คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Short Fic KnB] Please always with me (AkaxAka)

โดย k.sakura

เขาถือกำเนิดขึ้นเพื่อชัยชนะ เกิดขึ้นเพราะควมอ่อนแอของผม ถึงอย่างนั้น....!?

ยอดวิวรวม

686

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


686

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


18
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 มิ.ย. 62 / 16:40 น.
นิยาย [Short Fic KnB] Please always with me (AkaxAka) [Short Fic KnB] Please always with me (AkaxAka) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ก่อนอื่นก็ขอเตือนก่อนค่ะ! ชายรักชายนะคะ Yaoi มุ้งมิ้ง ไม่ติดเรทค่ะ อิอิ

ว่าด้วยความบ้านายน้อยของเรา เลยได้แต่งฟิคนี้ขึ้นมาค่ะ พูดง่ายๆคือ โบคุชิxโอเระชิ ค่ะ ถึงแม้ว่างานจะมากมายทับตัวตายหายใจไม่ออกยังไง ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อความรักของเรา #กรรไกรเสียบ
             เอาล่ะค่ะ หลังจากเวิ่นเว้อมานาน เริ่มเลยแล้วกัน


หมายเหตุ : ทั้งเรื่องบรรยายโดยโอเระชิ ในการบรรยายให้โอเระชิแทนตัวเองว่าผมทั้งหมดเพื่อไม่ให้รู้สึกขัดค่ะ 


เพิ่มเติมสำหรับคนที่ยังไม่ทราบค่ะ

>โอเระชิ กล่าวได้ว่าคือร่างเดิมของอาคาชิค่ะ  เป็นบุคลิกที่มีดวงตาสีแดงทั้งสองข้าง เรียกว่า โอเระชิ เพราะว่า โอเระ ore ในภาษาญี่ปุ่นเป็นคำแทนตัวที่แปลว่า ฉัน (ไม่สุภาพเท่าไหร่ มักพบในกรณีผู้ชายใช้กับเพื่อนหรือกับคนที่อาวุโสน้อยกว่าค่ะ) เป็นคำที่อาคาชิตอนแรกใช้แทนตัวค่ะ

>โบคุชิ เป็นร่างวิวัฒนาการ(?)ของโอเระชิ บุคลิกที่ถือกำเนิดขึ้นเพื่อชัยชนะ มีดวงตาสีแดง-เหลือง เรียกว่า โบคุชิ เพราะว่า โบคุ boku ในภาษาญี่ปุ่นเป็นคำแทนตัวที่แปลว่า ผม (ก็ยังไม่ถือว่าสุภาพเท่าไรนัก แต่จะดูซอฟท์กว่าค่ะ) เป็นคำที่อาคาชิใช้แทนตัวหลังจากมีตาสองสีแล้วค่ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 มิ.ย. 62 / 16:40


 


         ‘เซย์จูโร่ ลูกคือผู้สืบทอดตระกูลอาคาชิ ไม่ว่าจะเรื่องอะไร ลูกจะต้องไม่แพ้โดยเด็ดขาด
 


        ดั่งประกาศิต ประโยคนี้ของท่านพ่อยังคงฝังอยู่ในหัวของผม ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังมีบาสเก็ตบอลที่ท่านแม่มอบให้ เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ผมสามารถสนุกไปกับมัน และแน่นอนว่าผมไม่แพ้

        “อรุณสวัสดิ์ครับ อาคาชิคุง”

        “อรุณสวัสดิ์ คุโรโกะ”

        เพื่อนร่วมทีมของผมก็เป็นส่วนหนึ่ง เป็นกลุ่มบุคคลที่คอยแต่งแต้มสีสันในชีวิตของผม คนตรงหน้าก็เป็นหนึ่งในนั้น คุโรโกะ เท็ตสึยะ ผมค่อนข้างจะมั่นใจว่าเขาจะเป็นตัวแปรสำคัญในภายภาคหน้า แต่ช่างเถอะ ไม่ว่ายังไง ผมก็ยังสามารถยิ้มได้ เป็นตัวของตัวเองได้ในตอนนี้ ใช่แล้ว เป็น อาคาชิ เซย์จูโร่ ไงล่ะ (ตามด้วย โอเระชิ’s สไมล์)

        ทว่า ความสุขของผมก็อยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อเพื่อนร่วมทีมของผม ฟันเฟืองที่หมุนไปพร้อมๆกันของพวกเราเริ่มร้าวและแตกออกอย่างช้าๆ จนกระทั่งวันหนึ่ง ตัวผม....

