นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

1,237

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


1,237

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


68
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 พ.ค. 62 / 08:45 น.
นิยาย [OS] BTS KOOKV | THE RABBIT WITH HIS CAT (END)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
양이 & 토끼


เรื่องนี้ได้พล็อตจากคลิปของ MBCdoocumentary นะคะ

There is a couple that everyone concentrates

There's a reason I like cats

The cat is jealous of the rabbit

Rabbit gives courage for cat


กดที่ชื่อแต่ละคลิปได้เลยนะคะ ดูเรียงกันไปเลย ซึ่งไม่ว่าจะดูคลิปก่อน หรืออ่านก่อนก็ตามแต่สะดวกเลย

แต่บังคับให้ทำทั้งสองอย่างเลย เพื่ออรรถรส!!! 55555555555555


ขอบคุณสำหรับรายการนี้ด้วยนะคะ ที่ทำให้เกิดฟิคเรื่องนี้ และความมโนล้านแปด

ปล. ฟังเกาหลีไม่ออกหรอกค่ะ แต่ดูผ่านแล้วมโนเอา ไม่ไหวแล้ว ชอบมาก รักมาก งื้ออออออ (จับฟัดให้หมด)





เรื่องนี้มีในจอยด้วยนะคะ ชื่อเรื่องเดียวกันเลย


tb

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 พ.ค. 62 / 08:45


THE RABBIT WITH HIS CAT


เป็นอีกวันที่แมวอย่างเขาเดินเตร่ไปทั่วหมู่บ้าน เพื่อหาทำเลเหมาะๆ สำหรับนอนพักผ่อนในช่วงสายๆ ที่อากาศกำลังดี ไร้ซึ่งผู้คนรบกวน แต่ไม่รู้ทำไมเท้าสั้นๆ กลมๆ ของตัวเองตอนเดินผ่านมาแถวบ้านสีฟ้าหลังนี้ทุกที บ้านขนาดกลาง ที่มีต้นไม้ใหญ่ สวนดอกไม้ และเต็นท์ข้างบ้านที่มีไว้สำหรับสัตว์เลี้ยงอย่างกระต่ายสองตัวของบ้านหลังนี้ กระต่ายตัวผู้ ตัวนึงที่รอบดวงตาและหูจะมีสีดำ และอีกตัวสีขาวล้วน มันช่างตรงข้ามกับตัวดำๆ อย่างเขาเสียจริง แต่ช่างเถอะ เขาแค่จะเดินผ่าน และอาจจะได้นอนพักแถวๆ นี้ อย่างในเต็นท์นั้นไง

ไม่รอให้เสียเวลานอนไปมากกว่านี้ ก้าวเท้าอย่างเงียบเฉียบเดินเข้าไปด้านในที่ไม่ได้ปิดซิปเหมือนต้องการเชิญให้เขาเข้าไป แต่เหมือนจะคิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไป เมื่อเข้าไปก็ดันกลายเป็นผู้บุกรุกทันที ภายในนั้นยังคงมีเจ้ากระต่ายสองตัวที่ผมคิดไปเองว่ามันน่าจะเข้าบ้านไปได้แล้ว แต่เปล่าเลยพวกมันกำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน น่าเบื่อเสียจริง เวลาแบบนี้มันต้องนอนสิ ใครเขาจะวิ่งให้เหนื่อยกัน

เขาละความสนใจจากกระต่ายเหล่านั้นแล้วหลบเข้ามุมเต็นท์เพื่อไม่ให้เป็นที่สนใจ กะจะเนียนนอนหลับสบายๆ ที่นี่ให้เต็มที่ กระต่ายสองตัวยังคงวิ่งไล่กันไปมาไม่หยุด จนกระทั่งหนึ่งในนั้นหันมาเห็นเขาที่กำลังเคลิ้มๆ ใกล้หลับ ...เจ้ากระต่ายสีขาวหูดำตาดำนั้นล่ะ จู่ๆ ก็หันมาหาเขาแทน

เพื่อนแกอยู่นู่นนนนนนนนนน!!

เจ้าต่ายมันเดิน ไม่สิ กระโดดน้อยๆ เข้ามาหา และดมๆ อยู่แถวๆ หัว ก่อนจะเอาขาหน้าเล็กๆ ของมันแตะที่หัว ซึ่งก็ได้โดนแมวข่วนไปตามระเบียบ แต่เจ้ากระต่ายบ้านี่ก็ยังไม่ขยับหนีไปไหน คงเพราะเขาข่วนเบาๆ เหมือนแตะเล่น จนทำให้มันยิ่งเอาหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบชิดกัน

เขาขอหนีจากตรงนี้แล้วกัน เหมือนโดนลวนลามยังไงไม่รู้ และท่าทางคงจะไม่ได้นอนแล้วล่ะ

หลังจากเดินหลบออกมา เขาก็หลบอยู่แถวพุ่มไม้หนาๆ ที่บดบังแดดจากแสงอาทิตย์ได้เป็นอย่างดี แถมยังมีหญ้านุ่มๆ รองรับร่างเขาไว้อีกต่างหาก นี่สิ ที่นอนที่เขาคู่ควร

.

.

.


