อุบัติรัก ผ่ากาลเวลา

ตอนที่ 32 : ฮันนิมูนจ้า NC มาลงให้ใหม่แล้วค่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,023
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 113 ครั้ง
    24 ก.พ. 52

                                               


                                                                  เฮียหลิวโผล่อีกแล้วอิอิ




     

กรี๊ด!!!

                เสียงกรีดร้องดังสนั่นที่ดังมาจากตำหนักป้าอ๋อง ทำให้เหล่าทหารองครักษ์ ทั้งหลายไหวตัว ทั้งหมดมุ่งหน้าไปที่ห้องบรรทม

                ซันนี่ที่กำลังกรีดร้องอย่างไม่ลืมหูลืมตา ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีมือกร้านเอื้อมมาปิดปากเอาไว้ ไท้สือที่กำลังงัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงต้องรีบใช้มือหยุดเสียงกรีดร้องนั้นไว้ก่อน เหล่าทหารองครักษ์ทั้งหลายกำลังยืนออกันอยู่หน้าห้องบรรทม เหตุเพราะว่าไม่มีใครกล้าเสี่ยงชีวิตเข้าไปเมื่อไม่ได้รับอนุญาต พยายามฟังเสียงในห้องแต่ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวให้สังเกต ทันใดก็มีเสียงดังออกมาด้านนอก

            พวกเจ้าที่อยู่ด้านนอกน่ะ ไปได้แล้วไม่มีเรื่องอันใดทั้งสิ้น

                ไท้สือตะโกนสั่งออกมาทั้งที่ยังใช้มือปิดปากซันนี่อยู่ ทหารทั้งหลายที่อยู่ด้านนอกต่างพากันสลายตัว ก่อนจะแยกย้ายกันไปต่างพากันสงสัยว่าเหตุใดฮองเฮาถึงได้ส่งเสียงเช่นนั้น แต่ก็ไม่มีใครกล้ากล่าวอะไรออกมาทั้งสิ้น

                ซันนี่ที่ตอนนี้กำลังทำตาดุใส่คนที่ใช้มืออุดปากเอาไว้ก็หมดความอดทน พยายามเอามือของไท้สือออกก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ

            เมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้น! ทำไมข้ากับท่านถึงได้เปลือยกายนอนอยู่ด้วยกันได้ล่ะ แล้วทำไมข้าถึงได้จำอะไรไม่ได้เลย

                ไท้สือได้ยินคำถามก็ยิ้มกริ่มก่อนที่จะกล่าวประโยคที่ทำให้ซันนี่ต้องกรีดร้องอีกครั้ง.....

            ก็เมื่อคืนน่ะ! เจ้าน่ะเมามาก หลังจากนั้นข้าก็พาเจ้ากลับตำหนัก พอมาถึงที่ห้องเจ้าก็กดข้า (หือ!) หลังจากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าข้า (หา!) แล้วเจ้าก็ระดมจูบข้า (โห!)เจ้าดูสิตัวข้าเต็มไปด้วยรอยจูบของเจ้าทั้งนั้นเลย (โฮกกกกก! จริงด้วย) เท่านั้นยังไม่พอ (ยังมีอีกเหรอ!)เจ้ายัง...ยัง (อะไรเล่า!) ยังจะปล้ำข้าอีกด้วย (0o0)”

            กรี๊ด!!!...ไม่จริงข้าไม่เชื่อ (ทำไมจำไม่ได้ฟระเสียดายจริง) ท่านโกหก กุลสตรีเช่นข้าจะทำแบบนั้นได้ยังไง (โหช่างกล้าพูด) แล้วข้าทำสำเร็จหรือเปล่า?” สุดท้ายก็ทำหน้าสงสัยตะหงิดๆ

            เจ้าคิดว่าข้าจะสู้แรงเจ้าได้หรือ หึหึหึ

                ไท้สือแทบจะหลุดหัวเราะออกมาดังๆ เมื่อเห็นหน้าตาของแม่นกน้อยของเขา นี่นางคิดว่านางปล้ำเขาสำเร็จจริงๆ หรือนี่...

                ตายจริง นี่ข้า...ข้า ทำไปแล้วจริงๆ หรือนี่ สวรรค์! ทำไมต้องให้ฉันทำตอนที่เมาด้วย แงๆๆๆๆ ดูสิจำอะไรไม่ได้เลย โฮกกกก เสียดายอย่างแรง (อ้าว)

            ฮ่าๆๆๆ ดูเจ้าสิ หึหึ ข้าล้อเล่นน่ะ แต่ก็เกือบไปเหมือนกันนะถ้าเจ้าไม่หลับไปซะก่อนนะ ข้าว่าหากเจ้าจะดื่มเหล้าอีกนะ ห้ามไปดื่มโดยไม่มีข้าอีกเป็นเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นถ้าเจ้าเกิดหน้ามืดขึ้นมาแล้วปล้ำคนที่ไม่ใช่ข้าเข้า รับรองได้ว่ามันผู้นั้นไม่ได้ตายดีแน่

ไท้สือเน้นประโยคสุดท้ายเป็นพิเศษ ก่อนที่จะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้เธอฟัง แต่ในใจของซันนี่นั้นสัญญากับตนเองว่าต่อไปจะไม่ยอมดื่มเหล้าอีกเป็นเด็ดขาด ดีนะที่ทั้งสองครั้งเป็นไท้สือ ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็ เฮ้ออออ....ไม่อยากจะคิด

 

            ซันนี่เจ้าไหวหรือไม่ ให้ข้าอุ้มจะดีกว่า

                ไท้สือไม่รอฟังคำตอบ ช้อนตัวอุ้มหญิงสาวที่กำลังเมาจนเดินไม่ตรงทางขึ้นก่อนที่จะก้าวเท้าดุ่มๆ ไปทางตำหนักของตน เมื่อมาถึงห้องบรรทม ไท้สือก็วางซันนี่ลงอย่างเบามือ แต่ไม่นึกว่าแม่ตัวยุ่งที่กำลังเมาอยู่กลับไม่ยอมลงจากอ้อมแขนเขา อีกทั้งยังโน้มตัวเขาให้ลงไปนอนบนเตียงเดียวกันแล้วปีนขึ้นมานั่งทับเขาหน้าตาเฉย

            อืม...ไท้สือจ๋า มามะ มาให้ซันนี่จูจู๊บซะโดยดี ตัวอ่ะทำไมถึงได้น่าหม่ำขนาดนี้น้า

                ไม่พูดเปล่าแม่ตัวยุ่งยังดึงทึ้งเสื้อผ้าทั้งของเขาและของนางออก ก่อนที่จะก้มลงกัดเขาที่หน้าอกเสียหนึ่งทีเหมือนหมั่นเขี้ยว

