{GOT7} MARKBAM #ฟิคแค้นรักร้าย2

ตอนที่ 16 : {แค้นรักร้าย2} Ep.13 : ห่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    7 ก.พ. 60







“ใจเย็นๆนะครับพี่ยองแจ...นี่ทะเลาะอะไรกับพี่แจ็คสันมาใช่มั้ยเนี่ย” แบมแบมเอ่ยเหมือนรู้ทัน เพราะวันนี้เขาได้รับโทรศัพท์จากพี่ชายแต่เช้าแถมพี่ชายก็ดูอารมณ์ไม่ดีเอาซะเลย

 

 

/อื้อ...นิดหน่อย เมื่อวานนี้เจอญาติของแจ็คสันน่ะ เอาแต่พูดเรื่องมีลูก..พี่เลยแอบรู้สึกไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่/ ยองแจเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆเพราะแบมแบมรู้ดีว่าพี่ชายของเขาก็เครียดเรื่องนี้แม่แพ้กัน ในบรรดาพี่น้องสามคนนั้น ยองแจเป็นคนเดียวที่ยังไม่มีลูก และยิ่งได้แต่งงานกับแจ็คสันที่ทางตระกูลเขาค่อนข้างจะคาดหวังเรื่องทายาทเอาไว้ไม่น้อยยิ่งเพิ่มแรงกดดันให้ยองแจ

 

ถึงแม้ว่าพ่อแม่ของทางฝ่ายสามีจะไม่เคยว่าอะไรยองแจ แต่ตัวเขาก็ต้องมานั่งกดดันกับญาติพี่น้องรอบๆตัวของแจ็คสันจนทำให้เมื่อคืนพวกเขาไม่ได้คุยกันทั้งคืน

 

“แล้วพี่ยองแจจะทำยังไงละครับ...”

 

/พี่ก็ไม่แน่ใจ.../

 

“งั้นลองวิธีนี้ดูมั้ยครับ”

 

/วิธีไหน ?/

 

 

“ก็...”

 

 

ดูท่าทางแบมแบมคงได้แนะนำวิธีดีๆให้พี่ชายแน่ๆ หลังจากทั้งคู่คุยกันได้ไม่นานก็วางสายไป เพราะแบมแบมนั้นจะต้องพาเด็กๆลงไปทานอาหารข้างล่าง เช้าวันนี้มาร์คและแจบอมนั่งรอที่โต๊ะอาหารแล้วส่วนจินยองก็เดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารพอดี มองมาเห็นแบมแบมกำลังลงมาจากชั้นบนก็เอ่ยทักทาย

 

“แบมแบม เป็นไงหลับสบายมั้ย” เสียงหวานๆเอ่ยถามด้วยความห่วงใยอย่างเช่นเคย

 

“หลับสบายดีครับ...วิน ดีแลนไปนั่งข้างๆแด๊ดดี้นะครับ” เอ่ยจบก็ปล่อยมือจากลูกน้อยทั้งสองให้เดินไปนั่งกับมาร์ค ร่างสูงหันมามองคนตัวเล็กก่อนจะยกยิ้มละมุนให้ รอยยิ้มของพี่มาร์คที่แบมแบมชอบมาที่สุด

 

“แบมแบมมานั่งทานข้าวเร็ว” มาร์คเอ่ยกับคนรัก ซึ่งแบมแบมก็เดินไปนั่งประจำที่นั่งไม่ห่างจากมาร์คมาก เป็นที่นั่งที่มีสองแฝดคั่นอยู่ก็เท่านั้นการทานอาหารเป็นไปอย่างราบรื่นแบบที่ไม่ได้มีมานาน ทั้งข่าวที่น่าดีใจเรื่องหลานตัวน้อยคนใหม่ ไหนจะเรื่องที่ทั้งแบมแบมและวินกับดีแลนได้กลับมาอยู่กันพร้อมหน้า และมาร์คต้วนกลับมาจำทุกอย่างได้เป็นปกติแล้ว

 

 

มันไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว

 

 

แต่ทุกครั้งที่อะไรต่อมิอะไรมันกำลังเข้าที่เข้าทาง ก็มักจะมีเรื่องร้ายๆเข้ามาอยู่เป็นระลอก.. อย่างเช่นวันนี้

 

 

“คุณเข้าไปไม่ได้นะครับ รบกวนออกไปด้วยครับ” เสียงของซองแจดังขึ้นมาเหมือนกำลังพยายามห้ามใครสักคนอยู่ ทำให้พวกเขาที่กำลังมีความสุขกับการทานอาหารต้องหยุดชะงักลง นั่นเพราะ...

 

ผู้มาเยือน ที่ไม่ได้รับการเชื้อเชิญ

 

“ไม่ได้เจอกันนานนะคะ...มาร์ค” เสียงของหญิงสาวที่เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มทำให้มาร์คที่กำลังมีความสุขกับการทานอาหารถึงกับหุบยิ้มลงพร้อมกับมองไปที่หญิงสาวในร่างสะโอดสะอง ที่ไม่ต่างอะไรกับเมื่อหลายปีก่อนเลย

 

 

“จีอา...” ร่างสูงเอ่ยเรียกเสียงนิ่ง ถึงเขาจะรู้ว่าจีอามาที่เกาหลี แต่เขาก็ไม่คิดว่าเจ้าตัวจะเข้ามาที่บ้านของแจบอม..ซึ่งเรียกง่ายๆมันก็คือบ้านของแบมแบม แบบนี้มันไม่ต่างอะไรกับการเข้าถ้ำเสือเลย

 

“หมดอารมณ์กินข้าวหมด” แจบอมเอ่ยก่อนจะวางช้อนลงจินยองก็ได้แต่ส่งสายตาดุๆไปหาคนรักเพราะไม่อยากให้มีเรื่อง

