{GOT7} MARKBAM #ฟิคแค้นรักร้าย2

ตอนที่ 15 : {แค้นรักร้าย2} Ep.12 : การตัดสินใจของแบมแบม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    2 ม.ค. 60







หลังจากที่มาร์คพาแบมแบมกลับมาได้เขาก็พาคนตัวเล็กกลับไปยังบ้านของแจบอม ซึ่งเขาได้โทรบอกแจบอมไว้ก่อนแล้วทำให้ทั้งแจบอมและจินยองนั้นอยู่พร้อมหน้าเพื่อรอรับแบมแบมและตามหมอมารอตรวจอาการแบมแบมที่บ้าน

 

เฮลิคอปเตอร์ลงจอดที่สนามหญ้ากว้างที่บ้านหลังใหญ่ เมื่อได้ยินเสียงแจบอมและจินยองก็มารอรับด้วยความรู้สึกโล่งใจที่ในที่สุดก็ได้พาแบมแบมกลับมาอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวสักที มาร์คช้อนตัวคนตัวเล็กที่หมดแรงอุ้มขึ้นมาก่อนจะลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของเขา

 

“มากันแล้วเหรอน้อยฉันไม่เป็นไรใช่มั้ย” แจบอมรีบวิ่งเข้าไปดูน้องชายทันที มาร์คส่ายหน้าไปมาเบาๆก่อนจะเอ่ยตอบ

 

“ไม่เป็นไร ฉันฝากนายดูด้วยฉันมีเรื่องต้องไปจัดการต่อ” เอ่ยจบก็ส่งแบมแบมให้แจบอมอุ้มขึ้นไปบนบ้านก่อนที่ตัวเขาจะวิ่งกลับไปยังเฮลิคอปเตอร์และสั่งให้คนขับนั้นพาเขากลับไปที่เดิม ซึ่งมียูคยอมและแทยงอยู่ในเหตุการณ์เมื่อหาที่ลงจอดเรียบร้อยมาร์คก็รีบวิ่งเข้าไปดูในตัวบ้านที่ตอนนี้ทั่วบ้านนั้นมีรอยปืนกลยิงจนพรุนไปทั่ว และสิ่งที่เขากลับมาเพื่อที่จะดูนั้นก็คือร่างของโอเซฮุน ที่ตอนนี้คอพับอยู่ที่กลางบ้าน ร่างที่แน่นิ่งเต็มไปด้วยเลือดที่ไหลอาบทำให้มาร์คมั่นใจว่าชายคนนี้คนไม่รอดแน่ๆ แต่เหมือนเขาจะคิดผิด

 

“หมอนี่ยังหายใจอยู่แต่ก็รวยรินเต็มที” ยูคยอมหันไปบอกคนเป็นเพื่อน

 

“มันอึดเหมือนกันนี่...แสดงว่าปากนรกคงยังไม่เปิดรับมัน”

 

“แต่สภาพแบบนี้ไม่น่าเกินสามสิบนาทีคงสิ้นลม เพราะเหลือไหลจนจะหมดตัวอยู่แล้ว” แทยงเอ่ยเสริมเพราะถ้าไม่ได้ตรวจเช็คดูมองผ่านๆก็ไม่ต่างอะไรกับคนตายแล้วไม่มีผิด ดวงตาคมของมาร์คมองไปที่ร่างของเซฮุนก่อนจะกัดฟันกรอด อยากฆ่าให้ตายไปให้รู้แล้วรู้รอดแต่อีกใจหนึ่งก็อยากจะปล่อยไปตามเวรตามกรรม

 

“นายจะเอายังไงต่อ” ยูคยอมถามออกมาอีก

 

“ปล่อยมันไว้แบบนี้แหละ มันจะตายหรือมันจะรอดก็แล้วแต่ดวงมัน” มาร์คเอ่ยก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้นซึ่งยูคยอมกับแทยงก็เดินตามออกมาคุยกันหน้าบ้าน

 

“หวังว่าจะลืมสัญญาที่เราเคยคุยกันไว้นะ” แทยงเอ่ยขึ้นมาเหมือนเป็นการเตือนความคำของมาร์ค

 

“ฉันไม่ลืมหรอก เดี๋ยวคนของฉันจะเอาเครื่องบินส่วนตัวน้ำมันเต็มถังมาส่งให้นายคืนนี้...ขอบใจที่ช่วย” มาร์คเอ่ยทิ้งท้ายด้วยความรู้สึกที่อยากขอบคุณจริงๆ เขายอมรับว่าครั้งนี้มันไม่ง่ายเลย ทั้งตัวเขาที่เข้าโรงพยาบาล ความไม่รอบครอบที่ให้แบมแบมออกมาคนเดียว อะไรๆต่างๆในครั้งนี้ทำให้เขารู้ว่ามันเกิดข้อผิดพลาดได้เสมอ แต่ต่อจากนี้ไปเขาจะไม่มีทางให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นอีกเขาจะพยายามทำให้แบมแบมอยู่ห่างจากเรื่องเสี่ยงๆพวกนี้ให้มากที่สุด

 

“ไม่เป็นไร คงไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องนี้ ยังไงผมขอตัวก่อนแล้วกัน” เอ่ยจบแทยงก็เดินกลับไปยังบ้านของเขาที่อยู่ออกไปไม่มากนักแต่ยังไม่ทันที่แทยงจะเดินออกไปไกลยูคยอมก็รู้สึกอะไรบางอย่างก่อนจะหันไปบอกมาร์คแล้วเดินตามแทยงไป

 

“เดี๋ยวฉันขอไปคุยกันหมอนั่นแป๊บ” แล้วก็รีบก้าวเท้าตามไปทันที

 

“นายมีอะไร” แทยงหันกลับไปถามเพราะรู้สึกเหมือนมีคนเดิมตามเขามาซึ่งเมื่อหันกลับมาก็พบว่าเป็นยูคยอมที่ตามเขามาติดๆ

 

“ฉันมีเรื่องอะไรจะถามนายหน่อย...เรื่องเด็กคนที่อยู่กับนาย”

 

