นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

(OS) #พ่อค้าน่ารักบอกต่อด้วยนะครับผม (END)

โดย jukialol

jeon jungkook is youtuber, customer kim taehyung is ???? noodle merchant

ยอดวิวรวม

28

ยอดวิวเดือนนี้

9

ยอดวิวรวม


28

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 ธ.ค. 63 / 19:07 น.
นิยาย (OS) #ͤҹѡ͡ʹ¹ФѺ (END)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
H a s h

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 ธ.ค. 63 / 19:07



.

.

.

.

.

.

 

#พ่อค้าน่ารักบอกต่อด้วยนะครับผม

 

    สวัสดีครับ ผมคุกกี้คนเดิม เพิ่มเติมคือวันนี้ไม่โพสท่าลิโพแล้วนะครับ วันนี้รายการ รีวิวพ่อค้าน่ารักบอกต่อด้วย มากันที่ร้าน ‘ก๋วยเตี๋ยวเป็ด - เฮียนัม’ ที่แชร์ไว้ในทวิตเตอร์บอกต่อกันอย่างล้นหลามว่านอกจากก๋วยเตี๋ยวเป็ดจะโคตรอร่อยแล้ว พ่อค้ายังน่ารัก น่ากินมากอีกด้วย(ไม่แน่ใจว่าที่น่ากินคือก๋วยเตี๋ยวหรือคนลวกนะครับแต่เราจะไปพิสูจน์กัน) เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ข้ามการเกริ่นนำแล้วเราเข้าไปในร้านกันเลยดีกว่าครับ

 

    “นัมจุน! เล็กแห้งไม่เครื่องใน โต๊ะสาม ใหญ่น้ำเพิ่มเนื้อ โต๊ะห้า” น้ำเสียงลุงๆ ตะโกนออกมาจากภายในร้านกว้าง ที่มีลูกค้าใช้บริการอยู่หลายโต๊ะ 

 

    “โต๊ะเจ็ด สั่งเอสขวดลิตรลายแจ็คสันด้วย หยิบให้ถูกนะเอ็ง!”

 

    “จินจ๋า โต๊ะสี่ข้าวหน้าเป็ด 3 ที่ได้แล้วจ้ะ”

 

    “คิมนัมจุนนนนนน เอ็งลืมเช็ดโต๊ะหนึ่ง!” เอ่อ คิมนัมจุนนี่เจ้าของร้านใช่ไหมครับ นัมจุน นี่คือเฮียนัมหรือเปล่าครับ คนที่ใส่เอี๊ยมยีนส์ซีดๆ เสื้อสีเหลืองกับผ้ากันเปื้อนลายหมีบราว คนนี้เหรอที่ว่าน่ารัก ใช่แน่เหรอครับ คนที่เหมือนจะชื่อจินยังดูน่ารักกว่าอีก ถึงน้ำเสียงจะเหมือนลุงและตะโกนสั่งบวกบ่นไม่หยุดเลยก็เถอะ

 

    “กี่ที่ครับ?”

 

    “…” เดี๋ยวนะครับ คิมนัมจุนกับจินจ๋านี่เค้ายังบ่นกันไม่เสร็จเลยแล้วใครมาคุยกับผมได้ล่ะเนี่ย

 

    “คุณครับ มาคนเดียวใช่ไหมครับ?”

 

    “หา เอ่อ ครับ คนเดียวครับ” ผมค่อยๆ ลดกล้องติดไมค์ในมือลงแล้วหันไปตามเสียงจากทางขวามือ แล้วผมก็เจอผู้ชายที่สูงพอๆ กับผมแต่ดูตัวเล็กกว่า ผมสีน้ำตาลเข้มหน้าม้ายาวเกือบบังตามิด ผมยุ่งหน่อยๆ เหมือนเพิ่งตื่น ชุดเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงสามส่วน รวมถึงผ้ากันเปื้อนลายแซลลี่ ทั้งร้านโดน Line Friend ซื้อไปแล้วเหรอครับ

 

