อุบัติรัก ผ่ากาลเวลา

ตอนที่ 50 : วันแห่งการตัดสิน.....3(ตอนจบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    15 ม.ค. 52





        เหล่าเสนาเห็นเหอซีที่ถูกจับมัดอยู่ก็ตื่นตระหนก มองหน้ากันไปมาก่อนที่จะมีผู้กล้าก้าวออกมาเพื่อถามเรื่องที่เกิดขึ้น


       "ฝ่าบาท...เอ่อ..ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพทำอะไรผิดถึงได้ถูกจับมัดเช่นนี้"


       ไท้สือไม่ตอบ เขาเดินไปยังเก้าอี้ที่ถูกเตรียมเอาไว้บนสุด พร้อมทั้งดึงซันนี่ให้ตามไปด้วย 


        "ข้าแค่มีเรื่องอยากจะคุยกับท่านแม่ทัพเล็กน้อย แต่ไม่นึกว่าท่านแม่ทัพจะปฏิเสธคำเชิญของข้า จนถึงขนาดให้ทหารโจมตีผู้ที่ข้าให้เชิญราชโองการไปตามมาเข้าเฝ้า พวกท่านคิดเห็นเช่นไรกับเรื่องนี้?"


         อำมาตท่านคนหนึ่งซึ่งเคยถวายการรับใช้ตั้งแต่รัชการก่อนก้าวออกมา ก่อนที่จะพูดในสิ่งที่ไท้สือคาดการเอาไว้ล่วงหน้า


         "ฝ่าบาท....กระหม่อมว่าท่านแม่ทัพคงไม่ได้ตั้งใจที่จะขัดราชโองการ ขอได้โปรดพิจารณาด้วย"

        อำมาตอีกหลายคนก้าวเข้ามาสนับสนุนคำพูดของอำมาตคนแรก

       "ขอได้ทรงโปรดละเว้นด้วย"

 
         เหลียนเฟยนั่งอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง ชายหนุ่มไม่อยากเข้าไปก้าวก่ายเรื่องภายในของแคว้นจ้าวจึงได้แต่นั่งดูเหตุการณ์อย่างเงียบๆ


        "พวกท่านคิดว่าข้าควรจะละเว้นคนที่ขัดราชโองการของข้าอย่างนั้นหรือ?"


          ไม่ต้องเป็นคนสนิทก็พอจะรู้ว่าตอนนี้ไท้สือกำลังโกรธถึงขีดสุด ซันนี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ยังอดหนาวๆ ร้อนๆ แทนพวกที่กำลังจะถูกเล่นงานอีกไม่ช้านี้ไม่ได้


          ร่างบางแอบมองชายผู้ซึ่งเป็นสามีอย่างหวาดๆ เธอไม่เคยเห็นไท้สือโกรธขนาดนี้มาก่อน นับว่าพวกขุนนางพวกนี้เก่งในเรื่องการทำให้ผู้คนโมโหยิ่งนัก เพียงแต่ว่าความโกรธนี้อาจทำให้ทุกคนในที่นี้ชะตาขาดได้อย่างไม่รู้ตัว


         "ฝ่าบาท....ท่านแม่ทัพเองก็ทำความดีความชอบมามากมาย ขอได้ทรงโปรดเห็นแก่ความดีแต่หนหลัง ทรงไว้ชีวิตแม่ทัพเหอซักครั้งเถอะพะย่ะค่ะ"


          ไท้สือไม่ตอบได้แต่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย ซึ่งมีแต่คนสนิทเท่านั้นที่รู้ว่าอาการเช่นนี้คือความพิโรธที่ใกล้จะระเบิดเต็มที


           "งั้นก็ดี....ข้าเห็นว่าท่านแม่ทัพไม่ควรถูกลงโทษเช่นนี้ ในเมื่อพวกท่านเห็นว่าสิ่งที่ข้าทำนั้นดูไม่เหมาะสม งั้นข้าก็ควรทำในสิ่งที่เหมาะสม....ทหาร!.....จับเหล่าอัมมาตพวกนี้เอาไว้"


        สิ้นราชโองการเหล่าทหารที่รอรับคำสั่งอยู่ก็กรูกันเข้าไปจับตัวเหล่าเสนาอัมมาตที่ออกหน้าแทนเหอซีเมื่อครู่ ทำให้เสียงอื้ออึงด้วยความตกใจและคาดไม่ถึงดังไปทั่ว


         "ฝ่าบาท...พระองค์...ทำไมถึงได้ทำเช่นนี้กับพวกกระหม่อม"


        "แผ่นดินนี้เป็นของข้า....พวกเจ้าก็เป็นขุนนางของข้า แต่พวกเจ้ากลับกล้าที่จะปกป้องคนที่ขัดราชโองการของข้า...เจ้าว่าข้าควรจะทำเช่นไรกับพวกเจ้าดี"


