อุบัติรัก ผ่ากาลเวลา

ตอนที่ 51 : เข้าหอ?(เฮ้อเวลาที่รอคอย)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,911
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    18 ม.ค. 52






               "เฟยจิ้ง....สั่งการลงไป...แม่ทัพเหอคิดก่อการกบฏและลอบปลงพระชนม์องค์หญิงซู่เฟิน ให้ประหารทุกคนในตระกูลให้สิ้นแม้แต่บ่าวไพร่หรือสัตว์เลี้ยงก็ห้ามยกเว้น ส่วนทหารที่ให้ความร่วมมือให้ส่งมันไปใช้แรงงานที่นอกด่านตลอดชีวิต ส่วนครอบครัวให้ละเว้นได้ที่เหลือให้ประหารให้หมด"


           ไท้สือไม่ต้องการให้แขนขาของเหอซีได้มีโอกาสส่งข่าว จึงคิดตัดไฟแต่ต้นลม ชายหนุ่มมองไปยังเสนาอำมาตที่ยืนแข็งเป็นรูปปั้นอยู่ในห้องโถง ก่อนที่จะออกคำสั่งที่สะเทือนประวัติศาสตร์ที่สุดเท่าที่แคว้นจ้าวเคยมีมา แม้แต่เหลียนเฟยที่นั่งอยู่ก็อดกลัวชายที่อยู่ตรงหน้ามิได้


          "ปิดประตู!.."

          เหล่าทหารต่างลนลานทำตามคำสั่งถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยเข้าใจนักก็ตาม


           "ฝ่าบาทจะทรงทำอะไรหรือพะย่ะค่ะ?"

         แม้แต่เฟยจิ้งเองยังอดสงสัยมิได้


           "ข้าไม่ต้องการให้ข่าวเรื่องที่ข้ากับป้าอ๋องซีเป่ยร่วมมือกันเล็ดรอดออกไปถึงหูของแคว้นเหยาน่ะสิ.....เพราะฉะนั้นพวกเจ้าจงฟัง!....ทหาร!...จงสังหารเหล่าเสนาอำมาตที่คิดช่วยเหลือเหอซีเมื่อครู่ให้หมด ห้ามไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว"


          นับเป็นเวลาอีกช่วงหนึ่งของประวัติศาสตร์ของแคว้นเจ้าที่มีการนองเลือดไม่น้อยไปกว่าคราที่ไท้สือยึดครองราชบัลลังค์ ห้องโถงซึ่งควรจะเป็นที่จัดงานมงคลกลับกลายเป็นลานประหารที่ทุกคนล้วนแต่ไม่มีวันลืมเลือนไปได้ แม้แต่ชางไห่ผู้ที่เป็นเจ้าบ่าวก็ยังร่วมลงมือในครั้งนี้ด้วย เลือดสีแดงเนืองนองเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าของเจ้าบ่าวแต่กลับไม่ได้ทำให้ทุกคนเปลี่ยนแปลงความจงรักภักดีไปได้แม้แต่น้อย เหล่าเสนาอำมาตกว่าสามสิบชีวิตต้องจบลงพร้อมทั้งปิดฉากความวุ่นวายของแคว้นจ้าวอย่างถาวร จากนี้ไปอำนาจและสิทธิขาดทั้งหมดจะมีแต่ป้าอ๋องพระองค์เดียวที่เป็นผู้ชี้ขาดเท่านั้น 

         เหลียนเฟยนั่งฟังเสียงร้องโหยหวนของเหล่าอำมาตที่หนีตายกันจ้าละหวัน เพียงไม่นานเสียงก็เงียบลงพร้อมกับศพมากมายที่กระจายอยู่ทั่วห้อง ป้าอ๋องแห่งเหลียนเฟยมองไท้สือที่นั่งอยู่บนบัลลังค์มังกรมองดูการสังหารหมู่อย่างสงบเงียบ แต่เขามั่นใจได้ว่าเขาเห็นไท้สือยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูแล้วช่างเหมือนกับปีศาจร้ายยามที่มันได้จัดการกับเหยื่ออันโอชะ ที่เท้าของไท้สือยังมีศพของอำมาตคนหนึ่งหวังร้องขอชีวิตนอนอยู่ แม้กระนั้นก็ไม่ได้ทำให้ชายผู้นั้นปรายตาลงมามองแม้แต่เพียงนิดเดียว แม้แต่ตัวเขาเองที่ขึ้นชื่อถึงความเด็ดขาดก็ยังไม่เคยคิดประหารเสนาอำมาตมากมายขนาดนี้ในคราวเดียวมาก่อน แสดงว่าไท้สือต้องมีความมั่นใจอย่างยิ่งว่าตนสามารถบัญชาการกองทัพเรือนแสนได้ด้วยกำลังของตนเพียงผู้เดียว โดยมีแม่ทัพเป็นเพียงผู้รับคำสั่งเท่านั้น 


