SF noritz*68 คิดถึง - SF noritz*68 คิดถึง นิยาย SF noritz*68 คิดถึง : Dek-D.com - Writer

    SF noritz*68 คิดถึง

    วันนี้นั่งเรียนอยู่ ก็คิดถึงตอนที่พี่ริทจะกลับไปเรียน เฮียคงคิดถึงพี่ริทแน่ๆ เลยคิดว่าจะแต่งฟิค และสุดท้ายมันก็ออกมาแนวนี้ ช่วยติดตามกันด้วยนะค่ะ

    ผู้เข้าชมรวม

    850

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    2

    ผู้เข้าชมรวม


    850

    ความคิดเห็น


    25

    คนติดตาม


    5
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  6 ก.ค. 54 / 20:11 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



    ยามที่อยู่ห่างไกลกัน มันช่างเงียบเหงาเหลือเกิน

    ตอนนี้ไม่มีคนนั้นคอยดูแลเคียงข้างอย่างที่ผ่านมา

    คิดถึง...คิดถึงเหลือเกิน...

    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
       ยามที่อยู่ห่างไกลกัน มันช่างเงียบเหงาเหลือเกิน

      ตอนนี้ไม่มีคนนั้นคอยดูแลเคียงข้างอย่างที่ผ่านมา

      คิดถึง...คิดถึงเหลือเกิน...

       

       

      ก๊อกๆๆๆ

      “พี่โตโน่ ตื่นหรือยัง”

      “............................”

      พี่โตโน่ววววววววว!!!~~

       

      ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆ

      “พี่แอมป์ พี่เนส ตูมตาม~

      เสียงเคาะประตูที่รัวยิ่งกว่าปืนM-16(เว่อร์ไป -  -“)ลั่นคอนโดทั้งชั้น เป็นผลทำให้บุคคลในห้องนั้นที่กำลังเล่นเกมส์ อ่านหนังสือ ดูทีวีต้องรีบไปเปิดประตูทันที

      “มีอะไรจูเนียร์ ทำไมต้องเคาะรัวซะขนาดนั้น”พี่เนสซึ่งเป็นพี่ใหญ่ของห้อง เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นจูเนียร์เคาะประตูเอาเป็นเอาตาย

       

      “พะ...พี่โตโน่  ตัวร้อนจี๋เลยอ่ะ  ผมปลุกเท่าไหร่พี่แกก็ไม่ตื่น”

      สิ้นเสียงของจูเนียร์ เนส ซึ่งเป็นพี่ใหญ่ของบ้าเดอะสตาร์7 ถึงแม้จะอายุน้อยกว่าโตโน่ แต่ในเวลานี้เขาคือบุคคลที่อายุมากทีสุด รีบวิ่งไปที่ห้องของโตโน่ทันที

       

      “พี่โตโน่...พี่โน่...ตื่นสิ ตื่น!!!

      “ฮ่ะ..มีอะไรกัน”ร่างสูงที่นอนเหยียดยาวกับเตียงงัวเงียรู้สึกตัวตื่นจากแรงเขย่าของเนส เปลือกตาบางพยายามปรือขึ้นอย่างยากลำบากมองไปข้างหน้าก็ดูพร่ามัวไปหมด อีกทั้งตอนนี้ใบหน้าที่เคยดูหล่อเหลากลับซีดเซียวทั้งตาจมูกปาก  รวมไปถึงพวงแก้มที่ขาวซีดอย่างเห็นได้ชัด

       

      “พี่ไม่สบายนิ่ ตัวร้อนจี๋เลย”เนสว่าพลางรีบชักมือกลับทันทีหลังจากแตะหน้าผากของคนที่นอนซมอยู่บนเตียง คงเป็นเพราะตัวร้อนมากจริงๆ จนโตโน่เองรู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบของฝ่ามือใหญ่ทาบลงมา

      “อื้อ คงงั้นมั้ง พี่รู้สึกปวดหัวด้วย”

      “พี่ไปโรงพยาบาลมั๊ย ท่าทางพี่จะไม่ไหวนะพี่”

      “ม่ะ...ไม่เอา พี่ไม่อยากให้เป็นข่าวใหญ่โต เดี๋ยวพวกแฟนคลับจะไม่สบายใจกัน อีกอย่างพี่ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ปวดหัวตัวร้อนนิดหน่อยเอง กินยานอนสักพักแป๊บเดียวเดี๋ยวก็หายแล้ว”

      “แน่ใจนะพี่”

      “อื้ม...”