วี นั่นคือชื่อของเขา แมวขนสีดำเข้มๆ ตากลมโต มีพุงหน่อยๆ เพราะหากินเก่ง ไม่หรอก ชอบไปอ้อนคนอื่นจนได้ข้าวฟรีมาตลอดนั้นล่ะ และย่านนี้ก็เป็นแหล่งคนรวยขี้เหงาที่มักมีสัตว์เลี้ยงเป็นของตัวเองทั้งนั้น แต่เขาน่ะ ไม่ได้มีเจ้าของหรอกนะ เป็นแค่แมวจรจัด ไม่มีเจ้านาย ส่วนชื่อพอดีเห็นมีพ่นๆ สีแถวกำแพง ก็เลยเอาตัวอักษรนี้มาตั้งเป็นชื่อตัวเองก็แค่นั้น ไงล่ะ เท่ล่ะสิ (ยิ้มมุมปาก)

วีชอบอยู่คนเดียว กิจวัตรประจำวันก็คือเดินค้นหาเส้นทางใหม่ๆ เพื่อหาที่นอนร่มๆ เย็นๆ สบายๆ และไร้คนรบกวน  พอนอนจนอิ่มหน่ำ ก็เดินลัดเลาะไปตามตรอกซอยต่างๆ บ้างก็เดินริมรั้ว ริมกำแพงบ้าง มองหาเจ้าของบ้านใจดีๆ คนแก่ๆ ที่ดูรักสัตว์ เข้าไปเล่นเข้าไปอ้อนจนได้ปลามากินทุกวัน ชีวิตแสนสุขของวีในแต่ละวัน ก็มีแค่นี้ล่ะ

จนกระทั่งตอนนี้ เป็นอีกวันที่วีเดินเอื่อยๆ แล้วมาโผล่ที่บ้านหลังเดิม บ้านโทนสีฟ้าที่รอบๆ เต็มไปด้วยต้นไม้ร่มรื่น แต่สิ่งที่วีสนใจคือเต็นท์ข้างๆ บ้านนั้นต่างหาก เขาเคยได้เข้าไปนอนสบายๆ อยู่ครั้งสองครั้ง โดยไม่ได้มีเจ้ากระต่ายเจ้าถิ่นมารังควาน แต่ครั้งล่าสุดที่วีเข้าไป ก็ดันเจอเจ้ากระต่ายหูดำตาดำนั้นเข้ามารบกวนจนต้องหนีออกมา แมวเป็นสัตว์ขี้รำคาญ และวีเป็นแมว วีก็เลยขี้รำคาญ

เมื่อก้าวเข้าไปในเต็นท์ หรือกระโจมนี่ล่ะ ก็ยังคงพบกับเจ้ากระต่ายตัวเดิมทั้งสอง ที่วันนี้ไม่ได้วิ่งเล่นกัน แต่กำลังดมๆ หัวกันอยู่ อืม งั้นวีเข้าไปนอนตรงริมๆ นั้นก็คงไม่ได้รบกวนพวกมันหรอกใช่มั้ย

เมื่อคิดได้ดังนั้น ก็ค่อยๆ ย่องตามประสาแมวแล้วนอนลงที่ริมๆ โดยที่หวังว่าเจ้าพวกนั้นจะไม่เห็นเขาน่ะนะ แต่เขาก็คิดผิด เจ้ากระต่ายตัวเดิม หูดำตาดำ สังเกตเห็นวีอีกแล้ว!! นี่เขาจะโดนรบกวนอีกแล้วนะ ขมวดคิ้วหน้ายุ่งก่อนจะลุกเตรียมเดินหนีออกไปเช่นเดิม แต่เขาดันโดนเจ้ากระต่ายนี่ดักทางไว้ และไม่ยอมให้ออกไป


‘คุณแมวจะไปไหนอะ' เจ้ากระต่ายบ้านี่คุยกับเขาเหรอ แล้วทำไมเขารู้เรื่องเนี่ย

‘ไปหาที่นอนไง' 'แกขว้างทางฉันอยู่นะ'

'ก็นอนนี่ไง ที่ตั้งกว้าง คุณนอนตามสบายเลย' ก็แกเนี่ยล่ะขัดขวางการนอนของเขา!! แต่ช่างเถอะ มันบอกเองว่านอนได้ งั้นก็ขอนอนเลยแล้วกัน

'คุณแมวชื่ออะไรหรอ' กระต่ายตัวเดิมถามขึ้นขณะวีเดินกลับไปยังริมๆ เต็นท์ที่เดิม

'วี'

'คุณวี เราชื่อกุกกี้นะ' 'ส่วนนั้นน้องเราชื่อ คุกกี้' มันหันหน้าเหมือนชี้ๆ ไปทางเจ้าตัวสีขาวอีกตัวที่กำลังนั่งแทะแครอทอยู่ตรงกลางเต็นท์ไม่ได้สนใจเราสองตัว

'คุณวีมานอนที่นี่ได้ทุกวันเลยนะ' 'เราไปกินอาหารแล้วนะ' พูดจบมันก็กระโดดไปหาอาหารมากินบ้าง ก็ดี เขาจะได้นอนอย่างสบายใจสักที

.

.

.

พอตื่นมาก็ไม่ได้เจอกระต่ายทั้งสองตัวแล้ว สงสัยคงเข้าบ้านไปแล้วล่ะมั้ง เขาเองก็ควรออกไปได้แล้ว ได้เวลาอาหารเย็นแล้วสิ วันนี้จะไปบ้านคนใจดีคนไหนดีนะ

.