        “คุณเป็นใครครับ...?”

        “ผมก็คือ อาคาชิ เซย์จูโร่ อยู่แล้ว เท็ต-สึ-ยะ”

        ....ตัวผมก็ได้พังทลายลง



 

      ที่นี่...ที่ไหนกัน?

        รอบตัวของผมมืดสนิท ผมมองไม่เห็นอะไรเลย ไม่มีอะไร และไม่มีเสียงใดๆ ในตอนนั้นเองที่ฝ่ามือของใครบางคนยื่นเข้ามาสัมผัสกับใบหน้า

       ใครน่ะ!?

        “ไม่ต้องตกใจไป ผมไม่ใช่คนน่าสงสัยหรอก”

        เสียงที่ฟังแล้วคุ้นหู ได้กล่าวขึ้นท่ามกลางความมืด เขายังคงใช้มือนั้นเอื้อมมาปิดตาของผมจากข้างหลัง เสียงของเขาทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด อา...ให้ตายเถอะ ทำไมผมถึงไม่ปัดมือของเขาทิ้งไปกัน

        “ผมจะให้นายได้เห็น...”

       มือของเขาค่อยๆเลื่อนออก ในขณะที่ภาพบางอย่างได้ฉายขึ้นตรงหน้า มันเป็นภาพที่ผมมองด้วยตาของตนเองแน่นอน แต่ผมกลับเห็นมันเป็นเหมือนกับภาพในโทรทัศน์ เป็นวิดีโอที่กำลังฉายฉากปัจจุบันให้ผมได้เห็น

       คิดว่าจะเอาชนะยากกว่านี้ซะอีก แค่นี้เองหรอ? พูดตรงๆ รู้สึกผิดหวังเลยล่ะน้า

        นั่นคือเสียงยานคางของเพื่อนร่วมทีมตัวสูงของผม ใช่แล้ว ผม...ตัวผมกำลังจะ...กำลังจะ แพ้  เรี่ยวแรงของผมเหมือนถูกสูบออกไปจนหมด ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะพยุงตัว ร่างกายของผมไร้การควบคุมราวตุ๊กตาที่เชือกขาดและกำลังล้มลง ผมหลับตาและรอรับแรงกระแทกนั้น

        ฟุ่บ

       ทว่ามันไม่เจ็บเลย เพราะอะไรกัน? ผมลืมตาเพื่อมองดูสิ่งที่เกิดขึ้น ตัวผมกำลังอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคน อ้อมกอดหลวมๆแต่อบอุ่น แขนทั้งสองข้างนั้นถ่ายทอดความห่วงใยมาถึงผม ถึงแม้จะไม่ใช่ร่างที่ใหญ่โต แต่ผมกลับรู้สึกว่าผมอยากจะฝากทุกสิ่งทุกอย่างของผมไว้กับคนตรงหน้านี้เหลือเกิน

        “ไม่เป็นไร”

         เอ๋?

        “นายจะไม่แพ้หรอก ปล่อยทุกอย่างให้ผมสิ แล้วนายจะไม่แพ้”

        เสียงนั้นกระซิบอย่างแผ่วเบาข้างใบหู ผมอยากจะเชื่อเสียงนี้เหลือเกิน สายตาของผมค่อยๆหันกลับไปมองใบหน้าของเขา แล้วผมก็ต้องตกใจ เพราะเขาก็คือ...

        “ใช่แล้ว ผมจะไม่ทำร้ายนาย เพราะพวกเราเป็นหนึ่งเดียวกันไงล่ะ”

        รอยยิ้มของเขา...ช่างอ่อนโยนเหลือเกิน

        “หลับตาสิ”

        ผมปล่อยทุกๆอย่างไว้กับเขา

 

       “ผมคือคนที่ชนะทุกอย่าง ผมถูกเสมอ เพราะผมคือ ประกาศิต”

 

 

         เขาทำให้ผมชนะในทุกๆอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหน หรือกับใครก็ตาม ส่วนผมก็ยังเลือกที่จะเฝ้ามองต่อไป สาเหตุน่ะหรือ ก็เพราะผม อ่อนแอ ยังไงล่ะ

       "นายจะไม่ต้องเจ็บปวดอีกแล้ว ไว้ใจผมสิ เชื่อใจผมแล้วปล่อยทุกอย่างมา ผมจะแบกรับทั้งหมดนั่นแทนนายเอง