            โอ๊ย! เจ้ากัดข้าทำไมกันเนี่ยชายหนุ่มที่โดนคมเขี้ยวไปเมื่อครู่เริ่มดิ้นรน

                อยู่เฉยๆ น้าตัวเอง ไม่ต้องกลัวน้าเดี๋ยวข้าจะเล่นด้วยน้า

                ก่อนที่จะได้ทันตั้งตัวหญิงเมาคนนั้นก็เริ่มลวนลามอย่างเห็นได้ชัด ฮึฮึ ไท้สือที่กำลังนอนให้ลวนลามอยู่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรมากมาย ปล่อยให้แม่สาวขี้เมาได้ทำตามใจ ถึงแม้ว่าเขาอยากจะกอดนางเพียงใด แต่ถ้าทำแล้ววันรุ่งขึ้นจะต้องทำให้นางต้องเสียใจ เขายอมเป็นฝ่ายทรมานเสียเองจะดีกว่า

                ฝ่ามือบางลูบไล้อกแกร่งอย่างหลงใหล เรียกได้ว่าเป็นส่วนลึกของเธอเลยทีเดียว เวลาที่ซันนี่ดื่มเหล้าเข้าไปแล้ว มันจะทำให้ทุกอย่างที่อยู่ในใจแสดงออกมาอย่างเปิดเผย   ซันนี่ละมือจากอกแกร่งไปที่ใบหน้าก่อนที่จะโน้มตัวลงจุมพิตชายหนุ่มเบาๆ ระเรื่อยลงมาถึงแอ่งชีพจร ไท้สือถึงกับสะดุ้งเมื่อฟันเล็กแหลมคมขบเม้มเข้าที่ใบหู (หล่อนเป็นไมค์หรือยะ) ก่อนที่จะทำเป็นหยอกเอิน ลิ้นเล็กๆเลียใบหูอย่างช้าเหมือนกำลังชิมรสชาติ ไม่รู้ว่านางจะคิดว่าเขาอร่อยหรือเปล่านะ

            เมื่อจูบค่อยๆ แต้มมาบนร่างของชายหนุ่ม ซันนี่ก็ไม่ยอมน้อยหน้าใช้ฝ่ามือลูบไล้ร่างกายเขาไปเรื่อยๆ

            อืม...อร่อยจัง ตัวเองอยู่เฉยๆน้า อย่าดิ้นล่ะ ถ้าเขาได้ตัวเองแล้วเขาจะรับผิดชอบเองน้า

                เอ่อ...ซันนี่ข้าว่าเจ้านอนจะดีกว่านะ เอ่อ....คือว่าข้าว่ามันดึกแล้ว

            เสียงที่ออกมาไม่มั่นคงเท่าที่ควร เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ที่นางกำลังนั่งทับเขาอยู่ อา...ช่างเป็นภาพที่ยั่วยวนเสียจริง มือสั่นระริกของชายหนุ่มกำลังจะเอื้อมมือไปพานางลงจากตัวเขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อแม่แมวสาวยั่วสวาทเมื่อครู่กลับใช้มือบางของตนปิดปากเอาไว้แน่น ก่อนที่จะรีบลุกจากตัวเขาลงไปไท้สือมัวแต่ตะลึงกับร่างงามขาวสล่างอยู่ชั่วครู่ก่อนที่จะตามติดลงไป โดยไม่ลืมคว้าเสื้อคลุมทั้งของเขาและของนางติดมือไปด้วย กลายเป็นว่าคืนนั้นเกือบทั้งคืนเขาต้องคอยดูแลหญิงขี้เมาที่โก่งคออาเจียนทั้งคืนจนหมดแรงแล้วหลับคาอกเขาไปในที่สุด...

                ซันนี่เมื่อได้ฟังเรื่องทั้งหมดก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เฮ้อ! เสียดายจัง (อ้าว!)เมื่อมองไปที่ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า อกแกร่งสีน้ำตาลที่กำลังขยับเพราะเจ้าของกำลังหายใจอยู่ ซันนี่กลับรู้สึกว่ามันช่างเป็นภาพที่ทรมานจิตใจสาวสองพันแปดอย่างเธอเสียจริง ซี๊ดดดด...ทำไมถึงได้น่าหม่ำอย่างนี้นะ ไม่ได้ ไม่ได้ ต้องอดทน ทนไว้ซันนี่ ทนไว้...

ไท้สือเห็นท่าทางของนางก็อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมาอีกรอบ ทำให้หญิงสาวถึงกับหน้าแดงด้วยความอาย จากนั้นไม่นานก็เกิดสงครามย่อยๆ ที่บนแท่นบรรทม...

                คฤหาสน์หลังใหม่...

                เช้าแรกของการแต่งงาน ภายในห้องของบ่าวสาวคู่ใหม่ เกิดสิ่งของแปลกประหลาดขึ้นเมื่อบนเตียงเกิดก้อนกลมๆ มองแล้วดูคล้ายผ้าที่ถูกขดให้กลมกองอยู่ ภายในส่งเสียงขยับได้ ท่านเจ้าบ่าวมือใหม่ที่นั่งอยู่ด้านข้างทำหน้าลำบากใจอย่างล้ำลึก ก็ในเมื่อเขาใช้เวลาที่ควรจะได้เจอกับเจ้าสาวหมดไปเพราะเจ้าก้อนกลมๆ นี่ตั้งแต่เช้า แต่เขาจะไม่ทำอะไรก็ไม่ได้ในเมื่อเจ้าก้อนกลมๆ นี่ข้างในก็คือเจ้าสาวหมาดๆ ที่เพิ่งถูกเขากินไปจนอิ่มเมื่อคืน ทั้งที่เช้านี่ก็ตั้งใจว่าจะกินอีกรอบก่อนอาหารเช้าแท้ๆ แต่นางกลับสร้างก้อนกลมๆ นี้ขึ้นมาเพื่อประท้วงเขา

            อ้ายหลิน....เจ้าออกมาเถอะ ข้าไม่ทำอะไรเจ้าแล้ว (โกหก) ข้าสัญญา

                ก้อนกลมที่เหมือนกับมีชีวิต ก็พลันสะดุ้งขึ้นราวกับว่าฟังเข้าใจในสิ่งที่ชายหนุ่มพูด ที่แท้ก้อนกลมก้อนนี้ก็คืออ้ายหลินที่ตั้งแต่ตื่นมาก็พาตัวเองเข้ามาอยู่ในนี้เสียแล้ว

