั..บ”ทีชัลล่าวาดรอยยิ้มหวาน ก่อนจะร้องไห้ออกมา ปีศาจเบิกตากว้างก่อนจะอ่อนแสงลงพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไม่ยอมหยุดไหล

สิ่งสุดท้ายที่เด็กน้อยเห็นคือผู้เป็นทุกอย่างของเขา..

แค่นี้..ก็พอแล้ว

 

“ข้าก็รักเจ้า..ทีชัลล่า”

“ที่รัก..ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตายตรงนี้เด็ดขาด..”

"ไม่มีทาง.."

 

สิ่งสุดท้ายที่ทีชัลล่า ได้ยินก่อนที่สติทุกอย่างจะกลับกลายเป็นสีดำ..


ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าหนักๆดังขึ้นเป็นจังหวะ ปีสีดำถูกเก็บลงเมื่อมาถึงยังที่หมาย ร่างสูงโปร่งของปีศาจหยุดลงตรงหน้าประตูสีดำสนิท

“มาแล้วเหรอ?”ปีศาจหันกลับไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนจะเบนกลับมา มือสีดำสนิทเอื้อมที่จะไปเปิดประตู

“เจ้าทำผิดกฎหลายข้อเลยรู้มั้ย?มอบคำสาปร้ายแรง เข่นฆ่ามนุษย์ ทำลายดวงวิญญาณมนุษย์ทุกดวง..หลงรักกับมนุษย์”

“...”

“..แถมเจ้ายังทำพันธะวิญญาณอีก”ปีศาจเงียบขรึมไม่ยอมพูดจา ดวงตาสีแดงสดหันกลับไปมองอีกครั้ง

“ก็ยังดีกว่าบางคนที่ไปหลงรักกับเทวดาแล้วกัน..”เมื่อปีศาจพูด คนที่อยู่ข้างๆก็ชะงักค้างไม่พูดไม่จา

“เจ็บชะมัด”อีกฝ่ายกล่าว มือหนาเสยเรือนผมสีทองที่ปรกหน้าให้เข้าที่เข้าทาง ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลมองยังปีศาจก่อนจะถอนหายใจอย่างยอมแพ้

“วิญญาณเริ่มรวมกันแล้ว..ไม่ต้องห่วงเด้กคนนั้นจะฟื้นในไม่ช้า”ปีศาจพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องประชุมใหญ่ทันที

 .

.

.

หลังจากที่เด็กหนุ่มหมดลมหายใจ ดวงจิตสีทองก็แตกสลายอต่ยังเหลือบางส่วนที่ยังส่องประกาย ปีศาจมองก่อนจะนึกถึงวิธีบางอย่าง..

พันธะวิญญาณ..

เมื่อคิดได้เช่นนั้น มือแหลมคมของตนแทงเข้าไปกลางอกของตนเองก่อนจะดึงวิญญาณสีดำสนิทออกมาครึ่งหนึ่งแล้วแทรกมันเข้าไปที่กลางดวงจิตของทีชัลล่าทันที

ดวงวิญญาณบริสุทธิ์ถูกประสานรวมกับดวงวิญญาณโสมมสีดำสนิท..มันหมุนวนจนบิดเบี้ยวไปหมด

บาดแผลที่เคยมีบนร่างกายเริ่มสมาน ชีพจรเริ่มกลับมาเต้นอีกครั้ง..

พิธีพันธะวิญญาณ คือการนำวิญญาณ2ดวงมาเชื่อมติดกัน..วิญญาณทั้ง2ดวงจะเป็นของซึ่งกันและกัน และจะไม่มีวันแยกออกจากกันได้อีก

แต่พิธีนี้อันตราย ถ้าหากวิญญาณฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งปฏิเสธ ดวงวิญญาณดวงนั้นจะดับสลายไปทันที..มันจึงเสี่ยงมาก

แต่เวลานี้ปีศาจไม่มีทางเลือก..

มีแค่พิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้เด็กน้อยของเขากลับมามีชีวิตอกครั้งหนึ่ง..

 

“ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไป..”

“ทีชัลล่า ที่รักได้โปรด..”

“..กลับมาหาข้าที”

.

.

.

การประชุมจบลงแล้ว ร่างสูงของปีศาจรีบแยกตัวออกมาก่อนจะมุ่งหน้าไปยังห้องนอนของตนเอง

ขายาวรีบก้าวฉับๆกลับไปไม่สนใครเรียกทั้งนั้น ดวงตาสีแดงสดวาววับยามที่มีคนมารั้งตนเองไว้

ที่นี่คือนรกสถานที่รวบรวมของเหล่าวิญญาณบาป..

สถานที่ที่ปีศาจอาศัยอยู่..