        แต่เหนืออื่นใดเหลียนเฟยแน่ใจว่าที่ไท้สือมีความมั่นใจเป็นอย่างยิ่งในอำนาจของตนได้ถึงขนาดนี้ เป็นเพราะฮองเฮาผู้นั้น ผู้ที่อยู่เบื้องหลังแผนการทุกอย่างที่ทำให้เหอซีแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ต้องลงเอยเช่นนี้ ผู้ที่คิดแผนให้กองทัพแคว้นจ้าวชนะเหนือกองทัพแคว้นเหยาโดยง่ายดาย ผู้ที่ซึ่งสามารถล้มล้างวังหลังที่สืบทอดกันมาเนิ่นนานเพียงแค่รอยยิ้ม ผู้ที่ซึ่งค้นพบตาน้ำที่อยู่ใต้พื้นดินและทำให้แผ่นดินส่วนใหญ่ของแคว้นจ้าวไม่แห้งแล้งเช่นเดิม และเป็นผู้ที่ช่วยชีวิตของป้าอ๋องไว้ได้ด้วยปาฏิหารย์ของนาง แต่เหนืออื่นใดนางเป็นผู้ที่กุมเอาหัวใจของชายที่โหดเหี้ยมและเย็นชาที่สุดในแผ่นดินไว้ได้เพียงแค่สบตา เขาไม่สงสัยเลยว่าผู้ที่กุมอำนาจทุกอย่างในแคว้นจ้าวตัวจริงคือผู้ใด เพียงแต่ตอนนี้นางยังไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง ว่าตนเองได้กลายเป็นฮองเฮาที่มีอำนาจที่สุดใน 9 แคว้นไปแล้วอย่างที่ไม่มีใครสามารถเทียบได้.....

           ภายในห้องโถง...เหลือเพียงขุนนางอีกไม่กี่คนเท่านั้น นอกนั้นต้องจบชีวิตลงภายใต้คมดาบของหน่วยล่าสังหาร ไท้สือมองสิ่งที่เขาเพิ่งสั่งการลงไปด้วยสีหน้าที่ไม่บ่งบอกความรู้สึก 


          ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาจะขอรับเอาไว้เอง

         หากเขาต้องเป็นปีศาจ เขาก็จะทำให้นางเป็นเทพธิดา

 
          หากเขาจะต้องฆ่าคนจนแม่น้ำโลหิตไหลนองเขาก็จะทำเพื่อให้นางมีอำนาจที่ยิ่งใหญ่

          หากผู้คนจะเรียกเขาว่าทรราชเขาก็จะรับไว้ แต่จะไม่ยอมให้เกียรติของนางต้องแปดเปื้อน


           "พวกเจ้าทำความสะอาดที่นี่ซะ! จากนี้ไปห้ามแพร่งพรายเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นภายในห้องนี้ให้ใครฟัง! จงปล่อยข่าวออกไปว่าเหอซีเป็นผู้สังหารเสนาและอำมาตเหล่านี้ เจ้ากรมคลัง!"


         เฉินฟงที่ยืนตัวแข็งอยู่ถึงกับสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่ดังราวกับฟ้าผ่า


         "พะ...พะย่ะค่ะ!"


          "เจ้าจงแบ่งเงินจำนวนหนึ่งส่งไปให้ครอบครัวของเหล่าเสนาอำมาตที่ตายในวันนี้ บอกว่าเป็นเงินบำเน็จจากข้าเพื่อชดเชยที่พวกเขาทำงานมาด้วยความจงรักภักดี"


         ไท้สือยิ้มเย็นเมื่อพูดประโยคสุดท้าย

          ไม่นานห้องโถงที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดก็ถูกจัดใหม่ หากแต่สนามรบยังไม่สามารถขจัดกลิ่นคาวได้ ห้องโถงที่ถูกทำให้เป็นสนามรบใยเลยจะขจัดกลิ่นคาวได้เช่นกัน.....


          เสื้อของชางไห่แม้เป็นสีแดงก็ยังสามารถมองเห็นรอยเลือดเป็นวงใหญ่ หน้าต่างและประตูก็เต็มไปด้วยรอยเลือด ไท้สือสั่งให้คนย้ายห้องจัดเลี้ยงไปยังห้องที่จัดงานพิธีเมื่อตอนเช้าแทน เพราะหากใช้ห้องนี้เหล่าขุนนางที่เหลือคงจะไม่สามารถทนอยู่ได้อย่างแน่นอน 

        ไท้สือเดินไปตามระเบียงตรงไปยังห้องที่ซันนี่ใช้เป็นที่พักชั่วคราวเพื่อรอให้เขาจัดการเรื่องต่างๆให้เรียบร้อย ชายหนุ่มเดินผ่านทหารที่เขาส่งมาเพื่ออารักขาก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไปโดยไม่รั้งรอ แต่พอเปิดเข้าไปก็ต้องพบกับสิ่งที่เขาไม่คาดคิด

         "ทำไมพวกเจ้าเป็นเช่นนี้กัน?"

