นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย SF EXO [ChanBaek] ` Catching Feelings

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้









เย้เฮช ปกติลงแต่ชายหญิง ลองมาเปลี่ยนลงชายชายบ้าง ฮิๆ
มีความสามารถแต่ง/อ่านได้ทั้งสองแบบก็เงี่ย - w -

twitter 

 
Minor!

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 ม.ค. 57 / 15:57






‘ The sun comes up on another moring .
My mind never wakes up without your warning .
And it's crazy to me, I ever see you in my dreams .
Is this meant to be? could this be happening to me ? ’

 


     จุดเริ่มต้นของความรักของผมหรอ.. มันนานมาแล้วล่ะ เกิดขึ้นโดยคนๆหนึ่ง เขาเป็นคนเฟรนด์ลี่ ใจดี เล่นดนตรีเก่งเป็นที่หนึ่ง ถึงแม้จะดูปัญญาอ่อนไปบ้าง แต่เขาอบอุ่นมากเลยล่ะ...

.

            "แบคฮยอน! ไปดูเขาเล่นดนตรีกันเถอะ!"

 

"ไม่ล่ะ นายไปเถอะคยองซู ฉันไม่ชอบคนเยอะ"


     ในตอนนั้นผมเป็นแค่เด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาตอนม.ปลายปี1 แว่นหนาเตอะกับชุดยูนิฟอร์มเรียบร้อยที่ใส่ ทำให้คนในชั้นมองว่าผมเป็นเด็กเรียนจึงไม่ค่อยเข้าหา มีก็แต่ไม่กี่คนที่ยอมเข้ามาคุย คยองซูเองก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนนั้น

     ผมมองเพื่อนสนิทของตัวเอง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ แล้วยัดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ เดินนำอีกคนไปที่เบะปากขัดใจไปหยุดยืนที่หน้าลานกว้างใต้ตึกอย่างช่วยไม่ได้

 

"แบคฮยอนขี้แกล้ง แกล้งเราอีกแล้ว"

     คยองซูบ่นกระปอดกระแปดทั้งๆที่ปากรูปหัวใจกำลังแย้มยิ้มกว้าง ตาโตมองสามคนตรงกลางวงล้อมไม่วางตาก่อนจะปรบมือเบาๆเมื่อพวกเขาแสดงเสร็จ สักพักคนหนึ่งในวงก็พูดผ่านไมค์ด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มมีเสน่ห์ส่งผลให้ทุกคนในโรงเรียนเริ่มแห่เข้ามาใกล้มากขึ้น

 

"โอ้ะ?"

 

"กรี้ดด ปาร์คชานยอล!"

     ผมหันหน้าไปมองผู้หญิงด้านหลังเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวก็เอาแต่ตะโกนเรียกชื่อใครคนหนึ่งซ้ำอยู่อย่างนั้น ให้ตายสิครับ เขาไม่รู้เลยใช่ไหมว่าทำให้ผมต้องมายืนอยู่หน้าสุดแบบนี้

 

"เอาล่ะครับ ต่อไปจะเป็นเพลงสุดท้ายแล้วมันก็ต้องมีอะไรพิเศษกันหน่อย"

     คนที่นั่งถือกีต้าร์โปร่งพูดใส่ไมค์เรียกร้องความสนใจจากคนดู แขนยาวของเขาเอี้ยวไปหยิบกล่องใส่กีต้าร์ด้านหลังมาวางไว้หน้าตนก่อนจะพูดอีกครั้ง

 

"เบื้องบนบอกว่าเงินที่ได้รับจากการบริจาคในครั้งนี้จะเอาไปช่วยสร้างลูกนิมิต เอ๊ย! สบทบทุนโรงเรียนครับ!"

 

"กรี้ดดด!"

 

"เริ่มนะ 3 4 .."

     ผมมองดูวงดนตรีตรงหน้าเล่นเพลงโปรดไปอย่างเพลิดเพลิน ร้องคลอตามเนื้อเพลงเล็กน้อยอย่างคนมีความสุข ส่วนคยองซูน่ะหรอครับ อ่า.. เขากำลังควานหาเงินเพื่อนำไปบริจาคอยู่ล่ะ ..

 

     เมื่อเพลงดำเนินมาถึงช่วงใกล้จบ คยองซูก็เริ่มเลิกลั่ก เขามองผู้คนที่เดินออกไปบริการเงินอย่างลังเลจนผมอดถามเขาไม่ได้ว่าทำไมไม่ยอมออกไปสักที

 

"บ..แบค คือนายออกไปให้เราหน่อยสิ ร..เราอาย"

 

"แค่นี้เอง คยองซูขี้ปอด คิ"

     ผมมองอีกคนขำๆ ก่อนจะรับเงินเล็กน้อยจากคยองซูเดินไปหาคนตัวสูงที่กำลังช่วยเพื่อนอีกสองสามคนเก็บของ โชคดีที่ตอนนี้คนเริ่มถยอยกันเข้าห้องเรียนแล้ว ไม่งั้นผมคงตกเป็นเป้าสายตาแน่

 

"พี่ครับ"

 

"หืม?"

