เกลียด ; HATE #NIELONG

ตอนที่ 27 : 25 : Confession 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    16 พ.ค. 62


*WARNING*
ใครลืมเนื้อเรื่องก่อนหน้ารบกวนอ่านทวนนิดนึงนะคะ ไม่งั้นตามอารมณ์ไม่ทันแน่นอน 






PART 25 : Confession
- act of admitting that you have done something wrong -






     ส่วนสูง 180 เซนติเมตรกับแผ่นไหล่กว้างเป็นสิ่งแรกที่องซองอูมองเห็นจากประตูลิฟต์ ร่างบางก้าวออกไปหาคนที่มานั่งรอเขาตั้งแต่สิบนาทีก่อน คิ้วขมวดมุ่นเหมือนเจ้าตัวกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ริมฝีปากหนาเม้มเป็นเส้นตรงก่อนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเขายืนอยู่ตรงหน้า




          นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองมาด้วยความรู้สึกที่เป็นกังวลกว่าทุกที



          ดาเนียลไปเจออะไรมาหรือเปล่านะ ?




"มาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย ผมไม่รู้ตัวเลยแฮะ"
ซองอูมองท่าทีเลิ่กลั่กของคนเด็กกว่าที่พยายามปกปิดอาการวิตกกังวล ใบหน้าเรียวยังคงส่งยิ้มมาให้เขาเช่นเคย 




"คิดอะไรอยู่ หืม?"
เอ่ยถามในขณะเดินตามไปยังที่จอดรถ ร่างสูงเอื้อมมือมาหยิบกระเป๋าไปก่อนจับแขนเขาเอาไว้แน่น แรงจับที่มากเกินพอดีทำให้ซองอูเจ็บจนเผลออุทานออกมา อีกฝ่ายหันมามองด้วยความตกใจก่อนปล่อยแขนข้างนั้นให้เป็นอิสระ




"เอ่อ ผ ผมไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษนะ"
ร่างสูงหยุดนิ่งพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ




          กี่ครั้งแล้วที่ความกังวลของเขามันไปทำร้ายคนอื่น




"...."




"...."




"เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมนายถึงได้ดูเครียดขนาดนี้"
ซองอูเริ่มทำลายความเงียบก่อน หากดาเนียลไม่พูดเขาเองก็ไม่มีทางรู้ได้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ อย่างน้อยการที่ได้แลกเปลี่ยนความคิดก็น่าจะช่วยอะไรได้บ้าง




"พี่ซองอู..."



"...."



"ผมจับคนที่ขับรถชนพี่ได้แล้วนะ เราไปหาเขากันเถอะ"





__________________________________________







ความเงียบก่อตัวขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความรู้สึกหนักอึ้ง ไม่มีใครพูดอะไรออกมาแต่ต่างฝ่ายต่างก็รู้สึกได้ถึงความกังวลใจไม่ต่างกัน 
ดาเนียลเหยียบคันเร่งจนแทบจะมิด มุ่งหน้าไปในที่ที่ซองอูเองก็ไม่ทราบว่าคือที่ไหน



ล้อทั้งสี่พายานพาหนะและผู้โดยสารทั้งสองคนมาถึงที่หมายอย่างปลอดภัย เพื่อที่จะทำให้ซองอูตระหนักได้ว่า... เขากลับมาที่บ้านของตัวเอง




"ไหนนายบอกว่าจะพาฉันไปหาคนๆนั้นไง"
เสียงนุ่มเริ่มสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวท่วมอก กังวลไปต่างๆนานาว่าคนๆนั้นจะเป็นใคร




          กลัวว่าจะเป็นคนที่เขารู้จัก



          หรือเป็นคนใกล้ตัวที่เขาเองก็คาดไม่ถึง



          หรือบางที....




"ไม่ต้องคิดมากนะ ผมเชื่อว่ามันจะไม่มีอะไร"
มือหนาประสานเข้าที่ฝ่ามือเรียว กระชับเบาๆเพื่อให้องซองอูตระหนักได้ว่าเขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวเหมือนอย่างที่เคย




          ต่างฝ่ายต่างยิ้มให้กันเพื่อปลอบประโลมความรู้สึกที่ไม่ต้องอธิบายก็เข้าใจกันได้ดี



__________________________________________




"ดงฮัน ?"