“นายจะอยากรู้ไปทำไม” แทยงถามออกไปด้วยท่าทีนิ่งๆ

 

“ฉันอยากรู้เพราะฉันคิดว่าฉันรู้จักเด็กคนนั้น”

 

“รู้จัก ? ทั้งที่นายเจอคราวก่อนนายก็ไม่มีทีท่าว่าจะรู้จักอะไรเลยนะ อย่าล้ำเส้นเรื่องของฉัน” แทยงเอ่ยก่อนจะจะเดินกลับไปที่บ้านต่อแต่ก็ถูกยูคยอมดึงแขนเอาไว้ก่อน แทยงหันมามองก่อนจะสะบัดแขนออกแรงๆพรางมองหน้าอีกคนอย่างไม่พอ

 

“บอกฉันว่าทำไมเด็กคนนั้นถึงอยู่ที่นี่ แล้วที่นายขอเครื่องบินนายจะพาเด็กคนนั้นไปไหนใช่มั้ย”

 

“ฉันจะพาไปไหนมันเรื่องของฉัน ฉันจะพูดอีกครั้งนะ อย่ามาล้ำเส้น ฉันช่วยนายในสิ่งที่นายเคยขอฉัน และหวังว่าที่ฉันบอกว่าอย่ายุ่งเรื่องของฉันนายจะยอมทำตามดีๆนะ” เอ่ยจบก็เดินไปที่บ้านโดยไม่คิดจะสนใจยูคยอมอีก ยูคยอมได้แต่เอามือลูบหน้าก่อนจะมองตามแทยงที่เดินกลับเข้าไปในบ้าน

 

“หวังว่าเด็กคนนั้นคงไม่ใช่เพื่อนของชาลีจริงๆหรอกนะ...” เห็นท่าทีของแทยงแบบนั้นทำให้ยูคยอมต้องถอดใจพร้อมกับเดินกลับไปหามาร์ค เอาจริงๆเขาก็ไม่มีหลักฐานอะไรหรอกจะมีก็แค่ชื่อของเด็กคนนั้นที่มันดันไปเหมือนกับเพื่อนของชาลีตามที่ชาลีบอกเขา

 

เรื่องที่พวกเขาควรจะห่วงจริงๆตอนนี้น่าจะเป็นเรื่องอื่นมากกว่า

 

มาร์คกลับมายังบ้านของแจบอมอีกครั้งซึ่งเมื่อเขาเข้าไปถึงก็เห็นแจบอม จินยองและคุณหมอเดินลงมาจากชั้นบนพอดีทำให้มาร์ครีบเดินเข้าไปถามเรื่องอาการของแบมแบมทันที

 

“แบมแบมเป็นไงบ้างครับหมอ”

 

“ตอนนี้ปลอดภัยครับ ร่างกายอ่อนเพลียมากต้องพักผ่อนเยอะๆส่วนตามร่างกายก็มีเพียงแค่แผลถลอกไม่มีไข้ พักสักหน่อยเดี๋ยวก็ดีขึ้นครับ” คุณหมอเอ่ยบอกทำให้มาร์คต้วนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

 

“ขอบคุณมากครับหมอ...ยังไงฉันขอตัวขึ้นไปดูแบมแบมก่อนนะ” เอ่ยขอบคุณคุณหมอเสร็จประโยคหลังก็หันไปบอกกับแจบอม และจินยองก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นบนของบ้าน เมื่อเปิดเข้าไปในห้องนอนก็เห็นวินและดีแลนที่กำลังนอนซุกอยู่ในผ้าห่มพร้อมกับแบมแบม และในห้องนั้นก็มีซองแจอยู่ด้วย

 

“อ้าวเจ้านาย...คุณหนูทั้งสองคนกับคุณแบมแบมพึ่งหลับไปพร้อมกันเมื่อกี้เองครับ ผมบอกแล้วนะครับว่าให้กลับไปนอนที่ห้อง แต่ก็งอแงกันครับอยากนอนกับคุณแบมแบม”

 

“ไม่เป็นไรขอบใจนายมากนะซองแจที่ช่วยดูแลพวกเขา นายไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวทางนี้ฉันดูแลเอง”

 

“ครับเจ้านาย”

 

“เดี๋ยวนาย่วยอะไรฉันอีกอย่างนึงสิ”

 

“ครับ?”

 

“ติดต่อไปหาแจ็คสัน คาล แล้วก็โลแกนให้มาหาฉันที่นี่พรุ่งนี้ ฉันมีเรื่องจะปรึกษาพวกเขา” มาร์คเอ่ยซองแจพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกจากห้องไปและไม่ลืมที่จะปิดห้องให้ มาร์คหันไปมองที่เตียงที่ก่อนจะก้าวเข้าไปหยุดอยู่ข้างๆเตียงและทิ้งตัวลงนั่งฝั่งที่ว่างอยู่ ตอนนี้เขารู้สึกมีความสุขที่ได้เห็นลูกและภรรยาที่รักกลับมาอย่างปลอดภัย ต่อไปนี้เขาจะดูแลแบมแบมและลูกให้ดีและไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกแน่ๆ

 

มาร์คเดินไปอาบน้ำในห้องน้ำก่อนจะสวมเสื้อแขนสั้นและกางเกงนอนกลับมาที่เตียงเพื่อที่จะนอนกับลูกๆและแบมแบม เขาแทรกตัวไปยังอีกฝั่งของเตียงที่ว่างอยู่ก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้ๆ พยายามทำให้เงียบและเบาที่สุดเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนการนอนของคนตัวเล็กและเจ้าตัวแสบทั้งสองคน ร่างสูงยื่นแขนไปกอดคนตัวเล็กเบาๆอยากจะกอดแน่นๆกว่านี้แต่ก็กลัวอีกคนจะนอนแล้วรู้สึกอึดอัดเขาเลยเลือกที่จะกอดหลวมๆแทน

 

“พี่ขอโทษนะแบม พี่จะไม่ให้ใครมาทำอะไรแบมอีก” เอ่ยจบร่างสูงก็จูบซับแบมแบมที่หน้าผากมนของอีกคน เขาไม่รู้หรอกว่าเขาจะทำได้อย่างี่พูดมั้ยไม่รู้หรอกว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกต่อจากนี้ แต่อย่างน้อยเขาก็จะทำให้คนตรงหน้าอบอุ่นใจและจะไม่ปล่อยให้ห่างจากตัวเด็ดขาด

