คัดลอกลิงก์เเล้ว

FADED #BGyeom

ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน หรือว่าจะเป็นอีกความฝันหนึ่ง

ยอดวิวรวม

1,083

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


1,083

ความคิดเห็น


13

คนติดตาม


62
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 พ.ค. 61 / 17:40 น.
นิยาย FADED #BGyeom

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้







“ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนกัน 

“ หรือว่าคุณเป็นเพียงจินตการของผม




ชั่ววูบถึงชั่ววูบที่สุด ตอนแรกชั่งใจว่าจะให้ใครเป็นคุณหมาป่าดีนะ

แต่ถ้าน้องคยอมเป็นหมาป่างุ้งงิ้งๆต้องน่ารักมากแน่ๆ เพราะงั้นเอาแบบนี้แหละ---

เอนจอยรีดดิ้งนะคะ ขอบคุณทุกคนที่ตั้งใจหรือว่าหลงเข้ามาอ่านมากๆค่ะ


                         
 
  B
  E
  R
  L
  I
  N
  ❀
             
 


b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 พ.ค. 61 / 17:40


                         
 
  B
  E
  R
  L
  I
  N
  ❀
             
 

ขอให้นักท่องเที่ยวทุกคนอย่าออกนอกเขตหรือเดินออกนอกเส้นทางที่ทางเจ้าหน้าที่ทำไว้นะครับ

 

พยายามอย่าเดินไปไหนคนเดียว หากเกิดปัญหาอะไรให้ติดต่อเจ้าหน้าที่ทันที พวกผมจะอยู่ที่ตรงนี้

 

อ้อ ช่วยกันรักษาความสะอาด เก็บขยะของพวกคุณด้วย รู้ใช่ไหมว่าถ้าทิ้งขยะในอุทยานเสียค่าปรับนะครับ

 

ขอให้ทุกคนสนุกกับการพักผ่อนชมธรรมชาติครับผม

 

สิ้นเสียงเจ้าหน้าที่ที่ดูแลอุทยาน นักท่องเที่ยวต่างเริ่มแยกย้ายกันไปชมธรรมชาติ บ้างก็เริ่มตั้งแคมป์กัน บ้างก็เดินถือกล้องไปถ่ายรูป

 

อิม แจบอม กวาดสายตามองไปทั่วก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

 

คุณน้าฮะๆที่นี่มีช้างไหมฮะเด็กชายราวประถมวิ่งมาหาเขาพร้อมกับเพื่อนอีก3คนเอ่ยถามขึ้น

 

มีครับ

 

แล้ว แล้วแบบนี้พวกหนูจะได้เห็นไหมคะคราวนี้เป็นเด็กหญิงตัวเล็กพูดขึ้นมาบ้าง

 

อ่า คุณช้างค่อนข้างขี้อายน่ะค่ะเลยกลัวคนเยอะ แต่คุณน้ามีรูปที่ถ่ายไว้นะคะ หนูอยากดูไหม

 

อยากครับ/ค่ะ !เหล่าเด็กๆต่างแย่งกันพูดทันที

 

แล้วที่นี่มีเสือไหมครับ

 

อิม แจบอม เลิกคิ้วมองเด็กๆก่อนจะยิ้มพลางลูบหัวเด็กน้อยไปด้วย

 

มีสิครับ แต่ว่าคุณเสือไม่ทำร้ายคนนะเพราะมีพวกน้าๆคอยดูแลอยู่ไง

 

โหว แปลว่าน้าเป็นเพื่อนกับเสือเหรอครับ

 

อืม น้าไม่เคยถามคุณเสือด้วยสิว่าเราเป็นเพื่อนกันรึเปล่าเขาหัวเราะออกมา

 

เห็นคุณพ่อบอกว่าในป่ามีปีศาจด้วยใช่ไหมคะ

 

ไม่มีหรอกครับ ... เอาล่ะ น้าว่าเราไปดูอัลบั้มรูปคุณช้าง คุณเสือ กันดีกว่านะ ป่ะๆๆแจบอมดันหลังเด็กๆไปยังบ้านพักใหญ่ ก่อนจะส่งต่อให้เพื่อนร่วมงานจัดการพาเด็กๆไปแทน

 

ใช่แล้ว อิม แจบอม คือหนึ่งในเจ้าหน้าที่ที่คอยดูแลอุทยานเล็กๆแห่งนี้ควบตำแหน่งเจ้าของพื้นที่ด้วย เพราะเดิมทีพื้นที่ตรงนี้เป็นของเป็นคุณปู่เขาที่ดูแล พอท่านเสียจึงส่งต่อให้แจบอม ซึ่งปัจจุบันเขาก็แบ่งกันดูแลกับเพื่อนอีกคน

 

อ่า เรียกว่าหุ้นส่วนได้ไหมนะ เพราะเจ้านั่นมาขอซื้อที่แถวนี้ไว้ทำธุรกิจไร่ส่วนตัวอะไรของมันเหมือนกัน

 

แจบอมชอบเวลาที่ได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ มันทำให้เขารู้สึกสบายใจ เป็นอิสระ เปรียบดั่งป่าคือบ้านหลังที่สองของเขา

 

ตะวันเริ่มลับฟ้า เป็นสัญญาณบ่งบอกของการเข้าสู่ช่วงค่ำ ท้องฟ้าสีสว่างเริ่มมืดลงหลอด ไฟดวงเล็กๆตามอุทยานเริ่มเปิดทำงานตามเวลาที่เจ้าหน้าที่เซ็ตไว้ จนเวลา  5 โมงเย็นนักท่องเที่ยวหลายๆคนเริ่มมารวมตัวกันตรงลานโต๊ะไม้ยาวเพื่อทานอาหารที่ทางเจ้าหน้าที่เตรียมไว้ให้

 

หลังจากทานมื้อเย็นกันเรียบร้อย เจ้าหน้าที่จะไปกระจายอยู่ทั่วๆเขตและงดให้ทุกคนออกไปไหนนอกจากพื้นที่ที่มีไฟส่องสว่างอยู่เพื่อความปลอดภัย ตรงลานกว้างจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดที่ทุกคนต่างมารวมตัวกัน

 

บางคนก็ยืมกีต้าร์โปร่งของเจ้าหน้าที่ออกมาดีดร้องเพลง ยิ่งดึกขึ้นเท่าไหร่บรรยากาศก็ยิ่งครึกครื้นขึ้น แน่นอนว่าสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับการมาตั้งแคมป์คือ แคมป์ไฟ พวกเขามานั่งรวมกันรอบกองไฟเล็กๆแล้วร้องเพลง เสียบมาชเมลโล่บนแท่งไม้แล้วย่างมันกินกัน ช่างเป็นบรรยากาศที่น่าประทับใจเหลือเกิน

 

จนเกือบ 4 ทุ่มเจ้าหน้าที่จึงมาไล่ให้ทุกคนกลับที่พักเข้านอน  แจบอมถือถังน้ำมาก่อนจะเทลงบนกองฟืนที่ใกล้มอดเต็มทีจนมั่นใจว่าไฟมันจะไม่ลุกขึ้นมาอีกเพื่อป้องกันไฟไหม้ป่า

 

คุณแจบอมครับ พวกผมไปก่อนนะ !หนึ่งในคนดูแลตะโกนบอกขึ้น เพื่อพานักท่องเที่ยวกลับที่พักของพวกเขา

 

เดี๋ยวฉันตามไป !

 

แจบอมส่องไฟฉายไปทั่วๆเพื่อเช็คว่าทุกคนได้กลับที่พักไปหมดแล้วอีกครั้ง

 

หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แล้ว เขาจึงเตรียมกลับไปพักบ้างแต่ยังไม่ทันที่จะหันหลังกลับ หางตาเขากลับเห็นเงาสิ่งมีชีวิตอยู่แวบๆ

 

อิม แจบอมมั่นใจว่านั่นคือคน

 

เฮ้ ! คุณครับไฟฉายในมือที่เปิดอีกครั้งพร้อมกับส่องไปยังในป่าทึบที่เขาเห็นเงาคนเมื่อกี้

 

ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา มีเพียงแต่เสียงเหยียบใบไม้กรอบแกรบในป่า

 

มันมืดแล้ว กรุณากลับที่พักด้วยครับ แจบอมวิ่งตามคนคนนั้นไป แต่เหมือนเขายิ่งวิ่งตามเท่าไหร่อีกฝ่ายก็วิ่งหนีไปเรื่อยๆ

 

นี่คุณ !

 

เคร้ง !

 

แจบอมยอมละสายตาก่อนจะหันไปอีกทางเมื่อได้ยินเสียงกับดักดังขึ้นใกล้ๆ เขารีบวิ่งไปดูทันที แต่เหมือนเขาจะช้าไปเพราะเมื่อไปถึงก็พบกับความว่างเปล่าแล้ว

 

พอส่องไฟสังเกตดีๆยังมีคราบเลือดสีสดเลอะอยู่จุดเล็กๆ

 

บ้าเอ๊ยแจบอมสบถออกมาเบาๆ เป็นไปได้ว่ามีสัตว์ป่าอยู่แถวนี้เมื่อกี้แต่มันหนีไปได้ เท่ากับว่าคนคนนั้นกำลังอยู่ในอันตราย

 

ทำไมเขาต้องมาเจอนักท่องเที่ยวที่วอนพาหาเรื่องให้ตัวเองโดนสัตว์ป่าขย้ำตายด้วยนะ อยู่ดีๆไม่ชอบรึไงdyo

 

แจบอมรีบส่องไฟฉายไปทั่วอีกครั้งอย่างร้อนรนอีกครั้ง เหมือนพระเจ้ายังเป็นใจให้เมื่อเขาส่องไปเจอแผ่นหลังอีกฝ่ายอยู่ลิบๆ ไม่รอช้าแจบอมรีบวิ่งตามไปทันที

 

คุณครับ ! นี่ผมเป็นเจ้าหน้าที่นะ

 

อีกฝ่ายหันมามองเขาอย่างตกใจก่อนจะเริ่มออกตัววิ่งหนีอีกครั้ง

 

หายไปไหนอีกแล้วเนี่ย จะหนีทำไมวะ

 

เหวอ !?” ไม่ทันได้มองทางดีๆ แจบอมเริ่มเดินออกจากเขตปลอดภัยขึ้นเรื่อยๆ  รู้สึกตัวอีกครั้งตัวของเขาก็วูบไถลไปกับดินเพราะความชันที่ต่างกันของพื้น เนื้อตัวของเขาขูดกับเศษหินและกิ่งไม้เต็มไปหมด

 

พลั่ก

 

เสียงโอดโอยหลุดออกมาพร้อมไฟฉายในมือกลิ้งหลุดออกจากมือ

 

บ้าชิบ เหมือนข้อเท้าจะพลิกด้วย

 

แจบอมพยายามประคองตัวเองขึ้นมาแม้เขาจะขยับร่างกายอย่างยากลำบาก แต่เหมือนหัวเขาจะกระแทกโดนหินไม่ก็พื้นแรงไปหน่อย ทำให้เขารู้สึกหน้ามืดทันทีที่ลุกขึ้น เหมือนโลกเอียงไปมาได้ยังไงยังงั้น

 

วินาทีก่อนที่เขาจะหมดสตินั้นแจบอมพยายามมองหาคนช่วยด้วยความหวังอันริบรี่ แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับไม่ใช่คน

 

ในความมืดมิดของป่าเขาเห็นดวงตาคู่นั้นชัดเจนที่สุด ยิ่งแสงของดวงจันทร์ตกกระทบดวงตาคู่สวยที่มีสีต่างกันทำให้มันดูสวยและน่าหลงใหลขึ้นไปอีก

 

สาบานเลยว่าเขาไม่เคยเห็นหมาป่าตัวไหนสวยเท่านี้มาก่อน ...

 

 

 

โอ๊ย ..ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่ แจบอมลุกยันตัวขึ้นนั่งพลางนวดคอตัวเองไปมา

 

ปวดตัวเป็นบ้า

 

เขาเพิ่งสังเกตว่าตัวเองนอนอยู่ในบ้านเหมือนกระท่อมที่ถูกสร้างจากไม้ไผ่ ตรงที่เขานั่งอยู่ตอนนี้คือแผ่นหินเรียบสีอ่อนขนาดกว้างที่เขาสามารถนอนยืดแขนขาได้มีใบไม้ปูรองอย่างดี คลับคล้ายว่าเป็นเตียง

 

แน่นอนว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ในอุทยานหรือบ้านพักของเขา แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะมีกระท่อมกลางป่าแบบนี้

 

แจบอมลุกขึ้นยืนหวังออกไปข้างนอก แต่ไม่ทันได้เหยียบพื้นเต็มเท้า ทั้งร่างเขาก็ฮวบลงไปหน้าคว่ำที่พื้นแทบทันที ดีที่เขาเอามือยันพื้นไว้ทันไม่งั้นคงได้จูบพื้นกันไปแล้ว

 

โอ้ย ไอ้บ้าเอ๊ย เขาดันลืมไปซะได้ว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บที่ขา

 

แกร็ก

 

เสียงประตูเปิดทำให้ตาเรียวหันขวับไปยังต้นเสียงทันที

 

อ๊ะ ... ฟื้นแล้วเหรอครับ

 

แจบอมเงยหน้ามองคนตรงที่เข้ามาจนเผลอสบตากับดวงตาคู่สวยสีน้ำตาลอัลมอนด์

 

เส้นผมสีสว่างกับผิวขาวๆนั่นเข้ากันอย่างดี ไฝใต้ตาขวานั่นทำให้ดวงตากลมโตที่เหมือนลูกหมานั่นมีสเน่ห์ขึ้นไปอีกจนเขาเผลอชมอีกฝ่ายในใจไปมากโข

 

เขารีบสะบัดหัวไล่ความคิดเพ้อเจ้อออกไปแล้วตั้งสติอีกครั้ง

 

อ..เอ่อ ช่วยพยุงผมหน่อย ..ได้ไหมครับ

 

ร่างสูงโปร่งตรงหน้าวางพืชสมุนไพรในมือที่ถือเข้ามาก่อนจะมาช่วยพยุงแจบอมให้กลับไปนั่งบนเตียงอีกครั้ง

 

หอม

 

แจบอมไม่ได้ตั้งใจดมหรอกแต่กลิ่นอีกฝ่ายดันตีจมูกเขาขึ้นมาเองน่ะสิ

 

อ่า ..ผมว่าคุณไม่ควรลุกไปไหนเองนะครับ

 

“...”

 

ขาคุณมัน .. เจ็บอยู่ เพราะงั้นคุณควรพั-

 

ขอโทษนะครับ แต่ช่วยบอกได้ไหมว่าที่นี้ที่ไหนแจบอมเอ่ยแทรกขึ้นมาทันทีหลังจากตั้งสติได้

 

อ่า ...คนตรงหน้าดูอึกอักไปเล็กน้อย

 

“...”

 

“...”

 

นี่คุณใช่คนที่วิ่งหนีผมเมื่อคืนป่ะเนี่ย

 

แจบอมเริ่มปะติดปะต่อเรื่องทุกอย่างอีกครั้ง พลางมองคาดคั้นอีกฝ่ายอย่างเอาคำตอบ แต่ยังไม่ทันได้ฟังคำตอบดีๆเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับผู้มาเยือนคนใหม่

 

“...”