คนที่เอ่อ สูงพอๆ กับผมเดินนำเข้าไปในร้านแล้วให้นั่งที่โต๊ะว่างหน้าสุด ซึ่งเป็นโต๊ะสุดท้ายที่เหลืออยู่ก่อนจะเดินจากไป

 

“นั่งโต๊ะนี้เลยนะครับ เดี๋ยวอีกสักพักจะมารับออเดอร์

 

 “…ครับ” ทำไมต้องทำเหมือนโมโหด้วยอ่ะ กลัวนะครับ ยังจะทำรีวิวต่อไปดีไหม แต่ไม่เห็นจะต่อว่าอะไรเรื่องกล้องเลย คงไม่เป็นอะไรมั้ง

 

“รับอะไรดีครับ” เดี๋ยวนะ นี่ยังไม่ถึงนาทีเลย รีบเหรอ

 

“เอา…เอาเส้นใหญ่น้ำครับ”

 

"ทุกอย่างไหม"

 

"เอ่อ...ครับ เอาทุกอย่าง"

 

“แล้วรับน้ำอะไรดีครับ มีน้ำชา เอส เก๊กฮวย แล้วก็กระเจี๊ยบ”

 

“น้ำชาแล้วกันครับ”

 

“ครับ สักครู่นะครับ”     

 

.

 

“เฮีย!! ใหญ่น้ำ โต๊ะสองด้วย” อ่า เสียงดังกันทั้งร้านจริงๆ เลย 

 

“จ้า” เสียงคุณคิมนัมจุนที่เดินวนทั่วร้านขานตอบ ส่วนจินจ๋าที่พูดๆ ก่อนหน้าก็เงียบหายไปแล้ว เหลือเพียงคุณผ้ากันเปื้อนแซลลี่และคุณคิมนัมจุนหน้าร้านที่เดินไปประจำที่ลวกก๋วยเตี๋ยวตามออเดอร์

 

    “น้ำแข็งครับ”

 

    “ขอบคุณครับ”

 

    “จะมาถ่ายรายการอะไรหรือเปล่าครับ”

 

    “เอ่อ คือจะมารีวิวร้านครับ ผมทำรายการ รีวิวพ่อค้าน่ารัก เป็น Vlog ในทูปอยู่”

 

    “youtuber?” เสียงเข้มเอ่ยพร้อมคิ้วขมวดขึ้นเชิงถาม อีกทั้งยังถือวิสาสะ (จริงๆก็ร้านเขา จะนั่งตรงไหนก็เชิญเลยจ้า) นั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่เหลืออยู่

 

    “ใช่ครับ”

 

    “แล้วรู้จักร้านนี้ได้ยังไงอ่ะ” อีกคนถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เท้าคางมองผมอย่างสนอกสนใจ

 

    “tag ใน twitter น่ะ”

 

    “อ๋อ อืม แล้วให้ช่วยอะไรป่ะ”

 

    “ไม่ต้องหรอกครับ แต่พ่อค้านี่คือคุณนัมจุนที่ลวกอยู่ตรงหน้าร้านคนเดียวใช่ไหมครับ?”

 

“อืม จริงๆ ก็เฮียนัมคนเดียว แต่บางที ผมก็ไปทำแทน ถ้าเฮียแกเผลอทำเด๋อ อย่างเช่น---"

 

“ว๊ากกกกกกกก” ยังไม่ทันจบประโยคดี เสียงของคนที่อยู่หน้าร้านก็ดังโวยวายขึ้นมาก่อน คุณนัมจุนที่ลวกเส้นใส่ชามแล้วเตรียมจะหั่นเป็ด ดันหั่นผิดโดนมือตัวเอง กระโดดร้องโวยวายกุมมือที่โดนบาดไว้ 

 

“อย่างที่เห็นนั้นล่ะ เดี๋ยวผมไปช่วยเฮียก่อนนะ”

 

ความวุ่นวายเกิดขึ้นพร้อมเสียงโวยวาย ลูกค้าหลายคนพยายามชะโงกมองว่าอุบัติเหตุหั่นนิ้วตัวเองจะน่ากลัวแค่ไหน แต่เหมือนจะโดนบาดไปนิดเดียว (แต่เสียงดังไปข้างร้าน) ด้วยความแพนิคเกินเหตุทำให้นัมจุนขอตัวไปทำแผลกับจินจ๋าที่น่าจะต้มเป็ดอยู่หลังร้าน