มือแกร่งพยายามที่จะแกะเจ้าก้อนกลมๆ นี้ออกมาแต่ทว่าเหมือนกับมีสิ่งที่เหนียวยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดยึดเอาไว้ หลิวปังถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขารู้ดีว่าเหตุการณ์เมื่อคืนทำให้นางหวาดหวั่นต่อเขายิ่งนัก หลิวปังกระตุกยิ้มที่มุมปาก สำหรับนางอาจเป็นเรื่องที่น่าหวาดหวั่น แต่สำหรับเขากลับเป็นเรื่องที่น่าจดจำและแสนสุขยิ่งนัก ใครว่านางเป็นสาวที่แสนจะเรียบร้อยและเหนียมอายกันเล่า ที่แผ่นหลังของเขายังมีรอยเล็บที่เกิดจากน้ำมือของนางยามเมื่ออารมณ์พิศวาสพุ่งขึ้นถึงขีดสุด

            ท่านพี่ท่านออกไปก่อนเถอะ...ข้า เอ่อ...ข้า...ข้าไม่ค่อยสบายประเดี๋ยวท่านจะติดไปด้วย

                เสียงที่ตอบรับออกมาจากก้อนกลม ทำให้ชายหนุ่มกระตุกยิ้ม อย่างน้อยนางก็ตอบรับเขาแล้วล่ะ 

            นั่นยิ่งต้องทำให้ข้าต้องอยู่ดูแลเจ้า ก็เจ้าเป็น ฮูหยิน ของข้านะ จะให้ข้าทิ้งเจ้าไว้ได้อย่างไร

                อ้ายหลินที่อยู่ภายในก้อนกลม สะดุดลมหายใจเมื่อได้ยินคำว่า ฮูหยิน ฮือออ...นางคงไม่มีหน้าออกไปเจอกับท่านพี่เป็นแน่ ก็ในเมื่อ...เมื่อ...เมื่อคืนนี้นางกลับทำเรื่องที่หน้าละอายอย่างยิ่ง และท่านพี่ก็โกหกนาง ไหนว่าจะไม่ทำให้ต้องเจ็บปวดอย่างไรเล่า แต่นางกลับเจ็บปวดมากต่างหาก ถึงแม้ว่าในตอนหลัง มันจะ...มันจะ...เอ่อ...ก็มีความสุขดีอยู่หรอก...แต่ท่านพี่ก็โกหกนางนี่นา...

                อ้ายหลินอ้ายหลินเจ้าฟังที่ข้าพูดอยู่หรือเปล่า ออกมาได้แล้วให้ข้าดูอาการเจ้าหน่อยเถอะ

                ชายหนุ่มก็ยังคงใช้วิธีกล่อมอย่างใจเย็น แต่สุดท้าย เจ้าก้อนกลมๆ ที่ว่าก็ไม่ยอมคลายตัวออกมา เห็นทีว่าเขาคงต้องใช้วิธีรุนแรงแล้วกระมัง

                ข้าไม่เป็นไรมากหรอกค่ะ พักซักหน่อยเดี๋ยวก็หายแล้ว ท่านออกไปก่อนเถอะค่ะ

                หลิวปังที่อยู่ในชุดคลุมตั้งแต่เช้า กลับไม่ยอมขยับเขยื้อนกาย อีกทั้งยังไม่ยอมฟังเสียง ใช้แรงที่มีอยู่มากกว่ารื้อเจ้าก้อนกลมๆ นั่นออกมาทีละชิ้น จนกระทั้งเห็นเนื้อใน ที่มีร่างงามขาวๆ กำลังขดตัวอยู่ ตอนที่เริ่มแกะเจ้าก้อนกลมอันนี้เขากลับรู้สึกเหมือนว่า กำลังปอกเปลือกผลไม้เพื่อที่จะลองลิ้มซักครั้ง และเมื่อปอกจนถึงเนื้อในแล้ว ความรู้สึกที่ว่าจะต้องลองลิ้มนั้นกลับทวีความรุนแรงมากขึ้นไปอีก

            เจอแล้ว  ฮูหยินตัวน้อยของข้า  ไหน....เจ้าเป็นอะไรไปหรือจึงได้ทำให้ข้าต้องออกแรงแต่เช้าเช่นนี้

                เมื่อปราศจากสิ่งป้องกัน หญิงสาวก็ได้แต่ซุกร่างที่เปลือยเปล่าเข้าไปอีก จนตอนนี้ร่างขาวๆ กลายเป็นสิ่งกลมๆ ที่อยู่บนเตียงเสียแทน 

                หลิวปังเห็นแล้วก็อยากจะหัวเราะนัก แต่เกรงว่าจะทำให้นางยิ่งอายเข้าไปใหญ่ จึงได้แต่ใช้สายตาโลมเลียแทน  ก่อนที่จะตัดสินใจยื่นมือไปดึงฮูหยินตัวน้อยเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด  

            อ๊ะ....ท่านพี่คะ ปล่อยก่อนเถอะค่ะ

                ถ้าไม่จับเจ้าเอาไว้ เจ้าก็จะลงไปขดตัวอยู่อีกน่ะสิ

                อ้ายหลินตวัดสายตาค้อนคมใส่สามี ก่อนที่จะกล่าวต่อไป

                ข้าไม่ได้เป็นตัวอะไรอย่างนั้นสักหน่อย ท่านหาเรื่องข้าแล้ว

                ฮือๆๆ ฮองเฮาท่านดูสิ สามีที่ท่านหาให้ข้ารังแกข้าเสียแล้ว

                จริงหรือ! แสดงว่าที่เจ้าตื่นขึ้นมาแล้วขดตัวเป็นก้อนกลมนี่ก็เป็นเรื่องปกติงั้นสิ” 

                หลิวปังไม่พูดเปล่า ยังใช้มือลูบไล้ไปยังร่างบางที่ยังไม่รู้ว่ากำลังตกเป็นอาหารมื้อเช้าเสียแล้ว

            ข้าก็แค่หนาวแค่นั้นเอง เหมือนกับว่าข้าจะรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ

ลูกแกะน้อยก็ยังไม่รู้ชะตากรรมที่กำลังจะถูกกินอีกแล้ว นางมัวแต่กำลังกังวลว่าสามีจะโกรธนางเรื่องที่นางโกหก ตั้งแต่เกิดมามีแต่คนบอกว่านางโกหกไม่เก่งเลยซักนิดเดียว เรียกได้ว่าถ้ากำลังโกหกอยู่ คนที่เห็นก็จะรู้ได้จากท่าทางของนางเหมือนกำลังบอกว่า ข้ากำลังโกหกอยู่นะ 