       

      “งั้นเดี๋ยวผมโทรบอกพี่แนน ให้ว่าพี่ป่วยคงไปถ่ายละครไม่ไหวแน่ๆ” แอมป์อาสา

      “พักซะพี่เดี๋ยววันนี้เนียร์ว่าง จะเช็ดตัวให้นะพี่” ว่าแล้ววิ่งเข้าครัวไปหาน้ำอุ่นมาเช็ดตัวให้กับพี่ชายคนโก้

       

      ถ้าเป็นตอนที่ไอ้เตี้ยมันยังอยู่ ยามผมไม่สบายจะมีฝ่ามือเล็กๆ เอื้อมมาเตะหน้าผากผม

      “อ๊ะ...พี่ไม่สบายนิ่ ตัวร้อนจี๋เลย เดี๋ยวริทไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้นะ”

      “ริท...”มือแกร่งฉุดข้อมือร่างบางเอาไว้ “พี่อยากอยู่ใกล้ๆริท”

      “เดี๋ยวริทมา แค่ไปเอาผ้ามาเช็ดตัว แป๊บเดียว สัญญา” รอยยิ้มน่ารักกับแววตาที่บ่งบอกถึงความห่วงใยในตัวผม... ร่างบางวิ่งตัวปลิวออกไปจากห้องนอน ไม่นานักก็กลับมาพร้อมกาละมังเล็กๆพร้อมด้วยผ้าขนหนูสีหวาน ก่อนจะจุ่มมันลงไปในน้ำแล้วบิดจนหมาดอย่างเบามือ

       

      ผ้าขนหนูถูกคลีออก แล้วค่อยๆพับเป็นสีเหลี่ยมผืนผ้าเล็กๆแล้วประกบลงบนหน้าผาก ก่อนจะไล่ฝ่ามือลงมาตามโครงหน้าและพวงแก้ม  ความเย็นแผ่ซ่านจากผ้าขนหนูผืนหนา แต่ผมกลับรู้สึกได้อีกอย่างถึงความอุ่นร้อนที่แผ่มาจากฝ่ามือเล็กๆที่กั้นด้วยผ้าขนหนู มือเล็กๆคอยประคองเช็ดลูบไล้ไปตามใบหน้าและร่างกายของผม

       

      นิ้วเล็กๆจัดการแกะกระดุมเสื้อตัวที่ผมสวมอยู่ออกทีละเม็ดจนหมด แล้วค่อยๆแหวกสาบเสื้อออก ก่อนจะใช้ผ้าขนหนูหมาดๆที่ไปจุ่มน้ำมาใหม่แปะทับลงมาบนแผงอก ริทเช็ดตัวให้ผมอย่างเบามือ จนผมอดที่จะจ้องมองใบหน้าหวานน่ารักที่มีรอยยิ้มบางแต้มอยู่เสียไม่ได้...น่ารัก...น่ารักที่สุด...ไอ้เตี้ยของผม

       

      ริทเริ่มขยับมือลูบไล้ผ้าขนหนูให้ผมช้าลง เมื่อรู้สึกว่าผมจ้องมองเขาไม่วางตา...ใบหน้าหวานเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ ลามไปจนถึงใบหู

      “มะ..มองอะไรเล่า...พี่นอนพักได้แล้ว”ริทชักมือกลับแล้วเอาผ้าขนหนูใส่กะละมังไว้อย่างเดิม แล้วเบือนหน้าหนีทันที ด้วยความเขิน

       

      “จะไปไหน....”

      “กะ...ก็จะเอาผ้าไปซัก แล้วก็...ไปเก็บกะละมังด้วย”

      “ริท... อย่าเพิ่งไป อยู่กับพี่ก่อนนะ” แววตาเว้าวอนถูกส่งมาให้ ริทมองแล้วอดใจอ่อนไม่ได้ “ให้พี่นอนหลับก่อนแล้วค่อยไปได้ไหม ตอนนี้พี่อยากอยู่ใกล้ๆริทแบบนี้จัง” เอื้อมมือไปจับมือเล็กมากุมไว้แล้วซุกไว้ใกล้ๆใบหน้าหล่อที่นอนตะแคงหันข้างทาบลงกับหมอนใบโต

      “อืม...พี่นี่มันขี้อ้อนจริงๆเลยนะ นอนพักเยอะๆล่ะ จะได้หายไวๆ”

       

       

       “พี่โน่ จะให้ผมโทรบอกพี่ริทมั๊ย????