 

เหลือเพียงพนักงานร่างบางผิวเข้ม ที่เปิดลิ้นชักตรงตู้เก็บเงิน แล้วหยิบผ้ามาโผกหัวเอาไว้… โอโห อย่างเท่ พอโกยผมที่ปรกหน้าปรกตาออกก็เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเข้ม จมูกโด่งเป็นสันชัด และผิวสีน้ำผึ้งที่ยิ่งทำให้คนคนนี้ยิ่งมีสเน่ห์ยิ่งขึ้น มือข้างขวาเริ่มยกไม้ลวกเส้น สายตาไล่อ่านโน๊ตรายการอาหารที่เฮียนัมจดเอาไว้ ก่อนจะลงมือลวกอย่างเชี่ยวชาญ เพื่อไม่ให้ลูกค้าต้องรอนาน

 

ผมที่นั่งอยู่แถวหน้าๆ ทำให้เห็นการกระทำของเจ้าของร้านคนที่สาม ที่เหมือนจะยังไม่ได้รู้จักชื่อเสียงเรียงนามเลย แต่ผมว่าคนนี้นี่แหละ พ่อค้าหล่อบอกต่อด้วยที่รีวิวว่าเอาไว้ แต่รายการผมมันชื่อ พ่อค้าน่ารักไม่ใช่เหรอ แบบนี้จะดีไหมนะ ยังไม่ทันได้คำตอบในหัวดี เสียงวางชามกระทบกับโต๊ะตรงหน้า จอนจองกุกก็ได้สติขึ้นมา เงยหน้ามองคนที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะ คุณผ้ากันเปื้อนแซลลี่นี่เอง แต่ผ้าที่คาดหัวหายไปไหนแล้วล่ะ แล้วใครขายแทนล่ะ ถ้าเขากำลังจะลงมานั่งข้างผมอีกรอบ

 

อ๋อ คุณซอกจินเดินมายืนประจำที่แล้วกำลังคุยตอบโต้กับไลน์แมนที่มาสั่งของอยู่ งั้นผมมาสนใจอาหารและคนตรงหน้าแทนดีกว่า

 

"คุณชื่ออะไรเหรอ" ผมไม่ได้สนใจชามก๋วยเตี๋ยวในมือเลย เอาแต่จ้องอีกคน

 

"ผมเหรอ" แซลลี่ชี้ที่กลางอกของตัวเอง ทำตาโตถามเหมือนไม่ได้ยิน

 

"ใช่ แล้วเป็นอะไรกับเฮียนัมเจ้าของร้านครับ"

 

"กินเตี๋ยวก่อนดิ ไม่ร้อนแล้วจะเสียรสชาตินะ"

 

"กินเสร็จแลัวตอบผมด้วยนะคุณ"

 

"ถ้าเอาไปลงแนะนำร้านให้ผมก็ยินดีตอบอยู่แล้ว"

 

ผมพยักหน้าเออออแล้วลงมือทานก๋วยเตี๋ยวเป็ดเส้นใหญ่น้ำทุกอย่างตรงหน้า หน้าตาก็น่ากินอยู่นะ กลิ่นก็หอมเครื่องเทศ พะโล้ และสมุนไพรหรือเปล่า.. อ่า หอมกลิ่นคนที่นั่งตรงข้ามด้วย กลิ่นเหมือนดอกไม้อะไรสักอย่างเลย

 

เอ๊ะ...ตัองถ่ายรูปก่อน!! ผมยกกล้องมาถ่ายรูปชามอาหารตรงหน้า ตั้งกล้องไว้ขณะผมเตรียมรับประทาน

 

"ผมถ่ายติดคุณได้ไหม"

 

"ได้ครับ"

 

"เอาผมขึ้นหน่อยไหม เห็นหน้าไม่ชัดเลย" แบบหน้าชัดๆ น่าจะเอาขึ้นปกคลิปได้ดีกว่าอะนะ

 