 

“กำลังทานข้าวกันอยู่เหรอคะ ท่าทางน่าอร่อยนะคะ” หญิงสาวยังคงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มร้าย แบมแบมพยายามไม่จดจ่อกับจีอา เจ้าตัวหันไปโพกัสที่ลูกๆเพราะอึดอัด

 

“คุณมาทำไม” มาร์คเอ่ยถามเสียงเรียบ อย่างที่ก่อนหน้านี้ชาลีและยูคยอมมาเตือน เขาไม่ได้ไม่เชื่อในสิ่งที่สองคนนั้นบอก เพียงแค่ไม่อยากคิดถึงเรื่องไร้สาระแบบนี้ต่างหาก

 

“มาหามาร์คไงคะ ฉันคิดถึง”

 

“เลิกกับสามีไม่นานก็คิดถึงผมเลยเหรอ” มาร์คเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะ ทำเอาหญิงสาวหุบยิ้มแทบไม่ทันแต่ก็ยังพยายามยกยิ้มดังเดิม

 

“ฉันขอคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวได้มั้ยคะ” หญิงสาวเสนอขึ้นมาแต่ยังไม่ทันที่มาร์คจะเอ่ยตอบ แบมแบมก็ตอบสวนไปทันที

 

“คุยกันตรงนี้ก็ได้นี่ครับ...ขอโทษนะครับถ้าแบมจะไม่ยอมให้คนอื่น มาวุ่นวายกับสามีแบม” น้ำเสียงนิ่งเรียบของแบมแบมทำให้จีอากัดฟันกรอดพยายามสะกดอารมณ์โกรธ แบมแบมในตอนนี้ไม่ได้ไร้เดียงสาแบบเมื่อก่อนแล้ว...ไม่ได้เอาแต่ร้องไห้งอแง แบมแบมตอนนี้พร้อมจะปะทะคารมกับเธอทุกเมื่อ

 

“พอดีมันเป็นเรื่องส่วนตัว หวังว่าน้องแบมจะไม่ยุ่งเรื่องของพี่นะคะ” หญิงสาเอ่ยเน้นคำเพื่อบอกเป็นนัยว่าไม่อยากให้ใครยุ่ง ร่างเล็กลุกจากโต๊ะอาหารไปหยุดอยู่ข้างคนรักก่อนจะเอ่ยตอบ

 

“เรื่องส่วนตัว...หรือแค่อยากได้พี่มาร์คครับ มันผ่านมาตั้งหลายปี พี่ก็สวยทำไมไม่หาผู้ชายใหม่...ชอบแย่งเหรอครับ แบบนี้สนุกกว่าเหรอ” แบมแบมในโหมดนี้ทำเอามาร์คกั้นขำเอาไว้แทบไม่อยู่ ไม่บ่อยหรอกนะที่จะเห็นคนตัวเล็กหึงจนออกมาเถียงฉอดๆแบบนี้ จีอาโกรธจนควันออกหูแต่ก็ต้องกลั้นเอาไว้เพราะที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธอ

 

“ดูพูดเข้าสิ...แย่งอะไรคะ เขาเรียกว่า...ขอคืนต่างหาก” จินยองและแจบอมได้นั่งมองดูสถานการณ์อยู่เฉยๆเพราะเรื่องนี้อยากให้มาร์คและแบมแบมจัดการเองมากกว่า

 

“บางเรื่องก็ให้มันสมเหตุสมผลบ้างนะครับ...ไม่ใช่แค่ว่างเลยมาป่วนชีวิตคนอื่น” แบมแบมเริ่มหมดความอดทนกับท่าทีของหญิงสาว แต่ก็ยังพยายามเอ่ยด้วยคำพูดเรียบๆไม่โวยวาย

 

“พี่ไม่ได้มาป่วนเฉยๆหรอกค่ะ...มาร์คคะฉันขอคุยด้วยหน่อย พี่ขอเวลาหน่อยนะคะน้องแบม” จีอาเอ่ยออกมาอีก คราวนี้แบมแบมหันไปมองหน้ามาร์คเพื่อถามเป็นนัยว่าจะคุยกับผู้หญิงคนนี้จริงๆเหรอ

 

“ไปรอผมหน้าบ้าน...ผมขอคุยกับแบมแบมก่อน” เอ่ยจบมาร์คก็ดึงมือคนรักเข้าไปในห้องครัวทันที แบมแบมเดินหน้าบูดตามอีกคนไปแต่โดยดี ดวงตากลมมองหน้าคนรักเมื่อเข้ามาถึงในครัว

 

“พี่มาร์คจะไปคุยกับผู้หญิงคนนั้นทำไมครับ” ร่างเล็กถามพร้อมถอนหายใจออกมาด้วยท่าทีไม่ค่อยจะพอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เหตุผลหลักแบมแบมไม่อยากแสดงท่าทีไม่ดีต่อหน้าเด็กๆด้วย

 

“พี่แค่อยากรู้ว่าจีอาต้องการอะไรแค่นั้นเอง เราลองคิดในแง่ดีเขาอาจจะแค่มาหา”

 

“มาหาหรือมาสร้างความวุ่นวายกันแน่” ร่างเล็กบ่นอุบก่อนจะช้อนตามองคนตัวสูงกว่า

 

“เอาเป็นว่าพี่ขอไปคุยกับจีอาหน่อยนะครับ...แบมต้องเชื่อใจพี่สิ”

 

“แบมเชื่อ..แต่หวังว่าเขาจะไม่มายื่นข้อเสนออะไรแล้วทำให้พี่มาร์คทิ้งแบมไปเหมือนคราวห่อนนะครับ” เสียงหวานถูกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้า ดวงตากลมหลุบลงด้วยท่าทีเศร้าใจทุกครั้งเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นเมื่อครั้งนั้น

 

มาร์คยอมทิ้งเขาไปหลายต่อหลายปีเพื่อจะปกป้องเขา...

