เกลียด ; HATE #NIELONG

ตอนที่ 26 : Special part 24hr

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 984
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    11 ม.ค. 62

24 hr


พาร์ทพิเศษเนื่องในวันเกิดองซองอูค่ะ (ดีเลย์ข้ามเดือนไปแล้วว)
เป็นฉากบรรยายเวลา 24 ชั่วโมงที่คอนโดดาเนียล
(ประมาณว่าเป็น 1 วันที่หยิบเอามาจากช่วงองซองอูแขนหัก ไม่กระทบเนื้อหาหลัก แต่อยากให้เห็นภาพเวลาสองคนอยู่ด้วยกันโดยไม่ต้องมีเส้นเรื่องมาเร่งค่ะ)




time goes so fast

I'm here, laying on bed


'with you'


__________________________________________________________________________


09:00


"ฮื่อ"
อุณหภูมิพอเหมาะจากเครื่องปรับอากาศทำเอาคนที่หลับพริ้มอยู่บนเตียงเริ่มขยับตัว ส่งเสียงครางในลำคอแผ่วเบาเมื่อความหนาวแล่นผ่านปลายเท้าขึ้นมาจนต้องขดตัวอยู่ภายใต้ผืนผ้านวมหนา ใบหน้าคมซุกเข้าหาหมอนอิงนุ่มจนกระทั่งได้ท่าทางที่สบายแล้วผ่อนลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเป็นเชิงบอกว่าเจ้าตัวกำลังหลับสนิท


.


.




10:00


สะดุ้งตื่นอีกครั้งเมื่อรู้สึกถึงแรงยวบข้างตัว ร่างบางค่อยๆลืมตามองผ้าปูที่นอนซึ่งว่างเปล่า ไล่สายตาไปจนถึงปลายเตียงก่อนจะพบว่ามีอีกคนนั่งอยู่ตรงนั้น



แขนแกร่งกำลังก้มถอดเสื้อยืดออก กล้ามเนื้อช่วงไหล่เป็นสิ่งที่อีกฝ่ายมองเห็นได้เต็มตา เขานึกอิจฉาดาเนียลที่มีไหล่กว้าง แถมยังมีหุ่นในแบบที่ผู้ชายด้วยกันอยากมีอีก ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อจ้องมองแผ่นหลังกว้างเปลือยเปล่า มัดกล้ามเนื้อสมส่วนค่อนไปทางกำยำขยับเล็กน้อยก่อนเอื้อมไปหยิบชุดคลุมอาบน้ำตรงมุมห้อง ร่างบางหลับตาปี๋ในแทบจะทันทีเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ว่าเขาไม่ได้นอนหลับอยู่





ภาพตรงหน้ามืดสนิท




ซองอูได้ยินเพียงเสียงกางเกงที่ลงไปกองกับพื้น ตามด้วยเสียงฝีเท้าของอีกคนในห้องที่เดินวนไปวนมาอยู่สักพัก



ดาเนียลกำลังจะไปอาบน้ำ ซึ่งดีแล้วเพราะเขาไม่อยากแกล้งหลับอยู่แบบนี้ เมื่อยจะตายชัก





'จุ๊บ!'



สัมผัสแผ่วเบาช่วยหยุดความคิดโดยฉับพลัน ริมฝีปากหนาก้มลงจูบหน้าผากของคนแก่กว่าแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้เรียบร้อย ซองอูนอนนิ่งด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็บอกไม่ถูก 




มันทั้งตกใจ หวาดกลัว 




แต่ลึกๆแล้วรู้สึกดีอยู่ไม่น้อย 




เสียงน้ำจากฝักบัวดังขึ้น ซองอูชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนลุกขึ้นนั่งบนเตียงเพราะแน่ใจว่าอีกคนไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว



.



.



11:00



"เห้ยพี่ ไม่ต้องทำ ออกไปหาอะไรกินแถวๆนี้ก็ได้"
เอ่ยทันทีที่เห็นอีกฝ่ายกำลังใช้ความพยายามในการจับกระทะก้นลึก มือข้างซ้ายที่ไม่ได้บาดเจ็บดูใช้งานได้ไม่ค่อยถนัดนัก การเข้าครัวของซองอูจึงเป็นไปอย่างยากลำบากจนเจ้าตัวส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ



"ไม่เป็นไร ฉันไม่ค่อยอยากออกไปไหน"
คนผอมกว่าส่ายหน้าเป็นพัลวัน แม้จะเบื่ออยู่แต่ในห้ององซองอูก็ยังไม่อยากออกไปข้างนอกอยู่ดี เขาไม่อยากให้คนอื่นมาพบเจอตัวเองในสภาพที่ช่วยเหลือตัวเองแทบไม่ได้ ซ้ำยังต้องเป็นภาระให้คนอื่นอีก



"งั้นเดี๋ยวผมทำให้กินเอง"
ดาเนียลหยิบยื่นข้อเสนอที่อีกฝ่ายไม่ค่อยแน่ใจว่ามันจะได้ผล เขาเอื้อมไปคว้ากระทะมาถือไว้ในมือ จ้องมองสายตาคมที่มองมาอย่างไม่ไว้ใจ



"แน่ใจหรอว่าจะกินได้"



"สปาเก็ตตี้ยังเคยทำเลย ทำไมจะกินไม่ได้ล่ะ"
วาดรอยยิ้มขึ้นที่มุมปาก ก่อนจัดการหยิบวัตถุดิบในตู้เย็นออกมาวางละลานตา



.


