ไฟรักพิศวาสร้อน (Reup)

ตอนที่ 21 : ตอนที่7...ความสุขที่ล้นใจ&ลางร้ายกำลังมาเยือน--100%--

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    14 พ.ค. 62

สองวันที่อยู่ทะเล สองหนุ่มสาวต่างเก็บเกี่ยวความสุขให้ได้มากที่สุด เพราะถ้ากลับกรุงเทพไป คงไม่มีเวลาอยู่กันตามลำพังเช่นนี้ เพราะเขาและเธอต่างมีงานให้ต้องรับผิดชอบ จนแทบไม่ค่อยมีเวลาเจอกัน

พี่ไม่อยากกลับกรุงเทพเลยตะวันจ๋าอนาคินโอบไหล่เพียงตะวันไว้หลวมๆ นั่งมองดวงตะวันที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า ซึ่งหญิงสาวก็มีความรู้สึกไม่ต่างจากชายหนุ่มเช่นกัน ซบใบหน้าลงบนอกแกร่ง มองไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย เมื่อชายหนุ่มเห็นหญิงสาวเอาแต่นิ่งเงียบ จึงก้มลงมอง มือเรียวสะอาดไม่แพ้ผู้หญิงเชยปลายคางมนขึ้นมาสบตาคม มองคนในอ้อมกอดด้วยแววตาหวานฉ่ำ ก้มฉกจุมพิตริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน แขนเรียวเล็กคล้องคอชายหนุ่มให้โน้มลงมาหาเธอให้มากที่สุด จูบตอบเขาด้วยความโหยหา ความต้องการของชายหนุ่ม ยิ่งทวีคูณเพิ่มขึ้น แรงปรารถนาในกายเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล่นพลุ่งพล่านในกายไปทั่ว จุดสำคัญตื่นตัวขึ้นมาทันที โดยที่หญิงสาวไม่ต้องลงมือทำอะไรเลย มือหนาค่อยๆ สอดไปใต้กระโปรงสีหวานของหญิงสาว โดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้สึกตัว ว่าถูกรุกล้ำอาณาเขตที่หวงแหน มัวหลงใหลในรสจูบที่ชายหนุ่มมอบให้ ราวว่ากำลังอยู่ในห้วงแห่งความฝัน อ่อนระทวยในอ้อมกอดของเขา เมื่อถูกสัมผัสกลางใจหญิงสาว ถึงกับสะดุ้งเฮือกขึ้นมาทันทีทันใด ทำให้สติกลับคืนมาอีกครั้ง รีบผลักไสชายหนุ่มออกทันที นั่งสั่นทิ้มไปทั้งร่าง

พี่คินเธอเรียกคู่หมั้นเสียงสั่น เกือบไปแล้ว เกือบเผลอใจไปกับสัมผัสที่ชายหนุ่มปรนเปรอให้จนได้

ตะวันพี่ขอโทษ พี่ห้ามใจตัวเองไม่อยู่ชายหนุ่มรีบขอโทษหญิงสาวเสียงตะกุกตะกัก กลัวเธอจะโกรธจนไม่มองหน้า

ตะวันก็ผิดที่ให้ความร่วมมือพี่คินค่ะเพียงตะวันกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา รู้สึกเขินอายในสิ่งที่ได้กระทำ

ตะวันไม่ผิดหรอกครับชายหนุ่มยิ้มด้วยความเอ็นดู ดึงร่างเล็กมากอดไว้แนบกาย จุมพิตที่แก้มเนียนเบาๆ

เราไปทานข้าวกันเถอะ จะได้รีบขึ้นไปพักผ่อน พรุ่งนี้เช้า ต้องออกเดินทางตั้งแต่เช้ามืดอนาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประคองคู่หมั้นคนสวยขึ้นมาอย่างทะนุถนอม