 

 

คืนนี้คงเป็นคืนที่มาร์ค ต้วนคนนี้ฝันดีที่สุด

 

กลางดึกคืนนั้นที่คอนโดของยูคยอมและชาลี

ในขณะที่ชาลีและยูคยอมกำลังนอนหลับอยู่นั้นจู่ๆโทรศัพท์มือถือของชาลีก็สั่นขึ้นมาเป็นสัญญาณเตือนว่ากำลังมีคนโทรเข้ามาร่างโปร่งค่อยๆโผล่หัวออกมาจากผ้าห่มผืนหนาก่อนจะควานหาโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาแล้วกดรับสายช้าๆ

 

“ฮัลโหล...อืมมม...พ่อเหรอครับ”

 

/ก็ใช่น่ะสิ...ชาลีแกรู้มั้ยว่าตอนนี้จีอาอยู่ที่เกาหลีนะ/ เมื่อได้ยินเสียงคนเป็นพ่อเอ่ยบอกดังนั้นก็ทำให้ชาลีลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงทันที

 

“อะไรนะครับ พี่จีอามาเกาหลีเหรอ ? มาทำไมครับ”

 

/ฉันไม่รู้ แต่ที่แน่ๆบอกมาร์คให้ระวังๆด้วย ฉันไม่รู้ว่ายัยลูกคนนี้จะไปวุ่นวายอะไรครอบครัวมาร์ครึเปล่า/

 

“แต่พี่เขาแต่งงานแล้วนะครับ เขาไม่น่าจมาวุ่นวายแล้ว”

 

/ใช่พี่แกแต่งงาน แต่มันพึ่งหย่ากับพี่เขยแกเมื่ออาทิตย์ก่อนแล้วมันก็บินไปเกาหลีเลย ฉันว่ามาร์คคงไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขอีกแน่ ฉันให้คนจับตาดูพี่แกไว้แล้ว แต่ถ้าแกเห็นว่ามันทำอะไรที่เกินจะเยียวยาละก็โทรมาหาพ่อ เดี๋ยวพ่อจะไปจัดการเอง/

 

“ได้ครับพ่อ ถ้ามีอะไรเดี๋ยวผมจะโทรไปนะครับ” เอ่ยจบคุณพ่อก็วางสายไปทิ้งให้ชาลีที่ในตอนแรกกำลังสะลึมสะลือตอนนี้กลับตาสว่างขึ้นมาทันที ซึ่งคนที่ตื่นนั้นก็ไม่ได้มีชาลีคนเดียว ยูคยอมค่อยๆลืมตาขึ้นมองคนรักก่อนจะผงกหัวขึ้น

 

“ใครโทรมาเหรอ”

 

“พ่อโทรมาครับ พ่อบอกว่าพี่จีอาอยู่เกาหลี...มันต้องมีเรื่องแย่ๆเกิดขึ้นอีกแน่ๆเลย”

 

“มันไม่เป็นแบบนั้นหรอกมั้งจีอาอาจจะมาเที่ยวเฉยๆก็ได้”

 

“พี่ยูคยอมพูดเหมือนไม่รู้จักนิสัยพี่จีอาเลยนะครับ...พี่จีอากำลังมีแผนอะไรกันนะ” ชาลีทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะถูกยูคยอมดึงลงไปนอนข้างๆเขาเหมือนเดิม

 

“เอาไว้พรุ่งนี้เราไปเตือนมาร์คกับแบมแบมเรื่องนี้กัน เพราะยังไงเราก็ต้องเยี่ยมแบมแบมกันอยู่แล้ว ตอนนี้นอนก่อนเถอะ จีอาคงไม่โผล่ออกมาเล่นงานใครตอนนี้หรอก” ยูคยอมเอ่ยทำให้ชาลียอมนอนอยู่เฉยๆก่อนจะหันหน้าเข้าไปซุกกับอกกว้างของยูคยอม

 

“พี่ยูคยอมเบื่อมั้ยที่มีแต่เรื่องวุ่นวายแบบนี้ มันมาจากพี่จีอาทั้งนั้นเลยทั้งเมื่อก่อนและสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นตอนนี้” ชาลีเอ่ยถามออกมาเบาๆ ยูคยอมก้มมองคนรักผ่านความมืดสลัวก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นแต่ไม่อึดอัดจนเกินไป

 

“เบื่อมั้ยมันก็มีบ้างแหละที่จีอาดื้อด้านไม่รู้จักจบ...แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพี่จะช่วยชาลีเต็มที่เลยนะ แค่ชาลีบอกพี่จะทำให้” เอ่ยจบก็จูบซับที่พวงแก้มใสของคนรัก

 

“ขอบคุณนะครับ รักพี่ยูคยอมที่สุดเลย”

 

“รักนานๆนะ...ชาลีรู้เรื่องจินยองรึยัง”

 

“พี่จินยอง..? ทำไมเหรอครับมีเรื่องอะไรเหรอ” การตื่นมากลางดึกได้สร้างบทสนทนาต่างๆให้กับทั้งคู่มากมายจนมาถีงเรื่องของจินยองและแจบอม

 

“จินยองกำลังจะมีเจ้าตัวเล็กอีกแล้วนะ” คำพูดของยูคยอมนั้นดูเป็นเหมือนคำบอกเล่าทั่วไปแต่ก็ดูเหมือนเป็นคำพูดตัดพ้อตัวเอง ซึ่งเรื่องนั้นชาลีรู้ดีว่ายูคยอมคนนี้น่ะ อยากมีลูกมากแค่ไหน

 

“พี่ยูคยอม...”

