ข้าคือชายาขององค์หญิงห้าผู้ร้ายกาจ!
เล่อเหยียนเป็นคุณหนูสกุลซุนที่ชาติแรกชะตาอาภัพ ได้กลับมาในร่างตนเองอีกครั้งก็ไม่รู้ว่าสวรรค์มอบโอกาสหรือตั้งใจลงทัณฑ์กันแน่ ชีวิตถึงต้องเข้าไปพัวพันกับองค์หญิงห้าที่คนลือกันว่าช่างโหดร้าย!*อ่านคำเตือน
ผู้เข้าชมรวม
2,300
ผู้เข้าชมเดือนนี้
47
ผู้เข้าชมรวม
มีการบรรยายเนื้อหาที่เกี่ยวกับความรุนแรงสูง, มีเนื้อหาที่เครียดหรือหดหู่มาก ซึ่งอาจกระทบต่อภาวะทางจิตใจ
ข้อมูลเบื้องต้น
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
*คำเตือน*
นิยายเรื่องนี้ไม่อิงประวัติศาสตร์นะคะ อิงแค่ธีมที่เป็นจีนโบราณเท่านั้นค่ะ มีตัวละครหญิงลักษณะพิเศษที่ทำให้ฝ่ายหญิงด้วยกันตั้งครรภ์ได้ แต่ไม่มีดุ้น ไม่โอเมก้าเวิร์ส
มีการบรรยายฉากกิจกรรมทางเพศ, บางฉากเป็นการมีเพศสัมพันธ์โดยความยินยอมของอีกฝ่ายอยู่ในภาวะคลุมเครือ Dubious consent, manipulation, การพยายามฆ่าตัวตาย, โรคซึมเศร้า depression, โรคเครียดภายหลังเผชิญเหตุการณ์สะทือนขวัญ PTSD, ศพ, เลือด, กล่าวถึงการข่มขืน, การฆ่า, ทารุณกรรมเด็ก, การแบ่งชนชั้น, การเกลียดชังผู้หญิง, การมีอคติต่อผู้พิการ, การมีอคติต่อกลุ่มรักร่วมเพศ, กักขังหน่วงเหนี่ยว
ความสัมพันธ์ของตัวละครในเรื่องอาจเข้าข่าย grooming ทั้งนี้ผู้แต่งพยายามทำการปรับแก้ไขให้อายุตัวละครเข้ากับยุคปัจจุบันมากที่สุดแล้วค่ะ ถ้าอิงตามยุคจีนโบราณจริง ๆ 14-15 = แต่งงาน เกิน 18 คือกลายเป็นสาวเทื้อ , ผู้ชายบางคน 16-17 เป็นขุนนางบ้าง ไปรบบ้าง, นางกำนัลเกษียณตอนอายุ 25 ปี , 50 ปี คือแก่เตรียมสู่ขิต อะไรประมาณนี้
เพราะฉะนั้นรบกวนใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ
เล่อเหยียนฟื้นขึ้นมาในร่างเดิมเมื่อตอนอายุสิบแปดปี เป็นช่วงเวลาก่อนที่ต้องเข้าวังไปเป็นชายารองของชายที่ไม่ได้รัก
นางไม่อยากประสบชะตากรรมเดิมที่ถูกเขาทุบตีข่มเหงจึงหาวิธีหลีกหนีการสมรส ทว่าใครจะคาดถึง... พอฟื้นขึ้นมาไม่กี่วันงานสมรสที่ต้องถูกประกาศในอีกครึ่งปีกลับมารออยู่ตรงหน้า บัดซบ! แต่ไฉนคนที่แต่งด้วยถึงไม่ใช่องค์ชายแต่เป็นองค์หญิงที่ไม่อยู่ในความทรงจำ?