.

.

ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา วีเข้ามานอนในเต็นท์ ณ บ้านสีฟ้าหลังเดิมทุกวัน โดยมีเจ้ากระต่ายทั้งสองทักทายเขาบ้าง เจ้าตัวขาวนี่กินจุมาก มันกินจนไม่ได้สนใจเลยว่าเขาเข้ามานอนมองมันนานแล้ว แต่เจ้ากระต่ายอีกตัวนี่สิ แค่เขาย่างเท้าเข้ามาก็หันหน้ามามองเขาอีกแล้ว หูตาจมูกไวดีจริงๆ

'วันนี้มีสตอร์เบอร์รี่ด้วยนะคุณวี' 'คุณวีชอบนี่...เราเลยเก็บไว้ให้' น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากเพื่อนใหม่ของวีในทุกวัน คือการหาผลไม้มาเขากินก่อนนอนกลางวัน วีไม่ชอบกินผัก เพราะงั้นเจ้ากระต่ายจึงเก็บผลไม้ที่เจ้าของให้เอาไว้ในชาม มาเป็นส่วนของวีแทน ไปไหนมาไหนก็มีแต่คนเอ็นดู วีหนักใจเลยเนี่ย

บางวันก็จะมีอาหารแมวกระป๋องวางไว้ให้ วีเข้าใจว่าคงเพราะเจ้าของบ้านและเจ้าของกระต่ายน้อยทั้งสองตัวเห็นเขาเดินลอยหน้าลอยตาในบ้านเหมือนเป็นถิ่นของตัวเอง แล้วเกิดเอ็นดูเลยหาอาหารมาให้เขากินด้วยสินะ ก็ดีเหมือนกันได้นอนอิ่มกินอิ่ม


'อร่อยมั้ย' เจ้ากุกกี้ถามทุกครั้ง เมื่อมันเห็นเขากินผลไม้ที่เอามาให้จนหมดแล้ว

'อร่อยดี ขอบคุณ' มันยิ้ม อืม กระต่ายยิ้มคิดภาพเอานะ แต่เขาได้เห็นแล้ว ก็น่ารักดี ฟันเด่นดี

'จะนอนแล้วเหรอ'

'อืม...' อิ่มแล้วก็ต้องนอนสิ บิดขี้เกียจแล้วยืดแขนล้มตัวลงไปนอนแผ่หลาทำตัวสบายเหมือนอยู่บ้านตัวเอง แต่ก็รู้สึกว่าจะไม่ได้นอนคนเดียว


'ทำอะไร'

'เราจะนอนด้วย' กุกกี้จอมก่อกวนนอนลงมาข้างๆ เขา ข้างแบบข้างมากๆ อ่ะ เรียกกว่าชิดเลยดีกว่า ที่ก็มีตั้งเยอะทำไมต้องมาเบียดด้วยเนี่ย

'ไปนอนไกลๆ' 'ฉันชอบนอนคนเดียว'

'แต่เราอยากนอนด้วย'

ดื้อชะมัดเลย! กระต่ายอะไร เขาเป็นแมว เขาสิต้องดื้อ! แต่ช่างเถอะ ง่วงแล้วอ่ะ ขี้เกียจเถียง นอนดีกว่า


.

.

.


ตั้งแต่วันที่เจ้าจอมก่อกวน กุกกี้ มันได้นอนข้างๆ เขาไป ทุกวันหลังกินผลไม้เสร็จ มันก็จะมานอนซุกตัวใกล้ๆ เขาตลอด วอแวกับหูกับหน้าเขาอยู่ได้ ตอนแรกก็ไล่นะ แต่หลังๆ เขาก็ขี้เกียจจะไล่ อยากทำอะไรก็ทำ

วันนี้ก็เช่นเคยที่เขาจะเข้ามานอนเล่น หลังจากกินผลไม้สดๆ ที่สัตว์เลี้ยงเจ้าของบ้านเอามาให้เองทุกวัน แต่เมื่อจะนอน เจ้ากุกกี้จอมก่อกวนก็ดันมาดมๆ แถวหน้าเขาอีกแล้ว ดมอยู่ได้ ดมจนจมูกมันแตะที่หน้าเขาทั่วไปหมด จนเขาต้องข่วนเข้าให้เบาๆ แต่มันก็หลบและเข้ามาดมๆ อีก

'จุ๊บแล้วจะได้ฝันดีไง' มันพูดขึ้นเมื่อดม ไม่สิ จุ๊บจนทั่วหน้าเขาแล้ว อืม ดีนะไม่มีน้ำลายแถม แค่นี้ใช่มั้ย เขานอนแล้วนะ

.

.

.