 

“ชาลีพี่อยากมีลูก” คำพูดทื่อๆถูกเอ่ยออกไปแบบที่คนฟังทันจะตั้งตัว ชาลีได้แต่กระพริบตาปริบๆพูดอะไรไม่ถูก

 

“คือ...เอ่อ”

 

“เราแต่งงานกันแล้วพี่อยากมีลูก อยากมีเจ้าตัวเล็กหน้าเหมือนชาลีวิ่งไปวิ่งมาจนทั่วบ้าน” ความฝันของยูคยอมเรื่องการมีลูกนี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่ชาลีได้ยินเขาได้ยินมาหลายต่อหลานรอบแล้ว ตัวเขาก็อยากมีนะแต่เขาก็รู้สึกว่าการมีลูกในหมู่ผู้ชายมันยังเป็นเรื่องที่ชาลีไม่ชินเท่าไหร่

 

“แต่...ผม...ไม่พร้อม” ชาลีเอ่ยก่อนจะเหลือบมีอีกคนในความมืด

 

“...” ยูคยอมนิ่งเงียบไปก่อนจะพลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างของชาลีเอาไว้ มือหนาสอดเข้าไปในเสื้อนอนตัวบาง แค่นี้ก็ทำให้ชาลีรับรู้ได้ทันทีว่าอีกคนกำลังทำอะไร และที่น่าเป็นห่วงก็คือ ยูคยอมเหมือนกำลังจะงอนอยู่ด้วยสิ

 

“พะ...พี่ยูคยอม...อ๊ะ” เรือนร่างบอบบางของชาลีแอ่นขึ้นน้อยๆเมื่อนิ้วมือของคนตัวโตเคล้าคลึงหน้าอกของตน

 

“คนอื่นมีได้..พี่ก็ต้องมีได้เหมือนกัน” เอ่ยจบก็ซุกใบหน้าไปที่ซอกคอขาว ผิวเนียนของหนุ่มลูกครึ่งนั้นไม่ว่าจะสัมผัสกี่ทีก็ยังลื่นมือเสมอ

 

“พี่ยูค...อื้อ...มะ..ไม่เอา พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้านะครับ”

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ...จะตื่นกี่โมงพี่ก็ไหว” ดูท่าทางคำพูดอะไรจะห้ามคนตัวโตไม่ได้แล้วสินะ

 

“แต่...”

 

“ครั้งนี้พี่ไม่ใส่ถุงยางนะครับ...” เอ่ยเพียงแค่นั้นชาลีก็รู้ได้ทันทีว่าคืนนี้มันคงไม่จบง่ายๆแน่ๆ นี่ควรจะโทษยูคยอมหรือควรจะโทรคุณพ่อของเขาที่โทรมาทำให้ทั้งคู่ตื่นมากลางดึกหรือจะโทษจีอาที่เป็นต้นเรื่องกันแน่ แต่ไม่ว่าจะโทษใครคืนนี้ชาลีก็คงหนีไม่พ้นแน่ๆ

 

 

 

 

 

 

 

“อะไรนะครับพี่มาร์ค...เมื่อกี้พี่มาร์คว่าอะไรนะครับ” แบมแบมวางช้อนที่กำลังกินข้าวลงทันทีเมื่อได้ยินคำพูดจากคนรักเมื่อครู่ ดวงตากลมมองไปที่ร่างสูงตรงหน้าด้วยแววตาไม่เข้าใจ

 

“พี่บอกว่า..พี่จะให้แบมกับลูกไปอยู่ที่อเมริกา อย่างน้อยก็เพื่อความปลอดภัย” มาร์คเอ่ยออกมา ในสถานการณ์แบบนี้มันก็ไม่ง่ายสำหรับเขาเลยทั้งๆที่พึ่งได้กลับมาเป็นครอบครัวแต่ก็ต้องผลักให้ลูกและคนรักไปอยู่ให้ไกลตนเองมากที่สุดเพื่อความปลอดภัย

 

“ปลอดภัย...แต่แบมไม่ได้อยากอยู่ห่างกันนะครับ”

 

“พี่รู้พี่ก็ไม่อยากห่าง...แต่จะให้แบมกับลูกมาเสี่ยงอีกพี่ก็ยอมไม่ได้หรอกนะ ไปอยู่ที่อเมริกาก่อนพี่จะจัดการทุกอย่างให้มันจบ” มาร์คเอื้อมมือไปจับมือคนตัวเล็กข้างๆเขา บรรยากาศมื้อเช้าวันนี้ดูไม่มีความสุขซะแล้วแทนที่มันจะเป็นวันที่ดีเพราะแบมแบมได้กลับมาอย่างปลอดภัย

 

มาร์ครู้ว่าการที่แบมแบมได้อยู่กับเขาคือสิ่งที่คนรักต้องการมากที่สุดแต่ตอนนี้ เขากลับต้องยื่นข้อเสนอให้อยู่ห่างตัวเขามากที่สุดเพราะเขากลับกลายเป็นเหมือนแม่เหล็กที่คอยดึงเรื่องร้ายๆให้เหวี่ยงเข้ามาหาครอบครัว

 

“ให้แบมอยู่กับพี่มาร์คไม่ได้เหรอครับ แบมขอร้อง”

 

“แบม...ถ้าแบมอยู่กับพี่พี่ก็จะเอาแต่ห่วงแบม พี่ขอร้องให้เวลาพี่นะแล้วพี่จะเป็นคนไปรับแบมกับลูกด้วยตัวเองเลย”

 

“นานเท่าไหร่ครับ” เสียงหวานถามออกมาด้วยน้ำเสียงท้อใจมาร์คเอื้อมมือไปลูบแก้มเนียนของคนรักเบาๆราวกับว่าจะไม่ได้จับแบบนี้อีกนาน

 

“อาจจะหนึ่งเดือน หรือมากกว่านั้นพี่ยังให้คำตอบไม่ได้แต่พี่จะทำให้มันจบ” คำตอบที่ให้ความแน่นอนไม่ได้ยิ่งทำให้คนตัวเล็กรู้สึกไม่สบายใจ เขาจะถูกส่งไปอเมริกา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะถูกส่งไปอยู่ที่ไหนกับใครรู้เพียงแค่ว่าจะให้ซองแจไปอยู่ดูแล

 