.



12:00




"อร่อยมั้ย"


"อือ"


"...."



"กินไม่ค่อยถนัด"



"มา ..เดี๋ยวป้อนให้"



"ม ไม่เป็นไร"



"ตามใจ"



ปล่อยให้คนปากแข็งได้นั่งทานสปาเก็ตตี้อยู่อย่างนั้นจนพอใจ ในขณะที่ตัวเขาเองก็เดินเก็บกวาดห้องไปพลาง รู้ดีว่าอีกฝ่ายนั้นเจ้าระเบียบแค่ไหน และแม้จะอยากช่วยทำงานบ้านแต่อาการแขนหักนั้นคงทำได้ไม่ถนัดนัก เขาจึงชิงทำก่อนที่จะโดนอีกฝ่ายบ่น
.

.

.


13:00



"เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าแดงๆ"



"ปวดหัวนิดหน่อย ไม่เป็นอะไรมากหรอก"



"จะป่วยก็นอนพักดีกว่ามั้ง"


"ไม่เป็นไร ฉันอยากดูหนังมากกว่า"


พูดจบก็เชื่อมต่อแลปท็อปให้เข้ากับโทรทัศน์ขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนัง ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มยามที่เจ้าตัวกดชมภาพยนตร์เรื่องที่อยากดูมานานแล้วแต่ไม่มีเวลาว่างสักที อย่างน้อยในความโชคร้ายก็ถือว่าโชคดีที่องซองอูจะได้พักผ่อนและไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นๆให้มากนัก


"งั้นผมไปกวาดห้องนอนต่อนะ"



"...."



"...มองอะไร"



"มานั่งดูด้วยกันสิ"




14:00



"คนนี้หน้าคุ้นๆเนอะ ใช่ที่เขาเคยเล่นเรื่อง xx หรือเปล่า"
เสียงทุ้มเอ่ยถามเจ้าของใบหน้าคมที่จดจ้องไปยังจอภาพโดยไม่ละสายตาเลยแม้แต่น้อย ภาพเสี้ยวข้างของใบหน้าจึงเป็นสิ่งที่เขาสังเกตเห็น





ไม่รู้ว่าเมื่อไร แต่รู้ตัวอีกทีปลายนิ้วของเขาก็ยกขึ้นไปสัมผัสกับกลุ่มดาวทั้งสามดวงนั่นเสียแล้ว




โดนบ่นแน่ๆ





"อ อะไร"





เขินเฉยเลยว่ะ ...ผิดคาด



ใบหน้าที่แดงก่ำจากอาการไข้แดงขึ้นกว่าเดิมเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากปลายนิ้ว สาละวนอยู่กับตำหนิทั้งสามจุดบนใบหน้าของเขาจนพอใจก่อนปล่อยมือลง




ทว่าใบหน้าคมกลับเลื่อนเข้ามาใกล้  ....ใกล้จนลมหายใจอุ่นรดอยู่แถวๆแก้มซ้าย



ระยะห่างระหว่างเรากำลังน้อยลงเรื่อยๆ





"ขอจูบได้ไหม"
เป็นดาเนียลเองที่ทำลายกำแพงแห่งความขลาดนั่นลงก่อน เขาเพียงแค่กระซิบถามอีกฝ่ายเบาๆราวกับมันเป็นเรื่องปกติ



แน่นอนว่าในใจคาดหวังคำตอบแบบนั้นอยู่ แต่ก็รู้ว่าตัวเองจะได้คำตอบแบบไหน




...อยากตีปากตัวเองก็คราวนี้



"...."



แววตาสั่นไหวเป็นคำตอบไป 50% แล้วว่าคังดาเนียลไม่ควรสร้างบรรยากาศอึมครึมระหว่างเรา



"ไม่เป็นไร ผมก็แค่ถา-"



แต่คำขอโทษที่กำลังเอื้อนเอ่ยก็ถูกกลืนลงคอไปอย่างง่ายดายในยามที่แขนเรียวโอบรอบลำคอของเขาไว้ ใบหน้าอีกฝ่ายเลื่อนเข้ามาใกล้พลางเอียงเล็กน้อยให้องศาระหว่างเราเอื้ออำนวยต่อการประทับริมฝีปากลงมา



ดวงตาคู่คมหลับพริ้มเมื่อคนถูกจู่โจมกำลังคุมเกมเหนือกว่า  ริมฝีปากหนาแทะเล็มความหอมหวานที่อุ่นร้อนภายนอกจนพอใจ ดูดดึงริมฝีปากล่างเป็นเชิงขออนุญาตเข้าไปสำรวจความหวานที่เคยสัมผัสมาแล้ว



