เ ป ล ว เ ที ย น ก ล า ง ส า ย ล ม

ตอนที่ 31 : หายตัวไปก่อนแต่งงาน 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 ม.ค. 64



ก่อนเวลาสี่ทุ่มเพียงเล็กน้อย รถของหญิงสาวที่เขาเฝ้ารอคอยอย่างกระวนกระวายได้เคลื่อนมาจอดหน้าประตูใหญ่ ไม่นานประตูรถด้านคนขับก็ถูกผลักเปิด หัวใจของนภันต์กระตุกวูบเมื่อเห็นร่างสูงของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมา พร้อมร่างบางโปร่งของหญิงสาวอันเป็นที่รักของเขาได้เปิดประตูด้านข้างคนขับ ทั้งสองจับมือกันอยู่ครู่หนึ่งร่างบางจึงก้าวเข้าไปนั่งด้านคนขับ เคลื่อนรถเข้าไปในบริเวณบ้านซึ่งประตูใหญ่เปิดรออยู่ตั้งแต่เห็นรถแล่นมาจอดหน้าบ้าน ร่างสูงยังคงยืนนิ่งอยู่นานนับนาทีก่อนหมุนตัวเดินไปจากตรงนั้น หายวับไปจากหน้าจอโทรทัศน์

ชายหนุ่มถึงกับเอนร่างลงบนโซฟาอย่างหมดแรงเมื่อเห็นกับตาว่าพลอยไปพบกับตรัยจริงๆ ไม่ว่าหญิงสาวจะทำด้วยเหตุผลใด แต่เธอก็ได้กลับมาแล้ว นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปนภันต์จะไม่ยอมปล่อยให้เธอย่ำยีหัวใจเขาอีก การกระทำของพลอย...เหมือนฉุดดึงภาพเก่าๆ เกี่ยวกับมารดาของเขาออกมาตอกย้ำความนึกคิดในอดีตให้เจ็บปวด อดีตที่เขาได้ลบเลือนออกจากความทรงจำไปนานแล้ว วันนี้มันกลับแจ่มชัดขึ้นในห้วงคิดอีกครั้ง ยากที่จะกดมันลงไปจมนิ่งยังก้นบึ้งหัวใจเหมือนเช่นที่เคยทำ ดูเหมือนมันจะยิ่งโชนแสงเรืองรองเสียดแทงจิตใจ พร้อมๆ กับความรู้สึกผิดบาปที่วนเวียนในมโนสำนึกหญิงร้าย ชายชู้คำพูดนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้นกับชีวิตของเขาอีก

นภันต์อดไม่ได้ที่จะคิดถึงวันที่โลกถล่มทลายลงตรงหน้ากับความจริงบางอย่างที่เปิดเผย มันโหดร้ายต่อความรู้สึกเกินกว่าเขาจะรับได้ การที่เขาเฝ้าตามหาใครบางคนอย่างบ้าคลั่งได้สร้างรอยแผลลึกลงในใจมารดาจนทุกอย่างสายเกินแก้ไข ชายหนุ่มเอาแต่ฟูมฟายในความผิดของตน เสียศูนย์ไปช่วงเวลาหนึ่ง ทว่าความรักของบิดาก็ปลุกปลอบให้กำลังใจ จนสำนึกได้ว่าตัวตนของเขายังอยู่ที่เดิม ไม่มีหล่นหายไปไหน ขอเพียงยอมรับความจริงในอดีตของมารดา รู้จักให้อภัยตนเองเท่านั้นก็พอ วันนี้เช่นกัน ไม่ว่าพลอยจะไปพบตรัยด้วยเหตุผลใด เขาจะอภัยให้เธอ ยังเชื่อมั่นในความรักของตนเองว่าจะชนะใจเธอได้ในวันหนึ่ง...เขาต้องใจเย็นและรู้จักรอคอย

 

พลอยเดินเหม่อลอยเข้าไปในตึกอย่างคนที่ตกอยู่ในห้วงภวังค์
พอก้าวเข้ามาในห้องโถงเธอถึงกับสะดุ้งน้อยๆ เมื่อเห็นร่างสูงของพี่ชายยืนหน้าขรึมรออยู่ก่อนแล้ว

พลอย หายไปไหนมา!”