            เจ้าหนาวอย่างนั้นเหรอ งั้นข้าจะทำให้เจ้าอุ่นขึ้นเองนะ

                สายตาวาววามจ้องมองเหมือนกำลังประเมินว่าจะกินส่วนใดก่อนดี อ้ายหลินรู้สึกหนาวขึ้นมากะทันหัน ทั้งที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดอันร้อนระอุของเจ้าบ่าวหมาดๆ

                ข้าว่า...ให้ข้าไปเตรียมอาหารเช้าให้ท่านจะดีกว่าคะ ท่านพี่ ท่านคงหิวแล้วกระมัง

                หิวซิ! หิวมากด้วย แต่หิวเจ้านะ แล้วเจ้าจะให้ข้ากินเจ้าได้หรือเปล่าเล่า          

                เอ๋! ทำไมท่านถึงได้พูดแบบนี้ล่ะ ท่านจะกินข้าได้อย่างไร ข้าไม่ใช่อาหารซักหน่อย งั้นท่านปล่อยข้าเถอะ ข้าจะไปเรียกสาวใช้ให้ยกอาหารมาให้ท่าน

                กล่าวจบพยายามจะดิ้นจากอ้อมกอด เพราะเป็นห่วงว่าสามีจะหิวจัดจนจับนางกินเป็นอาหาร ฮือๆๆๆ ฮองเฮา ท่านยังจะส่งข้ามาให้ท่านพี่กินข้าอีกอย่างนั้นหรือ ข้าคงทำความผิดนักท่านจึงคิดกำจัดข้าด้วยวิธีนี้ ฮือๆๆ อย่ากินข้าเลยนะท่านพี่ข้าไม่อร่อยหรอก

            ใช่ข้าจะกินเจ้า แต่จะกินแบบเมื่อคืนนะ

                พูดจบก็ก้มลงหมายตาไว้ที่ริมฝีปากอวบเป็นอันดับแรก หลังจากที่อุตส่าห์จ้องอยู่นาน แต่ยังไม่ทันได้ถึงเป้าหมาย อาหารอันโอชะกลับไม่ยอมร่วมมือด้วย

                รอก่อนค่ะ ท่านพี่ ท่านจะทำ เอ่อ...ทำแบบเมื่อคืนอีกหรือคะ

                อ้ายหลินทำท่าไม่อยากกล่าวถึงเรื่องหน้าอายเมื่อคืนซักเท่าไหร่นัก ก็เมื่อคืนเป็นเรื่องน่าอายที่สุดในชีวิตของนาเลยนี่นา เป็นเพราะท่านสามีนั่นแหละที่ทำให้นางต้องร้องเสียงที่น่าอายออกมา

                ทำไมเล่า เมื่อคืนเจ้าก็ชอบ มิใช่หรือ

                น้ำเสียงหยอกเย้าพร้อมทำตาสื่อให้นึกถึงคืนแต่งงานอันแสนหวาน ที่ทำให้เขามีความสุขเหมือนกับขึ้นสวรรค์เลยทีเดียว

                ข้า...ข้า ก็ท่านน่ะ...ท่าน

                ท่านอะไรกัน ไหนบอกข้ามาซิ ว่าเมื่อคืนเจ้าเองก็มีความสุขใช่หรือไม่

                ใบหน้าหวานกลับมีสีเรื่อขึ้นทันตา ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังจ้องอยู่อดใจไม่ไหว ต้องก้มลงไปจุมพิตแก้มแดงเพราะอดใจไม่ได้

                อุ๊ย!!! เดี๋ยวค่ะ ข้ามีอะไรอยากจะถามท่านค่ะ ท่านพี่

                ใบหน้างามที่ตอนนี้แดงระเรื่อแต่ก็ต้องข่มอาการอาย ถามสิ่งที่ค้างคาใจอยู่ก่อนเพื่อที่จะได้หายข้องใจ

            เจ้ามีเรื่องใดจะถามข้างั้นหรือ ฮูหยิน” 

                ยังไม่วายที่จะเย้าแหย่นางให้ได้อายอีกครั้ง หลิวปังมีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นใบหน้าที่เขินอายของนาง ใครอาจจะคิดว่าเขากำลังหลง แต่มันก็เป็นเรื่องจริงมิใช่หรือ

                คือว่าข้า ข้าอยากรู้ว่ามัน เอ่อ...มันจะเจ็บเหมือนเมื่อคืนทุกครั้งหรือเปล่าคะท่านพี่

                สิ่งที่นางกำลังกลัวอยู่ก็คือ ถึงแม้ว่าเมื่อคืนนางจะรู้สึกดีก็ตามแต่ก็ยังมิวายต้องเจ็บเจียนขาดใจ อีกทั้งยังเมื่อเช้าตอนที่นางตื่นขึ้นมานั้น นางเห็นเลือดที่ติดอยู่ตรงซอกขาขาว ก่อนที่นางจะใช้ผ้าชุบน้ำที่วางอยู่ใกล้ๆ มาเช็ดออกไป แต่ทว่านางไม่สามารถเขยื้อนตัวได้มากเนื่องจากว่านางยังรู้สึกเจ็บบริเวณนั้นอยู่ ทำไมไม่เหมือนตอนที่นางให้ท่านพี่สาธิตครั้งแรกนะ หรือว่าท่านพี่ทำผิดวิธีกัน (อ่ะนะช่างคิดไปได้)

                เรื่องที่ทำให้เจ้าต้องขดตัวอยู่ในผ้าห่มเป็นเพราะเรื่องนี้เองหรอกหรือ ฮูหยินน้อยของข้า

                ชายหนุ่มรู้ดีเรื่องที่นางจะต้องเจ็บบ้าง เขาถึงได้พยายามอย่างยิ่งที่จะเตรียมนางให้พร้อม แต่ทว่าครั้งแรกของหญิงสาวก็ต้องเจ็บอย่างนี้ แล้วจะให้เขาอธิบายฮูหยินตัวน้อยๆ ของเขาอย่างไรดีเล่า ถ้าหากนางเกิดกลัวขึ้นมาจนไม่ยอมให้เขากลืนกินนางอีกล่ะก็ เขาคงจะต้องตายเพราะขาดเสน่ห์หาต่อนางเป็นแน่