 

แจบอมมองคนมาที่เข้าใหม่ด้วยความสงสัยอีกรอบ

 

กลับมาแล้วเหรอ ?” เป็นคนตัวขาวข้างเขาที่ทักอีกฝ่ายไป

 

ผู้มาเยือนคนใหม่รูปร่างดูตัวเล็กกว่าคนตัวขาวนิดหน่อยแต่ดูท่าจะกำยำและแข็งแรงกว่า ดูจากผิวกร้านแดดสีแทนนั่น นัยน์ตากลมโตติดดุสีน้ำเงินเทาๆนั่นอีก เขาเรียกว่าอะไรนะ คอนแทคอายส์ใช่ไหมที่พวกวัยรุ่นชอบใส่กัน  ไหนจะผมสีดำที่ไฮไลท์แดงประปรายนั่นอีก

 

อืม อาหารอยู่หน้าบ้านนะ

 

คนตัวขาวลุกออกไปทิ้งไว้เพียงเขากับคนแปลกหน้าอีกคนแทน

 

นี่มันอะไรกันเนี่ย ..

 

น่าจะตายๆไปนะ

 

แจบอมขมวดคิ้วทันทีที่อีกฝ่ายพูดออกมา อะไรของคนๆนี้เนี่ย

 

แบม ! แบบนี้เขากินไม่ได้ !!เสียงตะโกนจากหน้าบ้านทำให้เขาไม่ทันได้เถียงอะไรคนปากเสียไป

 

ก็ไม่ได้เอามาให้มันกินป่ะ

 

คนถูกเรียกว่าแบมหันออกไปตะโกนตอบคนนอกบ้านก่อนจะเดินเซ็งๆออกไป

 

ตอนนี้แจบอมกำลังสับสน สับสนแบบโคตรๆ นี่มันอะไรยังไง ที่นี่ที่ไหน สองคนนั้นคือใคร แล้วทำไมเขาถึงต้องมาโดนแช่งให้ไปตายด้วย

 

ขอโทษนะครับ พอดีเพื่อนผมเขาพูดไม่เก่งเท่าไหร่คนตัวขาวเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมทิ้งตัวนั่งข้างๆเขา

 

ไม่เป็นไรครับ

 

อ่า คุณหิวน้ำไหมครับ

 

คุณยังไม่ตอบผมเลยนะว่าตอนนี้ผมอยู่ที่ไหนแจบอมเลือกที่จะเมินคำถามอีกฝ่ายก่อนจะทำหน้าจริงจังอีกครั้ง

 

อา .. ที่นี่คือบ้านของผมกับเพื่อนครับ

 

เขาพยักหน้าเข้าใจก่อนทุกอย่างจะเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

 

ผมว่าผมไปเอาน้ำมาให้คุณดื่มก่อนดีกว่าคนตัวขาวยิ้มบางๆให้เขาก่อนจะลุกออกไป

 

ไม่นานนักอีกคนก็กลับมาพร้อมกับกระบอกไม้ไผ่ในมือแล้วส่งมันให้กับเขา แจบอมรับมันมาก่อนจะดื่มอย่างไม่ลังเล เอาจริงๆเขาคอแห้งตั้งแต่ตื่นมาแล้วด้วยซ้ำไป

 

ขอบคุณครับ คุณ .. ?”

 

อีกฝ่ายเอียงคอมองเขาอย่างฉงนก่อนจะร้องอ๋อออกมา

 

ยูคยอมครับเสียงทุ้มหวานพูดขึ้น

 

ผมแจบอมนะครับ

 

อ่า ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณแจบอ- ยูคยอมไม่ทันพูดจบดีเสียงประตูถูกเปิดกระแทกอีกครั้งพร้อมร่างของอีกคนที่ถือผลไม้มาเต็มมือเดินจ้ำๆมาแทรกระหว่างเขากับยูคยอมแล้วเทผลไม้ลงบนเตียงแบบส่งๆ ไม่วายหันมาแยกเขี้ยวใส่อีก

 

เป็นหมารึไง ?

 

แบม ไม่เอาหน่ายูคยอมปรามเพื่อนตัวเองเบาๆก่อนจะชะโงกหัวมาคุยกับเขาต่อ

 

คุณแจบอมทานได้ใช่ไหมครับ

 

เขาพยักหน้าตอบ

 

แบมอ่า ออกมาคุยกันข้างนอกหน่อย คนที่ถูกเรียกว่าแบมทำหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะยอมเดินตามยูคยอมออกไปข้างนอก ในที่สุดแจบอมก็ได้อยู่คนเดียว

 

 

 

หลังจากทั้งสองคนออกไปแล้วแจบอมจึงหยิบแอปเปิ้ลขึ้นมาดู ดมกลิ่นมันก่อนจะใช้ชายเสื้อส่วนที่สะอาดที่สุดเช็ด(แน่นอนสิ เพราะเมื่อคืนเขากลิ้งคลุกโคลนคลุกดินมาเลยนี่นา) มันอีกรอบก่อนจะกัดเข้าปากคำโต

 

แจบอมเพิ่งสังเกตอีกครั้งว่าเขาน่าจะอยู่ส่วนลึกของบ้านพอควร เพราะที่นี่ไม่มีหน้าต่าง แต่ก็ไม่ได้อับขนาดหายใจไม่ออกเพราะยังมีช่องว่างตามแนวไม้ไผ่ที่เรียงกันไม่สนิทอยู่ทำให้แสงแดดส่องถึงและอากาศถ่ายเท

 

เขาเริ่มจัดการกับผลไม้ชนิดอื่นๆด้วยความหิว จนทั้งสองคนกลับมาอีกครั้งเขาถึงได้เอ่ยพูดถึงความต้องการของตัวเองไป

 

..

 

ไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้แบมๆพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

ทำไมไม่ได้?” แจบอมขมวดคิ้วอย่างขัดใจ ตั้งแต่แช่งเขาให้ตายแล้วนะคนๆนี้

 

แบมๆ ..

 

ปล่อยไป เดี๋ยวมันก็ไปเรียกพวกมาล่าเราหรอก

 

นี่พวกเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่

 

ล่าสัตว์เหรอ ?

 

ผมเป็นเจ้าหน้าที่อุทยานครับ ผมไม่ใช่พวกคนล่าสัตว์เขารีบแก้ตัวทันที ซึ่งแบมเองก็หันขวับมาถลึงตาใส่แจบอมแบบติดๆ ก่อนจะจิ๊ปากใส่เป็นเชิงว่าอย่าพูดแทรก

 

ให้เราลองคุยกับเขาก่อนได้ไหม

 

นายจะคุยกับพวกมนุษย์ไปทำไมยู พวกมันเล่ห์เลี่ยมเยอะจะตาย เหอะ

 

เอาหน่า ... นะ ..

 

แบมๆกอดอกถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้

 

แต่ถ้ามันพูดเรื่องของเราให้คนอื่นฟังเมื่อไหร่ฉันจะเด็ดหัวมันทิ้งทันทีตกลงไหม

 

คราวนี้แจบอมขมวดคิ้วหนักขึ้นไปอีก สองคนนี้เป็นใครกันแน่ นักล่าของป่าผิดกฏหมาย ? หรือ พวกคนค้าไม้ ? ล่าสัตว์ไปขาย ?

 

อะไรวะ ?

 

หรือฆาตรกรหลบหนี ?

 

อย่าลืมมากินข้าวด้วยล่ะกัน ไม่งั้นแย่งนะแบมๆเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้ยูคยอมอยู่กับเขาสองคน

 

หลังจากพูดคุยกันเรียบร้อย ยูคยอมก็หันหน้ากลับมา

 

คือ ... อ่า พวกผมจะพาคุณกลับบ้านนะครับ

 

แต่ว่าผมขออะไรอย่างนึงได้ไหม

 

แจบอมทำหน้าตั้งใจฟังอย่างเต็มที่ ถ้าไม่ใช่เรื่องร้ายแรงกับป่าของปู่เขา เขาก็คงจะยอมได้

 

ห้ามพูดเรื่องพวกผมให้ใครฟังได้ไหมครับ ทำเหมือนว่าคุณไม่เคยเจอพวกผมมาก่อน

 

แจบอมไม่เข้าใจว่าทำไม จริงๆมันก็แปลกตั้งแต่มีคนอยู่กลางป่าแบบนี้แล้ว แต่เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรเกินไปมากกว่านี้

 

เกิดโดนฆ่าปิดปากขึ้นมาก็แย่น่ะสิ เขาเลยได้แต่พยักหน้าตอบไป

 

ขอบคุณนะครับยูคยอมส่งยิ้มบางๆมาให้ ก่อนที่เสียงโวยวายของคนข้างนอกเรียกให้ยูคยอมเดินออกไป

 

งั้น .. คุณแจบอมพักผ่อนต่อเถอะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะพาคุณกลับไป

 

เขาผงกหัวรับมองตามแผ่นหลังอีกฝ่ายจนหายไป เอาเถอะ ถ้าคนพวกนี้เป็นคนดีจริงพรุ่งนี้เขาก็คงได้กลับแคมป์  ไม่งั้นเขาก็ค่อยหนีไปเองก็ได้

 

แจบอมทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง ในหัวก็คิดไปเรื่อย

 

อ่า พอกินอิ่มแล้วง่วงชะมัด อากาศก็น่านอน ของีบสักพักแล้วกัน ..

 

 

 

ดวงตาคมเรียวกระพริบถี่เพื่อปรับโฟกัสก่อนจะมองหานาฬิกาว่านี่กี่โมงแล้ว แต่ก็ต้องถอนหายใจออกมาเพราะเขาลืมไปว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของเขา

 

แจบอมตื่นเพราะรู้สึกครั่นเนื้อตัวนิดหน่อย และการอาบน้ำหรือล้างตัวน่าจะช่วยได้

 

คราวนี้แจบอมลงน้ำหนักไปที่เท้าซ้ายข้างที่ไม่เจ็บก่อนจะหยัดตัวยืนขึ้นแล้วเดินกะเผลกๆตามหาเจ้าบ้านที่หายไปไหนไม่รู้ เขาเดินคลำตามผนังมาจนถึงหน้าบ้าน

 

ตาเรียวหรี่ลงอีกครั้งเพราะแสงแดดที่ส่องลงมา รอบข้างตัวบ้านมีแต่ป่าทึบ มองไปทางไหนก็เห็นแต่ต้นไม้สูงเต็มไปหมด จะโล่งเตียนก็แค่บริเวณหน้าบ้านเท่านั้น

 

แจบอมยังคงเดินกะเผลกๆไปเรื่อยจนได้ยินเสียงพุ่มไม้ขยับด้านหลังซึ่งเรียกความสนใจได้เป็นอย่างดี ขณะที่กำลังตัดสินใจกำลังจะเดินไปดูเสียงที่ทุ้มหวานคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาก่อน

 

คุณแจบอมตื่นแล้วเหรอครับ?”

 

อ่า ครับเขาตอบยูคยอมไปก่อนจะเปลี่ยนทิศทางจากสำรวจพุ่มไม้ไปหาอีกฝ่ายแทน และท่าทางเดินกะเผลกๆของเขาคงทำให้อีกฝ่ายสงสารจึงเดินเข้ามาช่วยพยุงไปนั่งบนท่อนไม้หน้าบ้าน

 

แล้วออกมาทำอะไรครับ ขาคุณยังไม่หายเจ็บนี่

 

อ๋อ ผมมีเรื่องรบกวนนิดหน่อย .. คือ .. ผมอยากล้างตัวน่ะครับ

 

อ่า .. ได้สิครับ แถวนี้มีลำธารอยู่ เดี๋ยวผมพาไป

 

ยังไงขอผมลองไปดูให้ว่ามีชุดที่คุณพอจะใส่ได้ไหมก่อนนะครับ จะได้ไว้เปลี่ยน

 

ขอบคุณครับคุณยูคยอม

 

จริงๆคุณเรียกผมยูเฉยๆก็ได้นะครับ

 

อา ให้ตายสิ เขาแพ้รอยยิ้มแบบนั้นชะมัด

 

 

 

หลังจากยูคยอมเดินไปรื้อหาเสื้อผ้าจากไหนไม่รู้มาให้เขาได้ แจบอมก็ถูกพาประคองมายังลำธารในป่า เสียงน้ำไหลทำให้แจบอมอยากกระโดดลงน้ำแทบทันทีถ้าไม่ติดว่าขาเขาเจ็บอยู่น่ะนะ

 

เขาส่งมือลงไปจุ่มในลำธารแล้วกวักมันเล่นไปมา ความเย็นของน้ำทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเยอะ

 

เสื้อผ้าผมวางไว้ตรงนี้นะครับ ผมจะอยู่แถวๆนี้ .. เสร็จแล้วคุณแจบอมก็เรียกผมแล้วกัน

 

ยูคยอมพูดจบก็ปล่อยให้แจบอมได้ใช้เวลาส่วนตัวกับการอาบน้ำ

 

เมื่อเห็นว่าอีกคนไปแล้วแจบอมจึงหันมาสนใจกับน้ำเย็นๆในลำธารต่อ เขาค่อยๆถอดเสื้อผ้าชุดเก่าออกก่อนจะค่อยๆขยับตัวลงไปนั่งแช่ในน้ำ การอาบน้ำในลำธารไม่ใช่ปัญหาสำหรับแจบอมสักนิด ออกจะชอบด้วยซ้ำไป น้ำเย็นๆที่ไหลผ่านร่างกายทำให้เขารู้สึกสบายตัวและผ่อนคลายเรื่องทุกอย่างในสมองทิ้งไป

 

ใช้เวลาไม่นานนักเขาก็ขึ้นมาจากน้ำด้วยความทุลักทุเลนิดหน่อยเพราะขาข้างที่เจ็บอยู่ แจบอมหยิบเสื้อที่อีกฝ่ายเตรียมไว้ให้ขึ้นมาดู มันคือเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวหม่นๆเพราะความเก่ากับกางเกงผ้าสีดำ

 

คิดๆดูแล้วก็แปลกที่สองคนนั้นต่างใส่แขนยาวทั้งคู่ ยูคยอมนั้นใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตลอดเวลา ส่วนแบมๆใส่เป็นเสื้อไหมพรมสีดำที่มีลวดลายสีแดงตามขอบเสื้อ

 

แจบอมเลิกวิจารณ์เสื้อผ้าคนอื่นในใจก่อนจะสวมชุดของตัวเองแล้วหิ้วชุดเก่าไว้ในมือ

 

คุณยูครับ ผมเสร็จแล้วแจบอมพูดขึ้นขณะที่ขายาวๆก็เดินขึ้นมาจากริมลำธาร แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ

 

เขาเดินไปเรื่อยๆถือโอกาสสำรวจพื้นที่ไปในตัว ก่อนจะเห็นตัวอะไรบางอย่างริมลำธารอีกฝั่งที่เขาเพิ่งเดินขึ้นมาไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้

 

ตาเรียวเบิกกว้างด้วยความสนใจก่อนจะพยายามเดินเข้าไปดูสิ่งมีชีวิตนั้นให้ใกล้ที่สุด

 

แจบอมจำมันได้ขึ้นใจได้เลยล่ะ

 

หมาป่าสีขาวตัวนั้น

 


 

สวย

 

หากตอนนี้แจบอมมีกล้องติดอยู่ที่ตัว เขาคงไม่พลาดที่จะถ่ายรูปภาพสุนัขป่าสีขาวที่กำลังก้มดื่มน้ำจากลำธารเป็นแน่

 

เขามองภาพนั้นอย่างเพลิดเพลิน จนหมาป่าสีขาวดื่มน้ำจนพอใจมันจึงกระโดดข้ามกลับมาอีกฝั่ง ฝั่งที่แจบอมอยู่

 

ใจเขาเต้นระรัวจนกลัวว่ามันจะได้ยินเสียงหัวใจเต้น แต่แจบอมไม่คิดขยับหนีเพราะเขามองมันจากหลังพุ่มไม้ที่ไกลพอสมควร อีกอย่างเขาไม่อยากละสายตาไปจากสิ่งมีชีวิตตัวนี้แม้แต่วินาทีเดียวเลยจริงๆ

 

แต่แล้วตาเรียวก็เบิกกว้างอีกครั้ง สิ่งที่เขาว่าประหลาดทั้งหมดตั้งแต่ตื่นมาในวันนี้คงไม่มีอะไรประหลาดไปมากกว่านี้แล้วเมื่อเทียบกับสิ่งที่เขาเห็นเมื่อกี้

 

คุณแจบอมอาบน้ำเสร็จแล้วเหรอครับ?”