         น้ำเสียงเย็นที่แฝงแววคุกคามอย่างเห็นได้ชัด เหล่าเสนาที่ถูกจับต่างคุกเข่าร้องขอชีวิต เมื่อเห็นว่าป้าอ๋องคงไม่ยอมไว้ชีวิตตนแน่แล้ว ก็หันไปร้องขอชีวิตกับฮองเฮาที่ได้ชื่อว่ามีเมตตากับทุกคนอย่างซันนี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ


          "ฮองเฮา...ขอได้ทรงโปรดทูลขอพระราชทานอภัยให้กับพวกกระหม่อมด้วยเถิดพะย่ะค่ะ ในใต้หล้านี้คงมีแต่พระองค์เท่านั้นที่ทำได้ ได้โปรดเถอะพะย่ะค่ะ"


         คราวนี้คนทั้งห้องต่างจ้องมามายังฮองเฮาผู้สูงศักดิ์ที่สุดในแผ่นดิน ซันนี่มองหน้าทุกคนด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ทำไมเรื่องทั้งหมดถึงได้มาตกอยู่ที่เธอได้ก็ไม่รู้สิเนี่ย แล้วลุงๆ ทั้งหลายจะมาขอร้องอะไรกันตอนนี้นะ!...เฮ้อแล้วจะทำยังไงกันดีล่ะเนี่ย?



          ซันนี่กำลังกลุ้มใจกับงานที่เข้ามาอย่างกระทันหัน แล้วจะทำยังไงดีน้า....ถ้าช่วยพวกลุงๆ (ซึ่งก็ค่อนข้างแน่ใจว่าช่วยได้)ก็จะทำให้อำนาจของไท้สือต้องสั่นคลอน ถ้าไม่ช่วยสงสัยว่าพวกลุงๆ นี่คงชะตาขาดแน่นอน แต่ซันนี่ก็ไม่อยากจะก้าวก่ายเรื่องของราชสำนักมากไปกว่านี้(เพิ่งคิดได้เหรอยะ) เพราะยังไงเธอก็ยังเป็นคนที่มาจากโลกอื่น ถ้าเธอไม่มาเจอกับคนดีๆ อย่างพ่อแม่บุญธรรมเธอคงไม่มีทางมีวันนี้แน่ๆ เพราะโลกที่เธอหลุดเข้ามาอยู่ล้วนแต่มีอันตรายทุกย่างก้าว


          "ข้าคงช่วยอะไรพวกท่านไม่ได้ สิ่งใดที่เป็นราชโองการของป้าอ๋องล้วนแต่เป็นเด็ดขาด ไม่ว่าพระองค์จะตัดสินพระทัยเช่นไร ข้าก็ยินดีที่จะตอบรับพระประสงค์"(ยกเว้นตอนที่ไม่อยากทำนะ)


         พวกผู้เฒ่าหน้าซีดคุกเข่าลงโดยพร้อมเพรียงกัน ไท้สือยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูแล้วน่าขนลุกเป็นที่สุด(ในความคิดของซันนี่คิดว่าเจ้าเล่ห์มากกว่าน่ากลัว)


        "พวกเจ้าคิดว่านางจะช่วยพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ ข้าจะบอกอะไรให้ นางเป็นคนวางแผนเรื่องทั้งหมดนี้ด้วยซ้ำ!เจ้าพวกโง่งมทั้งหลาย คิดเป็นศัตรูกับข้าอย่างนั้นหรือ! พวกเจ้ารนหาที่ตายเสียแล้ว"


         อ้าวงานเข้าเลยทีนี้ อีตาไท้สือหนุ่มเซ็กซ์ซี่ของเธอกลับโยนอุนจิก้อนเบ้อเริ่มใส่เธอซะแล้ว ซันนี่แอบปากเหงื่อเล็กน้อยโดยที่ไม่ให้คนอื่นเห็น 


         เหล่าเสนาทั้งหลายต่างทึ่งในพระปรีชาของฮองเฮามากขึ้นไปอีก ไท้สือเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจากพื้นยกสูงที่เป็นที่นั่งของเขา ชายหนุ่มตั้งใจที่จะทำให้นางเป็นฮองเฮาที่มีอำนาจที่สุดเท่าที่ประวัติศาสตร์ของทุกแคว้นเคยมีมาเลยทีเดียว...เผื่อว่าวันใดวันหนึ่ง....นางอาจจะต้องต่อสู้เพียงลำพังโดยไม่มีเขาอยู่เคียงข้าง....