ก็อีกแล้ว ณ เต็นท์เดิมที่เดิม กระต่ายสองตัวเดิม และอาหารเหมือนเดิม มีใครเบื่อกันมั้ย แต่ผมไม่เบื่อนะ อาหารฟรีๆ ดีๆ และที่นอนสบายๆ น่ะ แค่นี้ก็มีความสุขล่ะ


'วิ่งเล่นกันมั้ย' คิดว่าใครกัน ก็มีอยู่ตัวเดียว เจ้ากระต่ายหูดำตาดำกุกกี้นี่ไง


'...เอาสิ' เห็นมันชวนหรอกนะ วันนี้เลยอยากเดินย่อยก่อนน่ะ

พวกเราสองตัว ตัวนึงเดินย่อง ตัวนึงกระโดด เคียวข้างกันไปเรื่อยๆ โดยมีเจ้าตัวที่กระโดดคอยบอกทางว่าต้องเลี้ยงตรงไหน และแนะนำบ้านของมันตลอดทาง จนกระทั่งมาสิ้นสุดที่เรือนเพาะชำที่อยู่ลึกสุดของบริเวณบ้านซึ่งสร้างไว้ไกลจากตัวบ้านพอสมควร ด้านหน้ามีซากอ่างเก่าๆ แตกๆ  กระสอบปุ๋ย กระสอบดิน ลังไม้ และต้นไม้ ดอกไม้ที่ขึ้นต้นอ่อนน้อยๆ แดดร้อนนิดหน่อย แต่ยังดีที่มีพวกถัง และท่อนไม้บังแดดให้ได้ร่มเงา กุกกี้พาเขาไปนอนเล่นตรงพื้นหญ้าด้านหน้าโรงเพาะชำ และล้มตัวลงนอนข้างๆ เหมือนเดิม โดยที่ไม่ลืมจุ๊บก่อนนอนให้เขาอีกแล้ว

.

.

.


น่าจะเดือนหนึ่งได้แล้วที่วีต้องเข้ามานอนพักในเต็นท์ข้างบ้านหลังสีฟ้านี้ เพื่อที่จะได้เจอกับกระต่าย ที่ไม่มีสถานะให้มันชัดเจน แต่มันเป็นเจ้าของที่ที่เขาอยู่ร่วมกับน้องมัน ที่ผมไม่เคยได้คุยด้วย เพราะน้องมันถ้าไม่กินผักผลไม้ ก็วิ่งไล่พี่ ไม่ได้สนสิ่งรอบตัวเลย เจ้ากระต่ายอ้วน (เมินพุงตัวเอง)

แต่วันนี้ออกจะแปลกไปสักหน่อย เพราะพอเขาเข้ามา กระต่ายพี่น้องสองตัวนั้น ...กำลังจุ๊บกันงั้นเหรอ

แล้วทำไมเขาต้องแอบไม่พอใจด้วย เป็นพี่น้องกัน เล่นกัน จุ๊บก่อนนอนกันก็ไม่เห็นจะแปลกเลย

แต่ทำไมต้องรู้สึกหงุดหงิดด้วยนะ เรามันก็แค่แมวที่มานอนมากินฟรีที่เต็นท์ของพวกมันนี่

ช่างเถอะ วันนี้ไม่กินผลไม้ก็ได้ นอนเลยแล้วกัน


'คุณวี' อ่า... เจ้านั้น เจ้ากุกกี้ตัวปัญหาจะมารบกวนการนอนของเขาอีกแล้วเหรอ ไปเล่นกับน้องตัวเองสิ

'งึ' วีข่วนเข้าไปเมื่อกระต่ายตัวเดิมเข้ามาแตะที่แถวหางของเขา เพราะเขาหันหน้าเมินจากพวกมันสองตัวไปมองด้านนอกเต็นท์แทน มันเลยเลือกที่จะสะกิดเขาแบบนั้น

'ออกไป' เขาขู่ สะบัดหางใส่และล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

'ไม่ไป' ดื้ออีกแล้ว มันยังคงวอแวที่ก้นที่หลังเขา และพยายามกระโดดหวังเข้ามาใกล้ๆ หน้าเขาอีก ไม่ต้องมายุ่งด้วยเลย ไปจุ๊บกับน้องแกนู่น ด้วยความหงุดหงิด เขาก็เลยสะบัด ดันออก และข่วนใส่ไปทุกครั้ง มันไม่ยอมเลยให้ตายเถอะ น่ารำคาญ แมวจะนอน มากวนอยู่ได้

เขาวิ่งหนีออกมาโดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัว วิ่งอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้ลืมที่จะหาที่ซ่อนตัว เรือนเพาะชำที่อยู่ห่างออกไปไกลจากเต็นท์นี้พอสมควรได้น่าจะเหมาะกับการนอนเงียบๆ คนเดียวที่สุดแล้วล่ะ


.

.

.

ทางด้านกระต่ายน้อยกุกกี้ ที่ยังคงมึนๆ จากการถูกตะบบตบตีของคุณวี เพื่อนขี้เซาของเขา เขาเห็นว่าเจ้าตัวเดินเข้ามาในเต็นท์ แต่เจ้าคุกกี้มันดันมาเกิดแกล้งเขาโดยการปากมาเช็ดกับปากเขานี่สิ จะหันไปทักคุณวีก็ไม่ได้

แล้วพอผละออกไปหาคุณวีก็เมิน แถมยังไล่อีกต่างหาก เป็นอะไรของเขานะ วันนี้ยังไม่ได้กินผลไม้ด้วย จะนอนแล้วเหรอทำไมรีบนอนจัง แล้วจุ๊บฝันดีของเราล่ะ พอเข้าไปวอแวเหมือนเดิมก็กลับโดนดัน โดนข่วนกลับมาแทน แต่โชคดีที่เขาหลบเก่ง และพอจะรู้ว่าคุณวีชอบใช้ท่าไหนในการป้องกันตัว แต่ทำไมต้องป้องกันตัวจากเขาด้วยล่ะ เป็นอะไรของคุณวีเนี่ย ไม่ทันได้ถามอะไรเจ้าตัวก็วิ่งหนีไปเสียแล้ว หันไปมองเจ้าน้องคุกกี้ก็ผล็อยหลับไปแล้ว งั้นขอไปตามหาคุณวีก่อนแล้วกัน

