คัดลอกลิงก์เเล้ว

Please [Bucky/Tony - Captain America: Civil War]

โดย kamaleen

"สวัสดี" เป็นคำทักทายที่ไม่คิดว่าจะออกมาจากปากเจ้าตัว โทนี่ยืนแข็งอยู่กับที่ขณะมองชายผู้มาใหม่ยกมือขึ้นอย่างเก้ๆกังๆ มือข้างซ้ายที่เป็นเหล็ก "ฉันจำได้ว่าระเบิดแขนนายทิ้งไปแล้ว"

ยอดวิวรวม

1,380

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


1,380

ความคิดเห็น


12

คนติดตาม


48
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 ก.ค. 59 / 02:57 น.
นิยาย Please [Bucky/Tony - Captain America: Civil War] Please [Bucky/Tony - Captain America: Civil War] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Pairing: Winter Soldier/Ironman | James Buchanan "Bucky" Barnes/Tony Stark

Warning: เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ 




-----------------------------




เป็นฟิคตามรีเควสเนื่องในโอกาสที่เพจครบ 400 ไลค์ หวังว่าทุกท่านจะชอบกันนะคะ ^^




FB Page: Kamaleen

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 ก.ค. 59 / 02:57


   "สวัสดี"

   เป็นคำทักทายที่ไม่คิดว่าจะออกมาจากปากเจ้าตัว โทนี่ยืนแข็งอยู่กับที่ขณะมองชายผู้มาใหม่ยกมือขึ้นอย่างเก้ๆกังๆ มือข้างซ้ายที่เป็นเหล็ก

   "ฉันจำได้ว่าระเบิดแขนนายทิ้งไปแล้ว"

   เป็นคำทักทายแรกของเขา โทนี่มองดวงตาสีน้ำตาลฉายประกายแว้บของอะไรบางอย่าง ความรู้สึกผิด? ความเจ็บปวด? ไม่รู้สิ ไม่อยากสนใจเท่าไหร่ ถึงเรื่องที่พูดไปจะเกิดเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว แต่แค่เห็นอีกฝ่าย ราวกับสมองถูกบังคับให้คิดเรื่องเดิมซ้ำๆ ฉายภาพซ้ำอยู่นั่น

   "ทิชาล่าให้แขนใหม่มา" อีกฝ่ายตอบ มีท่าทางอ้ำๆอึ้งๆ ก่อนจะกล่าวต่อ "และเขาหาวิธีล้างโค้ดของไฮดร้าออกจากหัวฉันได้แล้ว"

   โทนี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ มือซ้ายกำแก้วกาแฟแน่น ส่วนมือขวาขยับไปอัตโนมัติ รีเฟล็กซ์ที่เกิดจากการสวมชุดเกราะมานาน การกวักมือเรียกชุดเกราะ แม้เขาจะรู้ว่าทำยังไงชุดเกราะก็ไม่มา ชุดเกราะทั้งหมดรวมทั้งฟรายเดย์ถูกทิ้งไว้ที่อเมริกา ตอนนี้เขาอยู่อังกฤษ ไกลจากทุกอย่าง รอสส์ เรื่องบ้าบอ การเมือง และอื่นๆ นี่เป็นวันหยุดของเขา เดือนแห่งการไม่อยากคิดอะไรทั้งสิ้น เขาบอกรอสส์ไว้ว่าไหนๆก็ครบหนึ่งปีของสนธิสัญญาโซโคเวีย ก็อยากจะขอไปนอนโง่ๆที่ไหนสักที่ที่ไกลจากอีกฝ่าย ไกลจากงาน ไกลจากภาระหน้าที่ และรอสส์ก็อนุญาต ไม่ก็อนุญาตเพราะรู้ว่าถ้าไม่ให้เขาไป โทนี่ก็จะไปอยู่ดี

   และตอนนี้เขาก็ยืนรากงอกอยู่หน้าร้านกาแฟในเมืองทางใต้ของอังกฤษ และบัคกี้ เพื่อนรักของแคป ชายผู้ฆ่าพ่อแม่เขา ก็ยืนอยู่ตรงหน้าโดยแต่งตัวไม่ต่างจากนักท่องเที่ยว

   "ต้องการอะไร?"

   โทนี่ถาม เขาไม่คิดจะถามเรื่องแคปและคนอื่นๆ(โอเค เขาควรถามเรื่องแคป แต่ตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะถาม) ความเจ็บปวดยังคงอยู่แม้จะผ่านมาเป็นปีแล้วก็ตาม

   "แค่อยากทักทาย" ชายผมน้ำตาลตรงหน้าตอบกลับมา ผมที่เคยยาวตอนนี้ถูกตัดไถข้าง กลายเป็นทรง Undercut ไปแล้ว แต่โทนี่ก็ยังจำอีกฝ่ายได้อยู่ดี "นาย...เป็นไงบ้าง?"