        ไท้สือหวังให้ซันนี่สามารถครองแคว้นเจ้าได้โดยไม่ต้องกังวลดังเช่นเขา ชายหนุ่มกังวลว่าหากมีศึกใหญ่ที่เขาจะต้องออกรบหากเขาไม่สามารถที่จะมีชีวิตรอดกลับมา นางจะสามารถครองราชต่อไปได้โดยที่ไม่จำเป็นต้องพึงพาใคร เพื่อนางแล้วเขาสามารถที่จะแลกชีวิตให้กับสิ่งที่จะทำให้นางต้องกังวลใจเสียด้วยซ้ำ ดังเช่นเสี้ยนหนามพวกนี้เขาจะต้องริดรอนมันให้หายไป ก่อนที่มันจะหันมาทิ่มตำนางตอนที่เขาไม่อยู่ เขายินดีที่จะเป็นทรราชให้ผู้คนสาปแช่ง....แต่จะไม่ยอมให้ผู้ใดมาทำร้ายนางได้


         "ซันนี่เจ้าเข้าไปพักด้านในกับเจ้าสาวก่อนไป"


          ไท้สือพูดกับเธอแต่ดวงตานี่สิมันบอกกับเธอว่าไม่ให้เธอปฏิเสธด้วยซ้ำ ซันนี่ค่อยๆ ลุกขึ้นก่อนที่จะเดินนำผิงเอ๋อไปยังห้องด้านหลังซันนี่ไม่รู้เลยว่าหลังจากนั้นได้เกิดเรื่องที่จะต้องจดบันทึกเอาไว้บนหน้าประวัติศาสตร์ของแคว้นเจ้าไปตลอดกาลหลังจากที่เธอออกมาจากห้องนั้นไม่นานนัก


        ไท้สือเมื่อเห็นซันนี่ออกไปจากห้องแล้วก็สั่งให้ทหารติดตามไปเฝ้านางที่หน้าห้องกลุ่มใหญ่ อย่างน้อยคงสามารถถ่วงเวลานางได้สักครู่ก่อนที่เขาจะทำเรื่องต่างๆ ให้เสร็จสิ้นไป


        "หึหึ...เป็นอย่างไรเล่าแม่ทัพเหอ ข้าคงไม่ได้ทำให้ท่านต้องเคืองใจกระมัง?"

        เสียงหัวเราะของไท้สือบาดใจแม่ทัพใหญ่อย่างเหอซียิ่งนัก เขาจำน้ำเสียงนี้ได้ ตอนที่ไท้สือสั่งประหารฮองเฮาเขาก็อยู่ด้วย แต่เป็นอยู่ที่หน้าประตูพร้อมทั้งเหล่าทหารที่ถูกกั้นเอาไว้จากหน่วยล่าสังหารเพียงแค่หยิบมือ เหอซีได้ประจักษ์ถึงแสนยานุภาพของหน่วยนี้ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขาจึงได้แต่ทำการอย่างเงียบเชียบมาโดยตลอด หากแต่ตัวหมากกลับเปลี่ยนไป ตั้งแต่ไท้สือได้นำพาหญิงสาวหน้าตางดงามมาจากชายแดน เขากลับรู้สึกได้ถึงอันตรายที่ก้าวเข้ามาถึงเขาอย่างรวดเร็ว


          "ฝ่าบาททรงเป็นเจ้าแผ่นดิน กระหม่อมเป็นเพียงข้ารองบาทไม่ว่าพระองค์จะทรงทำเช่นไรกับกระหม่อมก็ย่อมได้พะย่ะค่ะ"


         "หึ...ช่างดูเป็นคำพูดที่ดูภักดีเหลือเกินนะท่านแม่ทัพใหญ่ของข้า แล้วที่ท่านส่งคนมาลอบสังหารข้าหลายครั้งหลายครานั่นคือสิ่งที่เรียกว่าความจงรักภักดีที่ท่านควรมีให้ข้าหรือเปล่าล่ะ?"


         
          "ฝ่าบาททรงเชื่อผู้ที่คิดใส่ร้ายกระหม่อมได้เช่นไรกัน กระหม่อมเป็นขุนนางที่จงรักภักดีตั้งแต่แผ่นดินก่อน พระองค์อย่างทรงหลงเชื่อผู้ที่คิดใส่ร้ายขุนนางตกฉินอย่างกระหม่อมเลยพะย่ะค่ะ"


        เหอซีหันไปหาเหล่าเสนาและท่านเจ้ากรมทั้งหลายที่อยู่ในที่นั้น ก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูแล้วน่าเวทนายิ่งนัก


        "ดูเอาเถิด พวกท่านทั้งหลาย ข้าสู้อุตส่าห์ทำดีรับใช้ฝ่าบาทมาจนชั่วชีวิต ตระกูลของข้าหลังเลือดไปมากมายเพียงไร เพียงแค่มีคนอิจฉาริษยาข้า จนถึงกับทูลความเท็จแก่ฝ่าบาท พระองค์ก็ทรงหลงเชื่อเสียแล้ว พวกท่านจงให้ความเป็นธรรมแก่ข้าด้วย"