        ผมค่อนข้างจะสบายใจ เหมือนมีคนที่เข้าใจตัวผมมากที่สุดมาค่อยช่วยเหลือ ใช่แล้ว ผมไว้ใจเขามาก ผม...ผมรักเขามาก รักมากจริงๆ


 

        ในช่วงเวลาที่เขาล้มตัวลงนอนแล้วหลับไปนั้น ภาพที่ผมเห็นจากข้างในนี้เสมอก็จะหายไป แต่ก็มีเขามาแทน พวกเราได้สนทนาแลกเปลี่ยน ถึงแม้ว่าเรื่องที่จะนำมาเป็นประเด็นนั้นแทบไม่มี เพราะเราเข้าใจสามารถสื่อความรู้สึกถึงกันได้

        “อยู่แต่ข้างในนี้ นายเหงารึเปล่า?”

        จู่ๆเขาก็ถามขึ้นมา บางทีผมก็ไม่ค่อยจะเข้าใจนัก ว่าเขาคิดอะไรถึงได้ถามคำถามนี้ออกมา แต่ก็รู้สึกได้ถึงความกังวลในน้ำเสียงนั้น แน่นอนว่าผมส่ายหน้า

        “ฉันไม่เหงาหรอก”

        “งั้นหรอ ดีแล้วล่ะ”

        เขายิ้มก่อนจะตอบ ดวงตาสองสีนั้นช่างอ่อนโยน เขามักจะมองผมด้วยความเอ็นดูเสมอ ตรงนี้คือส่วนที่ผมไม่ค่อยจะพอใจนัก ทั้งที่อายุเท่ากัน แต่เขากลับทำเหมือนว่าผมเป็นเด็กเสียได้ ระหว่างที่คิดอย่างเพลินๆนี้ เขาก็รวบตัวของผมเข้าไปกอดเสียแล้ว ทั้งยังกระซิบข้างหูผมอีกด้วย

        “แต่ถึงนายจะเหงา ผมก็จะอยู่ข้างๆนายตลอดไปเลยนะ”

 

 

        ทว่า สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ในการแข่งบาสเก็ตบอลรอบชิงชนะเลิศวินเทอร์คัพ ราคุซัน vs เซย์ริน คุโรโกะกับคากามิได้โค่นเขาลง จิตใจของเขาช่างสับสนและแปรปรวน ภาพที่ผมได้เห็นนั้นบิดเบี้ยวไปมา ผมพยายามที่จะบอกกับเขา

        “นายถึงขีดจำกัดของนายแล้วนะ...”

        “อย่าดูถูกผม! เป็นไปไม่ได้ที่ผมจะแพ้ การแข่งมันยังไม่จบ!

        เป็นอีกมุมของเขาที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ดุดัน กระแทกกระทั้น และเหนือสิ่งอื่นใด หวั่นไหว เขาคนที่นิ่งสงบอยู่เสมอนั้น กลับถูกทำให้สั่นคลอน เขาค่อยๆพังทลายลง

        “ยอมแพ้ได้แล้ว นายไม่ชนะอีกต่อไปแล้ว...”

        “เงียบไป! ผมจะชนะ ทั้งตอนนี้ ในเวลานี้ และต่อจากนี้ไปด้วย!

         ถ้าจิตใจสั่นไหวมากผมก็จะออกไปได้ชั่วขณะ มันจะเป็นเพียงแค่การเปลี่ยนตัวตนชั่วคราว ถ้าเปลี่ยนให้ผมออกไปล่ะก็ แบบนั้นแล้วเขาก็ยังคงอยู่ การที่เขาเกิดขึ้นมาก็เพื่อชัยชนะ เกิดขึ้นเพราะความอ่อนแอของผม แต่ถ้าเขาแพ้ในการแข่งนี้ เขาก็จะหายไป คงจะหายไป และไม่กลับมาอีกเลย ไม่! ผมไม่ต้องการแบบนั้น!

   

        

        “...ผมแพ้ซะแล้วล่ะ...”

        เขาพูดขึ้นตรงหน้าผม ใบหน้าของเขาแต่งแต้มไปด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของเขาเหมือนไม่มีแรง เขาพยายามเอื้อมมือมาหาผมแต่เขาก็ล้มลง ผมรีบพยุงเขาไว้ เสียงหายใจเหนื่อยอ่อนดังขึ้นฟังแล้วช่างทรมานเหลือเกิน

        “ขอโทษ....ผมขอโทษนะ....ผมแพ้....ผมทำให้นายชนะ....ไม่ได้”

        “ไม่เป็นไร! เพียงแค่นายยังอยู่ ขอร้องล่ะ นายอย่าหายไปนะ!!