"ครับ ผมเอง เห็นผมเป็นคนอื่นหรือไง"
ร่างโปร่งในชุดอยู่บ้านสบายๆเอ่ยกลับอย่างยียวน ก่อนจะเดินนำพี่ทั้งสองคนไปยังโถงที่มีทั้งคุณพ่อ คุณแม่ รวมไปถึงคนอื่นมากมายเต็มไปหมด





          รวมไปถึง




"ค คุณลุง ?"
ดาเนียลมีสีหน้าที่แปลกไปเมื่อหันไปเห็นพี่ชายแท้ๆของพ่อตัวเองกำลังนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว ข้างๆกันเป็นคุณพ่อและคุณแม่ รวมไปถึงคุณน้าทั้งสองของเขา 




สถานการณ์แย่กว่าที่เขาคิด



แถมยังแปลกที่คุณลุงของเขามานั่งอยู่ในที่แห่งนี้ด้วย




"มานั่งนี่สิ ซองอู.."
องซองอุคกวักมือเรียกลูกชายคนเดียวให้เดินเข้าไปหา น้ำเสียงเรียบที่เคยอบอุ่นบัดนี้ดูเย็นชาเสียจนดาเนียลรู้สึกไม่ชิน เขากวาดสายตามองทุกคนที่นั่งอยู่ในโถงก่อนจะพบว่าทุกคนกำลังมองมาที่เขา




"เป็นไงหลานลุง  มานั่งกับลุงมา!"
ชายสูงวัยหัวเราะหยันก่อนตบที่ว่างข้างๆกาย




ร่างสูงก้าวเข้าไปหาโดยอัตโนมัติ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้พบหน้าลุงนานแล้วแต่ก็ยังจำครั้งที่เคยพูดคุยกันได้ ตอนเด็กๆคุณลุงมักจะเป็นคนที่พาเขาไปส่งโรงเรียน จนกระทั่งพ่อกับแม่ของเราหย่ากันตามกฏหมาย เขาและแม่จึงไม่ได้ติดต่อครอบครัวทางฝั่งพ่อไป





"ลูกรู้ใช่มั้ยว่าที่พ่อเรียกมามีเรื่องอะไร"




องซองอูพยักหน้ารับ  หันไปมองดาเนียลที่แสดงท่าทีออกมาไม่ต่างกัน




"พ่อมีเรื่องจะบอก ทั้งเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับลูก รวมไปถึงเรื่องอื่นๆ ที่เราสามคนจำเป็นต้องรู้"




"สาม?"
ดงฮันทวนคำพูดคุณลุงด้วยความสับสน




"ใช่ ฉันหมายถึง ซองอู ดาเนียล และดงฮัน"




"ผมเนี่ยนะ ? ผมเกี่ยวอะไ-"



"อยู่เงียบๆน่า"
น้องสาวของซองอุคผู้เป็นแม่ของดงฮันเอ็ดลูกชายให้เงียบเพราะบรรยากาศตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ลูกของเธอควรจะพูดเท่าไรนัก





"....."



"......"




ดาเนียลสังเกตได้ว่าผู้ใหญ่ที่นั่งกันอยู่ในที่นี้ลอบมองกันไปมา ทว่าไม่มีใครพูดอะไร



เหมือนสงครามประสาทกำลังก่อตัวขึ้นทีละเล็กละน้อย



"......"






"ผมไม่ขออ้อมค้อมและไม่ประวิงเวลาเลยแล้วกันนะครับคุณองซองอุค"




"...."





"ซองอู...." 
ชายในชุดสูทสีดำจ้องมองใบหน้าคมที่ขาวซีด แขนขวาข้างที่ถนัดกำลังเข้าเฝือกและเจ้าตัวดูไม่ค่อยแข็งแรงนัก




          เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก




"ครับ?"
ซองอูขานรับด้วยความฉงน  ทำไมอยู่ดีๆถึงได้เรียกเขากันล่ะ





"เธอจำฉันได้มั้ย ฉันเป็นลุงแท้ๆของคังดาเนียล พี่ชายของคังดงซูน่ะ"
ใบหน้าของชายคนนี้ดูเผินๆแล้วก็ไม่ต่างจากดาเนียลมากนัก มีเพียงแค่ร่องรอยแห่งวัยที่เพิ่มขึ้น




          แต่สายตาที่มองมากลับทำให้เขารู้สึกเย็นวาบไปทั่วทั้งตัว





"เอ่อ ..."




"ไม่ ไม่เป็นไร บางทีนายอาจจะลืมไปเพราะว่านานมากแล้วที่เราไม่ได้พบกัน"
ริมฝีปากบางยกยิ้มให้เขาจางๆ ทว่าภายใต้กรอบแว่นนั้นมีความรู้สึกบางอย่างที่ส่งมาถึงเขา



          มันคือความชิงชัง



          ความโกรธแค้น



          หรือไม่  เขาอาจจะคิดไปเอง





"อ่า"




"ถ้านายมีเวลาว่าง ลองดูประวัติบอร์ดบริหารของครอบครัวนายอาจจะเจอรูปฉันอยู่ก็ได้  ว่ามั้ยคุณซองอุค ?"
เจ้าของเสียงทุ้มหันไปถามผู้เป็นพ่อของเขาที่หลบสายตาคู่สนทนา มือทั้งสองประสานเข้าหากันแน่น พลางเอื้อมมาจับมือของเขาเอาไว้แน่น ความชื้นจากเหงื่อบ่งบอกได้ว่าคุณพ่อของเขากำลังเป็นกังวล






          กังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน




"...."