ปีศาจรับรู้ทุกสิ่งจากเบื้องล่างแห่งนี้..มันเต็มไปด้วยความมืดมิดที่ไร้จุดสิ้นสุด

จนในที่สุดปีศาจก็เดินมาถึงห้องของตนเอง

ปีศาจหลับตาลง ก่อนจะหายใจเข้าเต็มปอด มือแหลมคมเปิดประตูออกช้าๆ ภายในห้องใหญ่สีดำ มีเตียงสี่เสาตั้งอยู่กลางห้อง มีร่างของคนๆหนึ่งกำลังนอนหลับใหลโดยไม่มีทีท่าจะตื่น

ร่างโปร่งในชัดคลุมสีขาวตัดกับสีผิว ร่างกายผอมลงกว่าเดิม ดวงตางดงามที่ถูกรายล้อมไปด้วยขนตางอนยาวถูกบดบังด้วยเปลือกตาบางๆ ริมฝีปากหยักซีดเผือก

ปีศาจเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงข้างๆ นิ้วแหลมลูบไล้ตามพวงแก้มก่อนจะลากลงมาที่ริฝีปาก

“นี่ผ่านมา11ปีแล้วนะ..เจ้าจะให้ข้ารออีกเหรอ?”ปีศาจเริ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ดวงตาสีสดมองอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็น

“รีบตื่นเถอะ..ข้าอยากได้ยินเสียงเจ้า”ปีศาจก้มลงแนมริมฝีปากลงบนริมฝีปากหยักซีดแผ่วเบา

เนิบนาบ ไม่มีการลุกล้ำ เป็นการจูบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกรักใคร่

“ทีชัลล่า..ข้ารักเจ้า”ปีศาจกระซิบเสียงแผ่วก่อนจะหลับตาลงซึมซับทุกอย่าง ก่อนจะรู้สึกตัวเมื่อมีบางอย่างสัมผัสเข้าที่ใบหน้าของตน

.

.

.

“ผมก็..รักคุณ..พ่อครับ”ดวงตาสีแดงเบิกโพลง เสียงนุ่มทุ้มแสนคุ้นเคยดังขึ้นถึงมันจะแหบพร่าขนาดไหนเขาก็จำมันได้

“ทีชัลล่า..”ปีศาจรู้สึกโลกทุ้งใบหยุดหมุน ดวงตาสีแดงจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่าย ดวงตาสีเข้มที่บัดนี้มีสีแดงแซมอยู่เล็กน้อยยังคงฉายแววอ่อนหวานและนุ่มนวล

“คุณพ่ออีริค..”ปีศาจโผกอดร่างของเด็กหนุ่มเต็มรัก ปีกสีทมิฬห่อหุ้มร่างของพวกเขาทั้งสอง

“ผมกลับมาแล้วครับ..ฮึก คุณพ่อ”น้ำตาหยดเล็กไหลๆลงมา มือเรียวสวยคล้องคอก่อนจะซุกหน้าลงบนบ่าแกร่ง

“อืม..ข้ารู้แล้ว”

“ข้ารู้แล้ว..”

ความรักของทั้งคู่ถูกบรรเลงต่ออีกครั้ง ไม่มีทั้งมนุษย์ ปีศาจ หรือแม้กระทั่งคนเบื้องบนก็ไม่สามารถมาแยกพวกเขาได้แล้ว..

..และจะไม่มีวันแยกเราออกจากกัน

.

.

.

กลางแผ่นอกบางของทีชัลล่ามีปานสีดำรูปปีกนกปรากฏขึ้นและกลางอกของปีศาจก็มีปานรูปปีกนกสีขาวปรากฏเช่นกัน

สัญลักษณ์แห่งพันธะวิญญาณ ที่เปรียบเสมือนการแต่งงานของทั้งสอง..มันจะไม่มีวันดับสลาย

และจะเป็นเช่นนี้ไปตลอดกาล...


The End

100%



จบแล้วค่าาาาาา กรี๊ดดดด จุดพลุฉลอง!!! ลงดึกมาก 555555 นิยายเรื่องนี้มีแรงบันดาลใจมาจากชุดพี่แชดในงานกาล่าค่ะ!!(อา บาปสุดยอดเลย--)

ขอบคุณที่ติดตามจนจบนะคะ รู้สึกปลื้มปริ่มมากเลยที่มีคนมาอ่าน ขอบคุณทุกคนนะคะ!!!

ไรต์มีความสุขมากที่ได้อ่านคอมเม้นต์ทุกคน รู้สึกมีแรงมาแต่งเลยค่ะ!!

เมื่อจบเรื่องนี้แล้วไรต์จะกลับไปอัพนิยายเรื่องLie เป็นปกติแล้วค่ะ รออ่านได้เลย:)


ขอบคุณสำหรับกำลังใจทุกทางเลยนะคะ ถ้าอ่านจบแล้วสามารถคอมเม้นต์ ติชม หรือหาคำผิดให้ไรต์ก็ได้ ไรต์จะรออ่านนะคะ!!