 

 

“ไม่ครับ..มันจะไม่มีแบบนั้นอีก พี่จะไม่ทิ้งแบมไปไหนแน่ๆ แบมรอพี่อยู่ในบ้านนะเดี๋ยวพี่จัดการเอง” แบมแบมพยักหน้าเบาๆก่อนที่มาร์คจะดึงคนตัวเล็กไปจูบลงเบาๆที่หน้าผากมนแล้วเดินออกไป

 

 

จีอายืนรออยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน มาร์คเดินตรงเข้าไปหาหญิงสาวเพื่อคุยธุระให้เสร็จแต่ทันทีที่เขาก้วไปใกล้จีอาก็โผเข้ากอดร่างสูงทันที ทำเอาเขาตั้งตัวไม่ทันรีบดันหญิงสาวออกจากตัวทันทีพร้อมจับต้นแขนทั้งสองข้างของหญิงสาวไว้เหมือนเป็นการกันไม่ให้อีกคนเข้าใกล้

 

“จีอาคุณทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ เราเป็นแค่เพื่อนกัน”

 

“แต่ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับคุณนะมาร์ค...มันผ่านไปนานแค่ไหนฉันก็รู้สึกเหมือนเดิม”

 

“ไม่หรอกคุณแค่ยึดติด...ความจริงคุณไม่ได้รู้สึกกับผมเหมือนเมื่อก่อนแล้ว สามีของคุณเขาก็ดีไม่ใช่เหรอ ได้ข่าวว่าคุณหย่ากัน” มาร์คเอ่ยออกมาไปตรงๆทำให้หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย

 

“คุณรู้เรื่องฉันหย่าได้ยังไง”

 

“ผมจะรู้ได้ยังไงมันไม่สำคัญหรอก...เอาเป็นว่าคุณพูดธุระของคุณมากเลยดีกว่า” มาร์คพูดตัดรำคาญไปเพราะถ้าจีอายิ่งอยู่ที่นานเท่าไหร่แบมแบมก็ต้องรู้สึกแย่มากขึ้นนั้น

 

“ดูห่างเหินจังนะคะ...โอเคค่ะ วันนี้ฉันก็แค่มาเสนอข้อตกลงค่ะ”

 

“ข้อตกลงอะไร” มาร์คขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัยเพราะเขารู้สึกมีลางสังหรณ์ว่ามันไม่น่าจะเป็นเรื่องดีแน่ๆ

 

“เรื่องของฉัน...”

 

“เรื่องของคุณ ?”

 

“ค่ะ...คุณอยากฟังข้อเสนอรึยังคะ” ยิ่งพอถึงเวลาที่หญิงสาวจะพูดมาร์คยิ่งรู้สึกหายใจลำบากแปลกๆ...เพราะเขารู้ได้เลยว่าเรื่องที่เธอเอ่ยออกมามันต้องไม่ส่งผลดีกับตัวเขาแน่ๆ...

 

และที่น่าสงสัย

 

ผู้หญิงคนนี้จะมาไม้ไหน

 

“คุณว่ามาสิ...”

 

“ฉันขอเสนอให้คุณ...หย่ากับเด็กคนนั้นซะแล้วมาแต่งงานกับฉัน” คำพูดของจีอาทำเอามาร์คถึงกับแสยะยิ้มพร้อมกับจ้องมองหญิงสาวด้วยแววตาสมเพช

 

“คุณยังกล้ามายื่นข้อเสนอโง่ๆแบบนี้ให้ผมอีกเหรอ...ผมเคยคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงที่ดีและสูงส่ง แต่ในความเป็นจริงคุณมันก็แค่พวกน่ารำคาญกัดไม่ปล่อย เลิกมาวุ่นวายให้ครอบครัวผมแตกแยกสักที ผมจะมีความสุขกว่านี้ถ้าวันนี้คุณไม่กลับมา เพราะแค่นี้ในชีวิตผมมันก็เรื่องเยอะพอแล้ว” มาร์คเอ่ยก่อนจะมองหน้าหญิงสาวอย่างไม่สบอารมณ์

 

“คุณจะปฏิเสธฉันเหรอ”

 

“ใช่...คุณไม่น่าถามนะ ไม่น่าคิดตั้งแต่กลับมาที่เกาหลีอยู่แล้ว ผมมีแบมแบมกับลูกแค่นั้นก็พอแล้ว ยอมรับเถอะว่าผมกับคุณมันกลับไปไม่ได้อีกแล้ว เราเป็นเพื่อนที่ดี่อกันเถอะ ก่อนที่ผมจะไม่ให้คุณเป็นอะไรเลย” มาร์คยังคงยืนกรานคำเดิม เขาไม่ต้องการเกี่ยวข้องอะไรกับจีอาอีก แค่สถานะเพื่อนที่มอบให้ก็ถือว่าให้เกียรติมากแล้ว

 

“เด็กคนนั้นมันดีตรงไหนคะ นั่นเด็กผู้ชายนะ...คุณเป็นพวกผิดเพศรึไง ไม่อายคนอื่นเหรอเวลาต้องบอกว่านั่นคือภรรยาของคุณ ไม่กลัวคนมองคุณด้วยสายตารังเกียรติเหรอ”

 

“ถามตัวเองเถอะจีอาว่าควงแบมแบมกับควงคุณอะไรมันน่ารังเกียรติกว่ากัน...แบมแบมมีค่ากว่าคุณเยอะ เขาดี...ดีกว่าคุณเป็นล้านเท่า และผมไม่สนคนจะมองผมยังไงเพราะคนพวกนั้นไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียกับชีวิตผม” คำพูดขวนผ่าซากถูกเอ่ยออกไปอย่งงไร้ความอดทน

 

มาร์คต้วนนั้นถ้าหากมีคนมาพูดถึงเรื่องอื่นเขาทนได้ดี แต่ถ้าหากมีคนมาสะกิดต่อมครอบครัวของเขาละก็เป็นอันได้ระเบิดลงเป็นแถบๆแน่

 

“นี่คุณหลงอะไรมันนักหนา!