   "ก็สบายดี" โทนี่ตอบเสียงเย็นชา แม้ภายในเขาจะโคตรไม่โอเคก็ตาม "ฝันร้ายไปเป็นเดือนหลังจากที่ไซบีเรีย โดนรอสส์ด่าที่ปล่อยพวกนายหนีไป แล้วก็รับมือกับพวกนักการเมืองที่อยากได้ชุดเกราะฉันไปไว้ในครอบครองโดยยกเหตุผลว่าคนที่มีพลังหรือความสามารถพิเศษนั้นไว้ใจไม่ได้ แล้วใช้เหตุการณ์ที่เพื่อนผมทองของนายพาคนแหกคุกเป็นตัวอย่าง โดยรวมก็บัดซบดี แต่ก็ไม่ได้บัดซบที่สุด ฉันถึงได้ลาพักร้อนไง"

   เขาอยากบอกไปด้วยว่าตอนนี้เพพเพอร์ไปมีแฟนใหม่แล้ว แต่นั่นก็ดูไม่ใช่เรื่องที่บัคกี้ต้องรู้ เอาจริงๆ ที่พูดมานี่ก็ไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกรู้สาอะไรด้วย ตอนที่ฆ่าพ่อแม่เขา อีกฝ่ายก็ไม่ได้คิดอะไรเลยด้วยซ้ำ

   "ขอโทษ"

   เป็นคำพูดที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน โทนี่ถึงกับยืนนิ่งพูดไม่ออกไปสักครู่ แต่คนที่่เอ่ยคำนั้นออกมาก็ดูรู้สึกผิดจริงๆ เขาเลยได้แต่กลืนน้ำลายแล้วมองไปทางอื่น

   "ไม่ต้องขอโทษหรอก" โทนี่เอ่ย ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะพูดคำนี้ ตอนแรกเขาคิดว่าคงจะอยากตั้นหน้าอีกฝ่ายถ้าได้เจอกันอีกครั้ง แต่ตอนนี้ไม่แล้ว เขาใจเย็นลงแล้วและรู้ว่าบาร์นส์ไม่ได้อยากฆ่าพ่อหรือแม่เขา ให้ตายเถอะ โฮเวิร์ด สตาร์ค ก็เคยเป็นเพื่อนของบาร์นส์ อีกฝ่ายก็คงต้องรู้สึกอะไรบ้างล่ะ "นายโดนควบคุม ฉันไม่โกรธ" กล่าวพลางก้าวเดิน พยายามจะไม่สงสัยว่าทำไมเสียงของตัวเองที่ออกมาทั้งฟังดูเหนื่อยล้าและเจ็บปวด "ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ขอตัวนะ"

   "เดี๋ยว"

   บาร์นส์คว้าแขนเขาด้วยความไว โทนี่ถึงกับตัวแข็ง เขาหันกลับไปและเห็นสีหน้าลังเลของอีกฝ่าย บาร์นส์กำลังลังเล

   "ฉันไม่ได้มีเวลาทั้งวัน มีอะไรก็รีบพูด"

   โทนี่เอ่ย และรอฟังว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร บาร์นส์เหลือบมองเขา มีท่าทีอ้ำอึ้งไปนิด ก่อนจะเอ่ยดก้วยน้ำเสียงลังเล

   "ฉันได้ยินว่ามีร้านดีๆแถวนี้ ร้านอาหาร...ไปด้วยกันหน่อยได้ไหม?"

   "เฮ้ พ่อทหารหลงยุค ฉันให้อภัยนายไม่ได้แปลว่าจู่ๆนายจะชวนฉันไปเดทได้เลยนะ" โทนี่พูดพยายามจะติดตลกให้ตนเองไม่เครียด แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะคิดว่าเขาพูดจริง เพราะดวงตาสีน้ำตาลนั่นเบิกกว้างขึ้นทันที

   "ไม่ๆ ฉันไม่ได้ชวน..."