กุกกี้วิ่งไปทั่วบริเวณบ้าน ตั้งแต่เทอเรสหน้าบ้าน ยันหลังบ้าน กระโดดและชะเงอมองชั้นวางของเก่าๆ รถบ้านเก่าๆ ที่จอดทิ้งไว้แต่พอที่จะกระโดดหรือมุดหาได้ รถของเจ้าของที่จอดตากแดดไว้หน้าบ้าน โรงเก็บของประตูล็อค รถเข็นที่จอดอยู่ใกล้แปลงดอกไม้ ซึ่งไม่มีที่ให้ซ่อนตัว บ่อน้ำกว้างที่แมวอย่างคุณวีไม่น่าจะกล้าเดินผ่าน ต้นไม้ใหญ่แต่ไม่พบคุณวีบนกิ่งไม้สักกิ่งสักต้น มุดตัวหาตามสแลนบังแดดที่อยู่ตามพื้น แต่ก็ไม่พบ

จนนึกขึ้นได้ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน เขาได้พาคุณวีไปที่เรือนเพาะชำ คุณวีต้องไปหลบที่นั้นแน่ๆ เขาจึงกระโดดไปอย่างรวดเร็วโดยหวังที่จะได้ถามคุณวีว่าไม่พอใจเรื่องอะไรกันแน่ และก็เป็นอย่างที่คิดไว้ คุณวีนอนอยู่ใต้ร่มของเพิงหลังคาสังกะสีที่มีโต๊ะสูงตั้งไว้เหมาะสำหรับแมวอย่างคุณวีที่ชอบนอนที่สูงๆ มากกว่านอนพื้นแบบเขา คุณวีนอนขดตัวเป็นก้อนๆ วงกลมสีดำ แต่เขาจำได้แม่นว่านั้นคือคุณวีแมวของเขา

'คุณวี' กุกกี้เรียก เมื่อเข้าไปใกล้ อีกฝ่ายเหมือนขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าออกจากตัวที่ขดไว้มาจ้องหน้าเขานิ่งๆ

'เป็นอะไร' กระต่ายที่วิ่งตามมาหาเอ่ยถามเพื่อให้หายข้องใจกับอาการของอีกฝ่าย ที่เมินเขา และยังวิ่งหนีออกมาอีก โกรธอะไรกันหรือเปล่านะ

'เปล่า’ ‘ฉันจะนอน' คุณวีตอบกลับมาเบาๆ ซุกหน้าเข้ากับแขนของตัวเองและทำท่าจะนอนต่อจริงๆ

'งั้นนอนด้วยนะ' พูดจบกุกกี้แทรกตัวเข้าไปซุกอีกฝ่าย จุ๊บที่หลังหูและหัวของเจ้าแมวขี้เซา ก่อนจะนอนหลับข้างๆ  กันดั่งเช่นทุกวันที่ผ่านมา


.

.

.

ตั้งแต่วันนั้นที่วีเห็นฉากจุ๊บกันระหว่างพี่น้องกระต่าย เขาจึงเริ่มที่จะออกห่างจากเต็นท์หลังนั้น พยายามเดินไปในทิศทางตรงกันข้ามกับบ้านหลังนั้นตลอด จนผ่านมาได้เกือบอาทิตย์ที่เขาแวะเวียนไปบ้านนู่นบ้านนี่ นอนพัก กินอาหารฟรี ตามวิถีชีวิตของเราก่อนที่จะไปเจอเจ้ากระต่ายกุกกี้และคุกกี้ ทุกอย่างยังคงสุขสบายดี ยกเว้นความเหงา ที่เขาเริ่มรู้สึกได้ แมวรักสันโดษอย่างเขา ไม่น่าจะติดใครนี่ ยิ่งเป็นแมวจรจัด ไม่มีเจ้านายแล้ว แค่ไปอ้อนเล่นกับคุณเจ้าของบ้านใจดีสักคนสองคน ทำไมถึงยังไม่หายเหงานะ ทำไมจะต้องไปคิดถึงเจ้ากระต่ายนั้นที่คอยมาวอแว ก่อกวนเขาตอนนอนด้วย มันไม่ได้เป็นเจ้านายเขาสักหน่อย ก็แค่ให้ผลไม้ กับนอนหลับเป็นเพื่อน ไม่สิ ก็แค่ให้ผลไม้ กับวุ่นวายข้างๆ เขาแค่นั้น ไม่เห็นต้องสนใจเลย ไม่ได้สนใจจุ๊บฝันดีนั้นด้วย