 

อ๊ากกกกกกกกกกกก !!

 

ยูคยอมสะดุ้งเฮือกกับการที่จู่ๆอีกฝ่ายก็ร้องขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล อีกทั้งยังถอยหนีเขาจนล้มขมำไปนั่งบนดินอีก

 

คุณ ! คุณเป็นตัวอะไรกันแน่ !?”

 

คุณไม่ใช่คน !!?” แจบอมชี้หน้าอีกฝ่ายทั้งๆที่มือสั่น

 

ใช่

 

อิม แจบอมเห็นหมาป่าตัวนั้นกลายเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาตอนนี้

 

สาบานเลยว่าไม่ได้ตาฝาด !!

 

เขารู้สึกเหมือนจะตายให้ได้อีกรอบเมื่อจู่ๆหมาป่าตัวโตสีดำอีกตัวก็พุ่งจากมาจากพุ่มข้างๆก่อนจะกลายร่างเป็นผู้ชายที่คุ้นตาอีกคนต่อหน้าต่อตาเขา

 

ยูเกิดอะไรขึ้น ทำไมเสียงดังขนาดนี้แบมหันไปเอ่ยถามเพื่อนตนทันที มีเพียงสีหน้าที่ดูกังวลของยูคยอมเท่านั้นที่ตอบกลับมา

 

พ..พวกคุณไม่ใช่มนุษย์เหรอ คุณเป็นตัวอะไรกันแน่ !?”

 

อย่าเข้ามานะเว้ย !

 

คุณแจบอมใจเย็นๆนะครับยูคยอมค่อยๆลดตัวลงมานั่งชันเข่าเพื่อคุยในระดับสายตาเดียวกันกับอีกฝ่าย

 

พวกผมสัญญา ว่าพวกผมจะไม่ทำร้ายคุณ ..

 

เพราะงั้นคุณแจบอมมากับพวกเราก่อนนะครับยูคยอมพยายามพูดเกลี้ยกล่อมพลางยื่นมือไปหาแจบอมอย่างค่อยๆ ซึ่งดูเหมือนจะได้ผลเพราะแจบอมเงียบลงไปแล้ว มีเพียงแค่สายตาที่ยังบ่งบอกถึงความสับสนอยู่เท่านั้น

 

แจบอมกำลังชั่งใจว่าเขาควรเชื่อใจอมนุษย์สองคนนี้ดีไหม แต่ไม่ทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้นจู่ๆโลกของเขาก็ดับมืดไป

 

 

 

แบม ! ถ้าเราบอกว่าเราจัดการเองได้ไง !

 

เอ้า ! ก็นึกว่าใช้แผนดึงความสนใจเหยื่ออยู่

 

คุณแจบอมไม่ใช่เหยื่อนะแบม !

 

ไม่ใช่เหยื่อแต่พวกมนุษย์ก็น่ารังเกียจทุกคนนั่นแหละ

 

เสียงคนเถียงกันปลุกให้แจบอมตื่นขึ้นมา เขาร้องโอดครวญเบาๆพลางนวดบริเวณต้นคอที่เหมือนโดนทุบหรือทำร้ายมา

 

ถ้าเขาตายขึ้นมาจริงๆนายจะทำยังไง !?”

 

เป็นรอบที่สามที่เขาตื่นขึ้นมาในที่ๆเดิมกับคนสองคนเหมือนเดจาวู เขาค่อยๆยันตัวขึ้นมานั่งแล้วกุมหัวที่ยังไม่หายมึนดีนัก

 

ก็ยังไม่ตายป่ะวะ เนี่ย

 

พอเห็นว่าคนป่วยฟื้นแล้ว ทั้งสองจึงหยุดเถียงกันก่อนจะเป็นยูคยอมที่พยายามเข้าหาคนป่วยก่อน แน่นอนว่าแจบอมขยับหนีพาร่างตัวเองลงจากเตียงถอยไปชิดผนังแทบทันที

 

อย่าเข้ามานะ !

 

เหอะแน่นอนว่าไม่ใช่เสียงของยูคยอมแต่เป็นเสียงของแบมๆที่ยืนอยู่ข้างหลังกรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่ายต่างหาก

 

ทำอย่างกะหนีได้ เขากลัวตายแหละเจ้ามนุษย์โง่

 

คุณแจบอมใจเย็นๆนะครับ ยูคยอมพยายามใช้ไม้อ่อนเข้าสู้อีกครั้ง

 

พวกนายเป็นตัวอะไรกันแน่ ?” แจบอมดูสับสนในขณะเดียวกันยูคยอมก็ค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าหาอีกฝ่ายช้าๆ

 

มนุษย์หมาป่าเหรอ ?”

 

อ่า เรียกแบบนั้นก็คงไม่เชิงล่ะมั้งครับยูคยอมตอบพลางยื่นมือไปกุมมืออีกฝ่ายไว้โดยไม่ละสายตาจากอีกฝ่ายแม้แต่นิดเดียว

 

แจบอมนิ่งไปราวกับถูกสะกดจิต

 

บ้าเอ๊ย ทำไมจู่ๆหัวใจเขาต้องเต้นแรงด้วย ! อย่ามาใช้โทนเสียงแบบนี้กับเขานะ

 

บอกแล้วว่าให้ฆ่าทิ้งแต่แรกขอบคุณน้ำเสียงเย้ยหยันของแบมๆที่ทำให้เขาได้สติกลับมาอีกครั้ง

 

นายจะฆ่าคนบริสุทธิ์ไม่ได้นะแบมๆยูคยอมหันไปตอบเพื่อนตนเอง แต่ก็ไม่ได้ละมือออกจากการกุมมืออีกคนเลย

 

นุ่ม ..

 

มือยังนุ่มขนาดนี้ส่วนอื่นจะนุ่มขนาดไหนกัน ..

 

เจ้าบ้าอิม แจบอม หยุดคิดอะไรบ้าๆได้แล้ว !

 

พวกคุณ .. กลายร่างเป็นหมาป่าได้ใช่ไหม

 

ครับยูคยอมพยักหน้าเบาๆ

 

ทำให้ผมดูได้ไหม ..

 

ยูคยอมเอียงคอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ไหนจะเสียงเหอะที่ดังมาจากปากแบมๆอีก เขาก็แค่อยากมั่นใจ ว่านี่ไม่ใช่ความฝันหรือว่าเขาเพ้อเจ้อไปเอง

 

เป็นแค่มนุษย์อย่ามาสั่งกันหน่อยเลยเป็นแบมๆที่พูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

 

จู่ๆโดนขอให้ทำอะไรแบบนี้รู้สึกเขินๆยังไงไม่รู้สิครับ .. ยูคยอมส่งยิ้มแห้งๆมาให้

 

เกิดความเงียบปกคลุมแทนเสียงพูดคุยกัน ก่อนที่จะเป็นแบมๆที่เดินกระแทกเท้าออกไป

 

แจบอมมองตามยูคยอมที่มองตามเพื่อนตัวเองที่เดินไปไหนแล้วไม่รู้ พลันในหัวก็นึกถึงสมุดบันทึกเก่าๆของคุณปู่ที่เขาเคยเปิดดู

 

คุณยูครับ

 

ครับ

 

ช่วยเล่าเรื่องของพวกคุณให้ผมฟังมากกว่านี้ได้ไหม

 

ยูคยอมดูอึกอักที่จะตอบรับคำขอของเขา คราวนี้จึงเป็นแจบอมที่คว้ามือเย็นๆของอีกฝ่ายมากุมไว้จนยูคยอมใจอ่อน

 

นะครับ ผมจะเก็บมันเป็นความลับให้

 

สัญญานะครับ ... ว่าคุณแจบอมจะไม่พูดเรื่องนี้กับใคร

 

 

 

หลังจากได้คุยกัน แจบอมถึงได้รู้ว่าทั้งยูคยอมและแบมๆไม่ใช่มนุษย์หมาป่า คืนพระจันทร์เต็มดวงไม่ได้ทำให้พวกเขาควบคุมตัวเองไม่ได้หรือกลายร่าง ทั้งสองคนแค่สามารถปรับเปลี่ยนร่างกายเป็นทั้งมนุษย์และร่างของสุนัขป่าได้ตามใจเฉยๆ แถมดูเหมือนว่ายูคยอมจะรู้จักกับคุณปู่ของเขาเมื่อตอนที่ยังเป็นลูกหมาตัวเล็กๆด้วย

ยูคยอมเองพอรู้ว่าแจบอมเป็นหลานของผู้ที่เคยมีพระคุณก็ทำให้ยูคยอมดูไว้ใจเขามากขึ้น และแจบอมเองก็ไว้ใจอีกฝ่ายมากขึ้นเช่นกัน

 

พวกเขาคุยกันเพลินจนตะวันเริ่มจะลับฟ้า เหล่าฝูงนกเริ่มบินกลับรังกัน ทั้งเขาและยูคยอมออกมาที่หน้าบ้านอีกครั้ง

 

แจบอมยืดตัวผ่อนคลายกล้ามเนื้อพลางสูดอากาศเข้าปอด

 

อ่า เวลานี้แบมๆน่าจะกลับมาได้แล้วนะยูคยอมมองดวงตะวันบนท้องฟ้าพลางสอดสายตามองหาเพื่อนของตน แจบอมที่เห็นเช่นนั้นจึงมองไปรอบๆบ้าง

 

เพียงชั่วครู่ร่างสุนัขป่าสีดำตัวโตก็พรวดออกจากจากในป่าพร้อมซากกระต่ายในปาก

 

หัวใจแจบอมเต้นรัวตกใจจนเกือบสถบออกมา

 

ไม่ชิน ยังไงเขาก็ไม่ชินอยู่ดี แต่ก็ต้องยอมรับว่าสุนัขป่าสีดำตัวนี้ก็สวยไม่แพ้กันกับยูคยอมเลย เพียงแต่จะดูดุดันกว่า ในขณะที่ยูคยอมจะให้ความรู้สึกปลอบประโลมจิตใจ

 

อ่า จะว่ายังไงดีล่ะ เขาอธิบายไม่ถูก แต่อยากให้ทุกคนได้มาเห็นแบบที่เขาเห็นจริงๆนะ

 

แบมๆวางกระต่ายลงพื้นก่อนจะสะบัดตัว 2-3 ทีแล้วกลับร่างมาเป็นมนุษย์อีกครั้งพร้อมเสยผมอย่างลวกๆ

 

แบม เราบอกว่าเขากินแบบนี้ไม่ได้ยูคยอมเริ่มงอแงหลังจากเห็นศพกระต่ายน้อยผู้น่าสงสารบนพื้น

 

อะไรเล่า นี่ก็ล่าสัตว์เล็กๆมาให้แล้วไงแบมๆตอบอย่างหัวเสียเล็กน้อย

 

งั้นเดี๋ยวเราไปเอง

 

แจบอมเห็นท่าไม่ค่อยดีเลยเอ่ยแทรกบทสนทนาขึ้นมา

 

อ่า ผมกินได้นะครับ เดี๋ยวย่างเอาก็ได้

 

จะไม่มีการจุดไฟทั้งนั้นแบมๆตอบขึ้นมาทันที

 

ทำไมล่ะ ?” แจบอมเผลอขมวดคิ้วอีกครั้ง นี่ก็ขัดเขาจังทำไมไม่ทำตัวน่ารักๆแบบยูคยอมบ้างนะ

 

มันเสี่ยงต่อการโดนล่าน่ะครับ แถมกลิ่นจะล่อสัตว์ตัวอื่นมาอีกเป็นยูคยอมที่ตอบแทน

 

แจบอมพยักหน้าเข้าใจ แต่ว่าถ้าจะให้เขากินแต่ผลไม้ทั้งวันเลยมันก็ค่อนข้างที่จะไม่อยู่ท้อง

 

เอ่อ งั้นพวกคุณพาผมกลับแคมป์เลยก็ได้นะ เพราะขาผมเริ่มดีขึ้นแล้ว-

 

ทั้งยูคยอมและแบมๆมองหน้ากันอีกครั้ง

 

คงไม่ได้หรอกครับ ...

 

เพราะว่าถ้าเราไปกันตอนนี้ทุกคนจะสงสัยเอาได้

 

แต่พวกคุณก็แปลงร่างเป็นมนุษย์ได้นี่แจบอมแย้ง

 

แต่พวกเขาอาจจะกักตัวพวกผมถามเรื่องที่เกิดขึ้นก็ได้

 

แจบอมชะงักไป เขาลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเสียสนิท เพราะทางเจ้าหน้าที่ต้องสอบปากคำพวกเขาแน่ๆว่าไปเจอเขาได้ยังไง ที่ไหน และเกิดอะไรขึ้นตามหน้าที่ ซึ่งนั่นไม่ดีต่อตัวยูคยอมและแบมๆแน่นอน

 

เช้ามืดพรุ่งนี้ผมจะพาคุณแจบอมไปส่งนะครับ ผมสัญญา

 

แจบอมเม้มปากเป็นเส้นตรงอย่างใช้ความคิดก่อนจะพยักหน้าตกลง

 

แล้ว ? ตกลงยังไงแบมๆหันไปคุยกับยูคยอมอีกครั้ง

 

อ่า กินแต่ผลไม้เขาจะเป็นอะไรไหม

 

เรื่องมากจริง กินไม่ได้ก็ไม่ต้องกินแค่นั้นแหละ

 

แบมอ่า

 

พูดอย่างกับจะให้ฉันไปขออาหารจากเจ้ามนุษย์โง่ๆในแคมป์งั้นแหละ

 

จริงด้วย นายนี่ฉลาดชะมัด !

 

แจบอมมองสองอมนุษย์ที่ยืนคุยกันโดยที่เขาขอยอมแพ้ทิ้งตัวนั่งลงบนขอนไม้แล้ว

 

ไม่ ยู ฉันจะไม่เข้าไปที่นั่น

 

แต่มีแค่นายที่ทำได้นี่นา ..

 

ไม่แบมๆตอบอย่างเสียงดังฟังชัด

 

ได้ งั้นฉันไปเอง

 

เห้ย เสียสติไปแล้วรึไง นายจะไปให้พวกมันจับใส่กรงแล้วถลกหนังเหรอยู

 

ก็นายไม่ไป ..

 

เออๆ ไปเองก็ได้วะแบมๆขมวดคิ้วมุ่นโดยไม่ลืมหันมามองตาขวางใส่แจบอมที่อุตส่าห์นั่งเป็นผู้ชมเงียบๆ ก่อนจะแปลงร่างเป็นสุนัขอีกครั้ง

 

แต่คราวนี้ต่างออกไปเพราะแบมๆไม่ได้กลายเป็นสุนัขป่าตัวโตเกือบ  5 ฟุต แต่กลับเป็นสุนัขบ้านที่ดูเผินๆคล้ายสุนัขพันธุ์รีทรีฟเวอร์สีดำล้วนแทน

 

แจบอมมองภาพนั้นด้วยความสงสัย จนยูคยอมสังเกตได้จึงตอบคลายความสงสัยของแจบอมให้

 

ความสามารถพิเศษของแบมๆเขาน่ะครับ สามารถเปลี่ยนขนาดหรือรูปร่างได้ตามใจชอบ

 

ปกติก็มักไปขออาหารจากในแคมป์คุณแจบอมบ้างแหละ

 

แจบอมตั้งใจฟังอีกฝ่ายพูดพลางนึกถึงเรื่องที่เจ้าหน้าที่สาวรุ่นน้องที่ทำงานร่วมกันมัดเล่าว่ามีสุนัขน่ารักมาขออาหารในแคมป์บ่อยๆ อ่า เขาได้แค่หวังว่าสุนัขตัวนั้นคงไม่ใช่แบมๆ เพราะเจ้านี่นิสัยไม่น่ารักสักนิด

 

แล้วคุณยูทำแบบนั้นได้ไหมครับ

 

ยูคยอมส่ายหัวแทนคำตอบ

 

ความสามารถพิเศษของเราแต่ละคนไม่เหมือนกันหรอกครับ

 

อ๋อ ...