“แล้วถ้ามันนาน นานเป็นปีพี่มาร์คไม่คิดว่าแบมกับลูกจะคิดถึงเหรอครับ เราจะได้เจอกันมั้ย หรือต้องรอไปเป็นสิบปีครับ” ร่างเล็กเริ่มงอแงขึ้นมา มาร์คไม่ถือโทษโกรธอีกคนเลยสักนิดเพราะเขาเป็นคนดึงแบมแบมเข้ามาในชีวิตเขาเอง เขาไม่โกรธสักนิดถ้าคนตัวเล็กจะไม่พอใจเพราะเขาทำให้มันเป็นแบบนี้เองโดยคนที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดคือแบมแบมและลูก เพราะคนที่จ้องจะเล่นงานเขานั้นจะเล่นงานไปที่แก้วตาดวงใจของเขามากกว่าเพราะแบบนั้นจะเจ็บปวดซะยิ่งกว่าโดนกับตัวตรงๆซะอีก

 

 

“พี่จะไม่ปล่อยให้มันนานขนาดนั้นเชื่อพี่สิ” ในขณะที่ทั้งคู่ยังคงนั่งพูดคุยเพื่อตกลงกันนั้น ยูคยอมและชาลีก็เดินเข้ามาพอดี

 

“ชาลี...คุณยูคยอม” แบมแบมเอ่ยเรียกทำให้มาร์คหันไปมองพร้อมกับเอ่ยถาม

 

“อ้าว พวกนายมีธุระอะไรรึเปล่า” ร่างสูงเอ่ยถาม ชาลีเดินตรงปรี่เข้าไปหาคนเป็นเพื่อนก่อนจะยิ้มอย่างดีใจที่เพื่อนรักปลอดภัยดี

 

“พวกเรามีเรื่องจะมาคุยด้วย พวกนายกินข้าวให้เสร็จก่อนแล้วกัน” ยูคยอมบอก

 

“อืม พวกนายไปรอที่ห้องรับแขกก่อนแล้วกัน” มาร์คเอ่ยบอกเสียงเรียบ ซึ่งยูคยอมและชาลีก็เดินไปตามที่บอก มาร์คและแบมแบมจึงทานข้าวต่อ ความจริงแบมแบมไม่อยากจะทานแล้วแต่มาร์คก็ขอร้องให้คนตัวเล็กทานไปอีกไม่งั้นจะป่วยเอา

 

 

หลังจากทานอาหารเสร็จทั้งคู่ก็เดินมาที่ห้องรับแขกที่ตอนนี้มีชาลีและยูคยอมนั่งรออยู่แล้ว พวกเขาเดินไปนั่งตรงข้ามกับแขกที่มาเยือนก่อนยูคยอมจะเอ่ยถามขึ้นมาก่อน

 

“แจบอมกับจินยองไม่อยู่เหรอ”

 

“ไม่..เห็นว่าจะเข้าบริษัทหมอนั่นบ้างานจะตาย จินยองวันนี้ก็เข้าบริษัทด้วย” มาร์คเอ่ยตอบไป

 

“ตกลงวันนี้มีเรื่องอะไรกันรึเปล่าครับ” แบมแบมถามออกไปเพราะรู้สึกได้ว่าการมาในครั้งนี้ของชาลีและยูคยอมนั้นจะต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ ยูคยอมและชาลีมองหน้ากันเหมือนเป็นการตกลงว่าใครจะเป็นคนพูด และสุดท้ายชาลีก็เป็นคนที่เอ่ยขึ้นมา

 

“พี่มาร์คครับ..ตอนนี้ พี่จีอามาที่เกาหลีนะครับ” คำพูดของชาลีทำเอามาร์คและแบมแบมสะดุ้งอยู่ไม่น้อยแต่มาร์คก็ยกยิ้มก่อนจะเอ่ยถามต่อ

 

“มาเกาหลี เขาก็อาจจะมาเที่ยวก็ได้ทำไมถงได้ทำหน้าเครียดกันแบบนั้น”

 

“จีอาหย่ากับสามีแล้ว...ตอนนี้มาที่เกาหลี ไม่บอกชาลีสักคำแถมอยู่ส่วนไหนของเกาหลีก็ไม่รู้ แบบนี้มันไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่นะ” ยูคยอมเอ่ยเสริมออกมา ทำให้มาร์คเอนหลังไปพิงกับโซฟาด้วยท่าทีเหนื่อยๆ

 

บางทีมันก็เหนื่อยจริงๆ เขาก็แค่อยากจะใช้ชีวิตให้เมือนกับคนทั่วไปทำงาน กลับบ้านมาอยู่กับลูกกับคนรัก เขาต้องการแค่นั้นจริงๆแต่ดูเหมือนชาติที่แล้วเขาคงสร้างกรรมไว้เยอะ อะไรๆมันถึงได้วุ่นวายไม่จบสิ้นแบบนี้ ไม่รู้ต้องไปทำบุญวัดไหนเคราะห์กรรมมันถึงจะหมดไปซะที

 

“มีอะไรจะให้พวกเราช่วยมั้ยครับเจ้านาย” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มคนหนึ่งดังมาจากทางประตูทำให้มาร์คและคนอื่นๆหันไปมองด้วยความแปลกใจแต่ก็เรียกรอยยิ้มให้มาร์คต้วนไม่น้อย

 

“คาล โลแกน พวกนายมาถึงแล้วเหรอ” มาร์คลุกขึ้นเข้าไปตบไหล่ลูกน้องด้วยความดีใจ ความจริงเขาเป็นคนให้ซองแจเรียกสองคนนี้มาแต่ดูเหมือนจะขาดใครไปคนหนึ่งทำให้มาร์คขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

 

“จะถามหาแจ็คสันใช่มั้ยครับ ผมนั่นติดธุระน่ะครับ พอดีมาดามหวังเข้าโรงพยาบาล แจ็คสันกับคุณยองแจเลยถูกตามตัวไปดูแลแต่หมอนั่นจะตามมาทีหลังนะครับ” โลแกนเป็นคนเอ่ยบอก ซึ่งมาร์คก็ไม่ได้ถือสาอะไรเพราะคุณแม่ของแจ็คสันนั้นสุขภาพไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เขาจึงต้องหมั่นไปดูแลอยู่เรื่อยๆ