          เหล่าเสนาบางคนเคยได้รับการช่วยเหลือและอาศัยผลประโยชน์กับแม่ทัพเหอมานานก็กังวลว่าหากแม่ทัพเหอหมดอำนาจไปตนเองก็จะไร้คนคุ้มภัย จึงมีเหล่าเสนาและเจ้ากรมเกือบครึ่งคุกเข่าลงอย่างพร้อมเพรียง จะมีก็แต่เพียงไม่กี่คนที่เคยโดนแม่ทัพเหอกดขี่เท่านั้นที่ไม่ทำอะไรเลย ดังนั้นจึงเห็นได้ว่าอำนาจของแม่ทัพเหอที่มีต่อขุนนางใหญ่น้อยในแคว้นเจ้านั้นมีมากเพียงไร 


          เหลียนเฟยที่กำลังมองเรื่องภายในของแคว้นจ้าวอยู่อดเป็นกังวลไม่ได้ เขากำลังคิดอยู่ว่าไท้สือจะจัดการเรื่องนี้ได้อย่างไรในเมื่อขุนนางส่วนใหญ่ยังถือหางเหอซีอยู่เช่นนี้ แต่ก็ต้องดูกันต่อไป เพราะกิติศัพท์อันกล้าแกร่งของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้านั้นเขาได้ประจักษ์อยู่หลายครั้ง ครานี้ก็อาจเป็นอีกครั้งที่เขาจะได้เห็นเป็นบุญตาก็เป็นได้


          "พวกเจ้าคุกเข่าทำไมกัน?"


          "พวกกระหม่อมอยากจะขอให้ฝ่าบาททรงเห็นแก่ความดีความชอบ ขอได้ทรงโปรดไตร่ตรองให้ดี แม่ทัพเหอเป็นขุนนางซื่อสัตย์รับใช้ป้าอ๋องพระองค์ก่อนมาเนิ่นนาน อีกทั้งยังเป็นขุนนางใหญ่ในรัชสมัยของพระองค์อีกด้วย ขอได้ทรงโปรดอย่าเชื่อคำยุยงจากผู้ไม่หวังดีเลยพะย่ะค่ะ"


           ไท้สือหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่จะให้เฟยจิ้งนำของชิ้นหนึ่งออกมา


            "ก็ได้!....ข้าจะลองกับเจ้าซักตั้ง เฟยจิ้งนำสิ่งนั้นมาให้ท่านแม่ทัพดูหน่อยซิ"


           เฟยจิ้งนำขวดใบหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ เหอซีจำมันได้ตั้งแต่เฟยจิ้งนำออกมาด้วยซ้ำ มันคือยาพิษหยกเย็นที่เขาเก็บรักษาไว้ในห้องลับในจวน ไม่นึกว่าเฟยจิ้งจะสามารถหาเจอได้รวดเร็วเช่นนี้ แสดงว่าผู้คนในจวนของเขาคงถูกควบคุมตัวไว้หมดแล้วจึงไม่มีโอกาสทำลายหลักฐานชิ้นนี้

         "กระหม่อมค้นของชิ้นนี้ได้จากจวนท่านแม่ทัพ มันถูกเก็บอย่างดีภายในช่องลับพะย่ะค่ะ"


          "หึ...ท่านเสนาหากข้าเก็บของชิ้นนี้ไว้ที่ห้องลับจริง แล้วท่านจะหาเจอได้อย่างไรกันเรื่องแค่นี้จะนำเอามาเป็นหลักฐานอะไรได้"

          "ท่านแม่ทัพกล่าวเกินไป ที่ข้าหาของชิ้นนี้เจอเป็นเพราะคนสนิทของท่านแม่ทัพ ที่อุตส่าห์บอกให้ข้ารู้"

          เหอซีรู้โดยสัญชาติญาณว่าคนสนิทของเขาไม่มีทางทรยศเป็นแน่ หากแต่เฟยจิ้งใช้วิธีใดเขาก็สุดจะรู้ได้ แต่เขาแน่ใจว่าป่านนี้คนของเขาอาจจะไม่มีชีวิตรอดอยู่แล้วก็เป็นได้


           "ข้าก็ไม่ได้ปฏิเสธว่าของชิ้นนี้ไม่ได้เป็นของข้าเสียหน่อยท่านเสนา"

           "งั้นท่านก็ยอมรับแล้วซินะว่าของชิ้นนี้เป็นของท่าน"


           "ข้าได้มันมาตอนที่ไปลาดตระเวณเมื่อปีก่อนที่ชายแดน ข้าไม่คิดว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องแปลก ข้าซึ่งเป็นแม่ทัพย่อมต้องถูกปองร้ายการมีพิษเอาไว้เพื่อแก้พิษไม่ใช่เรื่องที่ผิดปรกติแต่อย่างใด"


          เหล่าเสนาและเจ้ากรมทั้งหลายที่ติดตามเหอซีรีบสนับสนุน สถานการณ์กลับวุ่นวายมากขึ้นเหอซีนึกกระหยิ่มในใจดูซิว่าไท้สือเจ้าเด็กน้อยนั่นจะทำอะไรข้าได้


           "งั้นเจ้าก็ยอมรับแล้วซิว่าเป็นคนสังหารองค์หญิงซู่เฟินอดีตมเหสีของข้า!"