 

เราไปหาฟืนกันไหมครับ จะได้จุดไฟกัน

 

อ่าว ไหนเพื่อนคุณบอกว่าห้ามจุดไฟ

 

อ่า .. ถ้าจุดไฟเฉยๆไม่เป็นไรน่ะครับ ควันมันไม่เยอะเท่าจุดทำอาหาร

 

พวกเราก็จุดไฟนอนดูดวงจันทร์กันข้างนอกบ่อยๆอยู่ยูคยอมหัวเราะ

 

อ่า โอเคครับ

 

แล้วขาคุณแจบอมดีขึ้นแล้วใช่ไหมครับ

 

ครับ ยังปวดๆอยู่นิดหน่อยแต่ก็ดีขึ้นแล้วแจบอมพูดพลางลุกขึ้นยืนโชว์อีกฝ่ายแม้จะเดินเซๆบ้างเล็กน้อย

 

ต้องขอโทษด้วยนะครับ คุณแจบอมต้องเจ็บตัวเพราะผมเลย

 

ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไรแจบอมบอกปัดพลางหัวเราะให้อีกฝ่ายวางใจว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว

 

ผมว่าเราไปหาฟืนกันดีกว่านะครับคุณยู

 

พอรวบรวมฟืนมาได้พอแล้วทั้งคู่จึงกลับมาที่ลานหน้าบ้านอีกก่อนจะลงมือจุดไฟกัน ด้วยความชำนาญของแจบอมทำให้ไฟติดได้ไม่ยากนัก เริ่มมืดขึ้นอากาศก็เริ่มเย็นสบายขึ้น ตอนนี้พวกเขาก็แค่รอแบมๆกลับมา

 

5 นาทีให้หลังแบมๆก็กลับมาพร้อมกับถุงผ้าที่คาบหิ้วมา

 

ขอบคุณครับแจบอมผงกหัวให้ทันทีที่แบมวางถุงผ้าให้ยูคยอม ก่อนที่เจ้าตัวจะส่งมันต่อมาให้เขา

 

แล้วทำไมรอบนี้มีถุงแถมมาด้วยล่ะยูคยอมพูดอย่างสงสัยกับแบมๆ

 

แย่งมาดิ ให้เอามาชิ้นเดียวเผื่อไม่อิ่ม ขี้เกียจวิ่งกลับไปอีกรอบแบมๆในร่างสุนัขธรรมดาตอบพลางเดินไปคาบกระต่ายที่ทิ้งไว้มา

 

เหนื่อยเป็นบ้า

 

นายเก่งมากแบมของฉัน

 

ยูคยอมขำก่อนจะลูบหัวเพื่อนตัวเองที่นอนแหมะหมดแรงเป็นการชื่นชม

 

แบบนี้คุณแจบอมโอเคใช่ไหมครับ

 

แจบอมแกะห่อผ้าออกก่อนจะพบขนมปังหลากหลายข้างใน อ่า นี่มันขนมปังในแคมป์เขา

 

ได้ครับ ขอบคุณมากๆนะครับ

 

ยูคยอมพยักหน้ารับเป็นเชิงไม่รบกวนเวลาทานมื้อเย็นของเขาแล้ว  ในขณะที่แบมๆนั้นได้หันหลังให้เขาไปฉีกที้งซากกระต่ายกินนานแล้ว ยูคยอมเองก็กลับร่างเป็นสุนัขป่าสีขาวตัวโตแล้วจัดการกับมื้อเย็นของตัวเองบ้าง

 

ช่างเป็นมื้อค่ำที่ดูประหลาดที่สุดที่เขาเคยมีมา

 

 

 

ยามดึกที่ไร้เสียงสิ่งมีชีวิตนอกจากเสียงแมลงตัวเล็กๆ แจบอมลืมตาตื่นขึ้นเพราะความหนาวผ้าผืนบางที่อีกฝ่ายนำมาให้ไม่ช่วยบรรเทาความหนาวเลยสักนิด อากาศที่เย็นลงขึ้นเรื่อยๆทำให้เขาตื่นลุกขึ้นมาและเดินออกไปยังนอกบ้าน หวังพึ่งกองไฟที่จุดไว้เมื่อค่ำ

 

เขาเดินลูบแขนตัวเองออกไปพลางหาวหวอดๆไปด้วย ยิ่งเจออากาศข้างนอกเขายิ่งกอดตัวเองหนักกว่าเดิม

 

เย็นชะมัด

 

 

 

เปรี๊ยะ

 

แจบอมมองภาพสุนัขป่าสีขาวที่นอนข้างกองไฟก่อนจะเผลอยิ้มออกมาแล้วพยายามเดินเข้าไปให้เงียบที่สุด แต่ดูเหมือนจะไม่สำเร็จ

 

นอนไม่หลับเหรอครับน้ำเสียงงัวเงียพูดขึ้นทั้งๆที่อีกฝ่ายยังหลับตาอยู่

 

แล้วคุณล่ะ

 

พวกสุนัขหูไวนะครับ ผมได้ยินเสียงคุณแจบอมตั้งแต่อยู่หลังประตูแล้วยูคยอมตอบพลางหัวเราะเบาๆ

 

จากนั้นความเงียบจึงเข้าปกคลุมพวกเขาทั้งคู่

 

อ่า แล้วเพื่อนคุณยูล่ะ?”

 

แบมๆเขาออกไปวิ่งเล่นน่ะ กลางคืนไม่ค่อยนอนหรอกครับรายนั้น

 

แน่นอนว่าเหตุผลอีกอย่างที่ยูคยอมไม่ได้พูดไปคือ เพราะแบมๆรำคาญแจบอมน่ะสิ อีกฝ่ายพูดไว้ว่าเดี๋ยวแจบอมจะต้องส่งเสียงกุกกักน่ารำคาญตอนดึกแน่ๆ และมันทำให้เขานอนหลับไม่สบาย !

 

ก็ถือว่าทายแม่นในระดับนึงนะ

 

คุณยูหนาวไหมครับ

 

ไม่ครับ .. คุณหนาวเหรอ ?” ยูคยอมถามกลับพลางยืดตัวขึ้นจากท่าหมอบ  เป็นอีกครั้งที่แจบอมได้เห็นลูกแก้วสีใสสวยงามนั่น ข้างนึงสีทองเป็นประกายเหมือนดวงดาว ส่วนข้างขวาเป็นสีฟ้าสวยราวกับน้ำทะเลในฤดูร้อน

 

คุณแจบอม ..

 

คุณแจบอมครับ

 

ค..ครับๆ !?” แจบอมสะดุ้งเฮือกเมื่ออุ้งเท้าใหญ่นุ่มนิ่มของอีกฝ่ายยกมาสะกิดที่หน้าตักเขาก่อนที่อีกฝ่ายจะชักกลับไปวางที่เดิม

 

ผมถามว่านอนกับผมไหม อ่า .. หมายถึง ผมคิดว่าขนของผมคงทำให้คุณอุ่นน่ะยูคยอมอธิบาย

 

แจบอมแทบไม่ต้องคิด เหมือนร่างกายมันตอบสนองไปของมันเอง เขาขยับเข้าไปนั่งบริเวณช่วงกลางลำตัวของสุนัขป่าสีขาวล้วนที่นอนอยู่ก่อนจะพิงตัวลงไปอย่างถือวิสาสะ

 

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ากลิ่นหอมของยูคยอมทำให้เขารู้สึกดีทุกครั้ง จนเผลอยกมือขึ้นลูบกลุ่มขนสีขาวเนียนของอีกฝ่ายอย่างเพลินมือ

 

ราตรีสวัสดิ์ครับ

 

ราตรีสวัสดิ์เช่นกันครับคุณแจบอมยูคยอมตอบรับพลางสะบัดพวงหางยาวสวยของตัวเองมาโอบล้อมตัวเองและร่างมนุษย์ของแจบอมไว้

 

ปกติแจบอมชอบแมวมากกว่าสุนัข แต่ดูท่าว่าเขาคงต้องคิดใหม่แล้วล่ะ เพราะนี่ก็ไม่เลวเลย

 

 

 

แจบอมถูกปลุกอีกครั้งตอนเช้ามืด อากาศยังคงเย็นอยู่ยิ่งทำให้น่านอนขึ้นไปอีก แต่เสียงทุ้มหวานที่แง้วๆอยู่ข้างหูไม่เลิกทำให้เขาต้องฝืนหนังตาตัวเองตื่นขึ้นมา

 

ยูคยอมมองคนที่ทำท่าจะนอนต่อแล้วได้แต่คิดว่าควรทำอย่างไรดี จะให้เลียหน้าปลุกเหรอ บ้าหน่า เขาไม่ใช่พวกสุนัขบ้านสักหน่อย

 

ตื่นแล้วครับๆ

 

งั้นเราไปกันเลยไหมครับ

 

แจบอมพยักหน้าตอบอีกคน ยูคยอมเห็นแบบนั้นจึงย่อตัวลงข้างๆ

 

ขึ้นหลังผมมาสิครับ ขาคุณยังไม่หายดีเลย ให้เดินเองกว่าจะถึงคงเช้าพอดี

 

แจบอมพยักหน้าเข้าใจก่อนจะปีนขึ้นหลังอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย

 

ยูคยอมวิ่งด้วยความเร็วไม่มากนักแต่ก็ไม่ได้ใช้เวลานานแค่เกือบ 10 นาทีพวกเขาก็มาอยู่ตรงเขตปลอดภัยของอุทยานที่แจบอมตัดสินใจจะลงตรงนี้

 

อย่าลืมที่สัญญานะครับยูคยอมที่กลับร่างมาเป็นคนแล้วพูดกับแจบอม

 

ครับ

 

โชคดีนะครับยูคยอมส่งยิ้มให้อีกฝ่ายก่อนจะหันหลังเตรียมกลับเข้าป่าไป

 

เราจะได้เจอกันอีกไหม !?” แจบอมตะโกนถามไป

 

คงต้องถามโชคชะตาแล้วล่ะครับ

 

แจบอมมองตามอีกฝ่ายที่หายเข้าไปในป่า จู่ๆเขาก็อยากวิ่งตามคนตัวขาวกลับเข้าไปอีกครั้งเสียดื้อๆ

 

แจบอมยังคงยืนอยู่ที่เดิม ปล่อยตัวเองจมดิ่งลงไปในความคิดก่อนที่จะได้ยินเสียงสุนัขป่าหอนขึ้นมา เขายิ้มกับตัวเองก่อนจะเดินกลับไปยังที่พัก

 

 

 

เมื่อวานคุณแจบอมหายไปไหนมาทั้งวันครับเนี่ย ทุกคนเป็นห่วงแทบแย่

 

อ่า ก็แบบสำรวจไปทั่วน่ะแหละ

 

เห็นไหม หนูบอกแล้วว่าพี่แจบอมน่ะไม่เป็นอะไรหรอก ทิ้งไว้ในป่า 7 วันยังรอดเลยเถอะ

 

ย่าห์ ปาร์ค จีมินแจบอมแหวขึ้นทันที

 

ปาร์ค จีมินเป็นรุ่นน้องสาวที่ทำงานด้วยกัน และเป็นผู้หญิงคนเดียวในอุทยานแห่งนี้ จะเรียกว่าหญิงแกร่งก็ได้

 

แน่ล่ะผู้หญิงปกติที่ไหนจะอยากมาอยู่ในป่าแล้วร้องหาจะจับแต่เสือ กัน

 

โชคดีที่ตอนแจบอมกลับมายังไม่มีใครตื่นทำให้เขาสามารถกลับที่พักตัวเองชำระร่างกายเปลี่ยนเสื้อผ้าได้เรียบร้อยก่อนที่จะมีใครสงสัย และตอนนี้ก็เริ่มเช้าแล้วทำให้เขากับเพื่อนร่วมงานส่วนหนึ่งมานั่งทานมื้อเช้าจิบกาแฟกัน

 

หนูพูดความจริงไหมล่ะ

 

แจบอมทำท่าจะเขกหัวรุ่นน้องที่ทำหน้าทะเล้นแลบลิ้นใส่เขาอีกครั้ง

 

เอ้อ แล้วเมื่อวานมีสุนัขมาในแคมป์ไหม

 

หือ ? พี่รู้ได้ไงอ่ะจีมินทำตาโตใส่ รีบยัดขนมปังเข้าปากก่อนจะพูดต่อ เนี่ย ปกติหนูจะป้อนน้องทีละชิ้นใช่ป่ะ แต่เมื่อวานจู่ๆน้องคาบทั้งถุงไปเลยอ่ะ ร้ายยย

 

มันไม่ชอบแกเปล่ายัยจีม ฮ่าๆๆๆ

 

แจบอมรับฟังเงียบๆแล้วก็ได้แต่พยักหน้ารับ ป่านนี้จะเป็นอย่างไงบ้างนะ

 

อีกครึ่งชม.ก็แปดโมงแล้วไปเตรียมมื้อเช้าให้แขกไป ไปๆๆแจบอมเอ่ยปากไล่รุ่นน้องร่วมงานทันทีก่อนที่ตัวเองจะลุกเดินไปยังห้องทำงานของตัวเองซึ่งเป็นห้องเดียวกับที่คุณปู่เขาอยู่ตอนท่านยังมีชีวิต

 

เขามองเสื้อผ้าชุดที่ถูกพับไว้บนโซฟา เป็นหลักฐานว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนั้นเขาไม่ได้ฝันไป

 

แจบอมลุกไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานก่อนจะหยิบสมุดปกสีแดงเลือดหมูเก่าๆขึ้นมา มันคือสมุดบันทึกของปู่เขา เขาไล่เปิดอ่านมันใหม่ทีละหน้าๆ เนื้อหาส่วนใหญ่จะเกี่ยวกับสิ่งที่ปู่ของเขาได้เจอในวันนั้นๆ

 

เขาเปิดอ่านเรื่อยๆจนถึงหน้าที่มีรูปภาพแทรกไว้ แจบอมหยิบรูปถ่ายเก่าๆสีน้ำตาลสองใบขึ้นมา รูปนึงเป็นรูปฝูงหมาป่าที่มีจ่าฝูงหันมามองกล้องราวกับรู้ตัวว่ากำลังถูกถ่าย ส่วนอีกรูปเป็นภาพปู่ของเขากำลังอุ้มลูกสุนัขป่าตาสองสีอยู่ในอ้อมแขนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มจนแจบอมเผลอยิ้มตามออกมา

 

อ่า นั่นคงจะเป็นยูคยอมตอนเด็กสินะ

 

คุณปู่ของเขาบันทึกเกี่ยวกับพวกยูคยอมและแบมๆว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่สวยงามและน่าสนใจที่สุดที่เขาเคยพบเห็น พวกเขาแตกต่างจากสุนัขป่าธรรมดาตรงขนาดที่ใหญ่กว่าและความสามารถเฉพาะตัวของแต่ละตัว คุณปู่ไม่ได้เรียกหมาป่าพวกนั้นว่าปีศาจแต่เขียนแทนด้วยคำว่าเพื่อนคนพิเศษแทน และมนุษย์เราสามารถอยู่ร่วมกันกับพวกเขาอย่างมีความสุขได้ ซึ่งแจบอมเห็นด้วยมากๆ

 