 

“อย่ามาเรียกแบมแบมว่ามันนะ ออกไปจากบ้านผมก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับคุณ..แล้วถ้าหากจะมาพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้อีก ทีหลังไม่ต้องมา เดินออกไปเองได้ใช่มั้ย...เชิญ” เอ่ยจบมาร์คก็เดินกลับเข้าไปในบ้านทันทีทิ้งให้หญิงสาวยืนกระทืบเท้าไปมาด้วยความไม่พอใจ

 

“กรี๊ดดดดดดดด” เธอแผดเสียงออกมาด้วยความไม่พอใจพร้อมกับมองตามแผ่นหลังของมาร์คด้วยความไม่พอใจ

 

คุณจะให้มันเป็นแบบนี้ใช่มั้ยคะมาร์ค...แล้วคุณจะเสียใจ

 

 

 

- - - - - - - -

 

 

 

กลับมาที่ฮ่องกง

วันนี้แจ็คสันอยู่ที่บ้านทั้งวัน และเขาก็ค้นพบว่าภรรยาคนดีของเขาหายออกไปข้างนอกพร้อมคนขับรถตั้งแต่หลังอาหารเช้าจนตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงแล้วแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะกลับมา โทรไปก็ไม่รับจนเขาต้องมายืนกอดอกรออยู่หน้าบ้าน ดวงตาคมมองไปที่ถนนด้านนอกด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ ปกติยองแจออกไปไหนจะบอกเขาตลอด แต่เป็นเพราะพวกเขาทะเลาะกันทำให้ยองแจหายไปโดยไม่บอกกล่าวเลยแม้แต่น้อย

 

“ไปไหนของเขา” เขายังคงพยายามโทรติดต่อต่อไป จากตอนแรกที่ไม่หลับกลายเป็นปิดเครื่องไปเลย เขาโทรไปเบอร์คนขับรถก็ไม่รับ ยิ่งทำให้เขาอารมณ์ดีเข้าไปใหญ่ อารมณ์มันค้างตั้งแต่เมื่อวานที่ยองแจพยายามจะหาผู้หญิงให้เขา แล้วไหนจะแยกกันนอนไม่ได้นอนกอดตัวนุ่มนิ่มของภรรยาอีก ยิ่งทำให้หวังเจียเอ่อคนนี้หงุดหงิดเข้าไปใหญ่

 

รอไม่นานรถตู้เล็กก็ถูกขับเข้ามาในบ้าน รถของบ้านเขาแน่นอน ทำให้แจ็คสันรีบเดินลงไปหวังจะดุคนเป็นภรรยาแต่เมื่อรถจอดและคนขับรถวิ่งมาเปิดประตู คนที่กำลังจะอ้าปากบ่นก็ต้องชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

 

ยองแจอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้และสิ่งที่แปลกคือ...เด็กน้อยตัวเล็กๆวัยแบเบาะในอ้อมแขนของยองแจ เด็กน้อยตัวขาวๆนุ่มนิ่มที่ถูกห่ออยู่นผ้าสีอ่อนน่าทะนุถนอม ยองแจยิ้มหวานมาให้คนตัวโตกว่าก่อนจะค่อยๆลงจากรถ

 

“คุณหายไปไหนมา แล้ว...เด็กคนนี้มาได้ยังไง ลูกใคร” ร่างหนาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุๆ ยองแจก้มมองเด็กน้อยผิวขาวก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองหน้าคนรัก

 

“ลูกนายไง”

 

“หือ ? ลูก...ผม ? หมายความว่าไง”

 

“ก็...เด็กคนนี้จะเป็นลูกของเราไงครับ” สิ้นคำพูดของร่างบางตรงหน้ายิ่งสร้างความงุนงงให้ร่างหนาหนักเข้าไปอีก เขามองเด็กน้อยสลับกับยองแจก่อนจะเอ่ยถามออกไป

 

“คุณไปทำผู้หญิงท้องเหรอ”

 

“นี่ใช้สมองส่วนไหนคิด...ไปหยิบของของลูกในรถด้วยเดี๋ยวฉันจะพาตาหนูไปรอในห้องรับแขกนะ” เอ่ยจบก็เดินเข้าไปในบ้านทิ้งให้แจ็คสันยืนเหว๋ออยู่ตรงนั้น เจ้าตัวยกมือขึ้นลูกหน้าก่อนจะหันไปมองคนขับรถที่กำลังเดินมาปิดประตูรถ

 

“อาเจี้ยนนี่มันอะไรกัน บอกฉันสิว่าที่เมียฉันพูดเมื่อกี้คืออะไร” แจ็คสันยังคงจับต้นชนปลายไม่ได้ว่าตอนนี้เขากำลังพบเจอเรื่องอะไรกันแน่

 

“ไปถามเลขาคุณนายดีกว่าครับ ผมก็ไม่ค่อยรู้อะไรหรอกครับ”

 

“เลขาของแม่ ?”