"ที่ฉันมาวันนี้ ฉันต้องการแค่สองสิ่ง"




"คะ ครับคุณลุง"





"ก่อนอื่น ขอโทษที่เสียมารยาทนะคุณซองอู ผมไม่ได้ถืออะไรติดไม้ติดมือเข้ามาให้คุณ รวมไปถึงให้คนป่วยอย่างซองอูลูกชายคุณด้วย"




"....."






"ผมอาจจะใจร้อนไปเสียหน่อย  แต่มันถึงเวลาที่ผู้ใหญ่อย่างเราควรจะพูดความจริงกับเด็กๆได้แล้ว"




"อ อย่า"




"ขอโทษนะองซองอู  ที่ลุงสั่งให้ลูกน้องของลุงสะกดรอยตามเราจนเกิดอุบัติเหตุครั้งนี้"





"....ค คุณทำ"
ร่างบางตกใจจนพูดอะไรไม่ออก สิ่งเดียวที่เขารู้สึกได้คือน้ำหนักจากฝ่ามือของผู้เป็นพ่อที่บีบมือเขาไว้แน่นกว่าเดิม




"คุณลุง คุณทำแบบนี้กับพี่ซองอูได้ยังไง!!!"
ดาเนียลลุกขึ้นยืนทันทีที่ได้ฟังจบ เขายกกำปั้นขึ้นมาหวังจะชกคนตรงหน้าโดยไม่แคร์แล้วด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร หรืออาวุโสมากกว่าแค่ไหน รู้เพียงแค่ไม่มีเหตุผลไหนจะมารองรับการกระทำบ้าๆนี้ได้




          ให้ตายเถอะ  ทำไมเรื่องมันจะต้องเป็นแบบนี้กันด้วย





"คังดาเนียล นั่งลงเดี๋ยวนี้!"



"....."




"ดาเนียล แม่....บอกให้นั่ง"
เยบินปรามลูกชายด้วยเสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้เต็มที




คนที่รับรู้เหตุการณ์ทุกอย่างแต่ไม่สามารถบอกใครได้อย่างเธอต้องทนเก็บมันไว้เพียงคนเดียวมานานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้




"หลานรัก  ....ลุงไม่โกรธหรอกนะถ้าเราจะชกหน้าลุงในตอนนี้น่ะ แต่เชื่อเถอะ ผู้มีพระคุณต่อเราอย่างคุณองซองอุคคงมีอะไรมากมายอยากจะบอกเราเหมือนกัน"






"......."




ทุกคนต่างหันไปมองผู้ที่ถูกกล่าวถึง องซองอุคเพียงแค่มองกลับไปยังเจ้าของเสียงที่ดูจะสะใจกับคำพูดของตัวเอง





"บอกเขาไปสิว่าคุณทำอะไรกับครอบครัวของผมบ้าง"




"คะ คุณพ่อ"




"...."



"ซองอู .....ฟังพ่อนะ"





"อ อะไรครับพ่อ"




"บอกลูกคุณไปสิ ว่าครอบครัวคุณโกงกิจการของน้องชายผมไปยังไง!!!"
เขาตวาดเสียงดังลั่น 




"แต่ก่อน.... พ่อกับดงซูเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก"



"...."




"กิจการที่เราช่วยกันสร้างขึ้นมากำลังพัฒนาไปในทางที่ดี จนพ่อมีความคิดที่อยากจะให้ดงซูลาออกจากบอร์ดบริหารไป อำนาจในการตัดสินใจจะได้เป็นของพ่อแค่คนเดียว"



"แต่แน่นอนว่าทุกอย่างไม่ได้ใช้เวลาเพียงแค่วันสองวัน พ่อทำให้คนในบอร์ดคิดว่าดงซูยักยอกเงินบริษัท ทุจริตจนทำให้ผลประกอบการแทบจะติดลบ ทั้งที่ในความเป็นจริงเราได้กำไรมากกว่า 50% ของที่คาดการณ์ไว้"



"ตอนนั้นดงซูแต่งงานกับเยบิน กำลังตั้งท้องลูกซึ่งก็คือดาเนียล ในขณะที่มินอาก็คลอดเราออกมาแล้ว"




"มันยิ่งทำให้พ่อโลภ อยากเอาทุกอย่างมาไว้เป็นของตัวเอง เพราะคิดว่าในอนาคตลูกของพ่อจะได้เป็นเจ้าของทุกๆอย่างในบริษัท"



