คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย { Autumn Boys } Banglo

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


OS :: Autumn Boys

Couple :: Banglo

Style ::  Sweet ><





ฤดูใบไม้ร่วงคือฤดูที่อยู่ระหว่างฤดูร้อนที่ดวงตะวันทอแสงแผดเผาและฤดูหนาวที่เกล็ดน้ำแข็งเย็นเฉียบกัดกร่อนหัวใจ หากฤดูสุดขั้วนั้นถูกขั้นกลางด้วย ฤดูใบไม้ร่วง ที่เย็นสดชื่น ทุกอย่างกำลังพอดี ความรักของเราเหมือนกับอากาศในฤดูใบไม้ร่วงจริงๆนะครับ


                                                                                                                   Autumn Boys





cr.shl

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 มิ.ย. 59 / 13:50


OS :: Autumn Boys

 

คอนเซ็พภาพวันนี้จะเป็นลุคผู้ชายอบอุ่นในฤดูใบไม้ร่วงเน้นความรู้สึกที่สัมพันธ์กันในกรุ้ปช๊อตนะครับ  ช่างภาพมือดีจากนิตยสารเอสตาร์อธิบายคอนเซปที่เขาต้องการ

 

 

นอกจากนี้ยังมีแยกถ่ายคู่ของเมมเบอร์ ยงกุกฮิมชาน เจลโล่จงออบ แดฮยอนยองแจนะครับ ผมอยากดะช่างภาพหนุ่มหยุดอธิบายงานกะทันหันหลังลีดเดอร์วงบีเอพียกมือขึ้นเพื่อแสดงความคิดเห็น

 

 

ผมขอเสนอเปลี่ยนคู่เป็น ยงกุกเจลโล่ครับ! 

 

 

ทำไมยงกุกฮยองต้องขอเปลี่ยนคู่ด้วยล่ะ!?

 

 

ได้แค่คิดแต่ผมก็ไม่ได้ถามยงกุกฮยองไปตรงๆหรอก เอาความจริงผมก็เก่งแต่คิดเท่านั้นแหละ! แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ช่างเถอะ ผมควรจะโฟกัสให้ถ่ายงานออกมาดีเท่านั้น ผมควรจะนั่งเล่นดูคู่ฮิมชานฮยองกับจงออบฮยองถ่านงานมากกว่ามาเดินคิดเรื่องไร้สาระฆ่าเวลาแบบนี้

 

 

ทำตัวไม่ถูก!

 

 

และนั่นคือคำนิยามที่ตรงกับความรู้สึกของผมในตอนนี้ การอยู่ข้างในบ้านที่ใช้เป็นสถานที่ถ่ายภาพนิตยสารโดยมีดวงตาสีอัลม่อนดูอบอุ่นของยงกุกฮยองคอยแอบมองหรือตั้งใจมองรวมไปถึงการคุกคามเข้ามาแตะเนื้อต้องตัวทั้งโอบไหล่ กอดจากเบื้องหลัง เบียดเสียดมากระซิบพร่าที่ข้างหู มันทำให้ใจของผมสั่น ถึงฝ่ายนั้นจะทำบ่อยๆก็เถอะ

 

 

ถ้ายงกุกฮยองสัมผัสผม100ครั้งผมก็คงใจสั่น100ครั้ง ไม่สิเรื่องใจสั่นนี่คงนับไม่ถ้วน -///-

 

 

เจลโล่อ่า!  เสียงทุ้มนุ่มดังจากเบื้องหลัง

 

 

ฮะยงกุกฮยอง

 

 

ฮยองตามหานายตั้งนาน ออกมาเดินเล่นทำไมไม่บอกใครบ้างล่ะ   

 

 

ก็พวกฮยองกับทีมงานกำลังยุ่งๆผมก็เลยไม่ได้บอก อีกอย่างผมกะมาเดินเล่นแค่แปปเดียวเอง

 

อย่างน้อยก็น่าจะบอกฮยองนี่ ฮยองตามหานายตั้งนาน รู้มั้ยว่าเป็นห่วง เด็กดื้อ!  มือเรียวกำกำปั้นก่อนจะเขกเบาๆที่เรือนผมสีน้ำตาลแกมทองของเด็กน้อย แล้วก็ต้องฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นหน้ามุ่ยๆของเจลโล่ตอบกลับมา น่ารักชะมัด