           "ฝ่าบาททรงกล่าวอะไรพะย่ะค่ะ องค์หญิงซู่เฟินยังทรงมีพระชนม์ชีพอยู่แล้วกระหม่อมจะเป็นผู้วางยาองค์หญิงได้อย่างไรกัน!?"

          เหอซีไม่คิดว่าไท้สือจะกล้าป้ายสีเรื่องนี้ให้กับเขาในเมื่อการลอบสังหารในครั้งนั้นไม่เป็นผล และองค์หญิงซู่เฟินก็เพิ่งอภิเษกไปวันนี้เสียด้วยซ้ำ


          "ฮะๆๆ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่านางถูกวางยาในเมื่อข้ายังไม่ได้กล่าวถึงด้วยซ้ำ แต่เอาเถอะ!ข้าจะบอกอะไรให้ ซู่เฟินตายแล้วและก็ยังตายด้วยพิษหยกเย็นที่เฟยจิ้งถืออยู่อย่างไรเล่า"


         เหอซีไม่คิดว่าเรื่องนี้เขาจะถูกหลอกอยู่ได้นานขนาดนี้ หากแต่เสืออย่างเขาหรือจะสิ้นลายแค่ไม่ยอมรับเท่านั้นไม่ว่าใครก็ทำอะไรเขาไม่ได้แน่


           "กระหม่อมไม่ทราบจริงๆ ว่าพระองค์ทรงตรัสเรื่องอะไรกัน พิษขวดนั้นกระหม่อมเองก็หาได้มีแต่เพียงผู้เดียวไม่หากอดีตพระมเหสีโดนลอบสังหารจริง กระหม่อมก็มิได้มีส่วนเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน"

           หึ....เหลี่ยมจัดนัก หากข้าไม่ได้หลักฐานพวกนี้มาคงต้องพ่ายแพ้ต่อเจ้าแน่ๆ ข้าจะทำให้เจ้าต้องพบจุดจบอย่างอนาถนักคอยดู....ไท้สือคิดก่อนที่จะพยักหน้าให้เฟยจิ้งพาคนๆ หนึ่งออกมา


          "ถวายบังคมฝ่าบาท"

         "เจ้าจำชายผู้นี้ได้หรือไม่?"


          "กระหม่อมจำได้พะย่ะค่ะ เขาคือคนที่กระหม่อมขายพิษหยกเย็นไปให้เมื่อปีก่อน เขาคือท่านแม่ทัพเหอซีพะย่ะค่ะ"


          ไท้สือพยักหน้าก่อนที่จะกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย


            "ข้าจะไม่เสียเวลากับเจ้าแล้วล่ะนะ พ่อค้าคนนี้ขายยาพิษขวดนี้ให้กับเจ้า เมื่อไม่นานมานี้ทั้งฮองเฮาและซู่เฟินก็โดนพิษชนิดนี้ เพียงแต่ซู่เฟินไม่ได้โชคดีอย่างฮองเฮา นางตายทั้งที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องของเจ้ากับข้า แต่นางกลับต้องกลายมาเป็นหมากให้เจ้าเดินแค่เพื่อให้ซีเป่ยมารุกรานแคว้นจ้าว และเจ้าก็จะได้ร่วมมือกับแคว้นเหยาและแคว้นวุ่ยมาโจมตีข้าหวังให้ข้าออกไปจากเมืองหลวงเพื่อเจ้าจะได้ยึดเมืองหลวงได้โดยง่าย ที่ข้ามั่นใจเรื่องนี้ก็เพราะว่าพ่อค้าคนนี้เป็นพ่อค้าคนเดียวในแถบชายแดนที่มีพิษชนิดนี้ขาย และอีกอย่างเขามีพิษชนิดนี้แค่สองขวด ขวดหนึ่งขายให้เจ้า อีกขวดก็ขายให้ข้าอย่างไรเล่า"


           ไท้สือยิ้มเหี้ยม...มองดูเหอซีว่าคราวนี้จะแก้ตัวยังไงอีก


          "ฝ่าบาทกระหม่อมไม่ได้เป็นคนทำพะย่ะค่ะ โปรดพิจารณาด้วย"