      “อย่าเลยจูเนียร์ พี่ไม่อยากให้ริทไม่สบายใจ อีกอย่างพี่เองก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ถ้าโทรหาริทตอนนี้ พี่กลัวริทจะไม่สบายใจทำให้เรียนไม่รู้เรื่องด้วย”

      “โอเคๆ....ตามใจพี่นะ  แต่พี่ไม่คิดถึงพี่ริทหรอ????

      “.................................................” โตโน่ก้มหน้านิ่งความเงียบคือคำตอบที่จูเนียร์ได้รับ

       

      ...ใช่ผมคิดถึง ผมคิดถึงริท คิดถึงมาก อยากให้ริทมาดูแลผมยามผมไม่สบาย อยากคุย อยากเห็นหน้า อยากอยู่ใกล้ๆ

       

      จูเนียร์ถอนหายใจยาว แต่ดูสีหน้าพี่ชายคนโก้แล้วก็เดาออกว่ายังไงก็คิดถึงพี่ชายสุดที่รักของผมใจจะขาดปานนั้น  เพราะเกือบปี ตั้งแต่พี่ริทกลับไปเรียนหมอที่ขอนแก่น พี่โตโน่ก็เอาแต่ทำงาน ทำงาน แล้วก็ทำงาน กลับมาก็นอนไม่ค่อยได้ออกไปเฮฮา สังสรรค์กับพวกเพื่อนๆพี่ๆน้องๆบ้านเดอะสตาร์เท่าไหร่ บางครั้งไม่มีงานพี่แกก็จะอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหน แล้วนี่พี่ริทกลับไปเรียนตั้ง5ปี โอ้วววววว ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าพี่ชายคนโก้ของผมจะเป็นยังไง....

       

      “ดูท่าทางแล้วพี่คงไม่ได้ป่วยร่างกายธรรมดาแล้วมั้ง พี่คงป่วยใจด้วยมากกว่าใช่มั๊ยพี่โน่” มือเล็ก ตบไหล่พี่ชายที่นอนอยู่บนเตียงเบาๆ แล้วขยับผ้าห่มปิดให้จนถึงแผ่นอก ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

       

      ++++++ค่ำวันเดียวกัน++++++

       

      พวกเดอะสตาร์รุ่น6 หลังจากได้รับข่าวว่าพี่ใหญ่ของบ้านป่วยเลยพากันมาเยี่ยม โดยเซนพ่อครัวประจำบ้านเดอะสตาร์เลยโชว์ฝีมือในการทำข้าวต้มให้กับพี่ใหญ่ประจำบ้านกิน

      “พี่โน่ พี่ตื่นมากินข้าวต้มฝีมือเซนหน่อยสิ เซนทำสุดฝีมือเลยนะ”

      “ขอบใจนะ...แต่พี่ไม่หิวเลยอ่ะเซน”

      “ถ้าพี่ไม่กินแล้วพี่จะกินยาได้ยังไงล่ะ”เซนเตือน

      “เดี๋ยวก็ได้ทรุดลงกว่านี้หรอก” กันน้องชายอีกคนในแก๊งค์ผมพูดเสริม

      “เซนตั้งใจทำให้พี่เลยนะ กินซะพี่”เมื่อเห็นโตโน่ยังคงเฉย เก่ง ซึ่งตอนนี้เป็นคุณหมอแล้ว ก็เลยพูดบ้าง เผื่อคนที่นอนซมอยู่จะมีแรงลุกขึ้นมากินบ้าง

       

      แต่คำตอบและการกระทำที่ได้รับจากพี่ใหญ่ ทำให้ทุกคนต่างถอดใจ

       

      “พี่ไม่หิวจริงๆ” เสียงแหบพร่ากล่าวเรียบๆ พลางพลิกตัวหันหน้าไปอีกฝั่งแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาเหม่อลอย ....คิดถึง....คิดถึงมาก  ทำไมไม่เป็นริทนะที่คอยมาอยู่ใกล้ผม มาทำข้าวต้มให้ผมกิน ถึงแม้จะอร่อยไม่สู้เซนแต่ผมว่า อาหารทีริททำอร่อยที่สุดในโลกแล้วสำหรับผม....