     เสียงทุ้มส่งเสียงครางในลำคอ ก่อนที่เจ้าตัวจะหันมายกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างงุนงง ก่อนจะถึงบางอ้อเมื่อผมยื่นเงินไปให้เขา ในทันทีกระเป๋าใส่กีต้าร์ใบใหญ่ถูกเปิดลงตรงหน้าทำให้ผมวางเงินลงไปก่อนจะโค้งหัวลารุ่นพี่เพื่อรีบเดินออกไป

 

"บ๊ายบาย"

     เสียงทุ้มกระซิบบอกเบาๆ เมื่อหันไปอีกทีก็เห็นพี่เขาส่งยิ้มอบอุ่นกลับมาให้

 

"ค..ครับ"

     อ่า.. ถ้าจะเรียกว่าความประทับใจแรกพบก็ไม่ผิดสินะ










 

 

‘ In my head we're already together .
I'm cool alone , but with you I'm better .
I just wanna see you smile .
You say the word and I'll be right there .
I ain't never going nowhere . ’


     และเรื่องราวต่อจากนั้นหรอครับ ? ฮ่ะๆ ผมกับพี่เขาก็มองหน้ากันทุกครั้งที่เดินผ่านเลยล่ะ อ๋า.. แล้วเขาก็ยังชอบยิ้มบางๆกลับมาให้ผมด้วยนะ ทุกครั้งที่พี่เขายิ้มให้ ผมนี่แทบจะลอยตัวไปบนฟ้าราวกับลูกโป่งอัดแก๊สเลย

.
.

     ตอนนี้ผมก็อยู่ม.ปลายปี 2 แล้วล่ะ ส่วนพี่คนนั้นเขาอยู่ม.ปลายปีสุดท้าย ถึงตอนนี้ผมยังไม่ได้บอกใช่ไหมครับว่าพี่เขาชื่ออะไร จริงๆแล้วพี่เขาชื่อชานยอลล่ะ ปาร์คชานยอล คนที่ติดอันดับ 1 ใน 10 คนที่ป๊อปที่สุดในโรงเรียนนี้เลย

 

"แบคฮยอนอา ฝากซื้อข้าวหมูกรอบหน่อยสิ"

     เสียงลู่หานดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวเดินมาเกาะแขนผม อ่า.. ตอนนี้ผมอยู่ที่โรงอาหารครับ และผมไม่ใช่เนิร์ดบยอนอีกแล้วนะ! ชุดยูนิฟอร์มที่ค่อนข้างถูกระเบียบยังคงไว้ แต่แว่นหนาเตอะนั่นกลับกลายเป็นแว่นไร้เลนส์แทน ผมดูดีขึ้นใช่ไหมละ ~ ตอนนี้เพื่อนเลยกล้าเข้าหาผมมากขึ้น และส่วนใหญ่ก็ดูจะชอบนิสัยของผมอยู่เหมือนกัน ทำให้ตอนนี้ผมมีเพื่อนสนิทอยู่หลายคนเลย

 

"ไม่ได้สิลู่หาน! แบคมันกินได้แค่ข้าวผัดหน้าหัวใจรุ่นพี่ชานยอลเท่านั้น คิ"

คยองซูพูดสวนขึ้น ทำเอาคนในกลุ่มหัวเราะครือ ส่วนผมก็ได้แต่ยู่ปากขัดใจ

 

"คยองซูอา ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าพูดแบบนี้ในที่คนเยอะๆ"


กลัวคนอื่นเขาไม่รู้กันรึไงว่าผมน่ะ 'แอบปลื้ม' พี่ชานยอลน่ะ !

 

"โอ๋เอ๋ๆ อย่าว่าโด้มันเลย มันก็งี้แหละ นู้นพี่ชานยอลเดินมานู้นแล้ว!"

    ผมมองตามสายตาของมินซอกไปก็ถึงกับต้องรีบวางฟอร์มทำเป็นเผลอมองเห็นพอดี ก็ใครให้รุ่นพี่ชานยอลมองจ้องผมก่อนเล่า! มิหนำซ้ำยังมายิ้มกว้างให้กันอีก หรือพี่เขาอาจยิ้มให้เพื่อนพี่ที่อยู่ด้านหลังผมก็ได้มั้ง ผมมองซ้ายขวาอย่างไม่แน่ใจ ต้องพยายามไม่คิดเข้าข้างตัวเองสิโถ่

 

"ฮิ"

 

"..."


    ฉ่า เหมือนเสียงใครราดน้ำใส่กระทะร้อนๆ เมื่อพี่ชานยอลที่เดินสวนผมมาพอดีแอบลอบหัวเราะ โดยที่ดวงตาโตของพี่เขามองมาที่ผมอย่างชัดเจน ให้ตายเถอะครับ ใจผมมันเต้นตึกตักแบบนั้นอีกแล้ว! ทำไมพี่เขาชอบทำตัวน่ารักแบบนี้อยู่ได้ทุกวันเลยนะ แน่นอนครับว่าทุกวัน! วันไหนที่ผมไม่เจอพี่ชานยอลที่โรงอาหารและพี่เขาไม่มองจ้องผมพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นนั่น วันนั้นคงกลายเป็นเรื่องผิดปกติแล้วล่ะ งื่อออ







  40 %



เม้นกันหน่อยสิเบ๊บ


 

Minor!

ผลงานอื่นๆ ของ ชานกี้

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 มกราคม 2557 / 22:33
    มาอัพต่อสิเบ๊บ เงอะ น่ารักเฟ้อๆอ่ะ คุณพี่ปาร์ค กรี๊ดด แอบชอบน้องบยอนเหมือนกันก็บอก ถ่อวว ทำเป็นแอ๊บยิ้ม เดี๊ยะๆ 5555
    #2
    0
  2. #1 ohoh
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 20:46
    ชอบกันแล่วใช่ม๊ายยยยย

    มาต่อไวๆนะค๊าาาา
    #1
    0