 

 

งั้นผมกลับเข้าไปข้างในก็ได้ฮะ    อีกครั้งที่ผมพยายามปลีกตัวจากยงกุกฮยอง อยู่ๆก็บอกว่าเป็นห่วง ให้ตายเหอะครับ! หัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะเลย รู้สึกถึงพลังงานร้อนๆไหลวนที่ใบหน้า แต่ผมไม่ได้เขินนะ ไม่ได้เขินจริงๆ -///-

 

 

อยากป่วยรึไงถึงได้มาเดินเล่นทั้งที่ฝนปรอยแบบนี้  ขายาวหยุดชะงักก่อนสัมผัสหนักๆที่เอวรั้งให้ผมเซไปข้างกายของคนพี่อย่างง่ายดาย ท้องฟ้าที่โรยบางๆด้วยหยาดฝนถูกบดบังด้วยเสื้อโค้ดสีดำ ยงกุกฮยองเบียดเสียดตัวเองเข้าใกล้ผมเพื่อให้เราสองคนอยู่ภายใต้โค้ดตัวหนา

 

ซ่า!!!!

 

เหมือนกับถูกท้องฟ้ากลั่นแกล้งเมื่อเม็ดฝนที่โรยตัวอย่างเบาบางกลับกลายเป็นฝนห่าใหญ่ในชั่วพริบตา คนพี่ข้างกายที่โอบผมและคลุมโค้ทให้จึงหาที่หลบฝนอย่างทุลักทุเล ก่อนเราสองคนจะวิ่งหลบเม็ดฝนเย็นเฉียบในฤดูใบไม้ร่วงเข้าไปในบ้านทรงอังกฤษที่ไม่มีใครอยู่หลังหนึ่ง

 

 

หนาวเหรอ ห่มนี่ก่อนที่นายจะป่วยอีก  ไม่ทันจะค้านโค้ดตัวหนาก็เข้ามาคลุมกายผมซะก่อน ความอุ่นจับใจแผ่ซ่านเข้ามาทันใด แต่ไม่ใช่ที่ร่างกายแต่กลับเป็นที่หัวใจที่เต้นโครมครามอยู่

 

 

เข้ามานั่งใกล้ๆเตาผิงสิจุนฮงอ่า ฮยองก่อไฟเสร็จแล้ว  ยงกุกฮยองพูดพลางเติมฟืนให้เปลวเพลิงอบอุ่นขึ้นเพราะบ้านนี้มีมีไฟฟ้าคนพี่ก็เลยจัดแจงทุกอย่างทั้งห่มเสื้อโค้ดให้ผมที่นั่งหนาวรวมถึงก่อไฟที่เตาผิงทำให้ห้องนี้มีแสงสว่างสีทองกลบความมืดสลัวลง ผมก้มหน้างุดเพราะเส้นสายอะไรบางอย่างที่โลดแล่นแปลบๆที่อกข้างซ้าย หวั่นไหว! เขิน! ชอบจัง! อะไรเนี่ยผมกำลังคิดอะไรกับลีดเดอร์ที่ผมยกย่องอยู่ บ้า! แกมันบ้าไปแล้วชเวจุนฮง!

 

 

บ้าเอ้ย!  ผมต่อว่าตนเองเบาๆแต่ก็ดังพอที่อีกฝ่ายจะได้ยิน

 

 

บ่นอะไรน่ะ หืมเสียงทุ้มเรียกสติคนก้มหน้างุดจมกับความคิดตนเองให้เงยมองเจ้าของเสียงที่นั่งช้อนตามองเขาอยู่ ใบหน้าคมคายของยงกุกห่างออกเพียงคืบ ลมหายใจร้อนชวนให้หวั่นไหวเป่ารดใบหน้าแดงระเรื่อของคนเป็นน้อง ก่อนระยะห่างระหว่างใบหน้าทั้งสองจะร่อยหลอลงเพราะคนพี่กำลังกลืนมันลงทีละน้อย