            ข้า...ข้าไม่ได้ว่าอะไรท่านนะคะ ท่านเป็นสามีข้า ท่านมีสิทธิ์ในตัวข้าอยู่แล้ว แต่ข้าก็อยากให้ท่านเมตตาข้าบ้าง ข้าไม่อยากเจ็บจนเลือดไหลเหมือนเมื่อคืนอีกน่ะค่ะ ท่านพี่

                หลิวปังได้ฟังแล้วก็อยากหัวเราะนัก นางคิดว่าเขาจะใจร้ายทำให้นางต้องเจ็บตัวได้อย่างนั้นหรือนี่ เลือดที่นางเห็นคงเป็นเลือดสาวพรหมจรรย์ของนางสินะ แต่เขาจะทำให้นางเชื่อใจเขาได้อย่างไรนะ เห็นทีจะต้องใช้อำนาจของสามีกระมัง

            งั้นเจ้าก็ไม่ควรที่จะปฏิเสธข้า ข้าต้องการกลืนกินเจ้าเสียเดี๋ยวนี้ แต่เจ้าไม่ต้องกลัวฮูหยินข้า ข้าจะให้เจ้าลองดูว่าครานี้ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องเจ็บอีก เจ้าจะเชื่อข้าหรือไม่

                ฮือ...สวรรค์ ทำไมสามีข้าถึงได้อยากมีทายาทมากถึงขนาดนี้กันนะ แล้วข้าจะทำเช่นไรดี หากไม่ทำตามที่สามีต้องการ ข้าก็เป็นหญิงที่ผิดจารีตสินะ เอาเถอะอย่างไรเสีย ท้ายที่สุดแล้วก็รู้สึกดีเหมือนกัน อา...ทำไมถึงได้เป็นหญิงที่ไร้ยางอายเช่นนี้นะอ้ายหลิน...

แม้จะทำสีหน้าต่อต้าน แต่ก็ต้องทำตามใจสามีเอาแต่ใจของนาง อ้ายหลินจึงไม่ปัดป้องเมื่อปากร้อนรุ่มของชายหนุ่มประทับจูบลงมาอีกครั้ง 

                อืมม...อา...ถ้าไม่นับเรื่องที่ต้องเจ็บแล้วเรื่องอื่นก็นับว่าไม่เลวเท่าไหร่นัก อ้ายหลินที่กำลังหลับตารับสัมผัสอันอ่อนโยนของหลิวปังคิด ฝ่ามือแกร่งลูบไล้ร่างบางหวังปลุกปลอบอารมณ์ให้คลายลง มือร้อนค่อยสัมผัสอย่างทะนุถนอม ชายหนุ่มเฝ้าวนเวียนจุมพิตเสียจนหญิงสาวในอ้อมแขนอ่อนแรง ก่อนที่จะช้อนหญิงสาวขึ้นทับตนเอง

            ท่านพี่คะ! ท่านจะทำอะไรน่ะ

                อ้ายหลินที่กำลังเคลิ้มถึงกับหลุดออกจากมนต์พิศวาสที่ร่ายเอาไว้ เมื่ออยู่ดีๆ ตนเองก็ถูกจับให้ขึ้นมาทับอยู่บนตัวของสามี

                ข้าก็จะให้เจ้าทำทุกอย่างที่เจ้าต้องการอย่างไรเล่า เจ้าอยากจะทำอะไรกับข้าก็เชิญทำตามสบาย ครานี้เจ้าจะได้ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะทำให้เจ้าต้องเจ็บตัวอีกอย่างไรเล่า

อ้ายหลินได้ฟังก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ฮืออๆๆ ทำไมท่านถึงได้ใจร้ายเช่นนี้แล้วข้าจะทำได้อย่างไรเล่า ก็ข้าทำลูกไม่เป็นนี่นา

            ท่านพี่ข้า...ข้าทำไม่ได้หรอกค่ะ ก็ข้าทำไม่เป็นนี่นา

                ไม่เป็นไรหรอก ถือว่าแก้แค้นข้าเรื่องเมื่อคืนก็ได้ เจ้าอยากจะทำอะไรกับข้าก็ทำแล้วแต่เจ้า

                อ้ายหลินมองอกแกร่งที่พ้นชายเสื้อคลุมออกมา แต่นางทำไม่เป็นนี่นา จะให้นางทำอย่างไรได้ แต่ว่าสามีของนางกลับบอกว่าให้นางทำ งั้นจะลองดูดีหรือไม่ ถ้าไม่สำเร็จสามีของนางคงไม่ถือโทษโกรธนางกระมัง

            ท่านแน่ใจนะคะ ท่านพี่

                แล้วแต่เจ้าเถอะ เจ้าอยากทำอะไรกับข้าเจ้าก็ทำได้เลย ข้าจะไม่ห้ามเจ้าเป็นเด็ดขาด

                น้ำเสียงมุ่งมั่นเพื่อปลอบประโลมนาง ถ้าเขาไม่ทำเช่นนี้ นางก็คงจะกลัวเขาต่อไปเรื่อยๆ อย่างแน่นอน ถ้าให้นางเป็นฝ่ายเริ่มนางจะได้ไม่รู้สึกว่าเป็นฝ่ายถูกบังคับอย่างไรเล่า หลิวปังคิด เมื่อนอนมองฮูหยินน้อยของเขาที่กำลังทำหน้าขัดเขินอยู่ด้านบน หากหลิวปังรู้อนาคตข้างหน้าเห็นทีว่าเขาคงไม่กล้ารับคำอย่างมุ่งมั่นขนาดนั้นเป็นแน่

                ฝ่ามือบางสั่นระริกค่อยๆ แตะลงไปที่อกแกร่งในครั้งแรก ก่อนที่จะชักมือกลับเหมือนจะลองดูท่าที เหลือบตาไปทางสามีเห็นชายหนุ่มกำลังหลับตาอยู่ พลันความอยากรู้อยากเห็นที่มีมานานก็ปะทุขึ้น คราวนี้ฝ่ามือบางค่อยมั่นคงขึ้นเมื่อลองดูอีกครั้ง ครานี้ไม่ได้ลองสัมผัสอย่างเดียวแต่นางกลับใช้ฝ่ามือลูบไล้ไปมาเหมือนลองเชิงดูในทีแรก ภายใต้การสัมผัสมือบางรู้สึกได้ถึงการเต้นของหัวใจภายใต้ฝ่ามือ กล้ามเนื้อสั่นระริกที่อยู่ข้างใต้ ฝ่ามืออยากรู้อยากเห็นไล้ไปเรื่อยๆ จนถึงจุดไวความรู้สึก อ้ายหลินเอียงคอมองสองจุดสีคล้ำที่อยู่บนอกแกร่ง ทั้งสงสัยและใคร่รู้ ว่าถ้าสัมผัสแล้วจะเหมือนกับที่เขาทำกับนางหรือไม่