“ผู้คนมีตั้งมากมาย... แต่กลับมีข้าเพียงคนเดียวที่เจ้าเลือกไม่จดจำ”
เจ้าของเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้นในตอนนี้ดูสุขุมนุ่มลึก ซ้ำยังแผ่กลิ่นอายน่าเกรงขามของสตรีสูงศักดิ์ออกมาให้ผู้คนรู้สึกยำเกรง ต่างจากองค์หญิงห้าแสนเอาแต่ใจในความทรงจำผู้นั้นเหลือเกิน เพราะประมาทเลินเล่อหรือมัวเมาในรักก็สุดรู้ นางถึงได้มีจุดจบที่น่าสมเพชเหลือประมาณ
จ้าวหลานหรงกลับมาเพื่อล้างแค้นและทวงคืนทุกสิ่ง แล้วดรุณีน้อยนางนั้นเล่า... กลับมาเพื่อรับการลงทัณฑ์จากนางหรืออย่างไร?
--*ตัวอย่างเนื้อหาบางส่วน*--
“ไม่มีข้าเจ้าจะทำอะไรได้” จ้าวหลานหรงเห็นว่าเล่อเหยียนเริ่มจะเหม่อลอยไม่สนใจตนก็หรี่ตาลงแล้วกล่าวคำดูถูก
“...” เล่อเหยียนกำมือแน่น หากอีกฝ่ายไม่มาจับจูงมือ ไม่ตั้งใจทำให้อานเล่อเห็น นางจะพุ่งเข้ามาไหม? แล้วคนเดียวกันกับที่สั่งทหารให้ขังตนก็เป็นองค์หญิงผู้นี้มิใช่หรือไร
จุดประสงค์ของนางคืออะไรกันแน่?
“ไม่มีท่านข้าก็ไม่ต้องเจอเรื่องพวกนี้ ทั้งหมดมันเป็นแผนการท่าน!” เล่อเหยียนจ้องจ้าวหลานหรงเขม็ง นางเริ่มหมดความอดทนจึงลืมตัวไปชั่วขณะว่าจ้าวหลานหรงอาวุโสกว่านางถึงสิบปี ที่สำคัญเป็นพระธิดาที่ถูกสถาปนาขึ้นเป็นอ๋อง เกิดมีคนของทางการมาได้ยินเข้าเล่อเหยียนคงจะไร้เงาหัวอย่างไม่ต้องสงสัย
จ้าวหลานหรงเห็นเล่อเหยียนโกรธเกรี้ยวก็หัวเราะเสียงหวาน “เป็นฝีมือข้าแล้วมันจะทำไม! ตัวแค่นี้ยังปากกล้า อยากรู้หรือไม่ว่าอะไรรอเจ้าอยู่ข้างนอกบ้าง ขอแค่พวกมันเห็นว่าข้าออกไปคงฉวยโอกาสเข้ามาทันที เล่อเหยียนตอบข้ามาสิ เจ้ามีปัญญาปกป้องตัวเองรึ?”
“...” ไม่รู้ว่ากำลังมีโทสะหรือหวาดกลัวเล่อเหยียนถึงได้ยืนเงียบ
“ทำไม่ได้สินะ” จ้าวหลานหรงขยับเข้าประชิดนางก็ถอยหนี ข้อมือเรียวงามจึงคว้าลำคอเล็กเอาไว้ “แค่เจ้าทำตัวว่าง่ายสักหน่อยแล้วขอร้องดี ๆ เรื่องโทษทัณฑ์ข้าย่อมจัดการให้ได้”
“...” เพราะอากาศเย็นปลอกเล็บจ้าวหลานหรงจึงเย็นไปด้วย ดรุณีน้อยชุดแดงใบหน้ามอมแมมพลันขนลุกซู่ยามความเย็นเยียบสัมผัสลำคอตน นางทั้งโกรธทั้งกลัวจนไม่กล้าสบตา รีบผินใบหน้าไปด้านข้าง จ้าวหลานหรงเห็นพวงแก้มขาวเนียนเริ่มซีดเผือดก็ขยับนิ้วมือลูบไล้ ดวงตาสีอำพันส่อประกายแวววาวดั่งอสรพิษ มันจดจ้องริมฝีปากจิ้มลิ้มอย่างไม่ลดละ
ผลงานอื่นๆ ของ จิตรกรนอนเช้า ดูทั้งหมด
ผลงานอื่นๆ ของ จิตรกรนอนเช้า
ความคิดเห็น