        ในห้องนั้นมีนางงามอยู่มากมาย แต่ไท้สือก็สามารถมองเห็นหญิงที่งามที่สุดในห้องได้เพียงแค่ปรายตามองแค่ครั้งเดียว หากแต่นางกลับไม่เหลียวแลเขาแม้แต่น้อยแต่กลับให้ความสนใจสิ่งอื่นมากกว่าตัวเขานั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการ เพียงแต่สิ่งนี้เขายกให้เป็นกรณีพิเศษ


        "ตายแล้ว!......ที่ร๊ากก.....มาทำไมไม่ให้ซุ่มให้เสียง"


          ของที่นางสนใจอยู่ก็คือขวดเหล้าใบเล็กๆ ที่เขารู้ว่ามันช่างแรงเหลือใจ ไม่รู้ว่าใครส่งให้นางกันหรือว่าเป็นนางกันแน่ที่หาเรื่อง

          "ซันนี่เจ้าทำไมถึงได้เมาแต่หัววันอย่างนี้?"

        ไท้สือมองกราดไปก็เห็นเจ้าสาวที่เมาจนพับไปแล้ว พร้อมทั้งซีซีและอ้ายหลินที่ดูเหมือนเมาอยู่ไม่น้อย มีแต่หลินอิงที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นั่งอยู่เพียงลำพัง แม้แต่นางในดวงใจของเขาก็เมาจนแทบจะพูดไม่รู้เรื่อง


          "โถ่!....อย่าทำเป็นงกไปหน่อยเลย เดี๋ยวก็มีกิ๊กเลยนะ! รู้จักป่าวกิ๊กน่ะ?"


           มีขาวนวลชี้หน้าไท้สือไปมาอย่างไม่ค่อยมั่นคงนัก ชายหนุ่มประคองร่างบางที่แทบจะล้มไว้ในอ้อมกอดก่อนที่จะหันไปถามคนที่ดูแล้วน่าจะเมาน้อยที่สุด....หลินอิง


          "นี่มันเกิดอะไรขึ้น? หลินอิง"


         หลินอิงเองแม้ไม่ได้เมาถึงขนาดซันนี่ แต่ก็มึนๆ อยู่บ้าง หากแต่ก็ยังสามารถตอบคำถามให้กับป้าอ๋องที่ตอนนี้กลายเป็นเสาให้ฮองเฮาเลื้อยพันเอาไว้เสียแล้ว

        "อภัยให้พวกหม่อมชั้นด้วยเพคะ ตอนที่ฝ่าบาทให้ฮองเฮาเสด็จออกมา พระนางก็เลยโมโหเลยสั่งให้หม่อมชั้นเอาเหล้าที่ดีที่สุดออกมาเลี้ยงพวกนางกัน ฮองเฮาทรงตรัสว่ากว่าพระองค์จะเสร็จธุระคงอีกนาน พวกเราก็เลยแข่งดวลเหล้ากันน่ะเพคะ ฮองเฮาทรงดื่มหนักกว่าผู้ใดก็เลย....."

       "แต่เจ้าดูไม่ค่อยเมาเท่าไหร่เลยนะ?"

         "หม่อมชั้นอยู่กับลูกน้องที่ค่ายโจรก็ชวนกันดื่มอยู่เป็นประจำ เหล้าแค่นี้ไม่สามารถทำอะไรหม่อมชั้นได้หรอกเพคะ"

          ไท้สือถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ที่แท้ก็เป็นเพราะแม่นกน้อยของเขานี่เอง...เขาน่าจะรู้ดีอยู่แล้วว่านางคงไม่ยอมรอเขาอยู่เฉยๆ อย่างแน่นอน แต่ก็ยังดีกว่านางดื้อรั้นที่จะอยู่ที่นั่น ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่กล้าสั่งฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยมเช่นนั้นต่อหน้านางเป็นแน่ ไท้สือเชยคางมนที่ซบอยู่กับอกของเขาขึ้นก่อนที่จะมองใบหน้าสวยหวานที่ตอนนี้งดงามขึ้นไปอีกเพราะเลือดที่สูบฉีดไปทั่วใบหน้าหวาน 