"ทำไม ....ทำไมพ่อถึงทำแบบนี้"
ไม่ใช่ซองอู  แต่เป็นเสียงแหบพร่าของดาเนียลที่เอ่ยถามเขาพร้อมกับแววตาที่ส่งมาด้วยความผิดหวัง




"พ่อ พ่อขอโทษ ถ้าพ่อย้อนเวลากลับไปได้พ่อจะไม่ทำแบบนี้"



"ยัง  .....มันยังไม่จบนี่คุณซองอุค บอกเขาไปอีกสิ"



"จนดงซูโดนแบนโดยบอร์ดบริหาร เจ้าตัวจึงตัดสินใจถอนหุ้นและหันไปเปิดกิจการเล็กๆของตัวเอง ที่เป็นคู่แข่งกับพ่อ แรกๆพ่อก็คิดว่าดงซูไม่น่าจะทำได้เพราะทุนจดทะเบียนน้อยกว่าของเราหลายสิบเท่า"



"แต่ด้วยความสามารถ บอร์ดบริหารของเราจึงได้ย้ายตามดงซูไปเกินครึ่ง พ่อเลย...."



"...."



"พ่อเลยให้ซอนเยเข้าไปทำให้ครอบครัวของดงซูต้องมีปัญหา  ... จนกระทั่งเกิดมาเป็นเจ้าดงฮันอีกคน"



"หืม ..... หมายความว่ายังไง"



"ใช่ ดาเนียลกับดงฮันเป็นพี่น้องต่างมารดากัน"



"นะ นาย... นายรู้อยู่แล้วหรอ"
ซองอูที่เริ่มจะตาพร่าด้วยหยดน้ำตาหันไปถามคนตรงข้ามที่พยักหน้ารับอย่างช้าๆ



"ครับ ผมขอโทษที่ไม่ได้บอก  ผมไม่รู้ว่าควรจะพูดดีไหมเพราะพี่อาจจะเกลียดผมกว่าเดิมก็ได้"



"พ่อขอโทษนะดาเนียล พ่อขอโทษที่พ่อทำให้ครอบครัวของเราต้องพังลง ความโลภของพ่อไม่ได้ทำให้ชีวิตใครดีขึ้นเลย"



"ท้ายที่สุด ดงซูตัดสินใจหย่ากับแม่ของเราเพื่อที่จะไปใช้ชีวิตต่อในต่างประเทศ ซอนเยกับแม่ของเราเลยต้องมาลำบากเพราะสิ่งที่พ่อคิดขึ้นมา พ่อจึงตัดสินใจชวนคุณเยบินมาอาศัยอยู่กับครอบครัวของเรา นั่นเป็นสิ่งเดียวที่พ่อจะไถ่โทษให้ได้"



"งั้น ..แสดงว่าพ่อกับคุณน้าก็ไม่ได้-"



"ใช่ เราไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบชู้สาวและแม่ของเราก็รู้ดี ใช่มั้ยมินอา"



เขามองไปยังผู้เป็นแม่แท้ๆของตัวเองที่หันมามองเขาด้วยความรู้สึกผิด



"ฮ ฮึก"
ยกมือซ้ายขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นแทบขาดใจ ความรู้สึกมากมายปะปนอยู่ในหัวและแน่นอนว่ามันมากเกินกว่าที่คนคนนึงจะรับไหว




          ท้ายที่สุด  คำพูดมากมายก็ยิ่งตอกย้ำว่าเขาไม่เคยรู้อะไรเลย




          ไม่เคยมีใครคิดจะบอกเขา แม้กระทั่งพ่อแท้ๆ หรือแม้แต่ดาเนียลก็ไม่เคยเห็นความสำคัญของเขา





          หรือบางที การเป็นคนร้ายกาจ นึกถึงแต่ตัวเองอย่างเขาต่างหากล่ะที่ทำให้เขามองข้ามความจริงหลายๆข้อไป




          ไม่สิ ไม่มีใครผิดในเรื่องนี้ ยกเว้นเขา




          เขามันเห็นแก่ตัว  ไม่เคยคิดจะฟังใครทั้งนั้น





            สมควรแล้วแหละที่จะอยู่ตัวคนเดียว





"พ่อ พะ พ่อขอโทษ" เขายกมือขึ้นลูบหัวทุยๆของลูกชายที่สั่นระริก 




"ทำไมไม่มีใครเล่าอะไรให้ผมฟังบ้าง  ...ในขณะที่ทุกคนรู้เรื่องกันหมด"




"........"