 

“ใช่ครับ” สิ้นคำพูดของคนขับรถแจ็คสันก็หยิบของจากรถออกมาแล้วเดินไปหายองแจที่กำลังนั่งเล่นกับเจ้าตัวเล็กอยู่ในห้องรับแขก ดวงตาคมมองเด็กน้อยตัวขาวผ่องก่อนจะขมวดคิ้วมองด้วยความสงสัยราวกับเด็กน้อยเป็นสิ่งแปลกใหม่ในชีวิตของเขา

 

 “อธิบายมาสิยองแจ...ว่านี่มันอะไรกัน” แจ็คสันทิ้งตัวลงนั่งข้างๆคนรักก่อนจะมองสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆไม่วางตา

 

“ก็บอกไปแล้วไง..ว่านี่ลูกของเรา”

 

“เด็กคนนี้มาได้ยังไง ที่หายไปตลอดช่วงเช้าคุณไปเจอเด็กคนนี้มาจากที่ไหน”

 

“ฉันรับเลี้ยงเด็กคนนี้มาจากบ้านเด็กกำพร้า” เมื่อสิ้นคำพูดของยองแจ แจ็คสันก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ

 

“คุณเห็นมันเป็นเรื่องสนุกเหรอถึงได้ไปพาเด็กคนนี้มา...ไม่ใช่ว่าแค่ญาติพี่น้องผมพูดถึงเรื่องมีลูกเราก็ต้องไปหาเด็กมา ไม่มีลูกผมก็ยังโอเคผมก็ยังรักคุณเท่าเดิม”

 

“นายโอเคแต่ฉันไม่โอเค...ฉันไม่โอเคกับคำพูดของญาตินาย” ยองแจเอ่ยออกมาแต่ก็พยายามไม่เสียงดังเพราะเด็กน้อยในอ้อมแขนของเขายังเด็กอยู่มาก อาจจะตกใจได้ถ้ายองแจใช้อารมณ์

 

“อาเจี้ยนบอกผมว่าเรื่องนี้ให้ถามเลขาของแม่ผม...คุณไปขอให้เลขาจางจัดการเรื่องอะไรให้”

 

“ฉันแค่บอกให้เขาจัดการเอกสารรับเลี้ยงเด็กคนนี้...” คำพูดของร่างบางทำให้แจ็คสันถึงกับเอามือกุมขมับ ทำไมคนข้างๆไม่คิดจะปรึกษาอะไรกันบ้างเลย

 

“คุณคิดจะปรึกษาผมมั้ย...” แจ็คสันเอ่ยถามออกไปด้วยอารมณ์ขุ่น เพราะยองแจไม่เคยทำอะไรโดยไม่ปรึกษาเขาเลย นี่เป็นครับแรกแถมไม่ใช่เรื่องเล็กๆด้วย

 

“บางทีนายก็ไม่เข้าใจความกดดันของฉันหรอกที่ต้องแบกคำพูดต่างๆของญาตินายเอาไว้ ฉันขอตัวขึ้นห้องนะ จะพาตาหนูไปนอนบนห้องคืนนี้ฉันนอนห้องเดิมนะ นายก็นอนห้องนายไปแล้วกัน” เอ่ยจบยองแจก็อุ้มเด็กน้อยพร้อมตระกร้าของเด็กอ่อนแล้วเดินขึ้นไปชั้นบนของบ้านทันที

 

นี่มันเรื่องอะไรอีกเนี่ย.. แจ็คสันได้แต่คิดบ่นอยู่ในใจก่อนจะเดินตามคนรักขึ้นไปบนห้อง แล้วก็เข้าใจได้ทันทีเลยว่าทำไมยองแจถึงกล้าทำอะไรไม่ปรึกษาเขา นั่นไงล่ะ..คงปรึกษาคนตรงหน้านั่นเรียบร้อยแล้ว

 

“แม่ครับ” แจ็คสันเอ่ยเรียกทำให้คุณแม่ของเขาที่กำลังอุ้มเด็กตัวน้อยหันมามองลูกชายพร้อมยิ้มกว้าง

 

“อ้าวแจ็คสัน..เห็นอาตี๋น้อยแล้วใช่มั้ยลูก ดูสิน่ารักน่าชัง จิ้นชิงของย่า” เอ่ยไปด้วยพร้อมกับหอมแก้มนุ่มนิ่มของเด็กน้อยไปมาอย่างหมั่นเขี้ยวซึ่เจ้าหนูก็หัวเราะเอิ้กอ้ากด้วยความชอบใจ ยองแจมองเจ้าตัวเล็กด้วยแววตาเอ็นดู หรือจะเรียกว่าหลงรักก็คงจะไม่ต่างกัน

 

ทำเพื่อผมเหรอ..

 

แจ็คสันได้แต่ยืนมองคนรักและแม่ที่กำลังเล่นกับเด็กน้อยอย่างมีความสุข...บางทีมันก็จริงนะ ถ้าไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไป ยองแจทำไมเพราะเขา เพราะอยากให้เขาได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบคนอื่น

 

“ผมขอคุยกับยองแจแป๊บนึงนะครับแม่” เอ่ยจบก็เข้าไปคว้ามือคนรักออกมาจากห้องของแม่ทันทีเพื่อมาคุยที่หน้าห้อง

 

“จะคุยอะไร” ยองแจเอ่ยตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่แค่ฟังก็รู้ว่ายังรู้สึกเคืองๆอยู่ แต่ก็ยังยองให้แจ็คสันจับมือยู่แบบนั้น

 

“แม่ผมก็รู้เรื่องนี้เหรอ”

 

“อืม...คุณแม่รู้ ถึงได้บอกให้คุณเลขาพาฉันไปวันนี้ไง” เสียงใสใสตอบออกมาแต่ก็ยังไม่ยอมมองหน้าคนถามอยู่ดี

 

“แม่ผมแนะนำคุณเหรอ”

 

“เปล่า..แบมแบมแนะนำ...ก็เลยไปปรึกษาคุณแม่ ท่านเลยบอกว่าให้เลขาจางพาไป” ยองแจอธิบายต่อ

 

 