          นางจะรู้หรือไม่...ว่าตอนนี้นางเป็นผู้มีอำนาจที่สุดในแผ่นดินนี้มิใช่เขา

         
ไท้สืออุ้มซันนี่ออกไปจากห้องก่อนที่จะไปหยุดอยู่ตรงหน้าของเหลียนเฟย


           "คงต้องขออภัยต่อท่านด้วย ข้าคงไม่สะดวกที่จะอยู่ต่อ...ข้าจะให้คนนำทางท่านไปยังตำหนักหลวง ขอให้ท่านอยู่เป็นแขกของที่นี่เพื่อปรึกษาเรื่องต่างๆ กับข้าก่อนเถิดแล้วค่อยกลับ"


          เหลียนเฟยมองร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอด เขามองเห็นความอ่อนโยนอยู่ในกิริยาที่ไท้สือกำลังทำอยู่ เหลียนเฟยพยักหน้า....


         "ไม่ต้องกังวล...ข้าจะอยู่ที่นี่ซักพัก ยังไงก็ต้องรบกวนท่านด้วย"


          หลินอิงเดินหน้าแดงออกมาจากห้องแว่บหนึ่งที่เหลียนเฟยเห็นนางไท้สือมองเห็นประกายตาเต้นระริกไหวอยู่ในดวงตาของป้าอ๋องแห่งซีเป่ย ไท้สืออมยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะขอตัวแล้วเดินจากไป


         "พวกเจ้าไปดูฮูหยินของพวกเจ้าที่อยู่ในห้องเถอะ....พวกนางเมาพับกันไปหมดแล้ว"


          ระหว่างที่ผ่านชางไห่กับหลิวปังไท้สือจึงได้เล่าเรื่องที่เขาได้ยินมาจากหลินอิงอีกครั้ง ก่อนที่จะกำชับให้พาพวกนางไปพักผ่อน เฟยจิ้งอดเป็นห่วงซีซีไม่ได้จึงเร่งตามทั้งสองคนเข้าไปด้วย นับว่าคิดถูก เฟยจิ้งเห็นซีซีเมาพับอยู่ใกล้ๆ กับอ้ายหลิน ทั้งสามหนุ่มมองหน้ากันก่อนที่จะต่างคนต่างพาฮูหยินของตนกลับ

 
       เฟยจิ้งอุ้มซีซีมายังห้องรับรองหากแต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้เรียกหานางข้าหลวงเข้ามาช่วย สีหน้าเจ้าเล่ห์อันหาได้ยากยิ่งจากชายหนุ่มผู้นี้หากซีซีตื่นมาเห็นเข้าต้องไม่มีวันเชื่ออย่างแน่นอน(ติดมาจากยัยนางเอก) 

       ชายหนุ่มค่อยๆ ปลดเสื้อตัวสวยออกจากร่างบางอย่างระมัดระวัง 

        ในเมื่อตกลงกันดีๆ ไม่ได้ก็ต้องใช้วิธีนี้.....


      
ภายในห้องรับรองของจวนหลังใหม่ก็ดำเนินไปอย่างเงียบเชียบพร้อมกับหญิงสาวที่น่าสงสารที่ต้องตกเป็นเหยื่อแผนการของเฟยจิ้งอย่างซีซี พรุ่งนี้เมื่อตื่นขึ้นซีซีจะรับมืออย่างไรกับเรื่องนี้ก็สุดแต่ที่จะรู้ได้ เฟยจิ้งก้าวขึ้นไปบนฟูกนุ่มพร้อมกับรัดร่างบางที่เปลือยเปล่าของนางไว้อย่างแนบแน่น พร้อมกับข่มตาลงพยายามไม่สนใจเนื้อนุ่มที่แนบชิดเขาอยู่.........ไม่ช้าทั้งคู่ก็หายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอไปพร้อมๆ กัน

        
         ชางไห่ก้มลงมองเจ้าสาวที่เมาสลบไสลอยู่บนที่นอน ชายหนุ่มใช้นิ้วแข็งแรงปัดปอยผมที่หลดออกมาจากมวยผมให้กับผิงเอ๋อ ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในห้องหอ เพียงแต่เจ้าสาวที่ควรจะนั่งรอรับเจ้าบ่าวกลับนอนเมาหมดสติอยู่บนเตียงใหญ่แทน ชางไห่ปลดที่สวมหัวพร้อมทั้งชุดเจ้าสาวชั้นนอกออกจากร่างบางเพื่อคลายความอึดอัด ชายหนุ่มมองตัวเองที่เต็มไปด้วยเลือดก็ถอนใจ ก่อนที่จะเดินไปทางหลังฉากเพื่ออาบน้ำที่เขาให้สาวใช้ตักมาให้ เมื่อกล้ามเนื้อแข็งแรงได้สัมผัสกับน้ำอุ่นที่มีกลิ่นหอมโชยออกมาอ่อนๆ กล้ามเนื้อที่เกรงตัวอยู่เสมอก็ผ่อนคลายลง 