   ไหนจะท่าทางเลิกลั่กนั่นอีก เล่นเอาโทนี่ สตาร์ค ถอนหายใจเฮือก เอาซี่ สมกับมาจากยุคเดียวกับแคป ตอนแรกๆนี่บ้องตื้นพอกัน

   "ฉันล้อเล่น" โทนี่ถอนหายใจ จู่ๆก็รู้สึกทั้งขำทั้งเหนื่อย "นายกับสตีฟนี่ซื่อบื้อพอกันทั้งคู่"

   "ซื่อบื้อ?" อีกฝ่ายขมวดคิ้ว ก่อนที่โทนี่จะมองเห็นอะไรบางอย่างในดวงตาของอีกฝ่าย รอยยิ้มขำขัน? "ไม่แปลกใจเท่าไหร่" ดวงตาสีน้ำตาลนั่นหันมามองที่เขาอีกครั้ง "ฉันแค่อยากไปกินข้าวกับนาย จริงๆ"

   โทนี่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรกันแน่ แต่เขาก็รู้สึกเหนื่อยเกินไป เลยตัดสินใจที่จะไม่ถาม ได้แต่เฉตามองไปทางอื่น

   "ฉันกินแพงอยู่นะ" โทนี่เอ่ย "บอกไว้ก่อน อย่ามาแกลบแล้วขอให้เลี้ยงข้าวเชียว"

   "ไม่หรอก" บาร์นส์ยักไหล่ รอยยิ้มบางๆปรากฏบนริมฝีปากอีกฝ่าย "นายจะแปลกใจถ้ารู้ว่าการทำงานที่วากานด้าไม่กี่เดือนเท่ากับการทำงานที่อเมริกาเป็นปีๆ"

   "อันนี้ฉันไม่แปลกใจ" โทนี่ยักไหล่ ถึงเขาจะตัดสินใจตัดขาดจากการทำงาน แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ได้ดูข่าวเศรษฐกิจหรือเช็คค่าเงินเลย

   "ขอเบอร์หน่อย" บาร์นส์เอ่ยขึ้นดื้อๆ พลางยื่นมือถือของตนเองมาให้ โทนี่มองอย่างชั่งใจ เขาสามารถกรอกหมายเลขปลอมๆลงไปก็ได้ แต่ก็เปลี่ยนใจ ยื่นมือถือตนให้อีกฝ่าย บอกตัวเองว่าถึงเวลาค่อยปิดเครื่องหนีเอา แต่อีกมือก็รับมือถือจากอีกฝ่ายมากดเบอร์ลงไปให้เรียบร้อย

   "ห้ามโทรมาก่อนเที่ยง" โทนี่เอ่ย รับมือถือคืนมาแล้วเก็บใส่กระเป๋า ตัดสินใจจะไม่มองว่าบาร์นส์เมมชื่อเขาว่าอะไร "ไม่งั้นฉันจะบอกรอสส์ว่าเจอนายที่นี่"

   "รับทราบ" บาร์นส์พยักหน้า คราวนี้เหมือนจะลังเล แต่ริมฝีปากอีกฝ่ายก็หยักขึ้นเป็นรอยยิ้ม "เจอกัน"

   "ฮื่อ"

   โทนี่ทำเสียงในลำคอตอบก่อนจะหันหลังเดินจากไป เขารู้สึกถึงสายตาของบาร์นส์ที่มองมาตลอดทาง แต่ก็ไม่ได้หันกลับไป


   ++++++++++


   "ให้ตายเถอะ นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะขอให้นายกินน้ำผักรวม นายไม่จำเป็นต้องทำหน้าแบบนั้นก็ได้"

   โทนี่เอ่ยพลางกลอกตามองบาร์นส์ซึ่งทำท่าขยะแขยงกับน้ำผักรวมที่เขาเสนอให้ชิม เอาจริงๆคืออีกฝ่ายก็ทำสีหน้าแบบนั้นตั้งแต่ครั้งแรกที่โทนี่ยื่นแก้วให้ และบาร์นส์ก็รู้ด้วยว่าเขาจะพยายามคะยั้นคะยอให้อีกฝ่ายกินเรื่อยๆถึงจะบอกว่านี่เป็นครั้งสุดท้ายก็ตาม

   เวลาผ่านมาเป็นเดือนแล้วนับตั้งแต่วันที่บาร์นส์ทักเขาที่ร้านกาแฟ การไปทานข้าวร่วมกันครั้งแรกออกจะแปลกๆ ทั้งโทนี่และอีกฝ่ายต่างเกร็งๆ จนกระทั่งบาร์นส์เริ่มเล่าเรื่องเปิ่นๆของตนและสตีฟในอดีตนั่นแหละที่โทนี่ถึงจะค่อยผ่อนลมหายใจและปล่อยให้ตัวเองเอนหลังสบายๆกับเก้าอี้เบาะนุ่ม ตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองจะรู้สึกอึดอัด แต่เปล่าเลย เขากลับรู้สึกดีเสียด้วยซ้ำตอนฟังบาร์นส์แฉความเปิ่นของสตีฟในอดีตให้ฟัง