 

 

ทำไมฮยองถึงขอพี่ช่างภาพเปลี่ยนคู่ฮะ!!  ก่อนที่ปากเรียวของคนพี่จะเลื่อนต่ำลงมาครอบครองปากเรียวบาง สติที่หายวับในตอนเริ่มก็กลับมาอย่างฉับพลัน พร้อมถามคำถามที่ต้องการและหยุดการกระทำที่ดูไร้เหตุผลของคนพี่ไว้

 

 

เพราะฮยองอยากคู่กับนายไง  นัยน์ตาสีอัลมอนต์วูบไหวอย่างมีความหมาย

 

 

แค่นั้นเหรอฮะ  คำตอบจากพี่ชายคือการสั่นหัวเบาๆและรอยยิ้มจางๆ

 

 

เพราะเจลโล่เป็นคนเดียวที่ฮยองอยากคู่ด้วย อยากให้คอยอยู่เคียงข้าง ไม่ใช่ในฐานะเมมเบอร์หรือน้องชายอันดับหนึ่งอย่างที่เคยทวิตบอกเบบี้ คนพี่ยิ้มน้อยๆทั้งที่ยังรักษาระยะห่างอันน้อยนิดกับคนตรงหน้าไว้

 

 

แล้วพี่อยากให้ผมอยู่ในฐานะอะไรเหรอ

 

 

คอนเซปภาพของคู่เราคืออะไรนะ  

 

 

พี่ชายน้องชายที่สนิทกันมากไง ฮยองถามทำไม หรือว่าฮยองอยากให้ฐานะของเราเป็นแบบคอนเซ็พภาพวันนี้ แต่เราก็เป็นพี่น้องที่สนิทกันอยู่แล้วนี่   ผมคิดเองเออเองเพราะอยากจะเลี่ยงความรู้สึกที่มากกว่าพี่น้องที่กำลังอบอวลอยู่ในมวลอากาศเย็น ผมยอมรับก็ได้ว่าไม่ได้คิดกับยงกุกฮยองแบบพี่ชาย ผมเริ่มมั่นใจว่าตัวเองชอบยงกุกฮยองมากเมื่อปากเรียวค่อยๆกดจูบที่แก้มซ้ายก่อนจะเลื่อนสันจมูกโด่งคลอเคลียจมูกของผมแล้วกดหนักขึ้นที่แก้มขวา ปากอ่อนนุ่มกดจูบอยู่เนิ่นนานสูดดมแก้มของผมพักหนึ่งก่อนจะถอนออก

 

ฮยองไม่อยากให้สถานะของเราเป็นแบบคอนเซพวันนี้ต่างหาก เด็กโง่  เสียงทุ้มเจือไปด้วยความเอ็นดู มือเรียวโอบเอวบางมือหนาดันหลังคอคนตรงหน้าก่อนจะบรรจงประกบริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา ปากหนากดจูบให้แนบแน่นจนไร้ช่องว่าง กลิ่นลมหายใจหวานกระตุ้นใบหน้าจุนฮงที่หลับตาพริ้มแดงซ่านในความมืดสลัว ปากหนาเผยอน้อยๆก่อนจะบดขยี้ปากบางอย่างนุ่มนวล ปากอุ่นยังคงลิ้มรสความหอมหวานของริมฝีปากบางเนิ่นนาน จุนฮงรับรู้ความอบอุ่นและร้อนแรงกว่าไฟในเตาผิงเมื่อยงกุกยังคงบบรรเลงรสจูบอย่างอ่อนโยนและนุ่มลึก ปากหนาถอนจูบหวานอย่างยากลำบากแม้ใจจะต้องการลุกล้ำมากกว่านั้น

 

ยงกุกพิงหน้าผากลงบนหน้าผากอีกคนที่หอบหายใจอย่างหนักหน่วงกับบทจูบมาราธอนของเขา ยงกุกไม่เคยจูบใครได้นานขนาดนี้ อาจจะเพราะความสามารถทางด้านแรพของเราทั้งสองรสจูบจึงลึกซึ้งเนิ่นนานขึ้น สายตาคมจ้องมองใบหน้าหวานที่แนบชิดออกมานั้นราวกับกำลังส่งสารอะไรบางอย่าง ยิ้มน้อยๆที่ตอบกลับมาแสดงออกว่าจุนฮงรับรู้ความรู้สึกของพี่ใหญ่ไม่ชอบพูดคนนี้แล้ว

 

 

พี่รักนายมานะ ชเว จุนฮง….