         ถึงแม้ว่าวันนี้เขาจะกลายเป็นเจ้าบ่าวที่น่าสงสารเป็นที่สุดเพราะเจ้าสาวกลับเมาหลับไปเสียแล้ว แต่ในทางความจงรักภักดีก็อดยินดีมิได้ที่วันนี้สามารถขจัดโจรกบฏเช่นเหอซีและผู้สมรู้ร่วมคิดไปได้ ชายหนุ่มก้าวขึ้นเตียงหลังใหญ่โดยสวมแค่เสื้อคลุมเพียงตัวเดียว ร่างแข็งแรงที่เต็มไปด้วยบาดแผลทั้งเก่าใหม่ทอดตัวลงนอนเคียงข้างฮูหยินหมาดๆ ของเขา ชางไห่มองริมฝีปากจิ้มลิ้มที่อยู่ตรงหน้าชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วไล้ไปมาด้วยใจร้อนรุ่ม แต่เขาจะทำอะไรได้ในเมื่อนางไม่รู้สึกตัวเช่นนี้ แต่เอาเถอะ วันนี้เขาจะขอเพียงได้ชิมสักเล็กน้อย แต่พรุ่งนี้....พรุ่งนี้ เขาสาบานกับตัวเองไว้ในใจก่อนที่จะจุมพิตริมฝีปากบางอย่างรวดเร็วแล้วพยายามข่มใจให้หลับไปพร้อมกับนาง...........


           ไท้สือรีบเร่งเดินอย่างฉับไว เป็นเพราะร่างในอ้อมแขนที่ตอนนี้เมามายเสียจนไม่อยู่สุข ชายหนุ่มพาซันนี่มาถึงวังหลวงด้วยความลำบาก ตลอดทางที่เขาควบม้ามานั้นแทบจะคลั่งตายเสียหลายหน ในเมื่อร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่นในอ้อมแขนกลับซุกซนอย่างไม่น่าเชื่อ ระหว่างที่เขากำลังควบม้าอยู่นั้น อยู่ดีๆ นางก็ใช้แขนเรียวขาวของนางโน้มคอเขาเข้าไปใกล้ๆ ก่อนที่จะกระซิบให้เขาแทบจะคลั่งตายว่า 

          "ข้าอยากกัดท่านจังเลย...คืนนี้อยู่กับข้านะ!"


          เพียงแค่คำพูดประโยคนี้ไท้สือกล้าสาบานเลยว่าต่อให้มีกองทัพนับแสน ก็หยุดยั้งไม่ให้เขากลับห้องบรรทมไม่ได้ ชายหนุ่มเกื่อบจะใจร้อนลงแวะระหว่างทางเสียหลายครั้ง แต่ก็ต้องจำใจเพื่อเกียรติของนาง ทำให้ไท้สือในยามนี้ไม่มีผู้ได้กล้าเข้าใกล้สีหน้าของชายหนุ่มบ่งบอกได้เป็นอย่างดี ว่าใครบังอาจมาขัดขวางในตอนนี้คงไม่แคล้วเหมือนกับวิ่งเอาศรีษะไปรับดาบของชายหนุ่มเป็นแน่....

          "อื้ม...ที่ไหนอ่ะ? ทำไม..มันถึงได้ดูคุ้นๆ จัง?"


           ไท้สือใช้เท้าเตะประตูเข้าไปก่อนที่จะเดินดุ่มๆ เข้าไปยังเตียงกว้างที่มีหมอนหนานุ่มวางอยู่หลายใบ เหล่านางข้าหลวงที่ถือตะเกียงไม่สามารถเดินตามมาให้แสงสว่างแก่ป้าอ๋องได้ทัน เพราะไท้สือเดินมาราวกับวิ่ง ดังนั้นพวกนางจึงได้มีโอกาศแค่เพียงติดตามมาเพื่อปิดประตูเพียงเท่านั้น ก่อนที่จะยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง แต่นางข้าหลวงทั้งสองคนก็ยิ้มให้แก่กันก่อนที่จะหน้าแดงทั้งคู่ เพราะอดคิดซุกซนตามประสาสาวรุ่นไม่ได้ว่าคืนนี้ฮองเฮาคงต้องรับศึกหนักจากป้าอ๋องเป็นแน่..ดูอย่างคราวก่อนสิ ป้าอ๋องไม่ทรงยอมปล่อยให้ฮองเฮาออกมาข้างนอกเสียหลายวัน แถมทำให้นางข้าหลวงที่เฝ้าอยู่หน้าห้องยามค่ำคืน ต้องกลับไปนอนเพ้ออยู่ตั้งหลายวันเพราะพวกนางได้ยินแต่เสียงครวญครางอย่างมีความสุขของทั้งสองพระองค์ดังออกมาจนถึงด้านนอก......