บันทึกหน้าถัดๆไป เริ่มมีเนื้อหาเกี่ยวกับการล่าสัตว์ผิดกฏหมาย เมื่อมีคนรู้ถึงความลับนี้ ฝูงหมาป่าจึงถูกล่าเพื่อถลกขนไปทำเครื่องแต่งกายและของประดับบ้าน เนื่องด้วยขนาดตัวที่ใหญ่กว่าสุนัขทั่วไป บ้างก็โดนจับเป็นไปขายหรือทดลอง ทำให้หมาป่าหลายตัวไม่พอใจและเกิดการต่อสู่กัน

 

ช่วงนั้นปู่ของเขาดูเครียดมาก ประกอบเป็นช่วงที่มีคนสร้างข่าวลือว่ามีปีศาจในอุทยาน มันทำร้ายผู้คนแถมยังทำร้ายสัตว์เลี้ยงของชาวบ้านแถวนั้น ไม่ว่าจะเป็นม้าหรือวัว ทั้งๆที่ยังไม่มีหลักฐานดี จนสุดท้ายหมอผีจึงต้องมาสร้างเขตอาคมกักขังพวกหมาป่าไว้ในป่า

 

จากนั้นผมก็ไม่เคยเจอพวกเขาอีก

 

นี่คือข้อความที่ปู่เขาเขียนไว้เป็นสิ่งสุดท้ายของเรื่องราวเกี่ยวกับเพื่อนคนพิเศษ

 

แจบอมเปิดอ่านหน้าที่เหลืออย่างส่งๆเพราะเนื้อหานั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจแล้วก่อนจะเก็บมันลงที่เดิม มือหนาเปลี่ยนไปหยิบสร้อยที่วางอยู่ข้างในลิ้นชักด้วยกันขึ้นมาแทน

 

มันคือสร้อยมีจี้ทรงกลมใสที่มีรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวสีแดงอยู่ข้างใน เป็นของๆปู่เขาอีกนั่นแหละ ท่านให้กับตัวเขาไว้ก่อนจะเสียพร้อมฝากฝังให้แจบอมดูแลที่แห่งนี้ต่อ เขาอยากขายหรือทำอะไรกับที่แห่งนี้ก็ได้ทั้งนั้น แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะดูแลมันต่อเหมือนที่ปู่เขามั่นใจว่าเขาจะทำหน้าที่นี้ต่อได้เป็นอย่างดี

 

แจบอมตัดสินใจสวมสร้อยเส้นนั้นแล้วใส่ลงไปในเสื้อก่อนจะออกไปเตรียมตัวดูแลนักท่องเที่ยวของวันนี้

 

 

 

เอาล่ะครับ วันนี้เราจะพาทุกคนขึ้นไปชมวิวบนเขากัน ขอความกรุณาเดินตามเจ้าหน้าที่อย่างเป็นระเบียบ และช่วยกันดูแลคนข้างตัวนะครับ

 

แจบอมยืนกอดอกมองหัวหน้าเจ้าหน้าที่วันนี้ที่ได้รับหน้าที่มอบหมายพานักท่องเที่ยวไปชมวิวข้างบนด้วยรอยยิ้ม แต่ไม่ทันไรก็มีเสียงแปลกดังๆขึ้นมา

 

ปรี๊นๆ

 

แจบอมหันไปมองตามเสียงก่อนจะเห็นรถหรูคันสีดำที่คุ้นตาอยู่ไม่ไกล คนบนรถลดกระจกลงก่อนจะโบกมือทักทายอย่างเคยชิน ก่อนที่แจบอมจะเดินไปหาอีกฝ่ายที่รถ

 

ไงล่ะคุณเจ้าป่าวันนี้ไปไหน

 

วันนี้พาขึ้นไปชมวิวบนเขาน่ะ แล้วนี่มาทำไร

 

มาเช็คพื้นที่ว่ะ เดี๋ยวจะให้คนงานมาลงดินปักไม้เตรียมปลูกละ

 

โว้ว นี่มันคุณหวังว่าที่เจ้าของไร่ไวน์องุ่นหวัง แจ็คสันหัวเราะกับคำเยินยอของเพื่อนอย่างถูกใจ

 

ก็ต้องขอบคุณที่นายขายที่ให้ป่ะล่ะ

 

เห็นเป็นเพื่อนไง เลยขายให้ ไว้ใจนะเนี่ยแจบอมยักไหล่ใส่อย่างไม่ยี่ระ

 

เออๆ ไปดูแลแขกไป เดี๋ยวเย็นๆเข้ามาหาเขาทำมือโอเคให้อีกฝ่ายก่อนจะถอยให้รถยนต์คันหรูเคลื่อนที่ต่อไปยังพื้นที่ด้านใน

 

พี่แจบอมจะไปไหมเนี่ย เร็วๆ !!เสียงตะโกนแหลมๆของจีมินดังขึ้นมาเรียกความสนใจเขาอีกครั้ง

 

เดี๋ยวตามไป !!

 

พวกเขาใช้เวลาไม่มากนักในการเดินขึ้นไปบนเขา ประมาณครึ่งชม.ได้ และปล่อยให้ทุกคนพักผ่อนชมวิวบนยอดราวๆ 2 ชม. ดังนั้นพวกเขาจึงกลับมายังลานแคมป์อีกครั้งในเวลาบ่ายสามกว่าๆ

 

เป็นไงบ้างล่ะ

 

ก็เหมือมเดิม มีนกสองปีกบินได้แจบอมเลิกคิ้วมองแจ็คสันกวนๆก่อนจะยกขวดน้ำดื่มแก้กระหาย

 

เออ น่าเบื่อดีแจ็คสันหัวเราะออกมา แจบอมเบ้ปากใส่เพื่อนตัวเองทำหน้าสื่อว่า แล้วงานของนายมันไม่น่าเบื่อตายล่ะ ฉับพลันในหัวเขาของดันไปนึกถึงเรื่องหมาป่าสีขาวกับเพื่อนของมันเสียได้

 

เออ เดี๋ยวฉันว่าจะไปเดินดูป่าหน่อย ฝากดูแลเรื่องมื้อเย็นหน่อยดิ

 

แหนะ อู้งานๆ

 

เดี๋ยวดูให้ จะไปส่องนกชมไม้ชมป่าก็ไปเถอะ

 

แจบอมทำมือคาดโทษใส่เพื่อนตัวเองที่แซวเขา ก่อนจะวิ่งเหยาะๆออก แจบอมเดินไปเรื่อยๆจนออกจากเขตอุทยานอีกครั้ง เสียงร้องของแมลงทำให้บรรยากาศยามบ่ายสี่โมงกว่าๆดูไม่น่ากลัวเท่าไหร่นัก

 

เขาพยายามนึกถึงเส้นทางเมื่อตอนเช้าที่อีกฝ่ายมาส่งเขา แต่ก็นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกเพราะต้นไม้มันดูๆเหมือนกันไปหมดจะให้กลับตอนนี้ก็ใช่เรื่อง เข้ามาลึกขนาดนี้แล้ว ไหนๆก็ไหนๆเดินมั่วอีกนิดจะเป็นอะไรไป

 

จริงๆเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าจะมาเข้าป่าคนเดียวอะไรตอนบ่ายสี่กว่าๆแบบนี้ แถมไฟฉายอันใหม่ก็ไม่ได้พกมา พูดเลยว่าคราวนี้มีแต่ซวยกับซวยแน่ๆถ้าเขากลับแคมป์ไม่ทันก่อน  6  โมง

 

แจบอมเงยหน้ามองยอดต้นไม้ที่บังแสงแดดจนเกือบมิด นี่เขาเข้ามาทำอะไรกันแน่นะ

 

จู่ๆก็มีเงามาบังหน้าเขาจนมิด

 

แฮ่

 

เหวอ !!!?”

 

คิกๆ คุณแจบอมทำอะไรอยู่ครับแจบอมที่ล้มลงไปนั่งกองที่พื้นดินมองคนตัวขาวที่หัวเราะจนตาหยีบนเนินหินชัน

 

ตกใจหมดเลยคุณยูแจบอมเอามือกุมอกตัวเองไว้ ไม่แน่ใจนักว่าที่หัวใจเต้นแรงเป็นเพราะตกใจหรือดีใจที่ได้เจออีกฝ่ายกันแน่

 

ขาหายดีแล้วเหรอครับถึงออกมาเดินแบบนี้ยูคยอมถามพลางเอียงคอมองประหนึ่งลูกหมาที่ไม่ได้รู้สึกผิดที่เกือบทำเจาหัวใจวายสักนิด มันน่านัก

 

อ่า หายแล้วครับ

 

แล้วคุณแจบอมมาทำอะไรคนเดียวล่ะ เข้าป่าคนเดียวลึกขนาดนี้อันตรายนะครับ

 

อ๋า ผม .. มาสำรวจพื้นที่เฉยๆนะแจบอมละล่ำละลักตอบอีกฝ่ายไปพลางชี้มือไปมั่วซั่ว

 

จริงเหรอครับ ไม่ใช่ว่าตามหาผมหรอกเหรอ

 

บ้าจริง นอกจากสวยแล้วทำไมต้องฉลาดอีกนะ

 

ในเมื่ออีกฝ่ายถามตรงๆเขาก็จะตอบตรงๆแล้วกัน

 

ครับ

 

ใบหน้าสวยเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่

 

จริงๆแล้ว คือ ... อ่า ผมจะเอาชุดมาคืนน่ะ

 

ยูคยอมที่นั่งยองๆกอดเข่าอยู่บนเนินได้ยินแบบนั้นจึงกระโดดลงมายังพื้นระดับเดียวกับแจบอมก่อนจะชะโงกหน้ามองด้านซ้าย-ขวาของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ

 

ไหนครับ ? คุณแจบอมมามือเปล่านี่

 

สงสัยคงหล่นไปแล้วน่ะ

 

อ๋า คุณแจบอมนี่ขี้โกหกแบบที่แบมบอกเลย

 

อะ ไม่ใช่นะครับ !แจบอมรีบแก้ตัวทันที

 

ผมรู้หรอกหน่า แกล้งหยอกเฉยๆครับยูคยอมหัวเราะร่าอีกรอบที่แกล้งคนตรงหน้าสำเร็จ

 

ว่าแต่ ที่อยากเจอผมจริงๆแล้วมีอะไรหรือเปล่าครับ ?”

 

แจบอมมองคนตัวขาวที่ยังคงส่งยิ้มมาให้พร้อมดวงตากลมโตใสแจ๋วเหมือนลูกหมานั่น

 

เมื่อแจบอมไม่ยอมตอบ อีกฝ่ายจึงเอียงคอมองหน้าเขาไปมาเหมือนเป็นการคาดคั้นคำตอบกลายๆ

 

คิดถึง

 

ครับ ?”

 

ยูคยอมทำหน้างง แต่แจบอมก็ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายทำหน้าฉงนนานนัก มือหยาบประคองใบหน้าสวยก่อนจะมองลึกลงไปในแววตาอีกฝ่าย

 

ผมคิดถึงคุณ

 


♦♦♦♦♦♦♦


 

ถ้ายูคยอมคือปีศาจสุนัขป่าที่ชาวบ้านเล่าขานตำนานกันมา เขาว่าความสามารถพิเศษของยูคยอมก็คงเป็นการที่อีกฝ่ายมักจะโผล่มาป่วนอยู่ในความคิดของเขาเป็นแน่

 

แจบอมผิวปากเป็นจังหวะราวกับส่งสัญญาณในป่าที่มีแค่เสียงเหล่าสรรพสัตว์ตัวเล็กตัวน้อย

 

ไม่นานนักก็มีเสียงซ่อกแซ่กของพุ่มไม้ตามมาก่อนที่ร่างของสุนัขป่าสีขาวสวยตัวโตจะกระโจนออกมาแล้วเปลี่ยนร่างเป็นร่างโปร่งสูงเข้าโผใส่ร่างหนาของแจบอม

 

วันนี้มาสายนะครับยูคยอมหัวเราะเบาๆพลางเอาใบหน้าไปคลอเคลียอีกฝ่ายเบาๆเพื่อสำรวจกลิ่น

 

อืม ... กลิ่นอาหาร

 

อา ... เดี๋ยวนะ ตัวนายดูเปียกๆ ไปทำอะไรมาแจบอมดันอีกฝ่ายออกก่อนจะเกลี่ยผมหน้าที่ชื้นๆของคนตัวขาวปัดไปด้านข้าง

 

อ๋อ พอดีผมเพิ่งจับปลาเล่นกับแบมมาน่ะครับยูคยอมหัวเราะคิกคักอีกครั้ง

 

แจบอมพยักหน้าเข้าใจก่อนจะถอดเป้ที่สะพายมาด้วยแล้วหยิบของด้านในออกมา

 

พอดีวันนี้ที่แคมป์จะย่างบาร์บีคิวกัน ฉันเลยแบ่งมาเผื่อนายกับแบมๆด้วย

 

ยูคยอมมองชิ้นเนื้อที่อยู่ในกล่องพลาสติกตาเป็นประกายทันทีก่อนจะขอบคุณเขา

 

แจบอมทำแบบนี้มาได้สักพักแล้วตั้งแต่วันที่เขากลับไปเจอยูคยอมในป่าอีกครั้ง ต้องยอมรับว่าดูเหมือนเขาจะเสพติดการได้เจอยูคยอมไปซะแล้ว เขาไม่เคยเบื่อที่จะมองใบหน้าสวยๆของอีกฝ่ายเลยไม่ว่าจะอยู่ในร่างมนุษย์หรือสุนัขป่าสีขาว บางวันเขาก็มานั่งเฉยๆดูอีกฝ่ายจับปลากับแบมๆ หรือไม่ก็มาให้แบมๆด่าเขาเล่นเพราะเผลอทำเสียงดังจนมื้อเที่ยงของพวกเขาหนีไป

 

 

 

ใกล้ฤดูหนาวแล้วพวกนายจะจำศีลหรือเปล่า แจบอมถามขึ้นขณะที่พวกเขานั่งอยู่บนต้นไม้ใหญ่ที่ยื่นกิ่งออกมาตรงน้ำตก

 

ก็ไม่เชิงนะครับ ก็จะนอนเยอะกว่าเดิมนิดหน่อย

 

แจบอมมองอีกฝ่ายก่อนที่จะยื่นมือไปลูบกลุ่มผมนิ่มนั่นด้วยความเอ็นดู และยูคยอมที่รู้งานก็หลับตาพริ้มเอียงหัวเข้าหามืออีกฝ่ายอย่างออดอ้อน

 

ความจริงทั้งยูคยอมและแบมๆก็มีนิสัยไม่ได้ต่างจากสุนัขทั่วไป อ่า หมายถึงแบบ พอสนิทแล้วก็ลูบหัวลูบหางได้ (แม้เขาจะไม่เคยลูบแบมๆได้ก็เถอะ แค่ยื่นมือก็แฮ่ใส่แล้ว

 

แล้วคุณแจบอมล่ะครับ?”

 

อืม ก็คงเหมือนเดิมน่ะแหละ แต่จะเพิ่มกิจกรรมอย่างอื่นเข้ามาในแคมป์ด้วย

 

ยูคยอมพยักหน้าตั้งใจฟังสิ่งที่แจบอมพูดทุกคำด้วยความสนใจ เพราะยูคยอมไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับชีวิตมนุษย์มากนัก คนตัวขาวจึงชอบเวลาที่แจบอมเล่าเรื่องต่างๆให้ฟัง

 

“ ... บางครั้งถ้ามีพวกลูกเสือ อ่าหมายถึงพวกเด็กๆที่เรียนวิชาเอาตัวรอดน่ะ เราจะซ่อนพวกช็อกโกแลตบาร์ตามต้นไม้ ใต้หิมะให้พวกเขาหาด้วย ...

 

ซ่อกแซ่ก

 

“ ... แต่บางปีหิมะหนาเกินก็ต้องปิด ...