ไม่มีใครตอบกลับคำถามของเขา ทุกคนตกอยู่ในความเงียบที่กระอักกระอ่วนเกินกว่าจะอธิบายอะไร






"ขอบคุณนะครับ ขอบคุณที่ทำให้ผมได้รู้ว่าจริงๆแล้วคนที่ควรจะไปให้ไกลจากที่นี่คือผมเอง"





50% is loading





"ผมฝากดูแลมินกุกก่อนนะครับ"
ร่างสูงเอ่ยกับผู้เป็นแม่พลางยื่นของใช้ที่จำเป็นสำหรับเด็กน้อยตรงหน้า ดวงตาใสแจ๋วจ้องมองเขาก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้วกอดขาเอาไว้แน่น



"มินกุกอยากไปด้วย มินกุกอยากไปด้วย ฮืออ"
เจ้าตัวเล็กเริ่มลงไปกองกับพื้นพร้อมส่งเสียงร้องดังลั่นไปทั่วบริเวณ



"มินกุกอยู่ที่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะมารับ สัญญาเลย"



          ก็อยากให้ไปด้วยกันนั่นแหละ แต่ยังไม่ถึงเวลา



"ไม่เอา มินกุกอยากไปอยู่กับพี่ดาเนียล ฮะ ฮึก มินกุก คะ คิดถึงพี่ซองอูด้วย"
มือป้อมๆยกขึ้นมาปาดน้ำตาที่ไหลนองทั่วหน้า สะอื้นหนักจนไหล่ทั้งสองสั่นอย่างควบคุมไม่ได้



          คิดถึงเหมือนกัน




"นะครับ เชื่อพี่ก่อนนะ สัญญาว่าพี่จะพาเราไปเที่ยวที่สวนสนุกเลยเอ้า"
ก้มลงไปเกี่ยวก้อยกับเจ้าตัวเล็กแล้วรีบเดินออกมาก่อนจะใจอ่อนพาเด็กน้อยอีกคนกลับไปด้วย ลอบมองนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาเกือบจะสองทุ่มแล้วก็ได้แต่รีบจ้ำอ้าวไปยังรถยนต์คันเดิม




          หนัก ... เหมือนแบกมินกุกสามคนไว้บนไหล่กว้างๆ






"เฮ้อ"
ถอนหายใจกับตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าในตอนที่สัญญาณไฟจราจรเป็นสีแดง




          ป่านนี้พี่ซองอูจะไปอยู่ตรงไหนแล้วก็ไม่รู้




พลันภาพในหัวก็ย้อนไปถึงช่วงเย็น หลังจากที่ทุกคนรู้ความจริงทั้งหมดร่างบางก็เป็นคนแรกที่หายไป ทุกคนรู้อยู่แก่ใจว่าสิ่งที่เลือกปฏิบัติต่อซองอูนั้นมันผิดมหันต์ การพยายามรักษาน้ำใจโดยการปิดบังความจริงท้ายที่สุดความจริงนั้นจะกลับมาทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา ข้อนี้ดาเนียลเองก็พึ่งจะเข้าใจหลังจากได้มองแววตาคมคู่นั้น ....ที่กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล





          เขาไม่กล้าหาญพอที่จะรั้งพี่ซองอูไว้




          ความละอายใจมีอยู่เต็มอก




          รวมไปถึงปมที่กลัวว่าจะถูกเกลียดจากคนที่เขาเป็นห่วงจนหมดใจ




ร่างสูงทำได้แค่มองขาคู่เรียวก้าวออกจากตัวบ้านไปจนลับสายตา เป็นแบบนี้น่ะแย่กว่าตอนที่เราเถียงกันทะเลาะกันเสียอีก เพราะครั้งนี้ซองอูเลือกที่จะเงียบและปลีกตัวออกไป ทุกคนในบ้านเลือกที่จะปล่อยให้ซองอูได้คิดทบทวนอะไรบางอย่างคนเดียวมากกว่าจะขอร้องให้เขาอยู่ที่นั่น



พลันเสียงสั่นจากเครื่องมือสื่อสารก็ดังขัดขึ้นมาพอดี





"พ่อโทรหาซองอูไม่ติด ...เราโทรติดบ้างไหม"
น้ำเสียงเป็นกังวลเอ่ยถามคนหนุ่มกว่า องซองอุคถอนหายใจยาว



          เขาเป็นพ่อที่แย่เสียจริง




"ไม่เลยครับพ่อ"




"อืม... คงต้องให้เวลาเขาพักใหญ่เลยล่ะ"



"พ่อพักผ่อนเถอะครับ วันนี้เหนื่อยกันมามากแล้ว ยิ่งคิดมากสุขภาพจะยิ่งเสียเอานะครับ"



"แล้วนี่เราถึงไหนแล้ว"



"ผมกำลังจะถึงเพนท์เฮ้าส์แล้วครับ"



"โอเค ขับรถดีๆนะ พ่อวางแล้ว"