            "ที่นี่ก็คือห้องบรรทมของเจ้ากับข้าอย่างไรเล่า!"


            ไท้สือค่อยๆ วางร่างบางลงบนเตียงกว้างก่อนที่จะนั่งลงข้างๆ 

             "หืม...ถึงห้องนอนแล้วเหรอ?....อ้าวแล้วทำไมท่านไม่ยอมนอนล่ะ?"


            ซันนี่ตบลงบนที่นอนข้างๆ เพื่อเชิญชวน ตอนนี้เหล้าได้เปลี่ยนนิสัยนางไปเป็นอีกคนเสียแล้ว ไท้สือคิดอย่างกระหยิ่มในใจ ถึงแม้ว่าเขาจะชอบที่นางเมาแล้วตามใจเขา แต่ชายหนุ่มก็เป็นห่วงว่านางจะป่วยเพราะเหล้ามากกว่าตลอดเวลาเขาจึงไม่ยอมให้นางดื่ม แต่วันนี้นางกลับรนหาทีเสียเอง


            "โถๆ...นอนไม่หลับใช่ม้า มามะเดี๋ยวซันนี่จะกล่อมให้น้า"


             ซันนี่ไม่ฟังเสียงกลับฉุดร่างของไท้สือให้ล้มลงไปบนที่นอน โดยทีชายหนุ่มหาได้ขัดขืนแม้แต่น้อย (เฮียไท้อย่าให้ท่ากันน้า)

            "แหมๆ ให้ท่าอย่างนี้ถ้าไม่กินซะก็เสียชื่อซันนี่หมดน่ะสิ หึหึ...."


             แม่นกน้อยของข้า เจ้าเป็นคนพูดเองนะ พรุ่งนี้เจ้าจะมาโกรธข้าไม่ได้......


             ซันนี่ค่อยๆ คืบคลานไปบนตัวของไท้สือ เนื่องจากส่วนสูงและรูปร่างที่แตกต่างกันมาก ทำให้ซันเหมือนอยู่บนเตียงอีกชั้น...เพียงแต่เป็นเตียงที่มีชีวิต


             "อยู่นิ่งๆ น้า เดี๋ยวหนูซันจะกล่อมให้หลับเอง"

            ซันนี่ใช้สายตาหวานมองไท้สืออย่างเชิญชวน เรียกได้ว่าถ้าไม่เมาเขาคงไม่ได้เห็นสายตาเช่นนี้จากนางเป็นแน่ ไท้สือใช้มือลูบไล้ท่อนแขนขาวที่อยู่ใกล้ๆ หากแต่ฝ่ามือนุ่มกลับรั้งเขาเอาไว้


          "ข้าว่าเจ้านอนเสียดีกว่า เจ้าเมามากแล้วนะ พรุ่งนี้ยังมีเรื่องที่ต้องทำอีกมากมาย"


           ไท้สือแกล้งพูดเพื่อป้องกันการเปลี่ยนใจที่อาจเกิดขึ้นได้ หากแต่เมื่อเห็นสีหน้าอันดื้อรั้นของนาง หัวใจของชายหนุ่มก็แทบจะโห่ร้องด้วยความยินดี เจ้าจะโทษข้าไม่ได้แล้วนะ...หึๆๆๆ


           "ไม่อ่ะ...ก็ข้าบอกท่านแล้วไง ว่าข้าจะกินท่านคืนนี้ แล้วท่านล่ะจะยอมให้ข้ากินหรือเปล่า?"


           ทั้งรอยยิ้มยั่วเย้าและมือบางที่ลูบไล้เข้าไปในสาปเสื้อ ยิ่งทำให้ไฟอารมณ์ของป้าอ๋องหนุ่มยิ่งปะทุขึ้น เพียงแต่เขานึกครึ้มต้องการที่จะให้นางเป็นคนคุมเกมก็เท่านั้น ไม่อย่างนั้นมีหรือ นกน้อยที่แสนหวานตัวนี้จะรอดพ้นมือของเขาไปได้


          "แล้วแต่เจ้าสิ...ข้าเป็นของเจ้าทั้งตัว...แม้แต่หัวใจก็ด้วย เจ้าอยากจะกินตรงไหนก็แล้วแต่เจ้า"