แต่เหมือนเขาจะห้ามตัวเองไว้ไม่ให้เข้ามาในบ้านสีฟ้านี้ไม่ได้ วันนี้สิ่งที่ตัวเองตั้งใจเอาไว้ก็ถูกลืมไปเสียหมด ย่องเบาๆ ตามประสาแมวเท้าเบา เข้าไปยังเต็นท์หลังเดิมที่ไม่ได้มาเสียหลายวัน และก็เหมือนเดิม ที่จะมีกระต่ายสองตัว หนึ่งตัวสีขาว และหนึ่งตัวหูดำตาดำ ที่หันมามองจ้องเขาตั้งแต่แรกเห็น มันกระโดดเข้ามาชิดเขาทั้งๆ ที่เขายังไม่ได้ก้าวเข้ามาข้างในเลยด้วยซ้ำ

'คุณวี' 'หายไปไหนมา' 'เรารอคุณวี' 'รอทุกวันเลยนะ' 'คุณวีหนีเราเหรอ' 'คุณวี' 'เราคิดถึง'

เจ้ากระต่ายเจ้าปัญหาเดินตามเขา และเอ่ยถามเขาเป็นชุดตลอดทาง จนเขาทรุดตัวนั่งลงแล้วมองหน้ามันตอบเบาๆ ‘แค่ไม่อยากมา'

'ทำไมล่ะ' ยังคงวอแวไม่เลิก นอกจากจะเข้ามาใกล้แทบจะสิงเขาอยู่แล้ว ยังยื่นหน้ายื่นจมูกจะจุ๊บเขาอยู่ได้ เขาไม่ใช่กระต่ายเหมือนมันนะ ไม่ต้องมาทำแบบนี้ แมววีสะบัดหน้าหนี และทำท่าจะเดินหนีออกไป

'คุณวี' 'ไม่ไปนะคุณวี' กุกกี้กระโดดตามหลังเขามาติดๆ เอ่ยห้ามไม่ให้เขาไปไหน อีกทั้งยังพยายามดันเขาให้กลับไปที่นอนที่ประจำอีก

'อย่ามายุ่ง'

'ทำไมล่ะ' 'คุณวีจะไปไหน' ‘มีสตอเบอร์รี่ที่คุณวีชอบด้วยนะ' 'เราเก็บเอาไว้ให้' 'ทำไมไม่ตอบ' ‘อย่าไป’ 'ตอบเราสิ' เจ้ากระต่ายกุกกี้ยังคงคุยกับแมวขี้งอนที่ไม่ยอมตอบอะไรกลับมา ทำเพียงเดินช้าๆ ออกจากเต็นท์ไปเหมือนไม่ได้ยินที่อีกฝ่ายพูด


'พี่กุกๆ อะไรเข้าตาน้องไม่รู้' คุกกี้ที่นานๆ จะพูดสักทีเอ่ยขึ้นมาพลางขยี้ตาและส่ายหน้างอแงอยู่ จนคนเป็นพี่อดเป็นห่วงไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากปล่อยให้คุณวีหายไปอีก

'คุณวี' 'ห้ามไปไหนนะ' คุณวีที่ชะงักนิ่งไปหลังเขาพูดจบก็ทำให้เขามีเวลาหันมาหาน้องชายที่คงเอามือไปจับอาหารที่ยังมีเศษดินเศษอะไรอยู่แล้วเอามาขยี้ตาจนทำให้เจ็บ

แมววีที่เห็นกระต่ายสองตัวดูแลกันก็มองสักพัก ก่อนจะหันหลังเดินออกจากเต็นท์ไป ส่วนกระต่ายสองพี่น้องที่ตัวพี่จัดการให้น้องหายเจ็บตาได้แล้ว ก็กระโดดออกไปตามหาคุณวีทันที หวังว่าจะยังไม่ออกไปจากบริเวณบ้านของเขาหรอกนะ แต่ไม่ทันได้มองหาอีกฝ่าย ก็ได้ยินเสียงแมวร้องดังขึ้นมาแถวแปลงดอกไม้ใกล้ต้นไม้ใหญ่ เขารีบกระโดดวิ่งไปตามเสียงร้องนั้น ก็เห็นเจ้าหมาสีขาวของญาติเจ้านายของเขาที่มาพักที่บ้านหลังนี้ กำลังขู่ใส่จะทำร้ายวีของเขา จนคุณวีต้องวิ่งหนีปีนขึ้นไปเกาะบนกิ่งไม้ใหญ่

เป็นแค่หมาที่มาอยู่บ้านของเขาแล้วยังจะมาทำร้ายคุณวีอีกเหรอ ไม่ยอมหรอก กุกกี้ที่ปกติไม่ค่อยกลัวอะไรอยู่แล้วก็วิ่งเข้าใส่เจ้าหมาสีขาวที่ไม่ยอมเลิกขู่คุณวีสักที วิ่งไล่พร้อมกับชน และกัดที่ลำตัวโดยไม่สนใจขนาดตัวที่ต่างกันเลยสักนิด และฟันก็คงจะคมมากกว่าเขาแน่ๆ แต่ยังไงเขาก็ต้องปกป้องคุณวีให้ได้ คิดได้ดังนั้น ก็จัดการกัดอีกฝ่ายอีก แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอม มีทำท่าจะกัดเขาและชนๆ เขาคืน แต่ด้วยความฉลาดและความว่องไวกว่าทำให้สามารถกระโดดหลบได้ และจัดการอีกฝ่ายได้สำเร็จ จนมันต้องวิ่งหนีจากใต้ต้นไม้ใหญ่ที่วีของเขาเกาะอยู่ด้านบน จนกระทั่งเจ้าหมาสีขาวตัวร้ายนั้นกลับเข้าบ้านไปแล้ว แต่กุกกี้ยังคงนั่งเฝ้าอยู่ใต้ต้นไม้ไม่ไปไหน


.