       

      แต่ตอนนี้ ผมต้องอยู่กรุงเทพฯคนเดียวเพื่อทำงาน ส่วนริทต้องกลับไปเรียนหมอที่ขอนแก่นให้จบ เพราะเป็นความหวังของพ่อแม่ของริท และตัวริทเอง ซึ่งผมก็ต้องทำใจ ถึงแม้มันทำให้เราห่างไกลกัน มันทำให้ผมเงียบเหงา บางครั้งรู้สึกท้อแท้ที่ไม่มีใบหน้าหวานที่คอยยิ้มให้ผมเมื่อผมกลับมาจากการทำงานในทุกๆวัน  จนผมไม่สบายอย่างนี้...ถึงแม้ว่าข้างๆผมจะมีพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ร่วมบ้านเดอะสตาร์มาหาอยู่บ่อยครั้ง และยังมีแฟนคลับที่น่ารักของผมที่คอยอยู่เคียงข้างผม แต่นั่นก็ไม่เหมือนริท ที่คอยดูแลผมและคอยอยู่เคียงข้างผมมาตลอด

       

      ผมอยากโทรไปหาริทตอนนี้จัง เพียงแค่ได้ยินเสียงเล็กน้อยของริทก็ยังดี ผมเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ตรงโต๊ะข้างเตียง แต่เรี่ยวแรงกลับไม่มี มันแห้งหายเหือดไปกับความเจ็บป่วยที่รุมเร้าทั้งปวดหัวตัวร้อนเป็นไข้อีกทั้งก็ยังไม่ได้แตะข้าวและน้ำมาทั้งวัน

       

      ริทอยู่ไหน...พี่คิดถึงริทเหลือเกิน....

       

      ภาพตรงหน้าค่อยๆพร่าเลือนหายไปช้าๆ...ดวงตาคมหรี่ลงทุกขณะจนทุกสิ่งทุกอย่างดับวูบลงไป!!

       

       

      “พี่เก่ง อาการพี่โน่เป็นไงบ้าง”เซนถามขึ้นหลังจากที่เก่งออกมาจากห้องนอนของโตโน่

      “ไม่มีไรมากแค่พี่โน่ ไม่ยอมทานข้าวทานน้ำเลยทำให้ไม่มีเรี่ยวแรง ร่างกายเลยทรุดลงไปเท่านั้นเอง แต่ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว พี่ฉีดยาให้พี่โน่ไปแล้ว สักพักคงดีขึ้น”

      “ดีนะ ที่พี่เก่งยังไม่กลับไป ไม่งั้นนะได้ไปโรงพยาบาลแน่!!!

      “เอ้อ...แล้วทำไมตอนแรกไม่พาพี่โน่ไปโรงพยาบาลล่ะ??”เก่งถามขึ้น

      “ก็พี่โน่ไม่ยอมไป กลัวเป็นข่าวใหญ่โต แล้วก็กลัวคนทางนู้น  ไม่สบายใจกลัวเสียการเรียน”จูเนียร์ตอบ

       

      “อ่อ.......”เก่งหัวเราะเบาๆ นึกในใจ พี่โน่นะพี่โน่ กลัวเมียเป็นห่วง เกือบตายแล้วมั๊ยล่ะ

       

      “เฮ้อ...สงสารพี่โน่เนอะ ถ้าไม่สบายแล้วพี่ริทอยู่นะ ป่านี้วิ่งปร๋อแล้ว”เกตุเอ่ยแซว

       

      “คิดถึงก็ไม่ยอมโทรหา พอไม่สบายก็กลัวเขาจะเป็นห่วง แล้วเป็นไง นอนซมเกือบตายแล้วมั๊ยล่ะ  ดีนะที่เซนเข้าไปเอาชามข้าวต้มพอดี  ไม่งั้นนะหน้าหล่อๆ ที่สาวๆกรี๊ดกันทั่วบ้านทั่วเมือง ไปฟาดกับขอบโต๊ะขอบเตียงเข้าให้ หน้าเยินคิ้วแตกดั้งหัก...หมดหล่อกันพอดี”