 

 

 ฮยองไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเราเหมือนคอนเซปวันนี้ แล้วคอนเซปภาพที่ฮยองอยากได้คืออะไรฮะ    จุนฮงถามขึ้นเพราะกลัวตัวเองจะท้องเพราะยงกุกฮยองเอาแต่จ้องมองตัวเอง มือหนาโอบคนตรงหน้าให้ซบอกแกร่ง กอดเด็กน้อยให้แน่นขึ้นเพื่อคลายความหนาว

 

 

คู่รัก! 

 

 

ฮยองพูดอะไรน่ะ -///- ”

 

 

ฮยองว่าพรีเวดดิ้งก็โอเคนะ รักเราในฤดูใบไม้ร่วง 

 

 

ฮยองคิดอะไรอ่ะ! ผมไม่อยากรู้แล้วผมเขินม้วนก่อนจะตีอกแกร่งและดันกายออกแต่ก็ถูกมือเรียวที่มีพละกำลังมากกว่ากดศรีษะลงซบอกอุ่นดังเดิม ผมทำอะไรไม่ได้มากนอกจากซบและงุดหน้าลงเพราะความเขินอาย

 

 

อีกครึ่งชั่วโมงเราต้องกลับไปถ่ายส่วนของคู่เราแล้วนะ ฮยองอยากกอดนายก่อน โอเคไหม เสียงทุ้มเจือไปด้วยความเว้าวอน การได้กอดเจลโล่เหมือนการเติมพลังให้หัวใจเขา

 

 

 

อื้อ  ผมตอบกลับอย่างแผ่วเบา รู้สึกถึงความร้อนระอุที่ใบหน้าราวกับมีของร้อนมาฉาบไว้ ยงกุกฮยองยังคงเป็นคนที่ตรงไปตรงมาเสมอแม้กระทั่งในช่วงเวลานี้ เพราะหัวใจที่เต้นอย่างบ้าคลั่งทำให้ผมรู้ว่าไม่ใช่ความฝัน ที่ผ่านมาพี่ชายคนนี้ค่อนข้างเย็นชากับผมแต่เมื่อความยากลำบากที่พบเจอพัดผ่านไปอะไรๆก็ดูจะเปลี่ยนแปลง รวมถึงคนที่นั่งกอดผมอย่างแนบแน่นจนแทบจะหลอมรวมกันตรงนี้ด้วย

 

 

นายยังหนาวอยู่ไหม ฮยองว่าน่าจะเติมฟืนในเตาผิงอีกหน่อย   

 

 

ไม่ต้องเติมฟืนหรอกฮะ 

 

 

หืมม 

 

 

กอดของฮยองอุ่นกว่าไฟในเตาผิงอีก ถ้าอยากให้ผมหายหนาวก็ต้องกอดแน่นๆฮะ 

 

 

ปากหวานนะเรา ยั่วฮยองรึป่าวเนี่ย! ” พูดพลางช้อนตามองคนในอ้อมกอดอย่างนึกแกล้ง เด็กอะไรทำให้ผมตกหลุมรักบ่อยขนาดนี้

 

 

ใครยั่ว! ฮยองนี่ไม่มีความโรแมนติกเอาซะเลย!   มือเล็กผลักอกแกร่งเพื่อระบายความขุ่นและเขินอายในเวลาเดียวกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงซุกตัวในอ้อมกอดที่ต้องการมาตลอดหลายปีเช่นเดิม

 

 