"ผมยังไม่อยากมัด ไว้ตอนตอบคำถามผมจะมัดให้แล้วกัน" เค้าตอบกลับมาเหมือนจะดุผมเลย อะไรวะ

 

"ก็ได้"

 

ผมละความสนใจจากอีกคน ก้มลงสูดกลิ่น แล้วลองชิมรสชาติน้ำซุปดู ซดน้ำสีเข้มไปหนึ่งช้อนเต็ม ได้คำตอบว่า ร้อน!! ร้อนมาก ดีนะหยิบน้ำชาที่หอมเหมือนชาร้านสุกี้ดังๆ ร้านนึงมาดูดบรรเทาได้ทัน เสียงหัวเราะทุ้มๆ ดังขึ้นมา แซลลี่ตรงหน้ายิ้มและขำอยู่ แต่ไม่ได้พูดอะไร ผมเลยก้มลงทานเส้น และเนื้อเป็ด อื้ม ไม่เลว เป็ดนิ่มและมีรสชาติพะโล้ชัดเจน แสดงว่าต้มได้เข้าเนื้อดีเส้นลวกไม่แข็งและเละจนเกินไป เส้นนี่ทำเองหรือเปล่าเนี่ย จะได้ใส่ลงไปในคลิปด้วย เลือดก็เป็นก้อนดี ไม่เหม็นคาว กัดแล้วมีน้ำเป็ดออกมาด้วย แสดงว่าต้มหรือตุ๋นในน้ำซุปจนเข้าเนื้อดี ถือว่าใช้ได้เลยนะ พูดแล้วก็ขอซดน้ำอีกที (รอบนี้เป่าด้วย) 

 

"อร่อยไหมครับ" คนนั่งฝั่งตรงข้ามพูดยิ้มๆ

 

"อร่อย" ลูกค้าตอบเสียงดังฟังชัดแบบนี้ แซลลี่ก็ต้องยิ้มดีใจเป็นธรรมดา แต่ก็เหมือนนึกขึ้นได้ว่าจะต้องเตรียมสัมภาษณ์แล้ว จึงล้วงมือไปหยิบหนังยางจากกระเป๋าในผ้ากันเปื้อน แล้วรวบผมที่ปิดหน้าปิดตามัดเป็นจุกไว้ ใบหน้าที่ตอนโผกผ้าเหมือนนักร้องสู้ชีวิต ตอนนี้เหมือนเด็กน้อยจอมซน มีผมจุกมัดอยู่ตรงกลาง บนใบหน้าปรากฎรอยยิ้มน่ารัก น่ารัก!! ตรงคอนเซปคลิปสักที!!

 

และเหมือนผมจะนิ่งนานไปหน่อยทำให้น้องแซลลี่ขมวดคิ้วแล้วเอื้อมมือมาสะกิดมือผม จนผมต้องออกจากผวัง รู้สึกตัวก็จัดกล้องให้ได้มุมที่เห็นบรรยากาศในร้าน ผมและเขา จะได้เริ่มสัมภาษณ์แล้วสินะ

 

"สวัสดีครับ...ตอนนี้ผมก็อยู่ที่ร้านเฮียนัม เตี๋ยวเป็ดเรียบร้อยแล้ว เดินทางก็ไม่ยากจากสถานีมาต่อรถมอไซต์ได้เลย หลังจากที่ผมลองชิมไปเมื่อกี้ ต้องบอกว่าอร่อยสมกับที่รีวิวกันจริงๆ ครับ แต่ถ้าผมคุยคนเดียวมันจะไม่ได้อรรถรสพอ เพราะฉะนั้นต้องมีเจ้าของร้านมาร่วมคุยด้วย แต่มีปัญหานิดหน่อยกับเฮียนัมที่ก็ติดธุระกระทันหันทำให้มีคนมาสัมภาษณ์แทน รบกวนแนะนำตัวด้วยครับ"

 

"ครับ สวัสดีครับ ผมคิมแทฮยอง เป็นน้องชายของเฮียนัม หรือคิมนัมจุนเจ้าของร้านเองครับ"

 

อ้อ เป็นน้องชายนี่เอง

 