ค่ะพี่คินเพียงตะวันระบายยิ้มอ่อนๆ ให้คู่หมั้น เธอเองก็ไม่อยากกลับกรุงเทพเหมือนกัน กลัวว่าความสุขที่กำลังมีอยู่เต็มเปี่ยม จะหลุดลอยหายไป รู้สึกสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก สิ่งสำคัญ เธอกลัวจะสูญเสียชายอันเป็นที่รักให้ใคร ทั้งที่เธอรู้ตัวดี ว่าเขาไม่ใช่ของเธอตั้งแต่แรก ยิ่งนานวัน เธอยิ่งรักเขาเพิ่มขึ้นทุกวัน ไม่มีวันลดน้อยถอยลงไปเลย เธอไม่รู้เลยว่าทำไมถึงได้รักผู้ชายคนนี้มากมายเหลือเกิน เพียงตะวันกอดกระชับลำแขนแกร่งไว้แน่น จนอนาคินก้มมอง ยิ้มให้ด้วยสายตาที่อ่อนโยน

 

หลังจากกลับจากทะเลเพียงสองอาทิตย์ อนาคินกับเพียงตะวันก็เริ่มไม่ค่อยมีเวลาให้แก่กัน เช่นวันก่อน เพราะต้องมีหน้าที่ ที่ต้องรับผิดชอบ เวลาหยุดก็ไม่เคยตรงกันเลยสักครั้ง มีความคิดถึงและข้อความซึ้งๆ ที่มีให้กันเท่านั้น ทำให้แอนนิต้าเริ่มเข้ามาแทรกกลางในชีวิตของทั้งสอง พยายามสร้างข่าวเป็นมือที่สาม ให้ทั้งสองเข้าใจผิดกัน ช่วงแรกๆ เพียงตะวันไม่ได้คิดอะไร เพราะยังเชื่อใจคู่หมั้นเสมอ เพราะเขาเคยบอกเธอว่า แอนนิต้าเป็นเพียงเพื่อนเท่านั้น ไม่มีอะไรเกินเลยต่อกัน ข่าวคาวยิ่งหนาหูขึ้นทุกวัน ทำให้หญิงสาวอดหวั่นใจไม่ได้ ยิ่งคู่หมั้นขาดการติดต่อไปแบบนี้ เธอนั่งเหม่อลอยทุกครั้งเวลาอยู่เพียงลำพัง

 

กานต์ธิดาก็เช่นกัน รู้สึกกังวลใจกับ ข่าวของบุตรชายที่ขึ้นหน้าสังคมเกือบทุกวัน หวังว่าจะรอให้เจอหน้าเพื่อซักถาม ก็กลับดึกเกือบทุกคืน

ธิดาจะแต่งตัวไปไหนแต่เช้าภาคีพึ่งกลับจากการออกกำลังกายตอนเช้า เดินเข้ามาในบ้าน สวนกับภรรยาเข้าพอดี เห็นสีหน้าเธอไม่สู้ดีนัก

ธิดาจะไปหาตาคินที่บริษัทสักหน่อยค่ะพี่คีย์ ลูกชายตัวดีของพี่คีย์สิคะ ขยันเป็นข่าวเกือบทุกวันกานต์ธิดาอดที่จะบ่นลูกชายตัวดีไม่ได้

ตาคินก็ลูกธิดาเหมือนกันนะครับ นั่งรอพี่ตรงนี้ก่อนดีกว่า พี่ขอตัวไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน แล้วจะไปเป็นเพื่อนภาคีประคองภรรยาสุดที่รัก ไปนั่งรอที่ห้องรับแขก

อย่าให้ธิดา รอนานนะคะพี่คีย์ งั้นธิดาไปก่อนจริงๆ ด้วยกานต์ธิดากำชับสามีที่กำลังจะเดินขึ้นไปชั้นสองของตัวบ้าน

ครับที่รัก

 

พอมาถึงบริษัททำให้กานต์ธิดาพลาดจากการพบหน้าบุตรชาย เพราะมีนัดสำคัญกับลูกค้า จึงเดินทางไปหาว่าที่ลูกสะใภ้แทน และได้ชักชวนออกมารับประทานอาหารข้างนอก และคอยแก้ตัวแทนบุตรชายที่นิ่งเฉยไม่ยอมมาอธิบายให้คู่หมั้นเข้าใจ แต่เหมือนคำแก้ตัวจะไม่เป็นผล เมื่อเห็นลูกชายตัวดี เดินควงแขนกับผู้หญิงที่ขยันเป็นข่าวด้วย เดินเข้ามาภายในร้านอาหาร เพียงตะวันมองคู่หมั้นอย่างตัดพ้อ เมื่อเห็นทั้งคู่เดินควงกันเข้ามาที่โต๊ะอย่างสนิทสนม