แต่ยิ่งมีโอกาสเท่าไรก็ยิ่งอยากได้มากขึ้นกว่าเดิม



"อืมม"


เผลอส่งเสียงในลำคอยามที่คนเด็กกว่าใช้มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยเขาไว้ในขณะที่อีกข้างโอบเอวบางไว้แนบลำตัว

จากคนที่โผเข้าหาก่อนไหงกลายมาเป็นคนที่ถูกกดให้พิงกับพนักโซฟาก็ไม่รู้




รู้แค่ว่าตอนที่อยู่ด้วยกันแบบนี้ ...องซองอูรู้สึกดีมากๆ




แค่ช่วยให้ลืมความเป็นจริงไปได้ก็ดีมากๆแล้ว



50% loading




15:00


"ทำอะไรอยู่ล่ะนั่น"


"อย่าพึ่งกวนได้ไหม คนกำลังใช้สมาธิอยู่"
ปากบางเอ่ยปัดความรำคาญในขณะที่สายตาจดจ่ออยู่กับตัวหนังสือ 



"อ่านอะไรอะ ผมขออ่านด้วยได้ไหม"
น่าแปลกที่ยิ่งเห็นท่าทีหงุดหงิดนั่น คังดาเนียลก็ยิ่งอยากจะแกล้งให้คนแก่กว่ารำคาญขึ้นไปอีก 



"ออกไปไกลๆ!"
ซองอูตะโกนลั่น เรียกรอยยิ้มหวานจากดาเนียลได้เหมือนเคย


แฮ่ หายไปนานเลยยยยยยย ต้องขอโทษด้วยค่ะ
ไม่เทแน่นอน แต่พอดีได้งานทำเลยไม่ค่อยมีเวลามาอัพถี่เหมือนเดิมแล้ว/ไหว้
พล็อตที่เราคิดไว้ตอนนี้กำลังดำเนินมา80% ของเนื้อเรื่องทั้งหมดแล้ว
หวังว่าจะอยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆนะคะ ขอโทษจริงๆที่ทำให้รอนานกัน จะพยายามมาอัพให้บ่อยที่สุดเลย


ขอบคุณและขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ
ปล. แอบกระซิบว่าครึ่งหลังมีฉากบรรยายใน wordpress นะคะ เกียมตัววว!




#เกลียดเนียลอง
Thank you for your attention










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #776 Kawaiimm (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 07:12
    โอ้ยยยย น่ารักมากๆ เจ้าเน่วตอนแรกก็มัวแต่เจียมตัวคิดว่าคนพี่ไม่ยอม ไงละ โดนเร้ารุกเข้าไปจูบก่อนเลย(ถึงสุดท้ายน้องจะนึกขึ้นได้ผลักพี่ลงบนโซฟามั่ง55555)
    #776
    0
  2. #752 crazy_girl (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 01:43
    จะจบเศร้าไหมเนี่ยฮืออ ใจบางเหมือนกระดาษแล้วต่ะตอนนี้
    #752
    0
  3. #751 korntaprit (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 18:10
    ร้องไห้ล่วงหน้ากับประโยคสุดท้ายได้รึไม่คะ
    #751
    0
  4. #750 wayfareritz (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 13:58
    ว้ายยยย รอครึ่งงหลังงอย่าใจจดจ่ออ
    #750
    0
  5. #749 khaojaokj (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 13:16
    ตอนพิเศษคือน้ำตาลสำหรับเลาาาาาาาา
    #749
    0
  6. #748 Sawaddeeda (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 11:09

    เสพดราม่ามาเยอะ ได้น้ำตาลมาเติมเต็มก็ดีต่อใจมากๆเลยค่ะ สู้ๆนะคะไรท์รอจะเสมอ 555555 แบบน้องเน่วใจกล้ามากค่ะลูก

    #748
    0
  7. #747 raatchadaa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 07:05
    คุณไรท์กลับมาแล้ววววว ;)
    เอาตอนพิเศษมาทำให้ละลายย
    แต่เรื่องหลัก กำลังมาม่าได้ที่ อย่าม่าเยอะนะ ขอเลี่ยนๆ^^
    #747
    0
  8. #746 Monkeyellow (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 02:02
    โอ้ยยยย พังกำแพงมากๆๆๆอะ ฮื่ออออออ
    #746
    0
  9. #745 mim7012 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 00:25
    ฮื่อชอบบบบเขินมากแง
    #745
    0
  10. #744 Anon_H (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 23:53
    เขินมากก ไม่ไหวแล้วววว
    #744
    0
  11. #743 I AM NO ONE. (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 23:50
    ฮืออออออออ เขินนนนน ดาเนียลต้องหลงใหลในซองอูขนาดไหน แงง แต่บรรทัดสุดท้ายคือหน่วงใจมั่ก ;-; ซองอูอย่าหายไปไหนเลยนะๆๆๆๆๆ
    #743
    0