_________________________________________



ร่างสูงยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ขนกลับมาจากคอนโดขึ้นลิฟต์อย่างทุลักทุเล ควานหาคียการ์ดในกระเป๋าแล้วแตะมันเพื่อเปิดประตูเข้าไป




          ก่อนจะพบว่ามีใครอีกคนกลับเข้ามาก่อนแล้ว





กลิ่นมินต์จากเทียนหอมและความเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้าร่างยิ่งทำให้ผู้มาใหม่รู้สึกหนาวกว่าเดิมหลายเท่าตัว ก้าวเท้ายาวผ่านห้องโถงไปยังครัวแบบแพนทรี่ที่อีกฝ่ายนั่งอยู่ ความเงียบเข้าปกคลุมในทันทีที่ดวงตาสีดำขลับจ้องมองมายังเขา คังดาเนียลประหม่าเกินกว่าจะเริ่มบทสนทนาในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดเช่นนี้



          "..."




          "..."




มีเพียงสายตาสองคู่ที่สบกันอย่างหวาดกลัว กลัวว่าหากพูดอะไรออกไป คำพูดเหล่านั้นอาจทำร้ายความรู้สึกของคนตรงหน้าก็เป็นได้ 



ซองอูเหมือนแก้ว เปราะบางและกำลังแตกร้าว
ในขณะที่เขาก็เป็นเหมือนกับแก้ว แม้จะไม่เปราะบางเท่าแต่ทว่าภายในกลับเกิดรอยร้าวจนสังเกตเห็นได้ชัด




"เป็นอะไร"



"ปะ เปล่านะ"



"ถ้าจะขอโทษเรื่องเมื่อเย็น ฉันบอกไว้เลยว่าไม่ต้อง"


          ซองอูก็ยังเป็นคนที่น่าชื่นชมสำหรับเขา


          ซ่อนความรู้สึกไว้ได้เก่งกาจจนประหลาดใจ



"..."



"เบื่อจะฟังแล้ว"



"..."

องซองอูไม่แม้แต่จะหันมามองหน้ากันเลยด้วยซ้ำ ดวงตาคู่สวยหลุบลงต่ำก่อนเจ้าตัวจะลุกขึ้นยืน



"ขอตัวก่อนนะ"



"......."



"......"



"พี่ซองอู"
เจ้าของชื่อหันกลับมาตามเสียงเรียก




          นั่นทำให้เขารู้ว่านัยน์ตาคู่สวยได้เปลี่ยนไปแล้วตลอดกาล



          คงเป็นความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวเกินกว่าจะแก้ไขอะไรได้




"...."
ร่างบางชะงักนิ่งไปเมื่อคนที่เรียกชื่อเขาไม่ได้พูดอะไรต่อ ทว่ากลับเดินตรงเข้ามาหาเขา ลมหายใจขาดห้วงในทันทีที่วงแขนแกร่งโอบกอดเขาไว้แน่น ฝ่ามือหนาเอื้อมลูบผมปลอบคนแก่กว่าอย่างไม่กลัวจะโดนติติงว่าไร้มารยาท เขามองลึกเข้าไปในดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยหยดน้ำ




องซองอูใกล้จะร้องไห้เต็มที



และเขาก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายพยายามกลั้นไว้มากเพียงใด




"อยู่กับผม พี่ไม่ต้องซ่อนความรู้สึกของตัวเองเอาไว้หรอกนะ"



"....."



"ผมอยากให้พี่แสดงออกมาบ้าง ไม่ต้องไว้ใจผม ไม่ต้องคิดว่าผมเป็นบ้านของพี่"



"....."




"แต่เป็นคนที่พี่อนุญาตให้อยู่ด้วย อยู่ข้างๆในวันที่พี่เหนื่อยได้ไหม"




"ฮะ ฮึก"



"ไม่ใช่แค่วันที่แย่ๆนะ เมื่อไรที่พี่มีความสุขผมก็จะยิ้มไปกับพี่ ไม่อยากให้พี่ต้องรู้สึกอ้างว้างเหมือนเดิมอีกแล้ว"



"...."



"โอเค พี่คงไม่อยากฟังมันซ้ำๆ  แต่ผมอยากพูดเป็นครั้งสุดท้ายว่าผมขอโทษจริงๆ ที่ไม่เคยบอก  ไม่เคยทำให้พี่ไว้ใจผมได้เลย"



"...."



"ได้โปรดเถอะ  ได้โปรดรู้ไว้ว่าหลังจากนี้พี่ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้วนะ ..ซองอู"



"นาย..."