 

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเรามาคุยกันดีกว่า”

 

“ก่อนคุยกันผมมีข้อมูลใหม่มาให้ด้วยครับ” คาลเอ่ยขึ้นในขณะที่พวกเขามานั่งรวมกันที่ห้องรับแขกก่อนจะหยิบซองเอกสารออกมาจากกระเป๋า ยื่นไปให้มาร์คและเมื่อเปิดซองเอกสารดูก็พบรูปภาพและเอกสารอีกจำนวนหนึ่ง

 

“นี่เป็นรูปที่พวกเราถ่ายได้เมื่อวานนี้ในสนามบินที่ไต้หวัน คุณจีอา กับอี้ฟานอยู่ด้วยกัน เราเช็คเที่ยวบินแล้วว่าพวกเขาน่าจะบินไปจากเกาหลี ซึ่งจะบินกลับมาที่เกาหลีอีกสองวัน น่าแปลกที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน...และดูเหมือนพวกเขาน่าจะไปใครสักคนที่ไต้หวัน” เบาะแสใหม่ยิ่งทำให้มาร์ครู้สึกมึนไปหมด ตอนนี้คนที่น่ากลัวที่สุดคงไม่พ้นจีอาเพราะไม่รู้ชัดเจนว่าเธอมีเจนตนาอะไรกันแน่ 

 

“งั้นแสดงว่าตอนนี้จีอากำลังเคลื่อนไหว แถมพ่วงไอ้หมอนี่ไปด้วย นายเจอศึกหนักแล้วล่ะมาร์ค” ยูคยอมเอ่ยพร้อมกับมองหน้าเพื่อนที่สีหน้าไม่สู้ดีนัก แต่เจ้าตัวก็กระตุกยิ้มร้ายก่อนจะเอ่ยตอบไปว่า

 

“คราวนี้ฉันคงไม่ออมมือแล้วแหละ ต่อให้เป็นจีอาถ้คุยกันดีๆไม่ได้ฉันคงไม่อ่อนข้อให้แน่” น้ำเสียงและสายตาที่เด็ดเดี่ยวของมาร์คทำให้แบมแบมที่นั่งอยู่ข้างๆนั่งองอย่างครุ่นคิด

 

เราไม่ควรเป็นตัวถ่วง สิ่งที่ควรทำคือทำตามที่มาร์คบอกแล้วเลือกไปอยู่ที่ที่ปลอดภัย เพราะเขาเชื่อ...เชื่อในตัวคนรักว่าจะไม่มีทางปล่อยให้มันยืดเยื้อได้อีก

 

แล้วเราก็กลับมาดูกัน..ว่ามาร์คต้วนในครั้งนี้จะจัดการกับพวกเจ้ากรรมนายเวรอย่างไร

 

 

 

 

 

 

ฮ่องกง

ตอนนี้แจ็คสันและยองแจกลับมาที่บ้านของเขาเพราะพ่อโทรไปบอกว่าคุณแม่เข้าโรงพยาบาล แต่โชคดีที่ไม่ได้เป็นอะไรมากแค่พักผ่อนน้อย ทำให้หน้ามืดแต่ตอนนี้ก็กลับมานอนพักที่บ้านแล้วทำให้เขาเลื่อนที่จะต้องไปหามาร์ค เป็นอีกสองวันข้างหน้า

 

“ความจริงไม่ต้องกลับมาดูแลแม่ก็ได้นะลูกแม่ไม่ได้เป็นอะไรมาก” คุณนายหวังเอ่ยกับลูกชายที่นั่งทำสีหน้าเครียดอยู่ข้างเตียงของแม่ ถึงหมอจะบอกว่าให้กลับมาที่บ้านได้เพราะไม่เป็นอะไรแล้ว แต่แจ็คสันก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดีเพราะแม่ของเขานั้นช่วงปีหลังๆมานี้สุขภาพไม่ค่อยดี เข้าโรงพยาบาลบ่อย นี่ถ้าไม่ติดว่าเพราะเรื่องงานทำให้เขาต้องย้ายกลับไปที่เกาหลีเขาก็คงไม่มีวันย้ายห่างจากแม่ไปแน่

 

“แม่เอาแต่พูดว่าตัวเองไม่เป็นอะไรตลอดเลยนะครับ ถ้าเจ็บก็บอกว่าเจ็บสิครับ ไม่สบายก็บอกไม่สบาย แม่เอาแต่พูดว่าไม่เป็นอะไรตลอดเลยนะครับ” ลูกชายเอ็นคุณแม่ไปหน่อยๆ ก็แม่ของเขาน่ะดื้อเป็นไหนๆเลาไม่สบายไม่ค่อยบอกหรอก ชอบพูดว่าเป็นได้เดี๋ยวก็หายได้ นี่ถ้าคุณพ่อไม่โทรมาบอกเขาก็คงไม่รู้ว่าแม่เป็นอะไร

 

“ก็แม่ไม่ได้เป็นอะไรมากจริงๆนี่ลูก...อีกอย่างแม่อยากให้ลูกตั้งใจทำงานมากกว่า ดูสินี่ต้องพายองแจมาด้วยลำบากแย่เลย” เอ่ยพร้อมมองผ่านลูกชายไปที่ลูกสะใภ้คนดีที่ยืนยิ้มตาหยีอยู่

 

“ไม่ลำบากหรอกครับ” เสียงหวานเอ่ยตอบไปพร้อมรอยยิ้มน่ารักยิ่งทำให้แม่สามีเอ็นดูเข้าไปใหญ่

 

“งั้นพวกผมไม่กวนแล้วเดี๋ยวให้แม่พักผ่อนดีกว่า”

 

“ลูกพายองแจไปหาอะไรกินก่อนดีกว่า พ่อให้คนเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว นั่งเครื่องมาเหนื่อยๆพากันไปกินอะไรหน่อยนะ” คนเป็นพ่อบอก แจ็คสันกพยักหน้ารับก่อนจะขอตัวออกไปนอกห้องเพื่อพาภรรยาคนดีลงมาหาอะไรกินด้วย เนื่องจากตอนอยู่บนเครื่องนั้นกินอาหารกันไปนิดเดียวเพราะยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่