“แล้วได้เด็กกลับมาเลยเนี่ยนะ” แจ็คสันแอบทำเสียงดุน้อยๆอย่างลืมตัวว่าตอนนี้ตนเองกำลังมาง้อเมียอยู่ทำให้ยองแจช้อนสายตามองด้วยท่าทีงอนๆจนแจ็คสันต้องยกมือขึ้นมาเกลี่ยแก้มเนียนเบาๆ

 

“ขอโทษครับ ขอโทษครับ...เล่าให้ผมฟังได้มั้ยสรุปเรื่องราวมันเป็นยังไง” ยองแจมองคนรักตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะพยักหน้าเบาๆเป็นการตกลงแล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้แจ็คสันฟัง

 

“ก็...เมื่อเช้าฉันโทรไประบายกับแบมแบม น้องก็เลยแนะนำผมว่าลองรับเด็กสักคนมาเลี้ยงมั้ย คิดว่ามันก็เป็นเรื่องที่ดีเลยปรึกษาคุณแม่ท่านก็สนับสนุนเต็มที่ ให้เลขาจางไปช่วยจัดการ

 

“แล้วทำไมคุณเลือกเด็กคนนั้น”

 

“ก็...ตอนที่ไป..จิ้นชิงเป็นเด็กที่อายุน้อยที่สุดในนั้นเลย ตอนแรกก็อยากรับเลี้ยงเด็กที่อายุสักสองขวบแล้ว..แต่...มันเหมือนแรงดึงดูด ฉันชอบคนนี้มากถ่ายรูปส่งให้คุณแม่ดูคุณแม่ก็บอกน่ารักเลยตกลงรับมาเลี้ยงเลย” ยองแจเอ่ยออกไปตามความเป็นจริง แจ็คสันอยากจะเอาหัวมุดลงดินกับคำพูดของภรรยาคนดีจริงๆ ทำอะไรกระทันหันตลอด

 

“มันกะทันหันสำหรับผมมากเลยนะ..เมื่อวานยังไม่มีลูกเลยไม่ได้อึ๊บภรรยาด้วย วันนี้มามีลูกเลยผมก็ต้องการเวลาปรับตัวนะ” เอ่ยจบร่างหนาก็ดึงเอวคนรักเข้ามาใกล้ๆพยายามออดอ้อนให้อีกคนหายงอน

 

“อื้อ...รู้ แต่รู้มั้ยว่าจิ้นชิงเหมือนนายมากเลยนะ..ไปแอบทำสาวที่ไหนท้องมารึเปล่าแล้วไม่รับผิดชอบจนเขาต้องไปเอาลูกออก...” ยองแจจ้องเขม็งจนแจ็คสันได้แต่ยิ้มแห้งๆ

 

“จะบ้าเหรอครับ..ผมมีหวังยองแจคนนี้คนเดียวเลยครับ ไม่นอกใจครับเมียโหด” เอ่ยไม่พอก็หอมแก้มจนจมูกโด่งๆจมลงไปบนแก้มนิ่มของคนเจ้าเนื้อด้วยความหมั่นเขี้ยว หลังจากที่เคลียกันได้แล้วแจ็คสันก็เดินกลับเข้าไปในห้องของคุณแม่เพื่อดูหน้าเจ้าตัวชัดๆ

 

ทันทีที่มองเสี้ยวหน้าของเด็กตัวเล็กที่กำลังหลับปุ๋ยในวงแขนของคนเป็นแม่ แจ็คสันก็ได้แต่ยืนอยู่ข้างๆแม่ ไม่กล้ายื่นมือออกไปสัมผัสเด็กน้อย นั่นเพราะเขารู้สึกว่าเจ้าตัวเล็กนี้บอบบางเหลือเกิน ดูนุ่มนิ่มเหลือเกิน ทั้งๆที่ไม่ใช่ลูกของตนเองแท้ๆ แต่กลับรู้สึกเอ็นดู อยากปกป้อง

 

“เด็กคนนี้ชื่ออะไรนะครับแม่”

 

“ชื่อจิ้นชิ(荩轻) แม่ตั้งให้เลยนะ ชื่อนี้แปลว่าความซื่อสัตย์ที่อ่อนโยน แม่อยากให้เด็กคนนี้เกิดมาเป็นนเด็กที่มีความซื่อสัตย์และเป็นคนอ่อนโยน” คนเป็นแม่เอ่ยบอกมาพร้อมรอยยิ้ม อาการป่วยเริ่มทุเลาลงมาบ้างและยิ่งได้มาอุ้มเด็กตัวน้อยๆแบบนี้ เด็กที่เป็นหลานของตนเอง ยิ่งทำให้คนเป็นแม่อาการป่วยจะดีวันดีคืนแน่ๆ

 

“ชื่อเพราะจังเลยครับ...งั้นก็ตั้งชื่อเล่นว่าชิงชิงจะได้เรียกง่ายขึ้น”

 

“ขอโทษนะครับที่ผมมีหลานให้ไม่ได้...” ยองแจเอ่ยออกมาเสียงเบาพร้อมมองไปที่คุณแม่ของสามีซึ่งคุณแม่ก็มองมาที่ยองแจพร้อมยกยิ้มอ่อนโยนไปให้

 

“ไม่ต้องคิดมากหรอกจ๊ะยองแจ...แค่นี้แม่ก็มีความสุขมากแล้ว ทำไมยองแจจะไม่มีหลานล่ะ ก็เด็กคนนี้ไงถ้าการจัดการเรื่องเอกสารเรียบร้อยเราก็จะได้ดูแลเด็กคนนี้อย่างเต็มที่เป็นคนในครอบครัว...”