ผลงานอื่นๆ ของ kamisho

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. #8 laxus123 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 07:19
    เป็นความบาปที่ละมุนมากเลยค่ะ😆
    #8
    0
  2. วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 10:17
    คุณ เราชอบฟิคของคุณมาก ฮื่ออออออออออ เดี๋ยวไปอ่านใหม่แล้วตามเม้นให้นะคะ ก่อนอื่นเลย บาปมากเธอ 55555 บาปตั้งแต่ปีศาจกับมนุษย์แล้วบาปมากขึ้นอีกในฐานะพ่อบุญธรรมกับลูกอะ โอ้ยยยยย แต่ชอบมากๆๆ ฮื่ออออ ทีชัลล่าน่ารักมาก แบบเด็กบริสุทธิที่แท้ทรู ส่วนอีริคคือรอกินวิญญาณเขา สุดท้ายก็ได้กิน แต่ไม่ใช่วิญญาณเป็นกินอย่างอื่น โอ้ย เป็นปีศาจไม่ใช่เหรอ หมดเลย เด็กคนเดียสหมดลุคปีศาจเลย 555555 ขอบคุณที่แต่งฟิคนี้มานะคะ ชอบมากจริงๆ ฮื่ออออ
    #7
    1
    • #7-1 kamisho
      19 พฤษภาคม 2561 / 15:21
      ฮืออออ ขอบคุณที่อ่านนะคะ! บาปแล้วบาปอีก ไม่ไหวแล้ว 555555 คุณปีศาจไม่รักษาลุคแล้วค่ะ กินเด็กต้องมาก่อน--แค่กๆ
      #7-1
  3. #6 s-h-g
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 04:10
    เป็นฟิคที่ดีงามมากเลยยย ถึงจะบาปแต่เป็นความบาปที่สาแก่ใจเหลือเกิน ฮืออออ
    #6
    1
    • #6-1 kamisho
      15 พฤษภาคม 2561 / 16:55
      เรามาบาปไปด้วยกันเถอะค่ะ---ขอบคุณที่อ่านฟิคนะคะ!เราจะพยายามเขียนออกมาเรื่อยๆเลย!
      #6-1
  4. #5 kanjana-pun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 01:32
    โอ้โหห ความบาปนี้ชอบอ่ะ 5555 อีริคดูรักและหลงฝ่าบาทขั้นสุด นี่รู้สึกสะใจตอนอีริคสาปนาเคียมากก 5555 ไรท์แต่งดีสุดๆอ่ะ เราชอบสำนวนการเขียนของไรท์มากเลย รออ่านเรื่องอื่นๆนะคะ
    #5
    1
    • #5-1 kamisho(จากตอนที่ 1)
      15 พฤษภาคม 2561 / 16:54
      มันก็จะบาปหน่อยๆ5555 ฮือออ นางหลงทีชาล่าตั้งแต่เด็กๆแล้งค่ะ แค่ซึนเท่านั้นเอง ขอบคุณที่อ่านนะคะ ฮือออ รู้สึกดีใจย์;;///;;
      #5-1
  5. #4 palantir_tir (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 08:35
    โอ้โหโครตบาป เป็นบาปที่ดีงามจริงๆค่ะ หอมหวานมากฮือออนี่มันบาป นี่มันเลี้ยงต้อยกรี๊ด เขินมาก อีริคนับว่ามีความอดทนมาได้17ปี555555 ฮวืออออ
    #4
    1
    • #4-1 kamisho(จากตอนที่ 1)
      11 พฤษภาคม 2561 / 14:47
      บาปจริงๆค่ะ;;///;; แต่งเองยังเขินเองเลย(นี่แต่งให้ซอฟต์ที่สุดแล้วนะคะ)เลี้ยงต้อยคือดีค่ะ คุณปีศาจมีความอดทนจริงๆ รอตั้ง17ปี 5555555555
      #4-1
  6. วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 01:16
    รออ่านนนนน
    #3
    1
    • #3-1 kamisho
      11 พฤษภาคม 2561 / 14:47
      จะรีบแต่งนะคะ!!
      #3-1
  7. วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 01:16
    ง่าาาาาา
    #2
    0
  8. #1 gupraewjaaaa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 10:15
    รอค่าาาสนุกกกก
    #1
    2
    • #1-1 kamisho(จากตอนที่ 1)
      10 พฤษภาคม 2561 / 13:58
      ขอบคุณค่าาา จะรีบมาต่อให้ครบ100%ให้นะคะ!!
      #1-1
    • 10 พฤษภาคม 2561 / 19:16
      L(*OεV*)E
      #1-2