 

แจ็คสันและยองแจเดินลงมาจากห้องนอนของคุณแม่ มาที่โต๊ะอาหารก็เห็นอาหารที่จัดเตรียมเอาไว้ให้แล้วโดยเป็นเวลาเดียวกันกับญาติๆของเขาที่เดินเข้ามาในบ้านเพื่อมาเยี่ยมแม่ของเขาพอดี

 

“น้าเวย น้าหลิวหง สวัสดีครับมาเยี่ยมแม่ใช่มั้ยครับ” ทั้งยองแจและแจ็คสันเอ่ยทักมายอย่างนอบน้อมคุณน้าทั้งสองยิ้มให้พร้อมกับสายตาทที่จ้องมองไปที่ยองแจทั้งคู่

 

“ใช่จ๊ะ ไม่เจอกันนานเลยนะทั้งคู่สบายดีใช่มั้ย” น้าเวยเอ่ยขึ้นมาก่อนพร้อมรอยยิ้มกว้างที่ฉาบด้วยลิปสติกสีแดงสด ที่ดูไม่มีความจริงใจสักนิด สองคนนี้เป็นน้าสะใภ้ของแจ็คสันเองซึ่งตามความจริง แจ็คสันรู้สึกไม่ค่อยอยากข้องเกี่ยวมาแต่ไหนแต่ไร

 

“สบายดีครับ อย่างที่เห็นถ้าเกิดว่าจะไปเยี่ยมแม่รีบขึ้นไปนะครับเพราะเดี๋ยวแม่จะนอนแล้ว แล้วถ้าขึ้นไปตอนนั้นจะถูกหาว่าไม่มีมารยาทเอานะครับ” ร่างหนาเอ่ยด้วยรอยยิ้มแต่คำพูดช่างจิกกัดจนน้าสะใภ้ทั้งสองแทบหุบยิ้ม

 

“พูดจาไม่น่ารักเลยนะครับ..” ยองแจหยิบเอวคนรักก่อนจะเอ่ยเบาๆ

 

“แล้วนี่ยองแจจ๊ะ เมื่อไหร่จะมีหลานให้คุณพี่อุ้มละจ๊ะ” น้ายู่หงเอ่ยออกมาบางทำเอายองแจถึงกับทำหน้าเหวอที่จู่ๆก็ถูกถามแบบนี้

 

“คือว่า...” ร่างบางมองหน้าคนรักเพราะตนเองไม่รู้จะตอบยังไง แจ็คสันถอนหายใจออกมาก่อนจะมองหน้าสองคุณน้าด้วยความไม่พอใจน้อยๆแต่ก็รักษามารยาทไว้อยู่ได้แต่กัดฟันแน่นเพื่อระงับอารมณ์

 

“เนี่ยรู้มั้ยว่าลูกน้ามีหลานให้อุ้มตั้งสองคนแล้วนะคะ ก็แบบนี้แหละนะคะการมีสะใภ้เป็นผู้หญิงเนี่ยมันก็ทำให้การมีทายาทเนี่ยมันเป็นไปได้ง่ายกว่า” น้าสะใภ้ทั้งสองคนยังคงเอ่ยทับทมต่อไปเรื่อยๆจนแจ็คสันเริ่มหมดความอดทน

 

“อ่อ...ลูกสะใภ้ที่ต้องรีบแต่งเพราะท้องตั้งแต่ยังเรียนไม่จบมอปลาย ทั้งๆที่ลูกชายน้าเวยอายุเกือบจะสามสิบแล้วน่ะเหรอครับ นี่ได้ข่าวว่าภรรยาคนปัจจุบันเนี่ย ถ้าพ่อแม่เขาไม่ฟ้องร้องเนี่ยก็จะไม่รับผิดชอบใช่มั้ยครับ” แจ็คสันอดรนทนไม่ไหวจึงได้พูดออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแต่มันเป็นเรื่องจริงที่เสียดแทงคุณน้าสะใภ้อยู่ไม่น้อย

 

“เอ่อ..น้าว่าน้าขึ้นไปดูคุณพี่ดีกว่านะคะ”

 

“นั่นสิคะ เดี๋ยวคุณพี่จะนอนก่อน งั้นพวกน้าไม่กวนแล้วนะจ๊ะ” เอ่ยจบก็พากันรีบขึ้นไปบนบ้านของแจ็คสันทันที ดวงตาคมหันมามองคนรักที่ยืนนิ่งไปก่อนจะเข้าไปลูบผมนิ่งของอีกคนอย่างแผ่วเบา เพราะอาการแบบนี้เขารักรู้ได้เลยว่าคนรักกำลังคิดมากกับคำพูดของคุณน้าจอมวายร้ายทั้งคู่

 

“ไม่ต้องคิดมากนะครับ” แจ็คสันหันไปมองพร้อมดึงอีกคนมากอดปลอบ ยองแจซุกหน้าไปกับอกแกร่งของคนรักพร้อมกับถอนหายใจออกมายาวๆ

 

บางทีที่คุณน้าสองคนนั้นพูดก็ถูกนะ...สะใภ้ที่เป็นผู้หญิงยังไงก็เชิดหน้าชูตาได้มากกว่าสะใภ้ผู้ชายอยู่แล้ว สะใภ้ที่มีเกียรติมีศักดิ์ศรี ถ้าเกดเขาเป็นผู้หญิงก็อาจจะดีกว่านี้ แจ็คสันไม่เคยเร่งรัดยองแจเรื่องนี้เลยนั่นก็เป็นเพราะทั้งคู่เคยไปตรวจร่างกายมาแล้ว พบว่าเปอร์เซ็นที่ยองแจจะสามารถตั้งท้องได้เองนั้นมีน้อยมาก ร่างกายของยองแจมีค่าของฮอล์โมนเพศหญิงต่ำเกินไป

 

ทำให้การคาดหวังที่จะท้องมีลูกได้ด้วยตนเองนั้นตัดออกไปได้เลย และทั้งคู่ก็เคยบอกกับพ่อแม่ของแจ็คสันแล้วพวกท่านก็เข้าใจและไม่เคยบังคับใดใดทั้งสิ้น

 

หรือถ้าผมหาผู้หญิงมาให้เขาเพื่อที่จะได้มีลูกให้เราละครับ..แบบนั้นมันจะดีมั้ยนะ ถ้าผมบอกเขาแจ็คสันเขาจะว่ายังไงนะ....