 

ที่พวกเขาพาเด็กออกมาได้เร็วแบบนี้ก็เพราะเพื่อนของคุณนายหวังเป็นผู้ดูแลสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ เธอจึงช่วยเต็มที่และยอมให้พาเด็กกลับมาที่บ้านได้ เรื่องต่อไปที่พวกเขาจะต้องเตรียมตัวคือการจัดการเอกสารการรับเลี้ยงต่างๆให้เรียบร้อย

 

ต่อจากนี้เขาก็จะเป็นครอบครัวที่มีความสุขเหมือนคนอื่นๆ...

 

 

 

 

- - - - - - - - - - -

 

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่เป็นวันที่ลำบากใจของครอบครัวต้วน นั่นก็เพราะว่าวันนี้เป็นวันที่แบมแบมจะต้องพาลูกๆไปอยู่ที่อเมริกาตามคำของร้องของมาร์ค ตัวเขานั้นไม่อยากไปแต่เขาไม่อยากเป็นตัวถ่วงของมาร์ค จึงยอมไป โดยมีซองแจตามไปดูแล ตอนนี้พวกเขามาอยู่ที่สนาบินเรียบร้อยแล้ว มาร์คไม่สามารถไปส่งแบมแบมถึงอเมริกาได้เพราะแบบนั้นพวกคนอื่นๆที่จ้องจะเล่นงานเขาจะสะกดรอยตามหรือรู้ว่าเขาได้พาลูกๆไปอเมริกา เขาจึงทำได้เพียงมาส่งที่สนามบิน

 

“ไปอยู่ที่นู้นต้องดูแลตัวเองดีๆนะเข้าใจมั้ย แบมกับลูกจะปลอดภัยเมื่อไปอยู่ที่นู้นเพราะตรงนั้นจีอาหรือไม่ว่าใครก็ตามจะไม่มีทางตามหาแบมกับลูกเจอแน่ๆ” มาร์คเอ่ยบอกกับภรรยาตัวเล็กก่อนจะลูบผมนิ่มอย่างอ่อนโยน แบมแบมฝืนยิ้มออกไปทั้งๆที่ในใจนั้นไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนี้เลย การที่ต้องจากกันมันไม่ใช่เรื่องที่มีความสุข แต่มันเป็นทางออกที่ดีที่สุด

 

“ครับ..พี่มาร์คก็ดูแลตัวเองดีๆนะครับ..อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะครับ” แบมแบมพยายามเอ่ยเตือนคนรักเพราะเขารู้ดีว่ามาร์คต้วนอารมณ์รุนแรงขนาดไหน ยิ่งเป็นช่วงนี้หากมีอะไรไปกระตุกต่อมความโกรธเขามากๆล่ะก็เป็นอันต้องมีระเบิดลงบึ้มจนเละเป็นจุน

 

“พี่จะพยายามนะ...พี่ให้ซองแจไปคอยดูแลแบม อย่าพยายามไปไหนโดยไม่มีซองแจเข้าใจมั้ย”

 

 

“เข้าใจครับ” แบมแบมเอ่ยปากรับคำเป็นอย่างดี ดวงตากลมมองคนรักพน้อมกับเม้มปากแน่นเหมือนกันพยายามกั้นน้ำตาที่มันกำลังจะรื้อขึ้นมาให้มันกลืนหายไปดังเดิม แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

 

“ไม่ร้องสิครับคนดีของพี่” ร่างสูงยกมือขึ้นมาพร้อมกับใช้นิ้วหัวแม่มือปาดน้ำตาออกจากดวงตาสีเข้มของคนรักอย่างแผ่วเบา ตั้งแต่แต่งงานกันมามีสองอย่างที่ทำให้มาร์ครู้สึกไม่ดีเวลาที่ต้องเผชิญหน้าก็คือ หนึ่งการที่ลูกๆงอแง และสองคือการที่ภรรยาคนดีร้องไห้นี่แหละ

 

“อึก...แบมไม่อยากไปเลยครับ...ไม่อยากห่างพี่มาร์คเลยครับ” ร่างสูงดึกคนตัวเล็กเข้ามากอดจนจมลงไปในอกแกร่งพร้อมเอ่ยปลอบอย่างอ่อนโยน

 

“ชู่ว์ ไม่ร้องนะครับ...พี่ก็ไม่อยากห่างครับ..แต่พี่ทำเพื่อแบมกับลูกนะ พี่จะทำให้มันจบ...จบเหมือนกองไฟที่เปียกน้ำจุดไม่ติดอีกเลย” ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นใจ เขาจะไม่มีทางปล่อยให้มันยืดเยื้ออีกแน่ๆ

 

“รีบจัดการให้จบแล้ว..ฮึก..ไปรับแบมกับลูกนะครับ” ร่างเล็กเอ่ยเสียงสะอื้น มาร์คกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นก่อนจะเอ่ยตอบภรรยา

 

“ครับ..จะรีบไปรับเลยครับ”

 

 

การจากลามันเป็นสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้นแต่บางทีหากมันเกิดขึ้นแล้วจะส่งผลดีตามมา มาร์คและแบมแบมก็จะเลือกสิ่งนั้น เลือกทำมันทันทีที่ตกลงกันได้

 

 

เครื่องบินทะยานขึ้นท้องฟ้า มาร์คเลือกการเดินทางในช่วงกลางคืนให้แบมแบมและลุกเพราะเด็กๆจะได้นอนหลับสบาย แบมแบมจะได้พักผ่อนเต็มที่ด้วย ดวงตาคมมองไฟของเครื่องบินที่แสดงขึ้นมาให้เห็นเป็นสัญญาณว่าเครื่องบินนั้นโบยบินไปสู่ท้องฟ้าแล้ว หลังจากที่เครื่องบินลับตาหายไปในความมือแล้วมาร์คก็เดินกลับมาที่รถของเขา

 