   พวกเขาต่างหลีกเลี่ยงเหตุการณ์ปัจจุบันของโลก ไม่มีใครพูดถึงเรื่องการเมือง สตีฟ หรือคนอื่นๆ โทนี่ไม่พูดถึงรอสส์หรือสนธิสัญญาโซโคเวีย เพราะถึงแม้เขาจะเซ็น แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะต้องเลิกรำคาญรอสส์ และในเมื่อตอนนี้เขานอนยิ้มแป้นให้พระอาทิตย์อยู่ที่เกาะส่วนตัวของตัวเองในเวลาพักร้อน(หลังจากกวนประสาทรอสส์จนอีกฝ่ายยอมให้เขามานอนอาบแดดเป็นเวลาสองสัปดาห์) โทนี่ก็ไม่รู้ว่าจะยกเรื่องเครียดมาพูดทำไม

   บาร์นส์หาทางมาที่เกาะนี้ด้วยตัวเอง โทนี่ไม่มั่นใจว่าเครื่องเจ็ทที่อีกฝ่ายขับมาเป็นของที่ขโมยมาหรือทิชาล่าให้ยืม หรือบางทีอาจจะเป็นของอีกฝ่ายเองก็ได้ แต่เขาไม่แคร์ เอาเป็นว่าบาร์นส์โผล่มาที่นี่ได้ก็แล้วกัน

   โทนี่ไม่รู้ว่าอะไรดลใจเขาให้ชวนบาร์นส์มาในสถานที่ๆเขาเก็บไว้สำหรับตนเองมาปลีกวิเวก อาจจะเพราะตอนนี้เขาเหงา นั่นก็เป็นไปได้ ตอนแรกชวนโรดี้มา แต่อีกฝ่ายติดภารกิจกับรัฐบาล(ก็ยังเป็นนักบินอยู่นี่นะ)ก็เลยไม่ได้มา จะหนีบวิชชั่นมาด้วย รอสส์ก็ยืนยันเสียงแข็งว่าเขาให้อเวนเจอร์ลาพักร้อนมากกว่าหนึ่งคนไม่ได้ ตอนแรกโทนี่จะให้วิชชั่นมาแทน แต่พ่อแอนดรอยย์แสนดีก็ปฏิเสธพร้อมกล่าวว่าซีรี่ย์เรื่อง Spartacus ที่กำลังดูอยู่ตอนนี้สามารถเอนเตอร์เทนเขาได้พอ (เอาจริงๆโทนี่ก็ไม่มั่นใจว่าเด็กอายุไม่ถึงสิบขวบอย่างวิชชั่นเหมาะสมหรือไม่ที่จะติดซีรี่ย์ซึ่งเต็มไปด้วยฉากโป๊ คำหยาบ เลือด และฉากสู้กับเลือดสาด แต่ก็เอาเถอะ อยากจะดูอะไรก็ดูไปแล้วกัน) ทำให้โทนี่เลยได้มาพักร้อนสบายๆที่นี่คนเดียว โอเค ไม่คนเดียว เพราะตอนนี้บาร์นส์มาด้วย

   "น่า..." โทนี่เอ่ยพร้อมรอยยิ้มพลางดันแก้วไปหาบาร์นส์ "...สักหน่อยเถอะ"

   และเหมือนทุกครั้ง แม้จะทำหน้าขยะแขยงแค่ไหน แต่อีกฝ่ายก็รับแก้วใส่น้ำผักรวมไปกระดกจนหมดอยู่ดี

   "คราวหน้าไม่ต้องบอกนะว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย" บาร์นส์เอ่ยพลางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ชายหาดข้างโทนี่ "ให้ตายเถอะ เหม็นเขียวเป็นบ้า" เจ้าตัวพึมพำพลางหยิบหนังสือขึ้นมา วันนี้แดดดี ลมดี เหมาะแก่การนอนอืดเป็นที่สุด

   "คราวหน้าจะยื่นแก้วให้แบบไม่พูดอะไรแล้วกัน" โทนี่หัวเราะพลางวางแก้วของตนลงบนโต๊ะข้างเก้าอี้ เขาหลับตาแล้วปล่อยให้ตัวเองนอนฟังเสียงคลื่นลมทะเล จะบอกว่าเขากับบาร์นส์ญาติดีกันแล้วก็ไม่เชิง แต่อีกฝ่ายเป็นเพื่อนแก้เหงาที่ดี และที่สำคัญ แม้จะมีความเป็นผู้นำภายใต้ท่าทางเอ๋อแดกเพราะเคยถูกล้างสมอง บาร์นส์มีอารมณ์ขันและฝีปากจัดกว่าแคปเยอะ นับว่าสูสีกับเขาได้เลยทีเดียว และนอกจากนั้น โทนี่รู้ว่าบาร์นส์แอบมองเขาเป็นครั้งคราว และความสงสัยใคร่รู้ในสายตาของอีกฝ่ายที่มองตนเองนั่นแหละที่่ทำให้โทนี่เริ่มชวนบาร์นส์มาเจออีก เขาอยากรู้ความหมายของสายตาของอีกฝ่าย ความรู้สึกของบาร์นส์ที่โผล่ออกมาเฉพาะตอนที่อีกฝ่ายแอบมองเขาเท่านั้น