 

ยูคยอมละสายตาออกจากคนที่กำลังตั้งใจเล่าเรื่องพลางมองไปทั่ว

 

มีอะไรหรือเปล่า ยูคยอม ?”

 

ซ่อกแซ่ก

 

“...”

 

มีคนมา ...

 

ตุบ

 

แจ็คสัน ?”

 

แจบอมมองคนที่ปัดเศษใบไม้ออกมา

 

นึกว่าเสือรึไง ดูทำหน้าเข้า คนถูกทักกลั้วหัวเราะเบาๆ

 

นาย .. มาทำอะไรเนี่ย

 

ก็เห็นช่วงนี้นายหายตัวบ่อยเลยอยากรู้ว่าป่ามันมีอะไรดีแค่นั้นเอง

 

แจบอมกำมือชื้นเหงื่อของตัวเองก่อนที่จะพยายามทำตัวเป็นปกติที่สุด ตาเรียวแอบเหลือบคนตัวขาวที่แอบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่แล้วส่งสัญญาณมือเป็นเชิงให้อยู่นิ่งๆ

 

เพิ่งรู้ว่าตรงนี้มีน้ำตกด้วยนะเนี่ยแจ็คสันพูดพลางเดินไปเอามือกวักน้ำเล่น

 

อืม ฉันก็เพิ่งรู้

 

ช่วงนี้เห็นชาวบ้านว่าไก่หายอีกแล้ว สงสัยสัตว์ป่าจะหิว

 

แจบอมพยายามทำสีหน้าให้เป็นปรกติที่สุด

 

นั่นแหละ ก็มาเตือนเฉยๆว่าให้ระวัง เป็นอะไรไปเดี๋ยวจะแย่เอา

 

เออ ขอบใจแล้วกันที่เป็นห่วงแจบอมลุกไปตบบ่าอีกฝ่าย

 

งั้นกลับแคมป์กันเถอะ

 

เดี๋ยว แล้วคนที่อยู่กับนายเมื่อกี้ล่ะ ?”

 

หืม ? ฉันอยู่คนเดียว อะไรของนายเนี่ยแจ็คสัน

 

ไม่ ฉันว่าฉันเห็นผู้ชายตัวสูงๆหุ่นดีๆหน่อย

 

นายตาฝาดแล้วแหละ

 

อ่อ ตาฝาดก็ตาฝาดเนาะ

 

แจบอมถอนหายใจอย่างโล่งอก โดยไม่ทันสังเกตสีหน้าแปลกๆของแจ็คสัน

 

ไปๆ กลับได้แล้- เห้ย !!!

 

แจบอมร้องเหวอขึ้นมาทันทีเมื่อจู่ๆเพื่อนนักกีฬาของตนเองก็เปลี่ยนทิศทางที่จะเดินออกพุ่งไปยังหลังต้นไม้ใหญ่แทบทันที

 

ไม่มี

 

แจ็คสันขมวดคิ้วมองไปทั่ว จะเป็นไปได้อย่างไรกัน ก่อนจะสังเกตพุ่มไม้สูงที่อยู่ห่างไปไม่ไกลนักจะขยับเบาๆ

 

เอาล่ะ เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเพื่อนตัวดีแอบซ่อนใครไว้

 

ไม่พูดรำทำเพลงร่างกำยำของนักกีฬาก็ไม่ลังเลที่จะไล่ตามเสียงนั้นไป

 

แจ็คสัน !! กลับมานี่ !!!แจบอมวิ่งตามแจ็คสันไปแทบทันที

 

บ้าเอ๊ย

 

 

 

ยูคยอมที่ยังคงวิ่งหนีแจ็คสันหันหลังกลับไปมองเป็นระยะๆ

 

ให้ตายสิ พออยู่ร่างมนุษย์แล้วเคลื่อนไหวไม่ได้ดั่งใจเลย แต่จะให้กลับร่างเป็นสุนัขนั่นจะยิ่งทำให้อีกฝ่ายมองเห็นเขาง่ายขึ้นไปใหญ่

 

คนตัวขาวหอบหายใจหนักเมื่อไร้เสียงคนตามมาแล้วก่อนจะเดินช้าๆโดยมองหลังเป็นระยะๆจนลืมมองพื้นไปเสียสนิท

 

แกร๊ก

 

โอ๊ย !ยูคยอมทรุดลงไปที่พื้นทันทีเมื่อขาข้างซ้ายของเขาเหยียบเข้ากับกับดักหมี

 

หายไปไหนแล้ว ?” เสียงของแจ็คสันที่ดังขึ้นมาไกลๆทำให้ยูคยอมวิตกขึ้นไปอีก มือขาวพยายามแงะเหล็กแหลมออกจนบาดมือแต่ก็ไม่เป็นผล แต่โชคยังดีที่ตรงนี้มีต้นไม้ที่พอบังตัวได้อยู่ ร่างโปร่งจึงตัดสินใจกัดปากทนความเจ็บปวดแล้วหลบอยู่หลังต้นไม้แทน

 

แจ็คสัน !! ใจเย็นดิวะ

 

นายโกหกฉันไม่ได้หรอกหน่าแจ็คสันทำหน้าทะเล้นใส่ แต่แจบอมไม่เล่นด้วย

 

ฉันอยู่คนเดียวจริงๆ เชื่อกันหน่อยสิวะ-

 

บรู๊ว

 

คราวนี้ทั้งแจบอมและแจ็คสันต่างเงียบก่อนจะมองหน้ากัน

 

หมาป่า

 

เราต้องกลับแคมป์กันเดียวนี้แจบอมออกคำสั่ง ซึ่งแจ็คสันไม่ได้ดูขัดขืนเหมือนตอนแรก

 

ในขณะที่พวกเขากำลังจะถอยกัน จู่ๆร่างของเสือดำก็กระโจนออกมาจากหลังต้นไม้ ซึ่งแจ็คสันรอดจากอุ้งมือของมันเพียงแค่คืบเท่านั้น

 

วิ่ง !!

 

ไม่บอกก็รู้โว๊ย !แจ็คสันที่ล้มลงไปรีบตะเกียกตะกายออกตัววิ่งหนีทันทีโดยที่เจ้าเสือดำก็กระโจนไล่ตามไป

 

ยูคยอม ยูคยอม นายอยู่ไหน แจบอมรีบหันซ้ายหันขวาหาร่างของคนตัวขาวทันที เพราะเขาแค่ก็ไม่แน่ใจนักว่าแบมๆจะถ่วงเพื่อนเขาไว้ได้เท่าไหร่

 

ไม่สิ จริงๆต้องห่วงว่าแบมๆจะกระชากหัวเพื่อนเขาออกจากบ่าก่อนหรือเปล่า

 

 

หงิง

 

ยูคยอม !!แจบอมรีบวิ่งตามเสียงเข้าไปหายูคยอมที่ตอนนี้กลับเป็นสุนัขป่าสีขาวตัวโตอีกครั้ง ขาหลังอีกฝ่ายติดอยู่กับกับดักหมีเลือดสีแดงสดเปรอะตามขนสีสวยนั่นเต็มไปหมด

 

อดทนไว้ก่อนนะแจบอมไม่ลังเลที่จะใช้มือของตัวเองงัดปากเหล็กที่หนีบขาอีกฝ่ายให้แยกจากกัน

 

บ้าเอ๊ยแจบอมพยายามใช้แรงทั้งหมดแยกปากกับดักออกจนมือหยาบชุ่มไปด้วยเลือดเพราะโดนเหล็กบาด

 

เคร้ง !

 

ไม่รอช้าเมื่อกับดักหลุดยูคยอมรีบชักขาออกตนก่อนจะคาบหิ้วคอแจบอมเหวี่ยงขึ้นหลังตัวเองแล้วออกตัววิ่งเข้าไปในป่าลึกทันที

 

 

 

ตอนนี้ท้องฟ้ามืดแล้ว พวกเขาทั้งคู่อยู่ในบ้านของยูคยอมอีกครั้ง

 

ไม่ต้องห่วงนะครับ เพื่อนคุณไม่เป็นอะไรหรอกยูคยอมที่อยู่ในร่างมนุษย์พูดขึ้นขณะที่กำลังเอาผ้ามาพันรอบแผลที่ขาตัวเอง หลังจากที่พันรอบมือตัวเองเสร็จ

 

ผมกำชับไว้แล้วว่าไม่ให้ทำร้ายคน เพราะงั้นคุณแจบอมไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ

 

ตอนนี้ฉันห่วงนายมากกว่าอีกยูคยอมอ่าแจบอมพูดติดหัวเสียนิดหน่อย ที่อีกฝ่ายดูเป็นห่วงคนอื่นมากกว่าตัวเองพร้อมทำท่าจะเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย แต่ก็โดนคนตัวขาวชิงเดินมาหาก่อนจะดันตัวเขาให้ไปนั่งที่เตียง

 

ผมไม่เป็นอะไรครับ คุณแจบอมเถอะ

 

ขอมือหน่อยครับยูคยอมพูดยิ้มๆขณะที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าแจบอม

 

แจบอมหงายมือวางบนมือที่มีผ้าพันแผลอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย กะจะบ่นอีกฝ่ายที่ยังมีหน้ามายิ้ม แต่ทุกคำพูดก็ถูกกลืนลงคอไปหมดสิ้น เมื่อคนตัวขาวแลบลิ้นเลียฝ่ามือของเขา

 

ลิ้นร้อนชื้นไล่เลียไปตามแนวแผลของฝ่ามือหยาบที่โดนเหล็กบาดมาอย่างไม่รังเกียจแม้จะมีคราบเลือดอยู่ ไม่กี่นาทีต่อมาบาดแผลก็ค่อยๆสมานตัวกันก่อนจะหายไป แจบอมเองก็ไม่รู้สึกเจ็บแล้วด้วย

 

อันนี้ความสามารถพิเศษของผมเองแหละครับยูคยอมเงยหน้ามายิ้มตาหยีเขินๆให้หลังจากรักษาแผลอีกคนเรียบร้อยแล้ว

 

เดี๋ยวผมพาคุณแจบอมกลับไปส่งนะครับ เพื่อนคุณจะได้ไม่เป็นห่-

 

เสียงทุ้มหวานขาดห้วงไปเมื่อริมฝีปากร้อนของคนตรงหน้าประทับลงมาก่อนจะดูดดึงริมฝีปากบางอย่างเอาแต่ใจ

 

ช่างมันสิ ฉันเป็นห่วงนายมากกว่าอีกแจบอมดึงคนตัวบางมาแนบหน้าผาก

 

ฉันอยากอยู่กับนายเขาพูดชิดกับริมฝีปากบาง

 

ฉันรักนายนะยูคยอมแจบอมผละออกมามองหน้าอีกฝ่ายด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนที่คนตรงหน้าจะเป็นฝ่ายดึงเขาเข้าไปจูบเองอีกครั้ง

 

ริมฝีปากทั้งคู่บดเบียดเข้าหากันราวกับกลัวอีกฝ่ายจะหายไป แจบอมยอมผละออกจากริมฝีปากสีสดไปยังซอกคอขาวก่อนคนตัวบางพร้อมค่อยๆดันอีกฝ่ายนอนราบลงไปกับเตียง ส่งมือเข้าไปสำรวจเรือนร่างใต้ร่มผ้าอีกฝ่ายแล้วบีบเค้นตามแรงราคะที่ปะทุขึ้นมาในขณะที่ยูคยอมเองก็ยื่นมือมาโอบรอบคอเขาไว้

 

ผมเป็นของคุณ .. คุณแจบอม

 

 

 

สองร่างนอนกอดกันอยู่บนเตียงโดยที่แจบอมยังง่วนอยู่กับการดมซอกคอของคนในอ้อมกอดและพรมจูบไปทั่วแผ่นหลังเนียนขาวของอีกฝ่าย

 

ตรงนี้คือรอยอะไรเหรอแจบอมเอ่ยถามขณะที่ปากยังคงจูบหลังคออีกฝ่ายอยู่

 

ยูคยอมลุกขึ้นมานั่ง ทำให้แจบอมต้องลุกตามขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะแตะที่หลังคอตัวเองที่มีลวดลายดวงจันทร์ครึ่งเสี้ยวอยู่

 

เห็นว่าเป็นคำสาปน่ะครับ

 

แจบอมวางคางมาเกยไหล่อีกฝ่ายก่อนพยักหน้าเป็นเชิงให้อีกฝ่ายพูดต่อ

 

แบมๆก็มีรอยนี้เหมือนกัน .. มันทำให้พวกเราออกจากเขตป่านี้ไม่ได้ เพื่อป้องกันไม่ให้ออกไปทำร้ายใคร

 

แต่ผมว่ามันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่หรอก เราอยู่แบบนี้ก็มีความสุขดี

 

แจบอมกดจูบหนักๆลงไปที่รอยบนหลังคอีกฝ่ายอีกครั้งราวกับปลอบประโลมก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย

 

ฉันเพิ่งรู้ว่านายรักษาคนอื่นได้ มิน่าล่ะวันแรกที่ฉันไล่ตามนาย ขานายก็ไม่มีแผล

 

วันนั้นผมไม่ได้เหยียบกับดักสักหน่อย อีกอย่างผมรักษาคนอื่นได้แต่ผมรักษาตัวเองไม่ได้นะครับ

 

อ้าว แต่มันมีรอยเลือดนะ

 

ผลมัลเบอรี่หรือเปล่าครับ พวกกระรอกชอบเก็บอาจจะทำหล่น

 

อ่า ไม่รู้สิ ตอนนั้นมันมืดด้วยนี่นาแจบอมไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจนักก่อนที่ทั้งคู่จะหัวเราะด้วยกัน

 

พรุ่งนี้คุณแจบอมต้องกลับไปนะครับ

 

ฉันไม่อยากกลับเลย

 

คนฝั่งนู้นเขาจะเป็นห่วงเอานะ

 

แล้วนายไม่ห่วงฉันหรือไง

 

“.. ห่วงสิครับ

 

แจบอมกระชับกอดคนตัวขาวแน่ขึ้นไปอีกท่ามกลางความเงียบ

 

คุณแจบอม

 

หืม

 

หลังจากกลับไปแล้ว ..