"โอ๋ๆ ไม่ต้องรีบพูดนะ ไม่ต้องพูดแล้วครับเดี๋ยวหายใจไม่ทัน"




"ฮะ ฮึก ฉัน ฮือ"



ดาเนียลใช้นิ้วโป้งไล้เช็ดน้ำตาบนแก้มใสอย่างเบามือ เสียงสะอื้นของคนในวงแขนเริ่มเบาลงแล้ว ไหล่บางยังคงสั่นอยู่บ้างเล็กน้อยแต่ก็ยังดีที่มีแขนแกร่งคอยประคองเขาไว้ตลอดเวลา ร่างบางซบหน้าลงกับผืนไหล่กว้างที่เจ้าตัวเต็มใจ


"ออบใอ"
เสียงอู้อี้ดังขึ้นพลางผละออกจากไหล่เนื่องจากหายในไม่ออก และนั่นก็ทำให้ใบหน้าของเขาอยู่ห่างกันไม่กี่คืบ




          ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้


          ริมฝีปากแดงเจ่อเพราะเจ้าตัวเผลอกัดปากกลั้นเสียงสะอื้น


          ปลายจมูกขึ้นสีเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก



คังดาเนียลได้แต่ห้ามใจเอาไว้  มันไม่ใช่เวลาที่เขาควรจะคิดแบบนี้เลยด้วยซ้ำ
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าองซองอูทำให้เขาต้องการมากกว่ากอดเสียแล้ว




"ไม่ร้องแล้วนะครับ ดูสิหน้าแดงไปหมดเลย"



"....อะ อืม"




"เก่งมากครับ จุ๊บ!"
ดาเนียลประทับริมฝีปากลงบนปลายจมูกของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว  ถ้าขืนช้ากว่านี้มีหวังโดนพี่ซองอูตีแน่ๆ



"ทะ ทำอะไรน่ะ"



แต่แปลกแฮะ ที่รอบนี้เจ้าตัวดันเขินเอาซะได้



"ดูไม่ทันหรอ งั้นผมทำใหม่อีกรอบ"



เขาตั้งใจกดริมฝีปากลงบนปลายจมูกรั้นนั้นอีกครั้ง กดย้ำซ้ำๆก่อนเปลี่ยนตำแหน่งไปบนหน้าผากมน แก้มใสทั้งสองข้าง ย้ำซ้ำๆบนกลุ่มดาวสามดวงที่เขาเคยแอบมองมันบ่อยๆ ไล่ลงมาจนถึงริมฝีปากเรียวที่เม้มเข้าหากันแน่น ร่างสูงแตะเบาๆเป็นเชิงขออนุญาตและได้รับคำอนุญาตเมื่อดวงตาคู่โตหลับลงพร้อมกับแขนทั้งสองที่ยกขึ้นโอบรอบลำคอเขาเอาไว้ 


          หอมหวาน  แม้แลกมาด้วยหยดน้ำตา



รสจูบที่อ่อนโยนเริ่มขึ้นเหมือนดังเช่นทุกครั้ง ดาเนียลบรรจงมอบสัมผัสอันโอนอ่อนให้อีกฝ่าย ขบเม้มเบาๆที่เรียวปากก่อนดูดดึงจนเรียกเสียงครางในลำคอ



          สัมผัสหนักหน่วงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่เริ่มประทุ



จนมือเรียวตีเข้าที่แขนเพื่อประท้วง แม้จะไม่ได้มีผลมากนักแต่ก็ทำให้คังดาเนียลหยุดการกระทำนั้นได้




แฮ่ ปมเฉลยหมดแล้วน้าาาาาา ครึ่งตอนที่เหลือคือเป็นช่วงหลังจากที่พี่ซองอูรู้ความจริงทุกอย่างแล้ว มาดูกันนะคะว่าแพลนเรียนต่อจะเขยิบมาเร็วขึ้นมั้ย แล้วจะรักกับดาเนียลได้ยังไง 
ขอบคุณที่ตามอ่านกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ ไม่น่าเชื่อว่านานมากแล้วที่เราเปิดเรื่องนี้มา♥ 
มันอาจจะมีช่วงที่ขัดมู้ดดิ่งๆของซองอูอยู่บ้างเพราะเราอยากชูคาแรคเตอร์ในส่วนที่น้องแดนเป็นคนขี้เล่นค่ะ ถึงในใจจะเครียดแทบตายแต่ก็ไม่อยากให้คนพี่เศร้าอีกแล้ว 


 ขอให้มีความสุขกับการอ่านค่ะ ติชมกันได้เสมอเลยนะคะ ☺


#เกลียดเนียลอง
Thank you for your attention


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #791 Monynany (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 21:53
    จำไม่ได้ว่าอ่านครั้งล่่าสุดตอนไหนคือไม่ได้ตามนานมากๆ​ จนวันนี้อยู่ๆก็นึกถึงเรื่องนี้เลยตามอ่านซึ่งจำไม่ได้ว่าอ่านค้างไว้ตอนที่เท่าไหร่555​ รอไรท์นะคะจะติดตามจนกว่าจะจบไปเลย​
    #791
    0
  2. #790 1unknow1A (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 15:13