   "นี่ ขอถามอะไรอย่าง? นายคิดอะไรอยู่?" โทนี่ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้จู่ๆก็เอ่ยออกไป บางทีเขาอาจจะเบื่อกับการคิดแล้วคิดอีกว่าจะถามดีไหม "เฮ้ ไม่ต้องทำหน้าเอ๋อ ฉันปิดตาอยู่ยังรู้เลยว่านายแอบมอง นายคิดอะไรอยู่? สายตาแบบนั้นน่ะ ตั้งแต่วันแรกที่อังกฤษแล้ว"

   บาร์นส์ไม่ตอบ โทนี่ได้ยินเสียงเก้าอี้ เขาเลยลืมตาแล้วหันมองไปทางอีกฝ่าย เห็นว่าชายผู้มาจากสมัยสงครามโลกครั้งที่สองได้วางหนังสือลงแล้วมองไปทางอื่น

   "ถ้าคำถามมันยากไป นายจะไม่ตอบก็ได้นะ" โทนี่เอ่ยเรียบๆ สายตามองอีกฝ่ายไม่ห่าง "เฮ้อ ให้ตายเถอะ อย่าทำให้รู้สึกผิดที่ถามได้ไหม?"

   "ขอโทษ..."

   บาร์นส์งึมงำตอบมา ส่วนโทนี่ก็ได้แต่กลอกตา ถึงอีกฝ่ายจะฝีปากจัดกว่าแคป แต่พอจะถึงบทพูดไม่ออกบางครั้งก็เงียบไปดื้อๆเลย

   "ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก" โทนี่ยักไหล่ หันมองไปทางอื่น "ถ้านายไม่อยากบอก ฉันไม่อยากรู้ก็ได้"

   "ไม่ๆ" เสียงของบาร์นส์ฟังดูตระหนก "ไม่ใช่อย่างนั้น คือ...ไม่รู้จะพูดยังไง" ตามด้วยความลังเล โทนี่ได้แต่แอบส่ายศีรษะ

   "พูดๆมาเถอะน่า" เขาเอ่ย หันกลับไปหาอีกฝ่ายพลางดึงแว่นกันแดดลง "ฉันไม่โกรธหรอก ตั้งแต่เรื่องบัดซบที่เกิดมาทั้งหมด ฉันไม่คิดว่านายจะทำอะไรบัดซบได้มากกว่าเรื่องที่ฉันเคยเจอแล้วนะ" ว่าไปพลางแอบคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะสนธิสัญญาโซโคเวียแล้วก็แอบเจ็บหน่วงๆนิดๆ และพอมองตาบาร์นส์ เขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายเห็น

   "ขอโทษที่ทำให้เรื่องวุ่นวาย" บาร์นส์เอ่ยออกมา มองตาโทนี่ "อยากขอโทษ อยากทำให้นายรู้สึกดีกว่านี้ นายบอกทุกคนว่านายโอเค แต่ฉันรู้ว่านายไม่โอเค และยังไม่โอเคมาถึงตอนนี้" เสียงของบาร์นส์เบาลงเล็กน้อย "ขอโทษ ฉันรู้ว่าแค่ขอโทษอาจจะไม่ช่วย และถึงนายจะบอกว่าไม่เป็นไร แค่มองตาก็รู้..." อีกฝ่ายหลุบตามองไปทางอื่น ก่อนจะมองกลับมาที่โทนี่ "...ความเจ็บปวดพวกนั้นมันยังไม่ไปไหน"

   "บอกทีว่าที่พูดนี่แค่เพราะรู้สึกผิด" โทนี่กลืนน้ำลาย ต้องพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น อารมณ์ผ่อนคลายเมื่อครู่หายเกลี้ยง เขารู้ว่าบาร์นส์พูดถูก และอีกฝ่ายรู้อะไรที่มากกว่านั้น