เรื่องโรแมนติกไม่โรแมนติกค่อยว่ากันที่หอนะเด็กดีเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคออย่างชอบใจและเจ้าเล่ห์ในเวลาเดียวกันรวมถึงประโยคก่อนหน้ากลับมากระตุ้นจังหวะการเต้นของหัวใจเจลโล่ให้เต้นอึกทึกอีกครั้ง และอีกครั้งเมื่อรับรู้ถึงแรงกดจูบอย่างแผ่วเบาที่เลือนผม อีกครั้งและอีกครั้งเพราะคนพี่เอาแต่พรมจูบบนเลือนผมไล้มายังแก้มสีลูกมะเขือเทศของผมอย่างนั้นตลอดครึ่งชั่วโมง

 

 

 

ฝนหยุดตกพอดีเลยฮะผมบอกคนพี่ก่อนจะบิดลูกบิดประตูไม้โอ๊คบานเล็กออกเพื่อสูดอากาศสดชื่นหลังเกิดพายุใหญ่กระหน่ำเมื่อชั่วโมงก่อน หมู่เมฆดำลอยลับหายไปเปิดทางให้ดวงตะวันทอแสงสว่างอีกครั้ง  ฝนยังปรอยๆอยู่เลย นี่เรามาถ่ายงานช่วงฤดูฝนรึป่าวเนี่ย  ผมหันไปยิ้มตาหยีกับคนที่กอบกุมมือเย็นเฉียบของผมไว้แน่น

 

 

ฤดูฝนผ่านไปนานแล้วตอนนี้ฤดูใบไม้ร่วงต่างหาก..   

 

 

ยงกุกบีบมือเย็นเฉียบของมักเน่เบาๆก่อนจะเดินกลับไปยังสถานที่ถ่ายงานที่พึ่งจากมา สองมือที่กอบกุมกันสร้างความอุ่นใจ คลายความกังวล โดยไม่ต้องใช้ภาษาสื่อสารด้วยซ้ำ สองข้างทางเดินเต็มไปด้วยต้นไม้ที่เหลือเพียงกิ่ง ใบไม้สีน้ำตาลพากันร่วงหล่นยามสายลัมพัดพา กลิ่นไอฝนและยอดหญ้าสร้างรอยยิ้มจางๆของยงกุกและจุนฮงที่เดินกอบกุมมือกันอย่างไม่รีบร้อน รอยยิ้มแห่งความสุขเพียงแค่อยู่เคียงข้างกัน เพียงเท่านั้นฤดูใบไม้ร่วงในวันนี้คงจะเป็นอีกวันที่พี่ใหญ่และน้องเล็กจากบีเอพีไม่มีวันลืมและคงจดจำตลอดไป

 

 

ยงกุก : ฮยองสารภาพความรู้สึกกับนายวันไหนนะ?

จุนฮง : วันนั้นในฤดูใบไม้ร่วงไงฮะ ยงกุกฮยองลืมได้ไงเนี่ย!!

ยงกุก : ล้อเล่นน่า….ฮยองจะลืมวันที่เราจูบกันครั้งแรกได้ไง  หืม..

จุนฮง : พูดอะไร!! เขินนะ!! -///-

 

 

::     ภาพตัดไปที่โคมไฟ O///O   ::

 

::The End::




OSสั้นๆที่แต่งมาได้ซักพักแต่พึ่งลงจ้า แต่งจากฟิลตอนเห็นภาพจากนิตยสารStar1กับคลิปเบื้อหลังสีสวยบวกกับเพลงคลอเพราะๆทำให้เกิดSFเรื่องนี้ขึ้นมา>< ก็นะ ถ้าเฮียจะอบอุ่นจนเหมือนลวนลามน้องซะขนาดนั้น-///- ภาพที่ออกมานั้นก็ช่างพรีเวดดิ้งซะไม่มี >< หวังว่ารีดเดอร์จะชอบนะคะ ติชมกันได้น้า ไรท์รออ่านอยู่ค่ะ ^3^








ผลงานอื่นๆ ของ Darkjelly

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 14:02
    ชอบคู่นี้จังๆๆ...ขอบคุณค่ะไรท์
    #2
    0
  2. วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 22:55
    ละมุนละไมมาก งื้ออออิ ชอบ 
    ทำไมพี่ปังชอบทำให้น้องเขินแบบนี้ล่ะคะ
    รักกันนานๆ นะคะ มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองเลยเน้อ จุ้ฟ 

    #1
    0