หลิวปังที่กำลังหลับตาอยู่ทำเหมือนกับไม่รู้สึกอย่างใด แต่ใครจะรู้เล่า ชายหนุ่มในตอนนี้แทบอยากจะร้องไห้ ตั้งแต่นางเริ่มแตะยอดอกเขาในตอนแรก ทั้งที่ตอนนี้นางทำยิ่งกว่าที่เขาต้องการ เมื่อนางถึงกับก้มลงใช้ลิ้นสีชมพูเล็กๆ ของนางไล้เลียยอดอกของเขาเหมือนกับที่เขาทำกับนางเมื่อคืน โอ้ว...ฮูหยินตัวน้อยๆ ของข้า ทำไมเจ้าถึงได้ใจร้ายเช่นนี้จะทรมานข้าให้ตายไปเลยหรืออย่างไรกัน เห็นทีเขาคงต้องไปขอบพระทัยฮองเฮาเสียหน่อยแล้ว ที่ทำให้นางช่างเป็นคนที่อยากรู้อยากเห็นได้ถึงขนาดนี้...อา

                พอได้เห็นสีหน้าของสามีที่กำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดกลับรู้สึกฮึกเหิมและย่ามใจยิ่งนัก กลับกลายเป็นว่ามือไร้เดียงสาลูบไล้หนักมือขึ้นก่อนที่จะไปถึงท้องน้อย ทั้งร่างของหลิวปังเกรงกระตุกขึ้นทันตาเห็น อ้ายหลินที่กำลังทำหน้าที่เป็นฝ่ายทรมานถึงกับหยุดมือ นึกว่านางพลาดไปทำให้สามีนางไม่พอใจ...

            ท่านพี่คะท่านเป็นอะไรไปข้าทำท่านเจ็บหรือคะ

                ปะ...เปล่า เจ้าช่วยลูบลงไปอีกนิดก็ได้จ๊ะ กำลังดี

                นางฟังน้ำเสียงที่ดูสั่นเครือของสามีแล้วกลับรู้สึกแปลกๆ สามีของนางทำไมเสียงถึงได้สั่นขนาดนี้นะหรือว่าเขาจะหนาว เห็นทีนางคงต้องกอดเขาเอาไว้เสียแล้ว อ้ายหลินกลับทำในสิ่งที่ไม่รู้ว่าความหวังดีที่นางมีให้กลับทำให้หลิวปังยิ่งทรมานยิ่งกว่า ด้วยการโน้มตัวไปกอดหลิวปังทั้งที่ยังเปลือยเปล่าหวังให้ความอบอุ่นกับสามีที่กำลังหนาว แต่อย่างน้อยนางก็ทำสำเร็จเพราะตอนนี้หลิวปังกำลังร้อนจนจวนจะไหม้เลยทีเดียว เป็นเพราะทรวงอกอวบอิ่มของนางกำลังเสียดสีกับแผงอกแกร่งที่ตอนนี้ขยับไหวเพราะต้องเร่งหายใจ เนื่องจากผู้เป็นเจ้าของรู้สึกเหมือนกับร่างกายจะหายใจไม่ออก หัวใจที่อยู่ข้างใต้เต้นรัวเร็วจนอ้ายหลินรู้สึกได้

            ทำไมท่านพี่ ใจเต้นแรงจังคะ

                ที่ข้าใจเต้นแรงเป็นเพราะว่าข้าอยู่กับเจ้าน่ะสิ ไม่เชื่อเจ้าลองจับดูซิ

                หลิวปังจับมือนุ่มนิ่มมาวางไว้ที่ตำแหน่งหัวใจของตน ก่อนที่จะกล่าวต่อไป

                มันจะเต้นแรงเฉพาะตอนที่ข้าอยู่กับเจ้าเท่านั้น เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไม

                ข้าไม่เข้าใจค่ะ ท่านพี่ ท่านกำลังจะบอกอะไรกับข้าหรือคะ

                ข้ากำลังจะบอกเจ้าว่า ที่หัวใจข้าเต้นแรงเมื่ออยู่กับเจ้าเป็นเพราะว่า เมื่อได้อยู่กับคนที่ข้ารัก หัวใจของข้ามักจะเต้นแรงเสมอ

            ท่านพูดอะไรออกมาคะ ข้า...ข้า

                อ้ายหลินนิ่งชะงักอยู่กับที่ เมื่อได้ยินสามีกล่าวประโยคเมื่อครู่ นางไม่หวังที่จะได้ความรักจากชายหนุ่ม หวังแต่เพียงว่าอยากให้เขามีความห่วงใยให้นางบ้างก็เพียงพอแล้ว แต่สำหรับเรื่องของความรักนั้นนางได้แต่หวังอยู่ลึกๆ ภายในใจเท่านั้น ทั้งในตอนที่นางรู้ว่าต้องแต่งงาน นางก็ทำใจเรื่องที่ว่าไม่นาน นางอาจต้องทำใจเรื่องการมีอนุอีกคนของสามีแล้วแท้ๆ แต่นี่เขากลับกล่าวเรื่องที่ทำให้หัวใจของนางต้องสั่นคลอนอย่างแรง

            ข้ารักเจ้า แค่นี้คงทำให้เจ้ามั่นใจขึ้นแล้วกระมัง

                จะเป็นไปได้อย่างไรก็ในเมื่อท่าน ท่านแต่งงานกับข้าเพราะข้ากำลังจะมีทายาท และท่านก็กลัวว่าเรื่องที่ท่านกับข้าอยู่ด้วยกันจะทำให้ข้าเสื่อมเสีย ท่านจึงยื่นมือมาเพื่อช่วยเหลือข้า

                นางถอนหายใจเฮือกใหญ่

            ท่านไม่จำเป็นต้องทำให้ข้าสบายใจด้วยการกล่าวเช่นนี้หรอกค่ะ ข้าสาบานว่าข้าจะเป็นภรรยาที่ดี ไม่ทำให้ท่านต้องเสื่อมเสีย หากวันใดก็ตามที่ท่านได้เจอหญิงที่ท่านรัก ข้ายินดีที่จะทำทุกอย่างให้ท่านมีความสุขค่ะ ท่านพี่