ลูกน้องในชุดดำเดินมาเปิดประตูรถให้ซึ่งชายร่างสูงชุดสูทสีเข้มแทรกตัวเข้าไปในรถ่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรไปหาปลายสายที่เขากำลังจะฝากฝังชีวิตของภรรยาและลูกๆเอาไว้ ซึ่งไม่นานปลายสายก็รับสายของเขา

 

“ฮัลโหล...ไม่ได้คุยกันนานนะครับ”

 

/นั่นสิไม่ได้คุยกันนานเลย และสรุปลูกกับเมียนายจะมาเมื่อไหร่/

 

“ผมมาส่งเขาที่สนามบินแล้วครับ เครื่องพึ่งออกไปได้ไม่นาน ผมฝากพี่ดูลูกกับเมียผมด้วยนะครับ”

 

/ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลอย่างดี ตอนนี้ฉันแจ้งพรรคพวกที่ชิคาโก มิชิแกน ไว้แล้ว ถ้ามีคนเข้ามาแหย๋มละก็คงได้กลับไปแค่วิญญาณ/

 

“ขอบคุณพี่มากนะครับ...ผมจะได้จัดการพวกที่ขวางทางผมสักที ผมปล่อยไว้นานเกินไปจนมันกลับมากัดผมไม่ปล่อย”

 

 

ปล่อยไว้จนเป็นปมเข้ามาพังชีวิตเขา..คราวนี้แหละเขาจะจัดการเก็บไม่ให้หวนกลับมาทำลายเขาได้อีก






TBC

โปรดติดตามตอนต่อไปเร็วๆนี้นะคะ 



-มาอัพแล้วค่า ยังรอกันอยู่มั้ยเอ่ยยย แหะๆพอดีวุ่นๆนิดหน่อย กลับมาอัพแล้วนะคะ ไม่ได้หายไปไหนนะคะ ตอนนี้มาร์คพาแบมแบมกับลูกไปฝากไว้กับพี่ที่ไว้ใจได้คนหนึ่งเดี๋ยวเราจะมาดูกันนะคะว่าคนคนนั้นเป็นใครกันน จะมีใครเดาถูกมั้ยน๊าว่าเป็นใคร อิอิ อ่านแล้วอย่าลืมไปเม้นกันด้วยน๊าาา 



ประกาศๆ

มีเรื่องมาแจ้งหนึ่งเรื่องค่า ฟิคแค้นรักร้ายภาค2 จะมีการเปิดพรีนะคะ ซึ่งคาดว่าน่าจะเปิดช่วงกลางๆเดือนกุมภา หรือไม่ก็ต้นเดือนมีนานะคะ ตอนนี้ออกแบบปกเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ จะมีใครอยากได้มั้ยน๊าา แล้วก็อีกเรื่องนึงนะคะ ไรท์จะทำการไปเปิดบูธที่งานตลาดกัซSS2ด้วยนะคะเอาฟิคแค้นรักร้ายภาค2ไปวางขายด้วยนะคะ ถ้าใครไปก็ไปเจอกันได้ที่บูธ A3 นะคะไรท์เอาฟิคไปขายสองเรื่องค่ะ เดี๋ยวจะมาแจ้งรายละเอียดอีกทีนะคะ แต่แจ้งคราวๆก่อนว่าบูธไรท์อยู่ตรงนี้นะคะ 





สปอย..


"สวัสดีแบมแบมใช่มั้ย...ยินดีตอบรับสู่อเมริกานะครับ" 


"สวัสดีครับพี่..."


พี่อะไรน๊าาาาาาาาาา


"คุณหนีฉันไม่พ้นหรอกมาร์ค" 

 

 

 

   T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

1,254 ความคิดเห็น

  1. #1233 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 19:22
    เครียด ยามที่เขาห่างกัน
    #1233
    0
  2. #1124 abc♡ (@pilot09remoi) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 17:21
    แจ็คแจนี่ยังไงอ่ะงือออ
    #1124
    0
  3. #1123 Kangbeau kawaohh (@kangbeau37ts10) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 00:40
    เฮ้ออออออ
    #1123
    0
  4. #1122 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 22:47
    ใครนะที่มาร์คฝากแบมไปอยู่
    #1122
    0
  5. #1121 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 17:31
    ขนาดลูกเมียอยู่กับตัวยังดูแลไม่ได้ แต่ไปฝากคนอื่นดูแลให้นี่มันใช่เรื่องรึเปล่ามาร์คเอ๊ยยย ตกลงว่าแบมกับลูกเป็นเมียเป็นลูกใครกันแน่ ไอ้ที่ยิ่งห่างหูห่างตานี่แหละยิ่งอันตราย ไม่รู้เป็นมาเฟียสูตรไหนของแก ส่วนไอ้พวกที่คอยรังควานชีวิตก็กำจัดให้พ้นๆสัก มันไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องไปเสวนาด้วยแล้ว จัดการให้เด็ดขาดไปเลย
    #1121
    0
  6. วันที่ 15 มกราคม 2560 / 16:02
    ลุ้นมากรอนะคะ อยากอ่านต่อมากๆ
    #1120
    0
  7. #1119 MBam (@MBam) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 10:36
    ขอตบจีอาเถอะ..
    #1119
    0
  8. #1118 sryko1a (@sryko1a) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 09:30
    นังจีอา นังแพดสะหยา นังๆๆๆๆๆ เกลียดนาง
    #1118
    0
  9. #1117 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 09:02
    จีอานี่ก็มายื่นข้อเสนอโง่ๆนะ พี่มาร์คหวังว่าจะไม่ใจอ่อนกับยัยนั่นอีกนะไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามเถอะ สัมผัสได้ว่าอนาคตต้องวุ่นวายแน่...
    #1117
    0
  10. #1116 A. Wongsa (@sunghyo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 02:10
    เอาระเบิดไปบึ้มบ้านจีอาสักครู่นะคะ //บึ้ม!!!!
    #1116
    0