          "เจ้าหมายความว่าข้าเป็นคนวางยานางซินะถึงได้พูดแบบนี้ เจ้าจะให้ข้าเรียกนางข้าหลวงที่เจ้าติดสินบนให้วางยาองค์หญิงมาที่นี่ด้วยหรือเปล่าล่ะ! เหอซีเอ๋ย!....เหอซี เจ้าไม่น่าสะเพร่าเลย เป็นเพราะว่าเจ้าได้ข่าวว่าซู่เฟินยังไม่ตายซินะ!ถึงได้ไม่สังหารนาง แต่ข้าจะบอกให้เจ้ารู้เอาไว้ก่อนว่าที่เจ้าต้องเสียท่าในครั้งนี้เป็นเพราะฮองเฮาของข้า นางกลัวว่าถ้าเจ้าได้ข่าวเรื่องนี้จะส่งข่าวให้แคว้นที่เจ้าร่วมมือส่งกองทัพมา และก็เพื่อป้องกันซีเป่ยที่โดนหลอกใช้ แต่ที่สำคัญนางคิดว่าเจ้าคงไม่ฆ่าคนวางยาอย่างแน่นอนเพราะว่างานยังไม่สำเร็จ และเจ้าก็อาจจะหวังให้นางทำงานให้เจ้าอีก ฮะๆๆๆ ข้าไม่นึกว่าเจ้าจะเสียท่าเพียงแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฮองเฮาของข้าได้ ฮะๆๆๆ"(คนพูดก็ช่างไม่ดูตัวเอง)

 
          แม่ทัพใหญแห่งแคว้นเจ้าหัวเราะออกมาเสียงดัง ไม่คิดว่าแค่แผนตื้นๆ ของผู้หญิงคนเดียวจะสามารถทำให้แผนการหลายปีของเขาต้องพังทลายลงเห็นทีคราวนี้หนทางรอดของเขาคงมีน้อยเต็มที แต่เขายังมีไม้เด็ดอยู่อีกเขาจะดูซิว่าไท้สือจะรับมือเขายังไง


         "หึ...ข้าคงดูแคลนนางมากเกินไป สมแล้วที่สามารถทำให้เจ้าอยู่ในโอวาทได้"


          เหล่าเสนาที่คิดช่วยหน้าซีดตั้งแต่ที่ไท้สือได้ประกาศความผิดของเหอซีแล้ว ไม่คิดว่าแม่ทัพเหอจะคิดการณ์ใหญ่ถึงขนาดนี้ พวกเขาเองถึงแม้ไม่ร่วมมือแต่ก็ทำไปโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ และเมื่อเหอซีพูดออกมาเช่นนี้ความจริงทั้งหมดก็กระจ่าง


          "เจ้าเองก็สามารถทำให้ข้าลำบากใจมาตั้งหลายปีมาตอนนี้เจ้าอยากจะสั่งเสียอะไรหรือเปล่าล่ะ?"

         "หึ...คนอย่างข้าไม่ยอมตายเพียงลำพังหรอก เจ้าจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำกับข้าในวันนี้อย่างสาสมเลยทีเดียว"


          "ถ้าเจ้าหมายถึงลูกสาวของเจ้าที่ถูกส่งไปเป็นสนมเอกอยู่ที่แคว้นเหยาแล้วล่ะก็ ข้าได้ส่งของขวัญในนามของเจ้าไปให้กับนางเรียบร้อยแล้ว"

          เหอซีตกตะลึงกับคำพูดของไท้สือ เขาไม่คิดว่าไท้สือจะรู้แม้กระทั้งเรื่องนี้ เหอซีหวังให้จินเหนียงใช้ความงามของนางให้เป็นประโยชน์จึงได้ส่งนางให้ไปเป็นเครื่องบรรณาการกับป้าอ๋องแห่งแคว้นเหยา แม้แต่ตอนที่ลอบส่งนางออกไปเขาก็ทำอย่างรอบคอบที่สุด เหตุใดไท้สือจึงได้รู้เรื่องนี้ได้ แล้วชายผู้นี้ทำอะไรกับบุตรสาวของเขากันแน่


          "เจ้าคงสงสัยสินะว่าข้าส่งอะไรไปให้นาง"


          ไท้สือขยับเข้าไปใกล้เหอซีก่อนที่จะกล่าวออกมาช้าๆ แต่เหี้ยมโหดนักในความรู้สึกของเขา


            "ข้าส่งพิษหยกเย็นไปให้นางพร้อมกับบอกว่าเป็นของที่ท่านพ่อส่งมาให้เพื่อให้นางใช้ประทินผิวอย่างไรเล่า เจ้าว่าเหตุผลนี้เพียงพอหรือไม่?"