         ไท้สือขบกรามแน่ ริมฝีปากของนางช่างร้ายกาจนัก เมื่อเขาพูดจบ นางใช้มืออันนุ่มนิ่มของนางปลดผ้าคาดเอวเขาออก จนตัวเสื้อคลายออก จากนั้นก็ใช้ฝ่ามือแหวกรอยผ่าของเสื้อระหว่างที่มือของนางลูบไล้เขา นางก็ใช้ริมฝีปากเล็กๆ ของนางจุมพิตเขาไปด้วย ไท้สืออดกลั้นอารมณ์เสน่ห์หาเอาไว้จนมือแข็งแรงจิกลงไปบนทีนอน ร่างสูงถูกปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกไปชิ้นแล้วชิ้นเล่า 


         เมื่อไท้สือเปลือยเปล่า ซันนี่กลับยังอยู่ในชุดที่เธอใส่ไปงานอย่างครบถ้วน หญิงสาวมองผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีด้วยสายตาที่ชื่นชม ถึงแม้ว่าสายตาและสมองจะพร่าเลือนไปเพราะฤทธิ์เหล้า แต่มือบางกลับรู้สึกอยากแตะต้องร่างแข็งแรงราวกับรูปสลักทองแดงตรงหน้า ถึงแม้ว่าจะเคยเห็นร่างกายนี้มาแล้วหลายครั้ง แต่เธอก็ไม่เคยได้มีเวลาสำรวจอย่างแจ่มชัดทุกซอกทุกมุมขนาดนี้มาก่อน...


         จิตสำนึกของซันนี่บอกกับตัวเองว่า นี่คือชายที่เธอรัก และเขาก็จัดได้ว่าเป็นชายที่รูปงามที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา มือยาวเรียวขาวสล่างแตะไปยังแผ่นอกแกร่งซันนี่รู้สึกได้ว่าชายหนุ่มสะดุ้งกับสัมผัสเบาๆ ของเธอ

         อา...ที่รัก ซันนี่เจ้ากำลังจะใช้สายตาของเจ้าฆ่าข้าหรือไร? กายของข้าตอนนี้ร้อนรุ่มจนแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ อยู่แล้ว

         "ไท้สือ...ท่านนี่เป็นชายที่รูปงามจริงๆ นะ"

          "เจ้าก็เป็นหญิงที่งดงามที่สุดในสายตาของข้า"

         สองความรู้สึกได้ถูกประสานให้เป็นหนึ่งเดียว ซันนี่ค่อยๆ ปลดสายรัดตัวเสื้อของเธอออก จนกระทั่งเอี๊ยมที่ปกปิดร่างกายงามชิ้นสุดท้ายได้หลุดออกไปจากตัว


         http://my.dek-d.com/kako2525/diary/?day=2009-01-18
        

           ซันนี่หลับไปตั้งแต่ไท้สือถอนตัวออกจากตัวเธอ ดังนั้นเธอจึงไม่ได้รู้ว่าหลังจากนั้น ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นจากที่นอน แล้วกลับมาพร้อมกับผ้าเช็ดตัวและอ่างน้ำเพื่อนำมาทำความสะอาดตัวเธอ ก่อนที่จะสวมเสื้อคลุมให้แล้วรีบไปจัดการตนเองอย่างเร่งรีบก่อนที่จะกลับมานอนอยู่เคียงข้างเธออีกครั้ง คืนนั้นซันนี่ฝันว่าเธอได้ยินเสียงกระซิบที่ข้างหูเบาๆ ว่า

       "หลับฝันดีนะที่รัก!ดวงใจข้า...ข้าจะอยู่กับเจ้าเสมอ"


          อันที่จริงซันนี่ไม่ได้ฝันไป ไท้สือได้กล่าวประโยคนี้ก่อนที่จะหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย หากแต่พอรุ่งเช้าเขาอาจจะต้องตอบคำถามอีกมากมายให้กับนาน เพียงแต่ตอนนี้เขาขอนอนพักเอาแรงเสียก่อน...แล้วพรุ่งนี้ข้ายินดีจะให้เจ้าลงโทษข้า...ยอดรัก!

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------       
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

4,581 ความคิดเห็น

  1. #3078 kaokorn (@kaokorn) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2551 / 15:58
    Happy New Year 2009 & always
    #3078
    0
  2. #3077 Nin_norN (@Nin_norN) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2551 / 00:14
    หนุกมากๆ รีบๆอัพนะค่ะ
    #3077
    0
  3. #3076 สาวลูก2 (@sangrawee) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2551 / 22:11
    ยังไม่หายคิดถึงเลย
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #3076
    0
  4. #3075 padeedee (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2551 / 21:32
    happy new year ขอให้คนเขียนมีความสุขมากๆ เช่นกันค่ะ
    #3075
    0
  5. #3074 gobkobgob (@gobkob) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2551 / 22:17
    ซันนี่ ทำให้ใครต่อใครวุ้นวายกันนะ  น่ารักจังเลย  ไม่ได้เข้ามาหลายวัน  ลบออกไปมากเลยนะ  เริ่มลบตั้งแต่เมื่อไหร่นะ
    เสียดายว่าจะมาอ่านอีกรอบหนึ่งกลายเป็นไม่ได้อ่านทวนอีกเลย  เสียดายจัง  แต่จะติดตามต่อไปนะ  กู๊ดไนท์
    #3074
    0
  6. #3073 -3- Konni Shiwa ^0^ (@Konnishiwa_U) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2551 / 16:50
    555+ นางสนมไม่ได้ตายซักหน่อย ฮองเฮาไม่ปล่อยให้ตายง่ายๆร๊อก
    #3073
    0
  7. #3072 เปียริน (@annje) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2551 / 17:58
    ทำไมอัพน้อยจัง
    #3072
    0
  8. #3071 Dark oOf Light (@mayony00) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2551 / 15:49