        เขาเงยหน้าขึ้นมองผมช้าๆ สายตาของเขาช่างพร่ามัวเหลือเกิน มือที่ค่อยๆเอื้อมมานั้นช่างเบาบางแต่ก็ยังสามารถสัมผัสที่ใบหน้าของผมได้ ไม่...ไม่นะ เขากำลังจะหายไปแล้ว!? ผมบีบมือของเขาที่โปร่งแสงราวกับจะเลือนหายไปไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้

        “ไม่เอาน่า อย่าร้องไห้สิ ไม่เป็นไรหรอก ถึงผมจะแพ้ แต่นายจะต้องชนะแน่ๆ เพราะ นายไม่ได้อ่อนแอเลย เซย์จูโร่

       ผม...ผมน่ะหรือที่ไม่อ่อนแอ คนอย่างผม...ผมน่ะ....ความรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตากับภาพตรงหน้าที่บิดเบี้ยวไปมานี้คืออะไรกัน ร่างตรงหน้าเริ่มเลือนลางลงอีกแล้ว น้ำหนักของเขาที่อยู่บนแขนของผมหายไปจนแทบไม่เหลืออยู่

        “ไม่นะ ฉันขอร้อง แค่นายเท่านั้น อย่าหายไปไหน....!

        “แย่จริง ผมก็...อยากอยู่กับนายให้มากกว่านี้”

        “อย่าหายไป อย่าหายไปนะฉัน...ฉันรักนายนะ!

        ผมตะโกนออกไป ได้โปรด ความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่นี้...ส่งไปให้ถึงที หลังจากที่ผมตะโกนสุดเสียง ดวงตาสองสีของเขาก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะยิ้ม...เป็นยิ้มที่กว้างและจริงใจที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา เขาค่อยๆยกตัวเองขึ้นมา ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา จนในที่สุดระยะห่างระหว่างเราก็หมดลง ริมฝีปากของเราประกบกัน แต่ไม่นานนักเขาก็ถอนตัวออกไปและทิ้งน้ำหนักลงในอ้อมแขนของผมอย่างหมดแรง

เขายิ้มอิดโรยก่อนจะพูดด้วยเสียงเบาราวเสียงกระซิบ แต่มันกลับดังก้องอยู่ในหัวของผม ประโยคสุดท้ายของเขา ก่อนที่ร่างของเขาจะหายไป....

 

       “ผมก็รักนายนะ เซย์จูโร่”

 

         แล้วในการแข่งขันนั้น ผมก็....แพ้....

 

END.




=================================================================================

แถม
"
ก่อนที่เขาจะยิ้ม...เป็นยิ้มที่กว้างและจริงใจที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา" 
.
#โบคุชิ's สไมล์ ฮือ 5555555

ผลงานอื่นๆ ของ k.sakura

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 12:56
    กำลังซึ้งๆเลย เเต่พอเจอรอยยิ้มที่กว้างเเละจริงใจผมนี่ลั่นเบย 55555

    #6
    0
  2. วันที่ 14 เมษายน 2558 / 00:36
    ฟินนนนมากค่ะ ด้านล่างคือ....ผมนี่ช็อคเลยครับ55555
    #5
    1
  3. วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 22:16
    เอิ่มมมม ยิ้มที่จริงใจ 55555ลั่นอ่ะ
    #4
    1
    • 7 พฤษภาคม 2558 / 02:00
      แฮ่!! 55555 ชอบก็ดีใจค่าา ตอนแรกใส่มาก็คิดเหมือนกันว่าจะแป้กมั้ย มีคนขำให้ด้วย ดีใจค่ะ >///<
      #4-1
  4. วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 17:02
    เดี๋ยวนะคะไรท์ ด้านล่างนี้มัน...
    #3
    1
  5. #2 AkaAka
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:57
    ชอบ AkaAka ที่สุดดดดด

    แต่ข้างล่างนี้แบบ... เงิบ
    #2
    1
    • ชอบเหมือนเราเลยค่ะ พอดีไม่ค่อยเห็น หาอ่านยาก แต่งเองเลย! อะไรประมาณนี้ค่ะ 555
      ปล.ซึ้งแล้วก็ต้องเปลี่ยนอารมณ์กันบ้างค่า อิอิ
      #2-1
  6. #1 เมกุมิ
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:36
    ลั่นตรงล่างสุดนี่ล่ะค่ะ 55555
    #1
    0