.

.

ตกใจแทบแย่ เมื่อกี้หลังจากที่เขาออกมาจากเต็นท์และกำลังจะเดินออกจากบ้านนี้ไปนั้น จู่ๆ ก็มีหมาสีขาวศัตรูตัวฉกาจที่วิ่งออกมาจากตัวบ้าน และเห่าขู่เขาอย่างรวดเร็วจนเขาตกใจต้องวิ่งหนีขึ้นต้นไม้ใหญ่ไป แล้วเจ้ากุกกี้ที่โผล่มาจากไหนไม่รู้วิ่งตามมา... กัดหมา? กัดหมาเนี่ยนะ แกเป็นกระต่ายนะ ได้แต่มองมันอึ้งๆ  ขอบใจมันเบาๆ ในใจ นอกจากไล่อีกฝ่ายไปได้แล้ว ยังมานั่งเฝ้าเขาที่ใต้ต้นไม้อีก ความรู้สึกไม่พอใจทั้งหมดที่เคยมีหายไปจนหมด กุกกี้นี่น่ารักจริงๆ เลยนะ


.

.

.


วันถัดมาหลังจากเหตุการณ์ที่โดนหมาไล่กวดจนต้องหนีขึ้นต้นไม้ แล้วมีกุกกี้มาช่วยจัดการให้ ก็เริ่มมองมันดีขึ้น เรียกว่าอยากสนิทด้วยเลยล่ะ จะได้ให้มันดูแล อืม ถึงเขาไม่ค่อยได้ไปมีเรื่องกับใครก็เถอะนะ

วันนี้วีไม่ได้เลือกที่จะเข้าไปนอนในเต็นท์และเพื่อหากุกกี้อย่างเคย แต่ออกมานอนที่ข้างๆ รถบ้านเก่าๆ ที่มีพุ่งหญ้า และขอนไม้ป้องกันคนเห็นได้อยู่ อีกทั้งไม่มีแสงมาสร้างความรำคาญให้อีกด้วย พอหาทำเลเหมาะๆ ได้แล้วก็ไถตัวเองลงไปนอนยืดตัวยาวแผ่หลาสบายใจ จนกระทั่งมีตัวป่วนโผล่มาวุ่นวาย

อาจจะป้อนกันคนเห็นได้ แต่คงไม่ได้ป้องกันเจ้ากระต่ายนี่สินะ มันคงจะจมูกดี ได้กลิ่นเขาแล้วกระโดดมาหาอีกแล้ว เก่งจริงๆ

‘คุณวี’ 'ทำไมไม่นอนในเต็นท์' มันทัก พร้อมกับกระโดดเข้ามาชิดเหมือนเคย

'อยากนอนตรงนี้'

'งั้นเรานอนด้วย'

'เป็นแผลนี่' วีสังเกตเห็นแผลเล็กๆ ตรงใกล้หูดำๆของอีกฝ่าย

'นิดหน่อยเอง' 'คุณวีปลอดภัยก็ดีแล้ว' กระต่ายยิ้มอีกแล้ว แถมยังขโมยจุ๊บเขาแล้วนอนลงตรงหน้าเอาอีกด้วย วีจ้องหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะโน้มตัวไปเลียแผลนั้นให้อย่างใจดี รวมถึงแทนคำขอบคุณสำหรับเหตุการณ์เมื่อวานนี้ด้วย

'...ขอบใจนะ'

'อื้ม...'

.

.

.

        มิตรภาพดีๆ ระหว่างแมววีกับกระต่ายกุกกี้ก็ดีวันดีคืน วันนี้วีก็ยังมานอนเล่นที่บ้านสีฟ้าหลังนี้เหมือนเดิม โดยไม่ได้แวะเวียนเข้าไปในเต็นท์อีก ก็จะเข้าไปทำไมล่ะ ในเมื่อเจ้ากุกกี้มันมารอเข้าตั้งแต่หน้ารั้วบ้าน พาเดินเล่นเปลี่ยนที่นอนไปจะทั่วบ้านมันแล้ว แล้ววีก็ดันบ้าจี้เดินตามตลอดด้วยอีกต่างหาก ตลกตัวเองชะมัด

         ‘ส่ายหน้าทำไม’

        อ่า ตอนนี้เขากับกุกกี้มานั่งๆ นอนๆ ที่เก้าอี้พับหน้าบ้านของมันนั้นล่ะ ดีที่เก้าอี้ใหญ่พอสำหรับสัตว์เลี้ยงน่ารักๆ สองตัวอย่างพวกเรา ส่วนที่เขาส่ายหน้าน่ะ เพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องที่ผ่านมาหลายๆ เดือนนี่ล่ะ เขามาเดินเล่นที่นี่จนจำได้ทุกแห่งแล้ว และก็ยังมีเจ้ากระต่ายกุกกี้ที่เข้ามาหาและชวนคุยด้วยตลอด เป็นมิตรภาพที่น่ารักดี