      “เซนก็พูดเกินไป”

      “ก็จริงมัยเล่าพี่เก่ง ชริส์” ว่าแล้วก็เดินจ้ำอ้าวเข้าไปในครัว

      ซวยแล้วไอ้เก่งเอ๊ยยยยย เฮ้อออพี่โน่ก็ไม่สบายกลัวเมียเป็นห่วง  ส่วนไอ้เก่งก็เมียงอน โอ้ยยยยชีวิตวาโย..........อาภัพนัก

       

       

       +++++เช้าวันรุ่งขึ้น+++++

      โตโน่รู้สึกดีขึ้นมากเริ่มมีเรี่ยวแรงไข้ก็เริ่มลดลง และยอมทานข้าวต้มฝีมือเซน เป็นเพราะเซนขู่ไว้ว่าถ้าไม่ยอมกินจะไม่ยอมให้คุยกับริท

      “อ่ะพี่โน่ เซนโทรหาริทให้แล้ว คุยกันเองนะ”โตโน่รับโทรศัพท์มาจากมือของเซน แล้วค่อยๆแนบลงขนาบข้างหูช้าๆ

      “ระ..ริท”เสียงทุ้มเอ่ยสั่นพร่า

      “พี่โน่...ร้องไห้ทำไม  อย่าร้องนะ ริทอยู่นี่แล้วไง”

      “....................”

      “ทำไมพี่ไม่สบายแล้วไม่โทรหาริทหล่ะเสียงเล็กเจือความเป็นห่วงส่งบอกผ่านทางโทรศัพท์

      “พะ...พี่กลัวว่าริทจะไม่สบายใจ...”

       

       

       

      “ก็เลยไม่โทรหาว่างั้น....แล้วถ้าริทมารู้ที่หลังว่าพี่เป็นมากขนาดที่ต้องให้พี่เก่งมาตรวจถึงห้องแบบนี้ ริทไม่ยิ่งไม่สบายใจมากกว่าเลยหรือไง”น้ำเสียงติดจะงอนๆ ที่โตโน่ไม่เห็นว่าเรื่องนี้สำคัญ แต่สำหรับริทเองทุกเรื่องของโตโน่สำคัญหมด ไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่หรือเรื่องที่รู้แล้วไม่สบายใจหรือไม่ ริทก็ต้องการรู้ ถึงแม้จะไม่ได้ดูแลใกล้ๆ แต่ขอแค่ให้ริทรับรู้ด้วย อย่างน้อยเขาเองก็ได้รับฟัง และอยู่เคียงข้างโตโน่ในยามที่ท้อแท้

       

      “พี่ขอโทษ...พี่คิดถึงริทมากเลยรู้มั๊ย ยิ่งตอนพี่ไม่สบายอยู่ที่นี่แล้วไม่มีคนมาคอยดูแลเลย”

      “ก็จูเนียร์ไง ไหนจะเซน พี่เก่ง กัน ตูมตาม  พี่เนส พี่แอมป์ แฟนคลับพี่อีก มีตั้งเยอะแยะ ทำไมจะไม่ดูแล”

      “ก็...”

      “ริทรู้หมดแล้วนะ ว่าทุกคนช่วยกันดูแลแต่พี่นั่นแหละดื้อ ไม่ยอมทานอะไรเลย ไม่เชื่อฟังใครเลย”

      “.............................”

      “พี่โน่วววว!~

      “พี่รู้ แต่คนอื่นไม่เหมือนริทนิ่ พี่อยากให้ริทมาดูแลด้วย”

      “พี่โน่....”ริทถอนหายใจยาว ทำไมโตป่านนี้แล้วอายุอานามก็ปาไปเกือบๆ25แล้ว ทำไมยังทำตัวดื้อเหมือนเด็กเล็กๆ ที่ไม่ยอมทานข้าวยังไงยังงั้น

      “แต่พี่คิดถึงริทมากจริงๆ...”