   "นายไม่ยอมยกโทษให้ตัวเอง" บาร์นส์เอ่ยออกมาจนได้ "มันไม่ใช่ความผิดนาย...สตีฟผิด ฉันผิด นายแค่พยายามทำสิ่งที่ถูกต้อง ไม่ใช่ความผิดนายที่ทำให้...ทำให้อเวนเจอร์กระจัดกระจายไปคนละที่"

   "ฟังนายพูดเข้า" โทนี่ต้องพยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาน้ำเสียงให้ปกติ เขาเสียงสั่นไปก่อนหน้านี้แล้ว "พูดอย่างกับว่านายรู้ดี"

   "นายจะโทษฉันหรือสตีฟก็ได้" บาร์นส์เอ่ยเรียบๆ น้ำเสียงสงบกว่าที่โทนี่คิดเอาไว้ "นายต้องให้อภัยตัวเอง นับตั้งแต่เจอนายวันนั้นที่อังกฤษ ฉันรู้ว่านายไม่เคยมีความสุข"

   "หยุดพูดก่อนที่ฉันจะไล่นายออกจากเกาะ" โทนี่เอ่ยเสียงเรียบ ผุดลุกขึ้นยืน "อาบแดดต่อไปนะ ฉันจะไปหาอะไรดื่มเพิ่ม" เอ่ยพลางขยับตัวจะเดินหนี แต่บาร์นส์คว้าข้อมือเขาเอาไว้

   "ได้โปรด..." บาร์นส์เอ่ย และไม่พูดอะไรต่อ โทนี่มองข้อมือของตนที่อีกฝ่ายกุมไว้ ก่อนจะสะบัดออก และบาร์นส์ก็ปล่อยเขา

   "มันไม่เคยง่าย" นั่นคือสิ่งที่โทนี่เอ่ย "ฉันพยายามแล้ว มันไม่เคยง่าย แล้วนายล่ะ ที่ฆ่าพ่อแม่ฉัน ไม่ได้จะว่านะ และฉันรู้ว่าพวกเขาก็เป็นเพื่อนนาย แต่นายเลิก...เลิกคิดถึงเรื่องเหล่านั้นแล้วคิดว่านั่นคือความผิดนายได้ยังไง" น้ำเสียงขมขื่น โทนี่ต้องพยายามคุมไม่ให้ตนเองใช้เสียงที่ดังไปกว่านี้ เขาหันกายเดินหนี แต่อีกฝ่ายลุกขึ้นตาม

   "ฉันบอกตัวเองว่าจะไม่ปล่อยให้ลูกของโฮเวิร์ดและมาเรียโทษตัวเอง" บาร์นส์เอ่ย และโทนี่ก็หยุดกึก "นั่นคือเป้าหมาย และนั่นทำให้ฉันเลิกฟุ้งซ่าน"

   โทนี่กลั้นหายใจ ก่อนจะก้าวเดินต่อ บาร์นส์ไม่ได้เดินตามเขามา และไม่ได้มายืนมองเขาทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่ผักในตู้เย็น ก่อนจะหยิบส่วนหนึ่งมาทำน้ำผักสองเหยือก

    
   "ดื่มให้หมด ไม่หมดไม่ต้องกินน้ำเปล่า"

   เขาเอ่ยพลางวางน้ำผักสองเหยือกลงบนโต๊ะข้างเก้าอี้ที่บาร์นส์อยู่ อีกฝ่ายหันมามอง ดูท่าทางประหลาดใจที่โทนี่กลับมา

   "นายกลับมา" บาร์นส์เอ่ย ยันตัวลุกขึ้นนั่ง "ตอนแรกฉันคิดว่านายจะเดินมาไล่ตะเพิดฉันออกจากเกาะมากกว่า"

   "อยากทำอย่างนั้นอยู่" โทนี่เอ่ย ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ชายหาดที่ตนเคยนั่งก่อนหน้านี้ "แต่ตอนที่เอาผักชีกับผักกาดปั่นในเครื่องปั่นก็นึกอะไรบางอย่างออก จำได้ว่าวันนึงนายแอบมองก้นฉัน" กล่าวพลางหันไปหยักยิ้มให้ โอเค เขาไม่รู้หรอกว่าบาร์นส์มองหรือเปล่า แต่นี่คือการพนัน โทนี่พอจะมีความสงสัยบางประการอยู่ และเขาก็อยากทดสอบให้แน่ใจ

   แก้มของบาร์นส์ขึ้นสีน้อยๆ และอีกฝ่ายก็เกือบสำลักน้ำผัก

   โทนี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ในทันที

   "อ่ะๆ ไม่ต้องๆ ไม่ต้องพยายามแก้ตัว" เขายกนิ้วขึ้นเมื่ออีกฝ่ายพยายามจะพูด "ฉันพอมีทฤษฏีอยู่ว่านายอาจจะอย่างซั่มฉันขึ้นมา และก็เดาถูก"