        ‘ไม่มีอะไร’ ซุกตัวที่หูและคอมัน ถูไถเหมือนกับที่มันคอยมาจุ๊บๆ ดมๆ หน้าเขานั้นล่ะ

‘ไม่นอนเหรอ’ กุกกี้หันหน้าเข้ามาใกล้และเอาจมูกเอาปากมาชน หรือจุ๊บเขาอีกแล้ว คิดว่าจะนอนเฉยๆ ให้ทำอะไรก็ได้เหรอ นี่แน่ะ เลียหน้าเลียหูมันคืนบ้าง ตรงแผลที่เคยช่วยเขาจากเจ้าหมาสีขาวนั้นก็หายดีแล้ว เหลือแต่รอยนิดหน่อย ซึ่งดูเจ้ากุกกี้จะไม่ได้เป็นเดือดเป็นร้อนอะไร

        ‘อือออ’ มันครางออกมาเสียงเบา แล้วเอียงคอมองหน้าเขานิ่ง แล้วสักพักมันก็ฉี่ ใช่ ฉี่ ฉี่ใสๆ ใส่พื้นที่ว่างตรงเก้าอี้ผ้านี่ซะงั้น ทำอะไรของมัน ปกติมันฉี่เป็นที่ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมจู่ๆ วันนี้มาฉี่อะไรเนี่ย จะแสดงอาณาเขต? แสดงความเป็นของ? ความเป็นเจ้าของงั้นเหรอ!?

        ‘ทำอะไรของแก’

        ‘...’ กุกกี้ไม่ตอบอะไรกลับมาอีกทั้งยังเลียๆ จุ๊บๆ ซุกๆ เขาอยู่นั้นล่ะ แง่ว

.

.

.


                วันนี้วีก็เปลี่ยนที่นอน มานอนที่เตียงผ้าใบที่กางทิ้งไว้ แถมยังมีผ้าห่มให้อีกต่างหาก แต่เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้วเช่นกัน เจ้ากุกกี้นอนเล่นอยู่ข้างๆ เอาหัวมาซุกๆ ตลอด มันเข้ามาวอแวเขาไม่เลิกเลย ตั้งแต่วันนั้นที่มันมาฉี่ใส่! ไม่สิ มันเข้ามาวอแวตลอดอยู่แล้ว (ขมวดคิ้ว) ตะปบหน้ามันเล่นเหมือนอย่างเคย ก็รำคาญมันนิดหน่อย แค่นิดหน่อยจริงๆ เพราะชินแล้วล่ะ กับการที่มันมาวอแวซุกอ้อนแบบนี้ ก็ไม่เหงาดีเหมือนกันนะ

    ‘คุณวีมีแต่กลิ่นกุก’ ‘ดีจัง’

    อะไรของมันน่ะ พึมพำอยู่ตัวเดียว

    ‘ฉันจะนอนแล้ว’

    ‘อื้อ’ มันยิ้มอีกแล้ว พร้อมกับจุ๊บฝันดีเขาอย่างเคย

    'คุณวีน่ารัก’ ‘ฝันถึงกุกกี้ด้วยนะ’

    ‘...อืม’

    ‘โปะโปะนะ...คุณวี’ (:








H A P P Y E N D I N G ...



ผลงานอื่นๆ ของ rapbitplus

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. #9 AmBaby_lovely (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 11:48
    งื้ออออ ฉากโปะโปะไม่มีหรอ 5555ล้อเล่น อยากให้มีภาคต่อจังอ่ะ
    #9
    0
  2. #8 P_TOEYY
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 04:56
    ลบแล้วหรอคะ
    #8
    0
  3. #7 mpsg111
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 22:51

    น่ารักกจังเลยยยย ยิ้มตลอดดดดด

    #7
    0
  4. #6 BlackLantErN (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 02:42
    โง้ยยยยยย ~~น่ารักมากเลยค่ะ เราอ่านไปยิ้มไปตลอดทั้งเรื่องเลย ชอบภาษาที่ไรท์เขียนมากค่ะ ขอบคุณที่แต่งนะคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #6
    0
  5. #5 faifany (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 22:22
    น่ารักอะ ชอบบบบอะ
    #5
    0
  6. #4 rungsimant (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 20:34
    น่ารักกกกกกก ทำไมต้องเขินเวลากระต่ายจุ๊บแมวก็ไม่รู้ 😳
    #4
    0
  7. วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 16:14
    อ๊ายย ชอบมากเลยคะ!!! น่ารักมาก ปล.อัลไรคือฉี่จ้ะกุกกี้!!!
    #3
    0
  8. #2 faifany (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 11:44
    รอนะไรท์
    #2
    1
    • #2-1 rapbit+(จากตอนที่ 1)
      3 กรกฎาคม 2561 / 12:38
      ขอบคุณจ้า >_<
      #2-1
  9. #1 faifany
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 11:43
    เราก็ดูนะชอบตอนกระต่ายจัดการหมาอะยิ่งตอนจุ๊บกับกระต่ายด้วยกันแล้วแมวงอนโมโหแล้วตามไปง้อยิ่งโอ๊ยยยยน่ารักอะ
    #1
    1
    • #1-1 rapbit+
      3 กรกฎาคม 2561 / 12:38
      ใช่ค่ะ น่ารักมากเลย แต่อาจจะไม่ได้ตรงเป๊ะกับในคลิปเท่าไหร่นะคะ แต่ยังไงก็ฝากติดตามด้วยน้า
      #1-1