ขอกินข้าวก่อนได้ไหมคะ เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟัง พี่ภันต์อยู่บ้านหรือเปล่าน้ำเสียงและท่าทางบ่งบอกว่าเหนื่อยล้าทั้งกายใจ

ก็อยู่น่ะสิ...เวลาแบบนี้ใครจะบ้าออกไปตะลอนนอกบ้านอย่างพลอยล่ะเพชรแดกดันน้องสาวตัวดีที่ทำให้ห่วงใยจนเขาและนภันต์นั่งกันไม่ติด

พี่ภันต์ทานข้าวหรือยัง

พลอยทำตัวแบบนี้แล้วจะให้ภันต์ทานข้าวได้เหรอไม่วายตำหนิน้องสาวอีกครั้ง

งั้นพลอยขอไปคุยกับพี่ภันต์ก่อนนะคะ

ทานข้าวให้เสร็จแล้วไปคุยกับพี่ก่อนดีกว่า ส่วนภันต์น่ะอย่าเพิ่งไปคุยอะไรกับมันตอนนี้เลย รอให้อารมณ์ดีกว่านี้แล้วค่อยคุยเพชรสั่งน้องสาวแล้วเดินขึ้นชั้นบน

หญิงสาวมองตามร่างพี่ชายอย่างเหนื่อยใจ คงคิดว่าเธอออกไปตะลอนข้างนอกโดยไม่บอกกล่าว นภันต์ก็ด้วย...ไม่มีใครรู้หรอกว่าเธอไปเจออะไรมา หากตรัยไม่ช่วยไว้ ป่านนี้เธอคงไม่ได้กลับมาถึงบ้านในเวลานี้ อย่างน้อยก็นู่นล่ะ...ฤกษ์งานแต่งผ่านพ้นไปแล้ว พลอยไม่คิดเลยจริงๆ ว่าชญานันท์จะกล้าทำขนาดนี้ แต่เธอรับปากตรัยไว้ว่าจะไม่เล่าให้นภันต์ฟัง หรือต่อให้เธอบอกเขาไป พลอยก็ไม่มั่นใจว่าเขาจะเชื่อเธอหรือเปล่า ชญานันท์เป็นเพื่อนสนิทของเขา เป็นหญิงสาวที่แสนสุภาพอ่อนโยน มาดผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว ชาติตระกูลก็สูงส่งเสียขนาดนั้น ใครจะเชื่อล่ะว่าชญานันท์จะทำเรื่องเลวร้ายกับเธอได้

หญิงสาวถอนหายใจเสียงดัง หันไปยิ้มให้แม่บ้านที่เดินเข้ามาทักทาย พอรู้ว่าเธอหิวข้าวจึงรีบสั่งเด็กรับใช้ตั้งโต๊ะทันที พลอยกินข้าวคนเดียวเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ประมุขของบ้านบุณฤทธิ์ก็กลับมาจากข้างนอก
      
พลอยทำไมทานข้าวคนเดียวล่ะ เพชรกับภันต์ล่ะลูก

เขาอิ่มกันแล้วค่ะพลอยคิดว่านี่เป็นคำตอบที่ดีที่สุดในตอนนี้

เหรอ...พ่อเองก็ทานมาจากข้างนอกแล้วเหมือนกัน งั้นพลอยทานตามสบายนะ พรุ่งนี้เจอกันลูก.. อาทรบอกเสียงอ่อนโยนแล้วหมุนตัวเดินขึ้นชั้นบนไปอีกคน

::::::::::::::::::


 สวัสดีปีใหม่ค่ะ ขอให้ทุกคนมีความสุข ดูแลสุขภาพกายใจนะคะ 

และขอบคุณสำหรับการติดตามนิยายเรื่องนี้นะคะ 


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น