   "ฉันไม่ได้..." บาร์นส์พยายาม แต่ก็หยุดกึกเมื่อโทนี่จุ๊ปากด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์กว่าเดิม จนสุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจ "...ฉัน... ฉันว่าฉันชอบนายตั้งแต่ตอนเจอตัวจริงครั้งแรก ตั้งแต่นายอยากตั๊นหน้าฉันที่สนามบิน"

   "อ่าหะ" โทนี่เอนหลัง รู้สึกใจเต้นผิดจังหวะไปนิดๆ ตอนแรกเขาก็ไม่ได้คาดหวังให้บาร์นส์สารภาพในทันที แต่ในเมื่ออีกฝ่ายพูดแล้วก็เลยตามเลยแล้วกัน "แล้วตอนนี้ล่ะ? ก้นฉันสวยใช่มะคุณบาร์นส์?" พูดพลางทำท่าเซ็กซี่แบบโอเวอร์

   "ไม่เชิง แต่ปากนายสวยกว่า" บาร์นส์หยักยิ้มตอบ "แล้วก็ฉันชื่อเจมส์"

   "อ่าว ไม่ใช่บัคกี้หรอกเหรอ" โทนี่ขมวดคิ้ว "เห็นใครต่อใครก็เรียกนายแบบนั้น"

   "อยากให้นายเรียกฉันว่าเจมส์มากกว่า" บาร์นส์ตอบ สายตาที่มองโทนี่เผยความจริงจังมากขึ้น "แล้วก็...เอาตรงๆฉันแปลกใจที่นายยังไม่ไล่ฉันออกจากเกาะ"

   "อ่าหะ" โทนี่กลอกตา ก่อนจะวางเหยือกลงแล้วเดินไปนั่งตุ้บลงตักอีกฝ่าย เล่นเอาบาร์นส์สะดุ้ง แต่ก็ไม่ได้ลุกไปไหน "มันน่าตลกนะ" มหาเศรษฐีกอดอก สายตามองออกไปยังวิวทะเล อดรู้สึกแก้มร้อนนิดๆตอนที่พูดไม่ได้ "นายฆ่าพ่อแม่ฉัน แต่ฉันกลับเคยคิดว่าถ้าได้จูบนายจะเป็นยังไง ถ้าได้รู้ความหมายของสายตาที่นายแอบมองฉันจะเป็นยังไง" ก่อนจะหันกลับมาหาบาร์นส์ "แต่ตอนนี้รู้แล้ว"

   "...?" บาร์นส์เอียงคอไปข้างหนึ่ง ส่วนโทนี่กลอกตา ก่อนจะก้มลงไปจูบอีกฝ่ายเบาๆที่ริมฝีปากแล้วผละออกมา ขำน้อยๆกับอาการตัวแข็งอยู่กับที่จากความตกใจของอีกฝ่าย

   "อะไร ฉันจูบแน่เหรอ?" โทนี่ถามพลางเอียงคอ "อย่าทำให้ฉันรู้สึกเสียความมั่นใจนะ ตั้งแต่น้ำผักแล้ว นายพูดอยู่ได้ว่ามันน่าขยะแขยง"

   "ฉันไม่เคยพูดว่ามันน่าขยะแขยง"

   "แต่สีหน้านายบอกงั้น" โทนี่หัวเราะ ลุกออกจากตักอีกฝ่าย ก่อนจะถูกบาร์นส์ดึงกลับมานั่งตักอีกครั้ง แขนอีกฝ่ายกอดรอบเอวเขา

   "ฉันกลัวนายจะเกลียด จะขยะแขยง" บาร์นส์พึมพำ ซุกหน้ากับบ่าโทนี่ "ขอโทษ"

   "เลิกขอโทษเถอะน่า" โทนี่หัวเราะ และครั้งนี้เขาหัวเราะเพราะอยากหัวเราะจริงๆ "ไปเล่นเรือใบกันมั้ย? อากาศกำลังดีเลย" ว่าพลางมองออกไปยังทะเลด้านนอก เลื่อนมือไปกุมมืออีกฝ่าย "ว่าไง...เจมส์?"