           พิษหยกเย็นไม่ได้มีสรรพคุณตอนที่กลืนลงไปเท่านั้นหากแต่มันยังสามารถออกฤทธิทันทีที่ได้สัมผัสเพียงแต่การสัมผัสจะออกฤทธิได้ช้ากว่าการดื่มกิน ถ้าหากบุตรสาวของเขาใช้มันใบหน้าของนางคงถูกพิษกัดกรอนจนเหลือแต่กระดูก สุดท้ายพิษก็คงซึมเข้าไปถึงหัวใจและก็คงสิ้นใจอย่างทรมานเป็นที่สุด

          "เจ้ามันโหดเหี้ยมเสียยิ่งกว่าข้าเสียอีกไท้สือ ข้าไม่แปลกใจเลยว่าทำไมอี้เฟยถึงได้กระอักเลือดจนตาย ข้าไม่น่าใจอ่อนตอนที่จินเหนียงขอเข้าวังเพื่อเป็นมเหสีของเจ้าเลย เป็นเรื่องที่ผิดพลาด ผิดพลาดอย่างไม่น่าให้อภัยจริงๆ"


          "ที่เจ้าทำไม่ใช่เพราะลูกสาวของเจ้าหรอกเหอซี เจ้าหวังว่าเจ้าจะใช้นางมาเป็นสะพานให้ข้าต่างหากเล่า แต่เรื่องที่เจ้าไม่กล้าชิงบัลลังค์ของข้าเป็นเพราะท่านพ่อสนับสนุนข้าด้วยความชอบธรรมต่างหากเล่า"

         "หึ....เจ้าอย่ามาทำเป็นพูดดี เจ้าเองก็ผ่านกองเลือดมามากมาย ฮองเฮาของเจ้ารู้เรื่องที่เจ้าฆ่าพี่ชายแท้ๆ ของเจ้าหรือเปล่าเล่า นางรู้เรื่องที่เจ้าสังหารอดีตมเหสีด้วยความเหี้ยมโหดเพียงเพราะว่าบิดาของนางคิดฆ่าเจ้าหรือเปล่าเล่า หึ...ข้าอยากรู้นักว่านางจะอยู่กับฆาตกรใจเหี้ยมอย่างเจ้าได้โดยไม่ตะขิดตะขวงใจเชียวหรือ? ฮะๆๆๆ"


          ไท้สือขบกรามแน่นจนเขารู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือดในปาก ชายหนุ่มเดินไปยังเหอซีแว่บหนึ่งของคนในห้องคิดว่าไท้สือจะลงดาบเพื่อสังหารชายผู้โอหังคนนี้เสียแล้ว แต่ชายหนุ่มกลับยืนนิ่งก่อนที่จะหัวเราะออกมา


            "ฮะๆๆ เหอซีเจ้าช่างกล่าวได้เสียดแทงใจข้าโดยแท้ เพียงแต่นางไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าคิด นางรู้เรื่องทุกอย่างที่ข้าทำ และนางก็ได้ปลดปล่อยข้าจากอดีตที่มันตกค้างอยู่ในใจของข้า แต่สิ่งเดียวที่ข้ายังติดค้างอยู่ก็คือเจ้า เพราะฉะนั้นเจ้าก็ไม่ควรมีชีวิตอยู่ให้ข้าต้องกังวลอีก แต่น่าเสียดาย...ชีวิตของเจ้าไม่ใช่ของข้าเสียแล้ว เพราะว่าข้าได้รับปากคนผู้หนึ่งเอาไว้ว่าจะแก้แค้นให้กับเขา แต่ข้าว่าข้าควรให้เขาเป็นผู้ลงมือจะเป็นการดีกว่า"

        ไท้สือพยักหน้าให้กับเหลียนเฟยที่นั่งเงียบอยู่

        วันนี้เหอซีไม่ได้อยู่ในโถงพิธีการตอนที่เหลียนเฟยรับไหว้ผิงเอ๋อดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าชายหนุ่มที่นั่งเงียบอยู่มุมห้องคือใคร


          "เจ้าคงไม่รู้ว่าข้าคือใคร!"

         เหลียนเฟยเข้าไปใกล้จนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเหอซีด้วยซ้ำ


           "ข้าคือป้าอ๋องแห่งซีเป่ย พระเชษฐาแท้ๆ ขององค์หญิงซู่เฟินอย่างไรเล่า!"