            ทำไมเจ้าถึงได้กล่าวเช่นนั้น เจ้าคิดว่าจะมีใครบังคับข้าได้อย่างนั้นหรือ หากว่าข้ามิได้สนใจเจ้า ข้าคงไม่เสนอตัวสาธิตให้เจ้าถึงขนาดนั้นกระมัง แล้วเจ้าไม่สังเกตหรือว่า วันนั้นฮองเฮาและป้าอ๋องจะทรงมาที่นี่ทำไม ถ้าไม่ใช่คิดอุ้มสมให้ข้ากับเจ้าที่ใจตรงกันให้แต่งงาน ยังมีอีก คงไม่มีชายคนใดที่ถูกบังคับ เฝ้าแต่ไปเร่งให้จัดงานพิธีไวขึ้นกระมัง

                เหมือนมีใครเหวี่ยงนางลงไปที่หน้าผา สิ่งที่ได้ยินทำให้นางยินดียิ่งนัก กลับเลือกที่จะกอดหลิวปังแน่นขึ้นกายสาวเสียดสี จนทำให้หลิวปังที่อยู่ในหมวดอารมณ์หวานถึงกับกระเจิดกระเจิงไปหมด

            ข้าก็รักท่านค่ะท่านพี่ ข้ารักท่าน ข้ารักท่าน ฮือๆๆๆๆ

                เอ่อ...เจ้าอย่ามัวแต่ร้องไห้เลยนะ เจ้าช่วยกินข้าเสียทีไม่ได้เหรอ ข้าจะแย่อยู่แล้วนะ

                เอ๋! ท่านจะให้ข้ากินท่านหรือคะ อ๋อ! ท่านหมายถึงให้ข้าจูบท่านทั้งตัวเหมือนที่ท่านทำกับเข้าใช่หรือไม่
             หลิวปังพยักหน้าหงึกหงักอย่างดีใจ
             
             แล้วท่านพี่ก็ไม่บอกข้า ให้ข้าหาวิธีอยู่ตั้งนาน ไม่ต้องห่วงค่ะท่านพี่ ข้าจะทำตามท่านพี่เมื่อคืนอย่างไม่ให้ขาดตกบกพร่อง

                สีหน้าเช่นนี้นางเคยทำเมื่อตอนที่เดินออกมาจากห้องสรงกับฮองเฮา ท่านพี่ค่ะท่านจะต้องโดนกินทั้งตัวเป็นแน่ข้าสาบานสายตามุ่งมั่นอย่างแรงกล้าของนาง ทำให้หลิวปังที่มองอยู่ถึงกับร้อนผ่าว เขาคงถูกกินไม่เหลือแม้แต่กระดูกอย่างแน่นอน...

                ว่าแล้วอ้ายหลินก็ทำตามคำพูดของนาง นางเริ่มกินสามีตั้งแต่ใบหน้าทิ้งรอยกัดเล็กๆ ไว้มากมายเมื่อผ่าน ระเรื่อยไปยังอกแกร่ง  ทั้งยังทึ้งเสื้อผ้าของเขาออกจนตอนนี้ทั้งสองคนเปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่ หลังจากที่เอ็นดูยอดอกทั้งสองข้าจนหนำใจแล้ว อ้ายหลินก็ไล่จูบของนางลงไปยังท้องน้อย ทั้งร่างกระตุกเกรงรับสัมผัส ทำให้นางยิ่งฮึกเหิม

            อา...เบาๆ เบาๆ หน่อย ฮูหยินตัวน้อยๆ ของข้า

                มาถึงขั้นนี้แล้ว อ้ายหลินได้เรียนรู้แล้วว่า เมื่อหลิวปังทำเสียงเช่นนี้แปลว่าให้ทำต่อไปอีก ฮูหยินมือใหม่อย่างนางก็จะต้องไม่ทำให้สามีต้องผิดหวัง นางใช้ลิ้นชอนไชไปทั่วแอ่งสะดือและท้องน้อย กล้ามท้องของหลิวปังเกรงเสียจนเห็นเป็นลอนกล้ามเนื้อ เท่านั้นยังไม่พอนางกลับเลื่อนกายลงไปอีกจนกระทั่ง... 

            เจ้าหยุดทำไมหรือฮูหยินน้อยของข้า

                หลิวปังกัดฟันถามทั้งที่ตอนนี้เขาใกล้ที่จะสิ้นใจไปทุกวินาทีแล้ว เนื่องจากการกระทำของนาง แถมนางยังจะหยุดอยู่ที่ตรงใจความสำคัญอีกด้วย แค่โดนนางจ้องเขาก็แทบจะไปวินาทีนี้อยู่แล้ว

                      
ขออภัยตอนนี้จะถูกตัดออกเพื่อรอการปรับปรุง (การะเกด)


อ้ายหลิน ป้าอ๋องทรงให้ข้าไปหยุดงานราชการอยู่กับเจ้าหนึ่งเดือน เจ้าอยากไปไหนหรือไม่ ข้าจะพาเจ้าไป”  

                หลังจากที่หายเหนื่อยด้วยกันทั้งคู่สองสามีภรรยา นอนกอดกันอยู่บนเตียง หลิวปังกำลังใช้นิ้วมือพันเส้นผมของนางเล่น   

                ข้าไม่อยากไปไหนทั้งสิ้น ข้าแค่อยากใช้เวลาอยู่ด้วยกันกับท่านให้มากที่สุด ท่านก็รู้ อีกไม่นาน พวกเราอาจต้องเกิดสงคราม ข้าอยากให้ท่านและข้าได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันให้มากที่สุด

                อ้ายหลินที่นอนหมดแรงอยู่บนอกของหลิวปังลุกขึ้นกล่าวด้วยประกายตามุ่งมั่น นางจะเก็บทุกสิ่งทุกอย่างที่มีความสุขไว้ในความทรงจำ เพื่อว่าวันใดนางจะต้องพบเจอกับความเจ็บปวดที่ไม่มีเขา นางจะได้ใช้ความสุขนี้เป็นสิ่งหล่อเลี้ยงให้มีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้อย่างมั่นคง อีกอย่างหนึ่งนางก็ทำเพื่อทายาทของนางและเขา อย่างน้อยนางก็สามารถมั่นใจได้ว่า ลูกของนางเกิดขึ้นเพราะความรักมิใช่ความรับผิดชอบ อย่างที่นางเข้าใจตั้งแต่แรก...