 

อย่าออกมาหาผมอีกนะ

 

ทำไมล่ะ

 

ไม่กลัวแบมๆเด็ดหัวคุณออกจากบ่าเหรอยูคยอมหัวเราะเบาๆ

 

ไม่หรอก เพราะนายไม่ปล่อยให้เขาทำแบบนั่นแน่ๆ

 

 

 

หลังจากวันนั้นสองสามวันแจบอมก็เข้าไปในป่าอีกครั้ง แต่ไม่ว่าจะผิวปากหรือเรียกหาอีกคนยังไงอีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทางหรือแม้แต่เงาออกมาหาเขาเลย

 

ทำหน้าอย่างกับคนอกหักเชียวพี่แจบอมจีมินที่ยกของเดินผ่านหน้าเขาทักขึ้น

 

เห็นว่าเมื่อสัปดาห์ก่อนคุณแจ็คสันเจอเสือดำในป่า เลยน่าจะห้ามคุณแจบอมเข้าป่ามั้งเป็นเจ้าหน้าที่อีกคนที่พูดขึ้นมา

 

ห้ามเข้าป่าอะไรล่ะพี่ เนี่ย เมื่อวันก่อนนู้น ของนู้นกับนู้น แล้วก็เมื่อวานกับวันนี้ก็เพิ่งไปมา

 

แจบอมไม่ได้เถียงอะไรไปนอกจากนั่งเท้าคางแล้วเหลือบมองรุ่นน้องร่วมงานอย่างเหนื่อยหน่าย

 

ดูทำหน้าเข้า วันนี้มีปาร์ตี้กองไฟไม่ใช่รึไงเป็นแจ็คสันที่เดินมาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆแจบอมก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม

 

แจบอมเหล่มองอีกฝ่ายก่อนจะถอนหายใจหนักขึ้นไปอีก จู่ๆก็นึกหมั่นไส้อีกฝ่ายที่วันนั้นเกิดเป็นบ้าห่วงเขาเลยแอบตามเข้ามาในป่า ดีแค่ไหนแล้วที่ยังอุตส่าห์รอดจากเงื้อมือแบมๆมาได้

 

งานเริ่ม 2 ทุ่มโน้นนี่เพิ่งบ่ายสาม

 

ก็ไม่ตื่นเต้นหน่อยวะ นานๆทีมีแจ็คสันกอดคอแจบอมกองจะชี้ให้ดูกองท่อนไม้ที่เจ้าหน้าที่เริ่มจัดวางซ้อนกันเป็นรูปสี่เหลี่ยมสูงขึ้นมาตรงลานกว้าง

 

เออๆ ตื่นเต้น วู้วแจบอมพูดปัดแขนอีกฝ่ายออก

 

รู้สึกง่วงๆว่ะ ฉันไปนอนก่อนนะ

 

เค เก็บแรงไว้ตอนเย็นนะเพื่อน ไม่เมาไม่เลิก

 

เออ

 

 

 

เวลาสองทุ่มที่ลานกว้างตอนนี้ยังคงครึกครื้น ทั้งเสียงกลองและเสียงพูดคุย มีทั้งเจ้าหน้าที่และนักท่องเที่ยวมาร่วมสนุกด้วยกัน ในขณะที่แจบอมเลือกที่จะนั่งอยู่ในมุมเงียบๆของตัวเอง

 

ไม่ลุกไปเต้นหน่อยเหรอ

 

ไม่ล่ะ นายไปเถอะแจบอมบอกปัดแจ็คสันที่ตอนนี้เริ่มกรึ่มๆได้ที่ ในมือถืออีกฝ่ายขวดน้ำผลไม้หมักหรือจะเรียกง่ายๆว่าเหล้าผลิตจากธรรมชาตินั่นแหละ

 

เขามองทุกคนที่ออกไปเต้นสนุกสนานกันก่อนจะยิ้มบางๆที่เห็นทุกคนมีความสุขดี

 

เอาล่ะค่ะทุกคน ตอนนี้ก็ถึงเวลาอันสมควรแล้ว ขอเชิญคุณแจบอมเจ้าของแคมป์อุทยานแห่งนี้จุดกองไฟยักษ์ด้วยค่าา !

 

แจบอมลุกออกไปตามเสียงเรียกก่อนจะรับคบเพลิงมาถือ เขามองไปรอบๆในมือหลายๆคนเองต่างก็มีคบเพลิงในมือกัน

 

ครับ ผมก็ขอให้ทุกคนมีความสุขในค่ำคืนนี้นะครับ!พูดจบเขาก็โยนแท่งคบเพลิงลงไปยังกองฟืนที่เรียงขึ้นสูงเป็นรูปสี่เหลี่ยมพร้อมเสียงปรบมือโห่ร้องรอบข้าง ก่อนที่คนอื่นๆจะทยอยโยนแท่งคบเพลิงตาม จุดกองฟืนขนาดใหญ่ให้มีไฟลุกท่วมกลายเป็นดวงไฟยักษ์

 

แจบอมมองภาพตรงหน้าด้วยความประทับใจ อ่า ต้องถ่ายรูปเก็บไว้ ... แต่ดันลืมถือกล้องมาเนี่ยสิ

 

เขาหันหลังเตรียมตัวเดินกลับที่พักเพื่อไปหยิบกล้องฟิลม์ตัวโปรดมา แต่แล้วเขาก็ไปสะดุดตากับคนบางคนที่ยืนอยู่หลังต้นไม้ในความมืดมิด

 

ไวเท่าความคิดขายาวเปลี่ยนทิศทางจากบ้านพักไปหาคนที่เขาอยากเจอมาทั้งสัปดาห์แทบทันที

 

ยูคยอม ..อีกฝ่ายไม่ได้เดินหนีเขาด้วยซ้ำ จนแจบอมประชิดตัวอีกฝ่ายแล้วดึงมากอดไว้

 

เห็นไฟสว่างๆเลยแวะมาดูน่ะครับคนตัวขาวหัวเราะขณะที่กอดตอบคนตัวหนา

 

อยากดูใกล้ๆไหม

 

อ่า .. ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมว่ามันไม่ดี

 

ไม่เป็นไรหรอกหน่า มาเถอะแจบอมยิ้มออกมาได้อีกครั้งพลางจูงมืออีกฝ่ายออกมาแล้วเดินไปนั่งรวมตรงลานกว้าง

 

มันจะดีเหรอครับคุณแจบอม ..ยูคยอมกระซิบเสียงแผ่วขณะที่สายตาล่อกแล่กมองบรรยากาศครึกคื้นรอบตัวอย่างไม่เคยชิน

 

ไม่เป็นไรหรอก ทุกคนกำลังสนุกอยู่ไม่มีใครสังเกตนายหรอก

 

อ้าว นี่ใครล่ะเนี่ย

 

ยูคยอมสะดุ้งเฮือกก่อนจะเงยหน้ามองคนมาใหม่ที่มาทัก

 

หวัง แจ็คสัน

 

เมาแล้วรึไง

 

ยังเว้ยยย

 

อ่อ ลืมแนะนำเลย นี่ยูคยอมแจบอมกระชับมือเย็นๆของอีกฝ่ายไว้เป็นกำลังใจให้

 

สวัสดีครับ ผมแจ็คสันเป็นหุ้นส่วนที่นี้ นิ๊ดดนึงแจ็คสันพูดพลางทำท่าทางประกอบก่อนจะยื่นมือมาจับกับยูคยอม

 

ยินดีที่ได้รู้จักครับคนตัวขาวได้แต่ยิ้มแห้งๆพยายามทำตัวปกติ แม้แจ็คสันในตอนนี้จะดูเป็นมิตรกว่าตอนนั้นก็เถอะแต่เขาก็ยังไม่ไว้ใจอีกฝ่ายอยู่ดี

 

ท้องฟ้ายามกลางคืนวันนี้ช่างปลอดโปร่งและดูเป็นใจ รวมถึงก้อนเมฆที่บังดวงจันทร์อยู่ก็ค่อยๆเคลื่อนตัวออก จนเห็นดวงจันทร์เต็มดวงสีนวลสวยในความมืด

 

ดูดิ พระจันทร์คืนนี้สวยชะมัดแจ็คสันที่เงยหน้ามองท้องฟ้าเอ่ยขึ้นกับเพื่อนทั้งสอง

 

อืม สวยดีแจบอมหัวเราะ

 

แล้วคุณยูคยอมว่าสวยไหมครับคราวนี้แจ็คสันเปลี่ยนมาถามคนตัวขาวบ้าง

 

สวยดีครับ

 

“...”

 

“...”

 

เงียบทำไมวะแจ็ค สวยจนอึ้งเลยเหรอ

 

แจ็คสันวางขวดน้ำเมาในมือก่อนจะขยับใบหน้าเข้าใกล้ยูคยอมแล้วจับใบหน้าสวยอย่างถือวิสาสะ

 

เห้ย ทำอะไรวะ

 

หมาป่า

 

อะไรของนายเนี่ยแจบอมปัดมือแจ็คสันที่จับใบหน้าคนตัวขาวออกทันที ก่อนจะหันไปถามความโอเคกับอีกฝ่ายแต่ก็ต้องเงียบไปเมื่อเห็นว่าดวงตาข้างขวาของยูคยอมที่โดนแสงของดวงจันทร์ส่องทำให้กลายเป็นสีฟ้าขึ้นมา

 

แจบอม นายต้องมีคำตอบดีๆเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วล่ะแจ็คสันคว้าแขนคนตัวขาวขึ้นมาก่อนจะเดินกึ่งลากไปทางที่พักทันที

 

นายจะทำอะไร !?” แจบอมรีบคว้าแขนแจ็คสันที่จับข้อแขนของยูคยอมทันที ในขณะที่เจ้าตัวได้แต่ทำหน้าอึกอักกับสถานการณ์ตอนนี้

 

เสียงทะเลาะกันเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆจนหลายๆคนเริ่มมองมาทางพวกเขา จีมินที่เห็นท่าไม่ดีจึงส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่คนอื่นๆทยอยพานักท่องเที่ยวกลับทีพัก

 

เกิดอะไรขึ้นคะ ?”

 

ก็แจบอมมั-

 

“!!!?” แจ็คสันเบิกตากว้างอีกครั้งเมื่อเห็นสุนัขรีทรีฟเวอร์ขนสีดำเมี่ยมที่เดินมาพร้อมกับจีมิน

 

เขาจำสีตามันได้ ! สีตาสีเดียวกับเสือดำตัวนั้น

 

นี่ไง ! มีสองตัว ! จีมินจับมันไว้ !!แจ็คสันชี้ไปยังสุนัขตัวนั้นกับยูคยอม

 

ใจเย็นสิวะ!!แจบอมที่เห็นท่าไม่ดีเลยยืนบังยูคยอมไว้ก่อนจะส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายหนีไป

 

อะไรของพี่เนี่ย พี่แจ็คสัน

 

แจ็คสันทึ้งหัวตัวเองอย่างขัดใจ ก่อนจะสังเกตเห็นคนตัวขาวที่กำลังจะหนีไป จึงหันไปฉวยคว้าปืนกระบอกสั้นของเจ้าหน้าที่ที่อยู่ใกล้ๆมาแล้วใช้มัน

 

ปัง ปัง !!

 

กรี๊ด !!

 

แจ็คสันมึงเป็นบ้าอะไรวะ !!แจบอมรีบคว้าตัวเพื่อนที่ในมือถือปืนกระบอกสั้นอยู่ทันทีส่วนจีมินก็รีบเร่งให้เจ้าหน้าที่คนอื่นๆพานักท่องเที่ยวที่เหลือเดินออกไปอย่างเร่งด่วนที่สุด

 

ปล่อย!แจ็คสันไม่สนใจแจบอมสักนิด ตาของเขามองไปยังร่างของคนตัวขาวที่นั่งทรุดอยู่พยายามคลานหนี

 

คุยดีๆแต่แรกก็ไม่ต้องมีใครเจ็บตัวแล้วแท้ๆแจ็คสันยอมสะบัดปืนให้หลุดไปกับแจบอม ก่อนจะย่างเท้าหาคนที่ตัวสั่นระริกอยู่ที่พื้นเพราะปืนหนึ่งนัดถากขาอีกฝ่ายไป

 

กรร

 

แจ็คสันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นสุนัขป่าสีดำตัวโตเข้ามาขวางหน้า แสงสีส้มจากกองเพลิงยักษ์ทำให้แววตาของสุนัขป่าดูดุดันขึ้นไปอีกราวกับมันจะเผาทุกคนที่คิดเข้าใกล้เพื่อนของมันทุกเมื่อ

 

เจ้าหน้าที่หลายๆคนเริ่มกลับมาอีกครั้งและก็ต้องตกใจเมื่อเห็นสุนัขป่าตัวโตขนาด 5 ฟุตที่แยกเขี้ยวอยู่

 

แจ็คสันเห็นดังนั้นจึงสั่งให้ไปล้อมมันไว้ ขณะที่ตัวเองจะเป็นฝ่ายตามยูคยอมไป

 

แจบอมมองสุนัขป่าสีดำที่โดนล้อมไว้ แต่สายตาของแบมๆกลับบอกเป็นเชิงให้เขาตามไปดูยูคยอมแทน เขาพยักหน้ารับก่อนจะรีบวิ่งตามแจ็คสันกับยูคยอมไปทันที

 

สุนัขป่าตัวโตขู่ในลำคอพลางเดินวนรอบกองไฟขณะที่รอบตัวเป็นไปด้วยเจ้าหน้าที่ที่ถือคบเพลิงในมือกับไม้ง่าม

 

เหอะ ตลกสิ้นดี

 

พวงหางยาวปัดกองเพลิงสูงตรงหน้าล้มจนแท่งฟืนหล่นกระจายไปทั่ว จนบางแท่งกลิ้งเข้าไปตรงพุ่มไม้ทำให้เกิดไฟลุกท่วมลามขึ้นมาได้ในเวลาอันรวดเร็ว

 

บรู๊ว

 

ถ้าอยากตายนัก เดี๋ยวเขาจัดให้

 

 

 

แจ็คสัน ! หยุดเดี๋ยวนี้ !!แจบอมตะโกนขณะที่วิ่งไล่อีกฝ่าย แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่ได้ฟังสักนิด

 

แจ็คสันวิ่งตามคนตัวขาวที่วิ่งหนีมาด้านหลังอุทยาน

 

สงสัยจะมีหมาน้อยเสียรู้แก่เขาซะแล้ว เพราะว่ามันคือทางตันดีๆนี่เอง

 

นายจะยอมออกมาดีๆเถอะ ยังไงก็หนีไม่ได้แล้วแจ็คสันเปลี่ยนมาเดินอย่างสบายๆก่อนจะเห็นคนตัวขาวที่กุมแขนซ้ายที่ได้รับบาดเจ็บยืนหอบหายใจหนักพิงรั้วเหล็กสูงอยู่

 

พลั่ก

 

แจ็คสันล้มลงไปทันทีเพราะแรงที่โถมใส่จากด้านหลัง

 

ยูคยอม หนีไป !!

 

ยูคยอมมองแจบอมที่กำลังถ่วงเวลาให้อย่างเป็นห่วง

 

ผมไปไม่ได้ !

 

ใช่ เพราะหลังรั้วเหล็กนี่คือเส้นถนน ซึ่งอยู่นอกเหนือในเขตที่เขาสามารถข้ามไปได้

 

อย่ามายุ่งสิวะ กูไม่ได้จะทำอะไร !แจ็คสันพลิกตัวขึ้นมาก่อนจะซัดหมัดหนักๆลงใบหน้าคมๆของเพื่อนตน

 

ไม่ได้ทำเหรอ ! แต่มึงยิงยูคยอมเนี่ยนะ !แจบอมพลิกตัวกลับขึ้นมาบ้างก่อนจะแลกหมัดกลับไป

 

แจ็คสันถีบเข้าที่ท้องแจบอมอย่างแรงจนเขาต้องนอนงอตัวเพราะความจุก

 

ตุบ

 

สร้อยของต่างหน้าที่แจบอมใส่ไว้หลุดออกมาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้เรื่อง

 

แจ็คสันเริ่มสังเกตถึงกลุ่มควันแล้วแสงสีส้มที่เริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆก่อนจะพบว่าไฟกำลังไหม้ป่า

 

บ้าชิบ ..

 

มึงพอเถอะ .. อย่ายุ่งกับเขา แจบอมหายใจหอบลุกขึ้นมาล็อคตัวแจ็คสันไว้อีกครั้ง

 

เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะแจ็คสันมองไฟป่าที่เริ่มลามมาเรื่อยๆ สลับเพื่อนตัวเองกับคนตัวขาวที่นิ่งไปเหมือนสุนัขจนตรอกแล้ว

 

อย่า-

 

แกร๊ก

 

อะไรของมึงแจบอม กูจะช่วยเฉยๆแจ็คสันที่จะเดินไปหายูคยอมถูกรั้งไว้อีกครั้ง

 

ยูคยอม หนีไป

 

ยูคยอมมองแจบอมที่สภาพสะบักสะบอมพอตัว ยูคยอมกลัว

 

กลัวว่าเขาจะออกไปจากที่นี้ไม่ได้

 

กลัวว่าแจบอมจะเป็นอะไรไป

 

แต่สายตาเว้าวอนของอีกฝ่ายทำให้คนตัวขาวตัดสินใจกลับร่างเป็นสุนัขป่าสีขาว

 

แจ็คสันมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง มันทั้งสวยและงดงาม จนเขารู้สึกผิดที่เผลอทำขนสีขาวสวยๆนั่นเปรอะเลือด

 

ยูคยอมรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายของตัวเองก่อนจะกระโดดขึ้นหลังคาไม้แล้วพุ่งสวนเข้าป่าหายไปในเปลวเพลิง

 

แจ็คสันหันมามองหน้าแจบอมตอนนี้ที่ยืนเท้าเข่าตัวเองอยู่ ก่อนจะสังเกตสิ่งที่อยู่ข้างเท้าเพื่อน

 

แจบอม สร้อยของปู่มึง ...