           เหอซีได้ยินเข้าก็ตื่นตระหนก เขาไม่คิดว่าจะได้พบกับป้าอ๋องแห่งซีเป่ยที่แผ่นดินของแคว้นจ้าว แต่ที่สำคัญป้าอ๋องพระองค์นี้ก็มีกิติศัพท์ความโหดเหี้ยมไม่แพ้ไท้สือเลยแม้แต่น้อย 

         "เจ้าไม่ต้องกลัวไปแม่ทัพเหอ ข้าไม่คิดจะฆ่าเจ้าให้เปื้อนมือหรอก แต่ว่าข้าจะใช้นี่แทน"


          เหลียนเฟยเดินไปหยิบพิษหยกเย็นจากมือของเฟยจิ้ง ก่อนที่จะนำมันมาหยุดอยู่ตรงหน้าเหอซี


         "ข้าไม่คิดว่าจะได้แก้แค้นแทนน้องสาวได้ไวปานนี้ เพราะฉะนั้นสิ่งนี้จึงเพิ่งคิดได้เมื่อครู่ หวังว่าข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องผิดหวังนะ!?"


         บุคลิกสง่างามแฝงไว้ด้วยความปราดเปรียวซ่อนอยู่ในบุคลิคเรียบเรื่อยของเหลียนเฟย เหล่าแม่ทัพแห่งซีเป่ยต่างรู้ดีว่าป้าอ๋องของพวกเขากำลังพิโรธอย่างยิ่ง เหลียนเฟยพยักหน้าให้แม่ทัพใหญ่ที่ติดตามมาเข้ามาหาตน

           "หมิงเยี่ยรับราชโองการ เจ้าจงใช้พิษหยกเย็นนี้หยดลงไปตามตัวของเหอซีทีละจุดอย่าให้พลาด จนกว่าจะหมดขวด ซึ่งข้าคิดว่าน่าจะใช้เวลานานพอดู เพราะฉะนั้นข้าอยากให้เจ้าเริ่มที่ดวงตาของมัน"

          แม่ทัพหมิงเยี่ยเป็นผู้ที่ติดตามเหลียนเฟยมานาน เขายินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้รับเกียติให้เป็นผู้ลงทัณฑ์อดีตแม่ทัพกบฏผู้ที่เป็นคนสังหารองค์หญิงของพวกเขาผู้นี้ หมิงเยี่ยพาร่างอันใหญ่โตราวกับยักษ์ปักหลั่นออกไปพร้อมกับเสียงโวยวายของเหอซีที่ดังห่างออกไปเรื่อยๆ เฟยจิ้งได้ส่งทหารกลุ่มหนึ่งเพื่อไปช่วยแม่ทัพหมิงเป็นที่เรียบร้อย ตอนนี้ห้องโถงอยู่ในภาวะเงียบงันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
           


 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
         

        
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

4,581 ความคิดเห็น

  1. #3036 สาวลูก2 (@sangrawee) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2551 / 20:48
    อ้ายยยยยยยยยยยยยยยยยย
    เสียดายอ่ะ
    #3036
    0
  2. #3035 หมู _ น้อยจ้า ^0^ (@U_nongnu) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2551 / 15:07
    ทำไม  หมา กะ เจ้าของ

    เหมือนกันอย่างเนี้ยอ่ะ

    โอเลี้ยงเนี่ยเหมือน ยาย ซันนี่เลยอ่ะ

    หื่นเหมือนเจ้าของอ่ะ

    อิอิ

    เหมือนคนอ่านด้วยแหละ
    #3035
    0
  3. #3034 หมอนทอง (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2551 / 12:20
    คาใจอย่างแรง รีบมาอัพไวไวนะคุณเกด
    #3034
    0
  4. #3033 น้องสี่น้ำตาล (@bemcga) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2551 / 11:24

    ค้างคาอย่างแรง สู้เค้านะเฟ้ยจิ้ง +5





    #3033
    0
  5. #3032 PraY@the poo wi sead gang.com (@pray_One_By_One) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2551 / 23:23
    ปล้ำซีซีให้ได้นะเฟยจิ้ง


    555++
    #3032
    0
  6. วันที่ 12 ธันวาคม 2551 / 21:24
    เหอะๆๆๆ  ไม่ต้องวางแผนให้ยุ่งยากเสียเวลา  ปิดประตูอุ้มเข้าห้องซะเลย   อิอิอิ     ร้ายกาจๆ
    #3031
    0
  7. #3030 kanyanee (@kanyanee) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2551 / 10:41

    ฮ้าวปิดประตูตีแมวซะงั้น

    ร้ายกาจมากเฟยจิ้ง

    หุ หุ ซีซี อยากแต่งกับคนที่รักนางไม่ใช่ตามคำสัญญา รู้เปล่า

    #3030
    0
  8. #3029 taznija (@taznija) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2551 / 09:37
    เสร็จแน่ซีซีเอ๋ย
    #3029
    0
  9. #3028 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2551 / 09:07

    ถ้าจะแต่งพร้อมกัน 2 คู่นะ

    #3028
    0
  10. #3027 ไผ่ (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2551 / 07:22
    กรี๊ดดดดดดดดด เฟยจิ้งหื่น >_<
    #3027
    0