    รอไรท์นะคะ

    #790
    0
  3. #784 Sawaddeeda (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 19:20
    ขอเวลาอ่านทวนใหม่ก่อนนะคะ แงงงงงงงงลืมเกือบหมดเลย ;__;
    #784
    0
  4. #783 Snowflake_Star (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 11:58
    แงงงงงไรท์กลับมาแล้วววดีใจTT
    #783
    0
  5. #781 crazy_girl (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 06:55
    งื้อ ดีจังเลย นึกว่าจะดราม่าไปมากกว่านี้ คือใจเรารับไม่ไหว ฮรุก ㅜㅜ พี่องตอนนี้เปราะบางมาก เราสงสารรู้สึกอยากเข้าไปปลอบ พี่ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวนะคะ
    #781
    0
  6. #780 kimkarin26 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 11:13
    คือตอนนี้อาจจะงงๆกับความ3,000 ของผู้ใหญ่นิดหน่อยยยยยยย อาจจะเพราะผมอ่านครั้งล่าสุดนานมากแล้ว แต่ถ้าจะให้กลับไปอ่านใหม่ทั้งหมด คงไม่มีเวลา มีใครพอจะสรุปตั้งแต่แรกจนถึงตอนล่าสุดให้ได้ไหม แง้
    #780
    0
  7. #775 raatchadaa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:01
    เรามารอไรท์ ที่ท่าน้ำทุกวันเลยนะ^^
    #775
    0
  8. #771 12586jy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 16:56
    ชอบมากเยย
    #771
    0
  9. #770 12586jy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 16:56
    ชอบมากเยย
    #770
    0
  10. #769 pcny_bbhh (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 13:26
    รออยู่นะค่าาไรท์ สู้ๆค่ะ
    #769
    0
  11. #767 Snowflake_Star (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 03:08
    ฮืออออออจะร้องไห้อะ คือจริงๆทุกคนรู้เรื่งหมดยกเว้นซองอูนี่มันใจร้ายนะTT
    #767
    0
  12. #766 pcny_bbhh (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 05:04
    จะร้องตามเแล้วว
    #766
    0
  13. #765 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 16:55
    แงงงงง ซองอู ;--;
    #765
    0
  14. #764 Wouldyoulikesometea (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 11:55
    ฮือ กาหาสผสหมฟ ;-;
    #764
    0
  15. #763 babubabu_u (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 21:06
    ใจเย็นๆนะซองอู แง
    #763
    0
  16. #762 Kawaiimm (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 17:55
    ยิ่งซองอูรู้แบบนี้ยิ่งทำให้อยากไปน่ะสิ;-;
    #762
    0
  17. #761 Sawaddeeda (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 17:04
    สงสารพี่ซองอูอ่ะ ดราม่าไปอีก ซองอูคือเจ็บตั้งแต่ต้นจนจบเลย ;_;
    #761
    0
  18. #760 I AM NO ONE. (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 12:19
    เรื่องแบบนี้มันละเอียดอ่อนจริงๆแหละ การไม่รู้อะไรเลยอาจจะสบายใจที่สุด แต่การที่มารู้เอาคนสุดท้ายก็เจ็บปวดไม่ต่างจากคนที่รู้ก่อนอยู่แล้วเหมือนกัน
    #760
    0
  19. #759 MissOmelet (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 11:06
    เป็นเงื่อนไขที่ระเอียดอ่อนมาก ทุกคนเหมือนมีแผลที่ต้องซ่อนไว้ไม่ให้ใครเห็นกันหมด

    จริงๆแล้วคนที่โชคดีที่สุดที่ไม่ต้องรับรู้อะไรอาจจะเป็นพี่ซองอูก็ได้

    ฮืออออ ขอบคุณมากนะคะ ติดตามมาตลอดเลย ขอบคุณมากจริงๆค่ะ
    #759
    0
  20. #758 Anon_H (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 10:18
    ม่ายยยย
    #758
    0
  21. #757 crazy_girl (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 02:15
    ฮืออ พี่ซองอูไม่ร้องง ตอนนี้เป็นการเปิดดราม่าได้ดีมาก ㅠㅠ ติดตามนะคะ ชอบบ
    #757
    0
  22. #756 Monkeyellow (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 00:30
    ติดตามนะคะ
    #756
    0
  23. #755 mim7012 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 00:26
    ทุกคนรู้เรื่องหมดยกเว้นตัวเองใครจะไม่โก๊ดดดด
    #755
    0
  24. #754 fnndev (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 00:26
    รอติดตามอยุ่นะคะ
    #754
    0