 

แจบอมมองตามที่อีกฝ่ายพูดก่อนจะพบว่าตัวจี้ถูกเหยียบแตกเป็นเศษเล็กๆไปแล้ว

 

ช่างมัน ...

 

สักพักเสียงหวอก็ดังขึ้นพร้อมกับรถดับเพลิงที่วิ่งเข้ามา ก่อนที่จะเป็นจีมินที่วิ่งเข้ามาหาพวกเขาสองคนแล้วนำทางออกไป

 

ต้องขอบคุณความหัวไวของจีมินที่โทรเรียกรถดับเพลิงทันทีที่เกิดไฟลุก ไม่งั้นป่าคงเสียหายไปมากกว่านี้ แถมเขากับแจ็คสันอาจจะไม่รอดด้วยซ้ำ

 

แจบอมมองสภาพความเสียหายด้วยจิตใจที่เจ็บปวด แจ็คสันเองก็ไม่ต่างกัน เจ้าหน้าที่หลายๆคนรวมถึงพนักงานดับเพลิงค่อยๆทำความพื้นที่ตรงนั้น โชคดีที่ไม่มีคนบาดเจ็บหนักอย่างมากก็แค่แผลถลอก เขามองกลุ่มควันที่ยังไม่จางหายไป

 

ไม่มีแม้กระทั่งเงาของสุนัขสีดำตัวโตที่เคยก่อความเสียหายไว้ หรือสุนัขป่าสีขาวอีกตัวที่หายไปพร้อมกับหัวใจของเขา

 

 

 

 

 

อุทยานถูกปิดปรับปรุงลงเผื่อซ่อมแซมส่วนที่เสียหาย แจบอมได้แต่ขอโทษกับรูปภาพของคุณปู่ที่เขาไม่สามารถดูแลป่าแห่งนี้ได้ดีเท่าที่ปู่เคยทำ เขาตัดสินใจกลับไปใช้ชีวิตในเมืองอีกครั้ง ใช้ชีวิตกับความวุ่นวายในเมือง ทิ้งเรื่องราวทุกอย่างไว้เหมือนไม่เคยเกิดขึ้น ราวกับมันคือจินตการที่เพ้อฝันของเขาเอง

 

เกือบ 2 เดือนที่อุทยานปิดตัวลงก่อนที่แจบอมจะได้รับโทรศัพท์ติดต่อมาอีกครั้งตรงกับช่วงเข้าฤดูหนาวพอดี เขาไม่มั่นใจนักว่าจะดูแลมันได้ดีไหม แต่จีมินก็ช่วยพูดขอร้องให้เขากลับไป เพราะคงไม่มีใครดูแลรักป่าแห่งนี้เท่าที่แจบอมทำได้แล้ว อีกทั้งเขายังได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนตัวเองอย่างแจ็คสันที่นัดไปเจอกันในร้านกาแฟแถวอุทยานด้วย

 

ต้องยอมรับว่าเขายังเคืองมันอยู่หน่อยๆ แต่ด้วยความเป็นเพื่อนที่มีมานานทำให้เขาโกรธมันไม่ลง และพวกเขาได้พูดคุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นและขอโทษกันแล้ว

 

เพราะแจ็คสันกับเขาเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กๆ แน่นอนว่าอีกฝ่ายก็สนิทกับปู่ของเขาพอๆกัน ถึงได้รู้เรื่องเพื่อนคนพิเศษของปู่ เพียงแต่แจ็คสันไม่เคยเจอพวกเขาตัวเป็นๆเท่านั้นเอง เพราะอีกฝ่ายเป็นอมนุษย์ที่แปลงกลายเป็นสัตว์ป่าได้จึงกลัวว่าจะมีสัญชาตญาณของสัตว์มากกว่าเลยเผลอทำอะไรแบบนั้นไปด้วยความกลัวและตื่นเต้นนั่นเอง

 

ตอนนี้ก็เลยเวลานัดมาครึ่งชม.แล้ว แต่แจบอมก็ยังไม่เห็นเงาหัวคนนัดเลยสักนิด ยึดที่ดินคืนจากมันซะดีไหมเนี่ย

 

ตุบ

 

อะ ขอโทษครับแจบอมผงกหัวเป็นเชิงไม่เป็นไรให้กับคนที่ชนเขาตรงหน้าเคาท์เตอร์จ่ายเงิน พลันจู่ๆหัวใจเขาก็เต้นแรงอีกครั้งเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของคนตรงหน้า

 

แจบอมหลีกให้อีกฝ่ายเดินได้สะดวกพลางเกิดความคิดต่างๆนาๆในหัว

 

คนที่ชนเขาเมื่อกี้หน้าคล้ายยูคยอมมาก มากเสียจนนึกว่าเป็นคนๆเดียวกัน แต่ว่ายูคยอมออกจากเขตอุทยานไม่ได้

 

ร่างหนาสะบัดหัวไล่ความคิดเพ้อเจ้อออกไปก่อนจะหาที่นั่งในร้าน แต่จู่ๆอีกใจก็สั่งให้เขาลุกไปตามคว้ามือคนตัวขาวที่กำลังจะเดินออกจากร้าน

 

อ่า ขอโทษนะครับ .. เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า

 

อีกฝ่ายไม่ได้ตอบกลับเพียงแค่มองหน้าแจบอมเฉยๆ

 

คือ .. หน้าคุณคล้ายคนที่ผมรู้จักน่ะครับ คล้ายมากๆเลย

 

แจบอมรีบขอโทษขอโพยอีกฝ่ายยกใหญ่ทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองทักคนผิด คนตัวขาวเพียงยิ้มๆให้เป็นเชิงว่าไม่เป็นอะไร

 

นึกว่าจะลืมกันไปแล้วเสียอีกนะครับเสียงทุ้มหวานที่คุ้นเคยพูดขึ้น แจบอมมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้ามึนงงอีกครั้ง

 

“...”

 

คุณแจบอม .. คุณแจบอมครับยูคยอมสะกิดอีกฝ่ายเบาๆเพราะเห็นแจบอมนิ่งไปเลย ก่อนจะโดนรวบตัวเข้าไปกอดจนแก้มน้ำในมือแทบร่วง


ไม่ใช่ความฝัน คนตรงหน้าที่เขากอดอยู่นี่มีตัวตนจริงๆ

 

ฉันคิดถึงนายจนจะบ้าตายอยู่แล้วรู้ไหม

 

ตอนนี้ผมกลับมาหาแล้วไงครับ


ผมบอกแล้วไง ว่าผมเป็นของคุณ

 

 

 

 

ใช่ นายจริงๆด้วย” แจบอมถือวิสาสะจับไปทั่วร่างกายอีกฝ่ายจนยูคยอมหัวเราะคิกคักออกมาเพราะจั๊กกะจี้

 

ครับ ผมเอง

 

แล้วนี่ออกมาได้ยังไงน่ะ

 

ไม่รู้สิครับ จู่ๆก็เดินข้ามออกมาได้เลย ปกติจะเหมือนมีกำแพงใสๆกั้นไว้ด้วยซ้ำ ยูคยอมตอบขณะที่นั่งแกว่งขาไปมาอยู่ตรงระเบียงบ้านพักยื่นหน้ารับลมหนาวอ่อนๆ

 

แล้วกับแจ็คสัน ..

 

ผมไม่ได้โกรธอะไรเขาแล้วครับ

 

ทำไมยอมง่ายจัง

 

คนตัวขาวหลุดหัวเราะออกมาทันที

 

ก็เขาขอโทษผมแล้วนี่ครับอีกอย่างก็แบมๆเล่นโกรธแทนเขาไปหมดแล้ว นี่ยังไม่ได้บอกแจบอมนะเนี่ยเรื่องที่แบมๆไปดักรอแจ็คสันที่พื้นที่ไร่ด้านหลังกะงั่มคอให้มนุษย์คนนั้นตายคาเขี้ยวแล้วจะลากศพไปโยนทิ้งที่หน้าผา

 

แบบนี้ก็ดีสิ ฉันจะได้พานายไปเที่ยวด้วยกันได้

 

คุณแจบอมพูดแล้วนะครับ

 

ผิดสัญญาเป็นหมาหัวเน่าเลยยูคยอมยู่ปากใส่กับคำพูดคำจาคนตัวหนาที่ตอนนี้หัวเราะร่าอย่างมีความสุข

 

บรู๊ว

 

ผมว่าผมลงไปเดินเล่นกับแบมดีกว่าคนตัวขาวลุกยืนแล้วปัดฝุ่นตามตัวออกก่อนจะปีนไปนั่งบนระเบียงข้ามออกไปอีกฝั่งเตรียมท่ากระโจนลงไปจากชั้นสอง

 

ไม่เอาน่า ..แจบอมปรามเบาๆถึงรู้ว่าอีกฝ่ายไม่เป็นอะไรก็เถอะ แต่คนถูกดุหาได้ฟังไม่แถมยังแลบลิ้นใส่เขาอีก มันน่านัก

 

ยูคยอมหันกลับมามองแจบอมอีกครั้งก่อนจะฉีกยิ้มกว้างตาหยีใส่

 

อ้อ ผมลืมบอกอีกอย่างนึง

 

ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะครับคุณแจบอม

 

ร่างหนาเดินตามไปหาคนตัวบางที่ยืนอีกฝั่งริมระเบียงก่อนจะกดจูบลงไปหนักๆด้วยความมันเขี้ยว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรสจูบอ่อนโยนที่ดูดดื่มแทน

 

ผิดแล้ว ต้องยินดีต้อนรับกลับบ้านของเราต่างหากแจบอมแนบหน้าผากกับอีกฝ่ายพลางพูดกระซิบชิดริมฝีปากอีกคน

 

เขามองภาพที่ยูคยอมหัวเราะคิกคักหลังจากเขายอมปล่อยอีกฝ่ายให้เป็นอิสระก่อนที่คนตัวบางจะกระโจนลงจากระเบียงชั้นสองแล้วกลายร่างเป็นสุนัขป่าสีขาวด้วยรอยยิ้ม

 

แจบอมได้กลับมายังบ้านของเขาอีกครั้งแล้ว และตอนนี้เขาก็ได้อยู่บ้านของเขาพร้อมกับคนที่เขารักสักที




ปล. ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะคะ // ก้มกราบ

ผลงานอื่นๆ ของ แมวเอง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

13 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 11:27
    ชอบมาก มาต่ออีกได้ไหมคะ
    #13
    0
  2. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 11:15
    น่ารักจริงๆๆๆๆๆ
    #12
    0
  3. วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 19:35

    เป็นเรื่องที่อ่านแล้วชอบทุกอย่างในเรื่อง โดยเฉพาะความโรแมนติกของคู่นี้ ความรักของคู่นี้ก่อตัวรวดเร็วแต่อบอุ่นและเหนียวแน่นมาก ไรท์ทำให้เรารู้สึกขนาดนี้จริงๆ ดีใจที่ตัวเองได้อ่านเรื่องนี้จัง รู้สึกดีจริงๆ

    #11
    0
  4. วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 16:37
    อมกๆๆๆๆๆๆๆๆๆโอ้ยยยร้องห้ายยได้มั้ยยยยยTTTTTTTTTTTTTTTTTT มันบั่บยบบบฮืออออดีดีเหลือเกินปริ่มมากๆเลยค่ะไม่อยากให้ตอนเดียวจบเลยมันดีๆๆๆๆมากๆๆจริงๆนะคะคู่นี้คือหาฟิคอ่านยากมากแงงงมันคือแรไอเท็มเลยนะคะเพราะงั้นแต่งต่อนะคะพลีสสวสสสสสสเหมือนช่วยต่อลมหายใจชาวเรือเลยค่ะมันดีมากจริงๆโอยวนไปวนมาแล้วฮือ555พิมไม่รุ้เรื่องแล้ว//ร้อง น้องหมาป่าน้อยคือน่ารักฮืออนึกภาพน้องมองมาด้วยสายตาลูกหมาแล้วฮึ่มๆๆๆๆๆหมั่นเขี้ยวววแต่เกลียดพิแจคมากกำหมัด5555คนเลวมายิงน้องได้ ชอบน้องแบมมากมีความรักเพื่อนโหดแต่ก็น่ารัก กราบไรต์อีกรอบแบบไม่แบมือค่ะขอบคุณมากที่แต่งให้อ่านขอหวังว่าจะมีต่อนะคะแง้ถึงมันจะดูเหมือนจบแล้วก็เถอะโฮรรร
    #10
    0
  5. #9 (@naphatsorn110) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 16:41
    แงงง มันดีมากเลยค่ะ ชอบมากก
    #9
    0
  6. #8 PESINEE (@pe1040) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 14:07
    ฮือออออออ ชอบมากเลยค่ะ ละมุนมากกกกกก
    #8
    0
  7. #7 PlaKanokon (@PlaKanokon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 12:27
    ชอบมากเลยค่ะ สนุกมาก ขอบคุณนะคะ
    #7
    0
  8. #6 Yung-Khao (@Yung-Khao) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 00:41
    มาต่ออีกนะคะ สนุกมากเลยชอบมาก
    #6
    0
  9. #5 premjungbana (@premjungbana) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 23:17
    มันดีมากๆเลยค่ะ ชอบการบรรยายของไรท์มากๆเลย
    #5
    0
  10. #4 Yung-Khao (@Yung-Khao) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 17:43
    ชอบจัง งื้ออออ มีต่ออีกไหมคะ จะรอน้าส์ ❤❤❤
    #4
    0
  11. วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 23:38
    ฮือ ชอบมากคู่แรร์ของนร้อง ยูคยอมน่ารักมากๆน่าเอ็นดูมากๆเลย ฮือ หมาป่าตัวโตของน้อง ขำแบมเกรี้ยวกราดมาก แอบเคืองแจ็คสันใจหายวูบมากตอนแจ็คจับยูค ภาษาเข้าใจง่ายมากๆจะรอติดตามน้า สู้ๆค่า
    #3
    0
  12. วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 22:09
    เป็นอะไรที่ละมุนมากกกกก ยูคยอมน่าเอ็นดูมาก แจบอมมีความตกหลุมรักยูคไปอีก นึกภาพแบมเป็นหมาสีดำตัวน้อยๆออกเลย555 ชอบ แต่งต่อไปนะคะ รอติดตามเรื่องต่อไปน้า
    #2
    0
  13. วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 13:30
    เหมือนเจอขุมทรัพย์เลยค่ะเป็นคู่ที่เคมีดีต่อใจมากแต่คนชิปน้อยเหลือเกินฟิคก็หาอ่านยากแงงงงงงฟิคดีมากๆเลยค่ะเอ็นดูน้องหมาป่าตัวโตอยากจับมาฟัดให้จมเขี้ยวพี่แจบอมคงเอ็นดูน้องมากแน่ๆเลยยยยยโป้งพี่แจ็คสันมันน่าให้แบมกัดซักแผลสองแผลสำนวนน่ารักมากค่ะอ่านได้เรื่อยๆอ่านไปก็จิกมือไปกลัวมันจบต้องค่อยๆอ่านเอาใจช่วยนะคะขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆต่อชีวิตชาวเรือแบบเรา/ป.ล.ขอตอนพี่-ับน้องหมาด้วยค่ะ!!!รับรู้ได้ถึงความแซบและดุดัน รอตอนต่อไปนะคะ
    #1
    2