"ครับคุณแทฮยอง รบกวนช่วยเล่าที่มาที่ไปของร้านหน่อยครับ" ผมป้อนคำถามไป โดยไม่ได้แจ้งก่อน คำถามทั่วๆ ไปคงไม่ได้มีปัญหาอะไรในการตอบหรอกมั้ง สคริปสด

 

"ร้านนี้เป็นของครอบครัวพี่ซอกจินครับ แฟนของพี่นัมจุน แต่พอคบกันแต่งงานกันเลยลาออกจากการเป็นพนักงานประจำมาเป็นพ่อค้าขายก๋วยเตี๋ยวแทน พวกสูตรดั้งเดิมของรุ่นป๊ารุ่นก๋งเอามาปรับแต่งนิดหน่อยจนกลายเป็นสูตรปัจจุบันนี้ครับ" แทฮยองตอบเสียงฉะฉาน ชัดเจน ใบหน้าดูสบายๆ ทำไมถึงดูดีแบบนี้

 

"แล้วสูตรนี้ พิเศษยังไงบ้างครับ"

 

"สูตรพิเศษก็ต้องเป็นความลับสิครับ บอกไม่ได้หรอก ต้องมาลองกินกันเอง" แทฮยองว่าพร้อมหัวเราะอย่างขี้เล่น แหม ขายของเก่ง หล่อ น่ารัก แล้วอย่างตลกด้วยนะเรา

 

"จากที่ผมลองชิมก็อร่อยสมคำล่ำลือจริงๆ นะครับ แต่ถ้าไม่เชื่อที่ผมกับคุณแทฮยองบอกก็ต้องมาลองกันเองนะ" ผมพูดพร้อมส่งวิ้งค์ให้กับกล้อง แทฮยองเห็นก็เหมือนจะทำตาม อยากสบถว่าน่ารักจัง

 

"เอาละครับ แล้วนี่ก็ถือเป็นคำถามปิดท้ายที่ผมถามประจำทุกคลิป ไม่ทราบว่าคุณพ่อค้าน่ารักมีแฟนหรือยังครับ สนใจเปิดวาร์ปให้คุณผู้ชมที่สนใจคุณ เอ้ย ร้านของคุณหน่อยมั้ยครับ" ผมถามคนตรงหน้าที่เริ่มขมวดคิ้ว คงไม่รู้ว่ามีคำถามแบบนี้ด้วย แน่ล่ะ เค้าคงไม่เคยดูช่องผมอยู่แล้ว พูดแล้วก็เศร้า สงสัยต้องฝากให้กดsubscribeหน่อยแล้ว

 

"คือ.." แทฮยองทำท่าเหมือนอายๆ ไม่กล้าพูด

 

"ถ้าไม่สะดวกตอบก็ไม่เป็นไรนะครับ" ผมเห็นท่าไม่ดีก็ต้องรีบตัดบทก่อนครับ กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้ แสดงว่ามันพูดยาก

 

"นิดหน่อยครับ คือตอนนี้ยังไม่มี แต่ผมว่าผมสนใจคุณครับ คุณเจ้าของ Channal Kookie Cookie ว่าจะขอเบอร์กับไลน์ไว้" แทฮยองตัดสินใจพูดแม้จะเหมือนอายๆ แต่ไอ้ที่มองผมตาหวานแบบนั้น คือคุณพูดถึงผมอยู่ปะวะ

 

"ห๊ะ" สนใจคุณ คุณ=ผม ผมคือจอนจองกุก channel กุกกี้ คุกกี้ มันก็ของผม เขารู้จักกันเหรอ!!! และผมคงหน้าเหวอมาก ไม่ได้ดิ นี่มันอัดคลิปอยู่นะเว้ย

 

 