    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก
    มาอัพไวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆน้าคร้า
    งิงิงิงิงิงิงิ
    จารอน้าสคร้าพี่เกดสุดสวย
    งิงิงิงิงิงิ>_<

    #3071
    0
  9. #3070 fiberhaha (@fiberhaha) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2551 / 12:59
    ก่อกำเนิดคู่ใหม่อีกคู่หรือเปล่านะ
    #3070
    0
  10. #3069 taznija (@taznija) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2551 / 01:31
    มาต่อไวๆนะน้องเกด
    #3069
    0
  11. #3068 mini (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2551 / 22:20
    upๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #3068
    0
  12. #3067 pamula (@pamula) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2551 / 16:44

    อิอิ  มาอัพไว้ๆน้าทางๆจะมีคู่รักเพิ่มอีกคู่แล้วอ่ะหุหุ

    เราเปนกำลังใจหั้ยน้า

    #3067
    0
  13. #3066 มันแกว (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2551 / 10:40
    ฮะ ฮะ มีให้ลุ้นอีกคู่ซะแล้ว เหอ เหอ
    #3066
    0
  14. #3065 หมู _ น้อยจ้า ^0^ (@U_nongnu) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2551 / 10:09


    กะลังหนุกเยยอ่

    มาอัพต่อเร็วๆๆ++นะ

    พี่เกด

    #3065
    0
  15. #3064 mind (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2551 / 23:59
    คืนนี้ไม่อัพแล้วเหรอค่ะ



    อยากอ่านต่อจัง
    #3064
    0
  16. #3063 nidka (@nidka) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2551 / 22:45
    ค้างอ่ะ พี่เกดรีบอัพด่วน
    #3063
    0
  17. #3062 sarorina (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2551 / 22:29
    ค้างสุดๆ

    รีบอัพนะค้าาาาาาาาาาา
    #3062
    0
  18. #3061 หยดติ๋ง (@k_noon) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2551 / 22:03
    สงสัยมีอีกคู่แน่ๆๆ เพิ่งรู้เจ๊เกดชอบจับคู่ให้คนอื่น (เลยลืมหาให้ตัวเอง..งิงิ) เค้าล้อเล่นนะตัวเอง
    #3061
    0
  19. #3060 พลอยใส (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2551 / 20:54
    สงสัยหลินอิงจะติดนิสัยแกล้งคนจากฮองเฮาซันนี่แน่ๆ
    #3060
    0
  20. #3059 kanangr (@kanangr) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2551 / 11:19

    ตอนแรกนึกว่าป้าอ๋องเหลียนเฟยจะก่อศึกชิงนาง (ซันนี่ตัวยุ่ง) ซะแล้ว โชคดีไปนะจ้ะที่ไม่คิดสั้นทำอย่างนั้น แต่อาจเป็นหนีเสือปะจรเข้ก็ได้นะ เพราะดูเหมือนคนรอบๆตัวฮองเฮาซันนี่จะติดนิสัยขี้แกล้งกันไปหมดซะแล้ว

    #3059
    0
  21. #3058 หมู _ น้อยจ้า ^0^ (@U_nongnu) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2551 / 10:58

    ซีซี

    หายไปไหนอ่ะ  พี่เกด

    #3058
    0
  22. #3057 kanyanee (@kanyanee) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2551 / 09:52

    น้องเกดได้รับหนังส์อแล้วจ้า


    ยังมีหลินอิงอีกคน  ยังบ่มิคู่  แล้วจะโดนซันนี่จับคู่ให้กับเหลียนเฟยรึเปล่าเนี่ย

    #3057
    0
  23. #3056 fiberhaha (@fiberhaha) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2551 / 04:00
    หลินอิงมาแล้ว แล้วซีซีไปไหนซะละพี่เกด

    ส่วนวันเล่มเกมส์เศร้าใจมากเลย

    มันตรงกับวันสอบพอดีเลย
    #3056
    0