   "ตกลง"

  เจมส์ บูคาร์นาน "บัคกี้" บาร์นส์ พยักหน้าก่อนที่เขากับโทนี่จะลุกแล้วเดินไปยังท่าเรือริมชายหาด ไม่มีใครพูดถึงสถานะของพวกเขาในตอนนี้ แต่เขามีความหวังว่าเขาจะไม่ทำมันพัง

   โทนี่หันมาเรียกเมื่อเขาเดินช้าลง บาร์นส์ก็ได้แต่ยิ้มแล้วตะโกนท้าอีกฝ่ายแข่งวิ่งไปที่ชายหาด โทนี่มีรอยยิ้มบนใบหน้าตอนที่ตะโกนตกลงรับคำท้า และหลังจากวิ่งแข่งจนต่างฝ่ายต่างเกี่ยวกันล้มกลิ้งบนชายหาดแล้ว บาร์นส์ก็สัญญากับตัวเองว่าเขาจะไม่ทำให้โทนี่เสียใจอีก อยากให้ดวงตาของอีกฝ่ายมีแต่ประกายของความสุข ไม่ใช่ความเศร้าหมองจากอดีต

   ดวงตาของโทนี่ตอนนี้เต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลาย แต่เจมส์ยังเห็นประกายความสุขเล็กๆ นั่นคือความหวัง นั่นคือจุดเริ่มต้น และนั่นคือสิ่งที่เขาจะรักษาเอาไว้











THE END

ผลงานทั้งหมด ของ kamaleen

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

12 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 17:22
    ละมุนมากกก ดีต่อใจมาค่ะ เขิลลลล XD
    #12
    0
  2. #11 ผู้อวยสตีฟกับโทนี่สุดหัวใจ
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 20:59
    โอโหหหหหห แต่งแบบดีม๊ากกกก อยากให้ไรท์แต่งแบบนี้อีกกก เราชอบบัคกี้นิสัยแบบนี้ แลอ่อนโยนดีอ่าาา แบบบบ...ละมุนละไม >/////< ช๊อบบบบบบบบบ แล้วยิ่งแต่งคู่กับโทนี่ด้วย โอ้ยยยยย ฟินมากอ่ะ เหมือนโดนดูดเข้าไปในฟิค สมจริงมาก หวานอ่ะ งานดีอ่ะ # แต่งอีกน้าาาา พลีซซซซซ T//3//T
    #11
    0
  3. #10 เรือฮีโร่
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 12:08
    กรี้ดด ดีต่อใจม๊ากมาก

    นีีมันคือเรื่องจริงไม่ใช่ฟิคแล้ว อ่านแล้วอินได้ขนาดนี้ ฮืออ

    น่าร๊ากก ชอบอ่าาา T^T ชอบๆๆ
    #10
    0
  4. วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 10:06
    น่าร๊ากกกก อยากให้มีต่อจังค่ะ ;7;
    #9
    0
  5. วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 14:17
    โหวววววทำไมเพิ่งได้อ่าน ละมุนละไมอะไรขนาดนี้ ><
    #8
    0
  6. #7 sugarmale (@sugarmale) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 11:34
    ดีงามมมม ><
    #7
    0
  7. วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 02:45
    วร๊ายยย ดีมากค่ะคู่นี้ ฟินอย่างบอกไม่ถูก แงงง ;;///;;
    #6
    0
  8. #5 pierce
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 12:47
    กรี๊ดดดดดดดดด เชียร์คร๊าาาาาาา

    เรารักคู่นี้ละค่าาาา ฮือออออออ

    บัคกี้คนดี ออกจะดูเอ๋อๆและทื่อมะลื่อหน่อยๆเหมือนคนเครื่องรวน (ก็รวนจริงๆล่ะนะ) แต่น่ารัก และพยายามไม่ทำให้โทนี่ไม่สบายใจ น่ารักอ่าาาา
    #5
    0
  9. #4 fansarapao (@jooyesung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 11:46
    อร้ายยย ละมุนค้าาาา
    #4
    0
  10. วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 18:36
    อมกกกก เชียเจมส์ค่ะเชียเจมมมมมมส์ ลงรเือนี้เต็มตัวละค่ะ!! ชอบสไตล์มากค่ะ โทนี่โคตรยั่ว55555
    #3
    0
  11. #2 ALLEN
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 04:43
    โอยยยย เป็นฟิคwinterironที่ดีต่อใจมากๆน่ารักที่สุด จะมีโอกาสออกตอนต่อมั้ยคะ ชอบจังTvT
    #2
    0
  12. #1 hartner (@speler) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 00:14
    ลงเรือ stony ขึ้นฝั่ง เปลี่ยนท่ามากระโดดลง winteriron ด้วยความรวดเร็ว น่ารักมากอ่า สุดๆเลย อยากให้ต่อสุดๆๆเลยอ่า แบบเหมือนเป็นจุดเริ่มต้นความสุขเล็กๆจริงๆ
    #1
    0