      “คิดถึงก็โทรหาสิ ไม่ว่ายังไงก็ต้องโทรหารู้มั๊ย ถ้าริทเรียนอยู่เดี๋ยวริทเรียนเสร็จริทโทรกลับเอง อย่าเป็นคนอ่อนแอแบบนี้..เรื่องเลวร้ายกว่านี้พี่ยังผ่านมาได้เลยนี่โน่”

       

      ใช่ทำไมผมถึงอ่อนแอแบบนี้ ทั้งที่คิดถึงริทมาก แต่ก็ไม่กล้าโทรไปหาเพราะกลัวว่าถ้าริทรู้ว่าผมไม่สบาย ริทจะต้องกังวลและเป็นห่วง...แต่ริทเองกลับที่เข้มแข็งกว่าผมซะอีก ผมนี่มันแย่จริงๆ

       

      “พี่โน่ พี่ต้องเข้มแข็งรู้มั๊ย...อีกอย่างริทรู้ว่าพี่มีงานทุกวันทำแต่เช้ากว่าจะเลิกก็ดึก เพราะฉะนั้นต้องตั้งใจทำงานรู้มั๊ย ยังมีแฟนคลับและคนอื่นๆที่รอดูผลงานของพี่อยู่นะพี่โตโน่ และที่สำคัญทำงานหนักก็ต้องพักผ่อนเยอะๆด้วยนะ”

      “อือ..แต่ว่าริท”

      “อะไรอีกหล่ะ”

      “พี่ขอหอมแก้มริทได้มั๊ย??”

      >*< จะหอมได้ไงหล่ะ อยู่กันคนลนละจังหวัดแบบนี้”

      “งั้นริทก็หันแก้มเข้าโทรศัพท์ก่อนสิ...นะ..นะน๊า~”หยอดคำอ้อนทิ้งท้าย ให้ริทฟังแล้วรู้สึกหัวใจกระตุกเล่น

      “ทำแล้วยัง”

      “อื้อ ทำแล้ว...เร็วๆสิ ไม่งั้นไม่ให้หอมแล้วนะ”

       

      ฟืดดดดดดดดดดดดดด~....เสียงสูดลมหายใจดังลากยาวนาน68วินาที

      “อ๊า~ริทหอมที่สุดในโลก”

      “บ้า หอมอะไรกันเล่า ได้กลิ่นด้วยหรือไง”คนบ้าอะไรหอมแก้มผ่านโทรศัพท์แล้วยังได้กลิ่นหอมอีก - -“

      “พี่โน่ต้องดูแลตัวเองดีๆนะ...ไม่งั้นริทจะตามไปดูแลถึงกรุงเทพฯเลย”

      “งั้นก็มาสิ...พี่จะให้ริทดูแลทุอย่างเลยยยยยยยย”เสียงฉายแววเจ้าเล่ห์ ตามฉบับเดิมของเจ้าตัวเริ่มปรากฏ

      “บ้า...ทำเสียงแบบนี้แสดงว่าใกล้หายแล้วสิ”

      “ริท คิดถึงนะครับ”

      “คิดถึงก็โทรมาสิ...”

      “งั้นคงต้องโทรหาทุกวินาทีเลยทั้งเนี่ย”

      “เว่อร์ไปๆๆๆ”

      “ถ้าริทคิดถึงพี่ ก็ต้องโทรหาพี่ด้วยนะ”

      “อื้อ....คิดถึงพี่โน่เหมือนกันนะ คนดีของผม”

      “พี่รักเมียพี่นะ”

      “บ้า~~~

      THE  END

      ฟิคสั้น (ไม่สั้น???) เพราะไรเตอร์พิมพ์จนปวดมือไปหมด

       

      เรื่องนี้เป็นฟิคแปลงนิดหน่อย แต่พล็อตคิดเองเน้อ~ เรื่องนี้ไรเตอร์ยอมรับว่าพิมพ์นานที่สุด

       

      ต่อจากนี้ไรเตอร์จะไปอัพแต่ฟิค My A Little Dreams Come True แล้วนะ

       

      เดี๋ยววันไหนไรเตอร์มีอารมณ์แต่ฟิคสั้นจะกลับมาอัพให้รีดเดอร์ทุกคนได้อ่านกันนะค่ะ

       

      ฟิคเรื่องนี้ไรเตอร์ก็ไม่ขออะไรมาขอแค่ 20 comment ก็พอนะ ช่วยๆกันนิดนึง

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×