"ผมติดตามดูคุณอยู่ วันนี้คุณมาที่ร้านผมก็ตกใจนะ แต่ต้องคีพลุคไว้หน่อย พอรู้ว่าท้ายคลิปต้องถามผมก็เตรียมจะตอบแบบนี้แหละ แค่อายไปหน่อย กลัวคุณตัดตอนนี้ออก" แทฮยองพูดขณะมองมาที่หน้าเหวอๆ ของผมที่ไม่หายสักที ไม่ได้แล้วต้องปิดรายการ ต้องปิดรายการ แต่ผมที่เตรียมจะหยิบกล้องคิดมาถ่ายปิดก็โดนมือหนาของอีกคนจับไว้ก่อนแล้วบังคับให้ตอบคำถามที่เลี่ยงไม่ได้

 

"ตกลงผมขอไลน์กับเบอร์ของคุณได้ไหม คุณจองกุกกี้"

 

"ขอผมปิดรายการก่อนแล้วเราค่อยคุยกันนะครับ"

 

เมื่ออีกคนได้ยิน ก็หยิบกล้องที่ถ่ายอยู่ขึ้นมาถ่ายตัวเองแล้วก็พูดออกกล้อง "งั้นผมพูดให้ วันนี้ขอจบรายการ รีวิวพ่อค้าน่ารักบอกต่อด้วย แต่เพียงเท่านี้ ยังไงฝากกด Subscribe กด Like กด Share กันด้วยนะครับ see you again yesterday (อันนี้ของช่องไหนครับอย่าทำแบบนี้เดี๋ยวเจ้าของคำพูดเขามาเจอ)" พอกล่าวจบก็กดปิดกล้องให้ผมเองเรียบร้อย แล้วยื่นกลับมาให้ผม

 

"มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง ตกลงจะให้เบอร์กับไลน์ผมเอง หรือให้ผมกดแอดให้คุณดี" แทฮยองเลิกคิ้วมองจ้องผมไม่หยุด ก๋วยเตี๋ยวฟรีแลกเบอร์หรอ เพิ่งเคยพบเคยเจอ

 

แล้วผมจะให้ดีไม่ดี

 

แต่แฟนก็ไม่มีงั้นให้ก็คงดี

 

"เดี๋ยวผมแอดให้ คุณเอามือถือมาสิ" แทฮยองยิ้มร่าแล้วหยิบมือถือซัมซุงรุ่นใหม่ล่าสุดออกมากดสแกนหน้าปลดล็อก แล้วยื่นมาให้ ผมกดไปทั้งไลน์ ทั้งเบอร์ แต่ว่า "ให้ผมเมมเบอร์ว่าอะไรดีครับ"

 

"เมมว่าน้องกุกกี้แล้วกัน"

 

"น้อง?"

 

"คุณน่ะเป็นน้องผม ผมรู้ประวัติคุณนะ ติดตามช่องคุณมาตั้งแต่แรกๆ แล้ว คลิปแนะนำตัวน่ารักดี เห็นคนที่เม้นบ่อยๆ ที่ชื่อ vante มั้ย นั่นแหละผมเอง" เขาเอื้อมมือมาหยิบโทรศัพท์คืนแล้วลองโทรออก เสียงโทรศัพท์เป็นเพลงอนิเมะก็ดังขึ้น โทรศัพท์ผมเองครับ

 

"คุณก็เมมสิ เมมว่าพี่แทฮยอง" แทฮยองไม่ว่าเปล่า เขาหยิบโทรศัพท์ผมไปกดเองด้วย ให้ตายเถอะโรบิ้น

 

"มีอะไรอีกมั้ยครับ" ผมเริ่มงงๆ กับสถานการณ์นิ่งเงียบ คลิปก็ถ่ายเสร็จแล้วรอไปตัดต่อที่ห้อง ก๋วยเตี๋ยวก็หมด เบอร์ก็แลกแล้วไลน์ก็แลกแล้ว ต้องแลกอะไรอีกมั้ย

 

"เดี๋ยวผมไปส่งเอง แต่ขออาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนนะ ขึ้นมารอที่ห้องสิ" ไม่ทันไรก็พาขึ้นห้องแล้วเหรอ คุณครับ คุณแทฮยอง เดี๋ยวก่อน แล้วมืออะมือ ดึงผมไปทำไม แล้วผมเนี่ยจะเดินตามเขาทำไม

 

.

.

.

 

END


 

ผลงานอื่นๆ ของ jukialol

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น