            เจ้ากลัวสงครามหรือไม่ อ้ายหลิน

                กลัวค่ะท่านพี่ แต่ถ้าหลีกเลี่ยงไม่ได้ข้าก็จะพยายามไม่กลัวค่ะ

                เจ้าไม่ต้องกังวลไป ทั้งข้าและป้าอ๋องจะต้องชนะอย่างแน่นอน ทั้งเรายังมีฮองเฮาที่ฉลาดและปราดเปรื่องที่สุด เจ้าอย่าลืม

                ค่ะ ข้าก็คิดเหมือนท่านเช่นกันค่ะ ท่านพี่

                งั้นข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าที่เรือนหอของเรานี่ดีหรือไม่

                หลิวปังเห็นประกายตาดีใจก็รู้ว่าทำถูกต้องแล้ว อ้ายหลินยิ้มอย่างดีใจก่อนที่จะกระโจนกอดหลิวปังแน่น...

 

 

 

 

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 113 ครั้ง

4,581 ความคิดเห็น

  1. #4571 cake2552 (@cake2552) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 22:05
    ใช่ใช่ เสียดายง่าาาา
    #4571
    0
  2. #4549 มิกิ (@floramind) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 18:36
    nc จ้ากายไปหนายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยตัดทำม๊ายยยยยยยยยยยกำลังได้อารมณ์เลยอ่า~
    #4549
    0
  3. #4523 เทพธิดาแพริน (@bloysit) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2552 / 23:56
    กรี๊ด>O<อิจฉาตาร้อน
    #4523
    0
  4. #2231 taze (@tazeza) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 มีนาคม 2552 / 06:38
    NC นู๋ หายปายๆๆๆ แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #2231
    0
  5. #2230 FuFuZai (@FuFuZai) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 มีนาคม 2552 / 19:43
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ทำร้ายจิตใจที่สุด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #2230
    0
  6. #2229 N u M c H A (@numcha2) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 มีนาคม 2552 / 15:32
    ค้างๆ ๆ


    อยาก อ่าน ฉาก NC จัง


    แง๊ อยาก อ่านอะ เอาไปลง ไว้ที่อื่น ไม่ได้ หลอ ค่ะ


    ตัดไป เล ย หงะ -*-
    #2229
    0
  7. #2228 ดิว เดอะสตาร์ (@love_noval555) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 มีนาคม 2552 / 16:52

    ตัดทำมายยยยยยยยย กำลังได้อารมณ์เลยอ่า

    #2228
    0
  8. #2227 Fe -[ [ RiN ! (@ferinkung) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 มีนาคม 2552 / 10:55

    ตัดทะม๊ายย ย  ย   ย   ค๊า

    แง๊ ๆๆๆๆ   จัยร้ายที่ซู๊ดดดดด~

    T-T !!!~

    #2227
    0
  9. #2226 หนูนา (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2551 / 23:19
    บอกได้คำเดียวว่า



    ช่างกล้า



    555+
    #2226
    0
  10. #2225 tan+ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2551 / 22:47
    โอ้ว.. >.,<





    สุดยอดมากๆเลยค่ะ
    #2225
    0
  11. #2224 jaochan (@jaochan) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2551 / 19:24
    ไม่ไหวแล้ว

    เลือดหมดตัว

    ร้ายกาจที่สุดเลยคนแต่งเนี๊ย
    #2224
    0
  12. #2223 คนนั้นแหละ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2551 / 15:09
    ไม่มีอะไรจาพูด... นอกจาก

    เลือดพุ่งกระจาย ฮ่าๆๆ

    (ยังไม่หยุดไหลเรยนะเนี่ยT^T)
    #2223
    0
  13. #2222 น้องสี่น้ำตาล (@bemcga) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2551 / 11:01
    โอ๊ย... สุดยอดหนูหลิว หุ หุ หุ

    รออ่านตอนต่อไปนะค่ะ ชอบมากกกกกกกกกก
    #2222
    0
  14. #2221 kaguya (@misuno) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2551 / 09:00
    โอยยย เลือดกำเดาพุ่งกระฉูดเลยค่า

    ยกนิ้วให้กับความช่างสงสัยของอ้ายหลินจริงๆ
    #2221
    0
  15. #2220 _ปูเปรี้ยว_ (@_poopurekung_) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2551 / 03:23
    มาต่อเร็วๆนะค่ะ <br><br>
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ<br><br>
    จะรอพี่ฟงจิ้งต่อไปอิอิ<br><br>
    #2220
    0
  16. #2219 kanyanee (@kanyanee) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2551 / 01:18

    กุ๊กกิ๊ก กันจนน่า อิจฉา ไม่บันยะบันยังเล้ย  เลือดสาดกระจายแล้วคร้า

    #2219
    0
  17. #2218 BejoKiller (@BejoKiller) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2551 / 00:44
    เหอๆๆๆๆๆ อ่านจนบ้าไปแล้ว อาการหื่นกำเริบตามซันนี่กับอ้ายหลินไปติดๆ
    #2218
    0
  18. #2217 super girl (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2551 / 23:25
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก





    กระอักเลือด





    อารายกานเนี่ยยยยยย
    #2217
    0
  19. #2216 cherry (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2551 / 23:07
    ทำไมพี่เกดต้องแกล้งกันแบบนี้ ฮือ ฮือ ฮือ

    ไม่สงสารสาวกลัดมันบ้างเหรอ ฮา ฮา

    รับรองบรรลุนิติภาวะแล้วแน่นอน (31 ปีแล้วค่ะ) อิ อิ

    (((((( อยากได้หนังสือทำไงดี )))))))
    #2216
    0
  20. #2215 BARBIE (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2551 / 22:53
    พี่เกดกลั่นแกล้งคนอ่าน แงงงงงงงงงงงงงงงงงง T0T
    #2215
    0
  21. #2214 kanal (@kanal) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2551 / 22:50
    เจ๊เกดดดดดดดดด ค้างอย่างแรง ช่างทำกานได้ ต่อให้จบเลยไม่ได้เรอะ ค้างงงงงงงงงอ่ะ แบบว่า..โหดร้ายสุดๆ
    #2214
    0
  22. #2213 xxx (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2551 / 22:22
    จนกระทั้ง!!!!!!!!!!!!
    #2213
    0
  23. #2212 ติดหนึบ (@haruprae) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2551 / 22:09
    *_*

    ค้างอ่า....
    #2212
    0
  24. #2211 เรวานรี่ (@BILL_555) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2551 / 21:49
    พี่เกด

    แบบว่าค้างอย่างแรง

    แงงงงงงงงงงงงงงง

    สู้ๆน๊า

    จุ๊ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

    ร๊ากพี่เกด

    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #2211
    0
  25. #2210 -noo- (@nunoonu) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2551 / 21:49

    อ้ายหลินช่างกล้าจริงๆๆเลย อิอิ

    #2210
    0