ไงพ่อตัวดี กว่าจะเจอตัวได้นะ กานต์ธิดาอดแขวะบุตรชายไม่ได้ ปลายสายตามองหญิงสาวที่ยืนเกาะแขนบุตรชายของเธออย่างสนิทสนม ราวกับไม่แคร์ใคร แม้แต่คู่หมั้นชายหนุ่ม

คุณแม่ก็รู้ว่าผมงานยุ่งอยู่นะครับช่วงนี้อนาคินจ้องมองคู่หมั้นสาว ที่ได้แต่ก้มหน้ารับประทานอาหารโดยไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย น่าจะจับมาจูบลงโทษเสียให้เข็ด

สวัสดีครับตะวัน สบายดีหรือเปล่าคำเอ่ยทักทายชายหนุ่มช่างห่างเหิน จนทำให้เพียงตะวันถึงกับสะอึก และแอบน้อยใจอยู่ลึกๆ ยกมือไหว้อนาคินกับแอนนิต้า และฝืนยิ้มออกมา

ตะวันสบายดีค่ะ คุณแม่คะ ตะวันคงต้องขอตัวกลับก่อนนะคะ พอดีมีประชุมช่วงบ่ายค่ะเพียงตะวันหันไปเอ่ยลากานต์ธิดากับภาคีทันที ถ้าอยู่นานกว่านี้ คงกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เป็นแน่

ทำไมรีบกลับล่ะลูก ไม่อยู่คุยกับพี่เขาก่อนหรือจ๊ะกานต์ธิดาหันไปพูดกับว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน จนทำให้ใครบางคนที่อยากเป็นลูกสะใภ้จนตัวสั่น มองหญิงสาวด้วยสายตาที่ริษยา

คุณแม่ไม่ได้ยินหรือครับ ว่าเขามีประชุม ผมคงไม่มีความสำคัญพอ ที่เขาจะมีเวลาให้ จะรั้งเขาไว้ทำไมครับอนาคินอดประชดคู่หมั้นคนสวยไม่ได้ ที่เธอไม่อยากจะเจอหรือคุยกับเขา แต่คำพูดคำนี้ เพิ่มสร้างรอยร้าวภายในใจหญิงสาวเพิ่มมากขึ้น น้ำตาแทบเล็ดออกมา

ไว้ตะวันไปกราบคุณแม่กับคุณลุงที่บ้านนะคะหญิงสาวลุกขึ้นยืน หยิบกระเป๋าขึ้นมาคล้องแขน รีบเดินออกจากร้านอาหารไป โดยไม่หันกลับมามองที่ร้านอีก จนอนาคินทนไม่ไหว เตรียมตัวจะเดินตามคู่หมั้นสาวออกไป แต่กลับถูกแอนนิต้ารั้งแขนไว้เสียก่อน ทำให้เขาหมดโอกาสตามเธอ ทรุดตัวลงนั่งร่วมโต๊ะกับบิดาและมารดาอย่างจำใจ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #17 AOR366 (@moorainy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 13:55
    คินแย่มาก ไหนว่ารักมากรักเดียวคือตะวัน ถ้ารักจริงๆคงไม่มีคู่ควงแบบนี้หรอก
    #17
    0
  2. #9 chaichana01 (@chaichana01) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 09:56
    เกลียดความไม่ชัดเจนของผู้
    #9
    0
  3. #8 Somluck (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 12:09

    ตะวันตัดใจจากผู้ชายไม่ชัดเจนคนนี้เถอะ ไม่เข้าใจทำไมถึงต้องมีแอนนี่ติดตัวตลอด ไหนบอกว่าเป็นแค่เพื่อน มันมากเกินไปแล้วหล่ะคุณคิน เห็นแล้วน่าเบื่อมากๆ เลยค่ะไรท์

    #8
    0