 

“อยากมีลูกมั้ย” ยองแจเอ่ยถามขึ้นมาแจ็คสันดันคนตัวเล็กกว่าออกเล็กน้อยเพื่อให้เขามองเห็นหน้าได้ชัดๆก่อนจะขมวดคิ้วมองด้วยความสงสัย

 

“แน่นอนว่าอยากครับ...แต่ถ้ามีไม่ได้ก็ไม่เป็นไรผมยังไงก็ได้ เราอยู่ด้วยกันสองคนก็ได้” แจ็คสันเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม แต่อีกคนที่ฟังยิ่งกดดัน เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะเขารู้น่ะสิรู้ส่าคนรักอยากมีลูกมากแค่ไหนโดยเฉพาะลูกชาย

 

“ถ้าผมท้องไม่ได้..เราหาผู้หญิงสักคนมาอุ้มท้องแทนมั้ยครับ” สิ้นคำพูดของยองแจ แจ็คสันก็นิ่งไปทันทีสีหน้าเขาดูตึงเครียดมองไปที่ยองแจด้วยแววตาโกรธเครืองอยู่ข้างใน

 

“....นี่คุณคิดว่าผมจะมีลูกกับใครก็ได้เหรอ ถ้าเกิดว่าคุณไม่ได้ท้อง ผมก็ไม่อยากมีลูกกับคนอื่นอย่ามัวแต่ห่วงคำพูดของคนอื่น แล้วมองข้ามความรู้สึกผม..คุณทานไปเถอะผมไม่หิวแล้ว” เอ่ยจบแจ็คสันก็เดินขึ้นไปบนบ้านทันที ทิ้งให้ยองแจยืนงงอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง

 

ดูเหมือนเรื่องนี้สำหรับพวกเขามันคงไม่จบง่ายๆแล้วแหละ...

 

 

 




TBC

โปรดติดตามตอนต่อไปเร็วๆนี้นะคะ 




-จบไปอีกหนึ่งตอนแล้ว รอนานกันมั้ยยย ขอโทษที่หายไปนานนะคะพอดีกำลังเตรียมเรื่องเอาฟิคไปออกบูธงานตลาดกัซอยู่ค่า คาดว่าจะเอาฟิคแค้นรักร้ายภาคสอง แล้วก็ฟิคแจ็คแจที่เปิดใหม่ไปลงขายที่บูธด้วย แต่ว่าไรท์น่าจะเปิดพรีออเดอร์นะคะ น่าจะเป็นช่วงประมาณ เดือนมีนายังไงรอติดตามได้ในนี้ ในทวิตเตอร์ @gingsarintip และในเพจนะคะ ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงปั่นเนื้อเรื่องแล้วก็คิดเรื่องปกค่ะ ช่วงนี้จะพยายามมาอัพบ่อยๆนะคะ ยังไงฝากเรื่อง #ปิดตายองแจ ไว้อีกเรื่องด้วยนะคะ เม้นให้กำลังใจกันด้วยน๊าาาาาาา และไปสกรีมในทวิตกันเยอะๆนะคะ 



สปอย


"นี่ใครครับ..."


"ลูกของเราไงแจ็คสัน...ลูกของผมกับคุณ" 


ลูกมาจากไหนหน้อออ



"สวัสดีค่ะมาร์ค..ไม่เจอกันนานะคะ"


"จีอา..." 

                              
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

1,256 ความคิดเห็น

  1. #1115 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 00:26
    ถึงขนาดจะให้ลูกเมียไปอยู่ไกลๆนี่จะรอดูน้ำหน้าจะจัดอะไรได้บ้างหรืจะกลายเป็นเหยื่อของจีอาแทน บอกแบมแล้วถ้ามีสามีแล้วมันดูแลได้ไม่ดีก็เลิกหาใหม่ซะ
    #1115
    0
  2. #1113 Yu_yuki (@Banz_Nongyu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 20:19
    แจ็คโกรธแจแล้วอ่าาาใจเย็นน้าาาาา
    จีอานี่จะไม่จบใช่มะ พี่มาร์คจัดให้หนักเลยนะเอาให้ตายไปเลยได้ยิ่งดีหมั่นไส้นาง!
    #1113
    0
  3. #1112 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 23:44
    ไม่เอานะ ไม่ม่าาาาาแล้วนะ
    #1112
    0
  4. #1110 crijnook (@crijnook) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 23:10
    อย่าดราม่ากันสิทุกคนเลยย
    #1110
    0
  5. #1109 MBam (@MBam) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 19:46
    ม่ายยยย
    #1109
    0
  6. #1108 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 19:26
    เค้าลางความวุ่นวายมาแต่ไกล... จีอานี่ อยู่กันดีๆไม่ได้ใช่มั้ย!!!!!!!!!
    #1108
    0
  7. #1107 ยัยแม่มด (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 01:31
    รอ ติดตามนะคะ
    #1107
    0
  8. วันที่ 2 มกราคม 2560 / 01:28
    เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์ มีแรงปั่นฟิคมาให้อ่านบ่อยๆนะคะ
    #1106
    0
  9. #1105 leehwayeon bb (@541378) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 01:15
    ขออนุญาตเข้าไปฆ่าจีอาและจับอี้ฟานทำสามีค่ะ ว่างจริงว่างจัง งานการไม่มีทำมาพังครอบครัวชาวบ้านกันทำไมเดี๋ยวตีเลน55555
    #1105
    0
  10. #1104 A. Wongsa (@sunghyo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 00:33
    ยัยนี่กลับมาทำไมเนี่ยยยย ถ้าแบมไม่อยากเป็นตัวถ่วง น่าจะแอบไปฝึกต่อสู้ ยิงปืนไรพวกนี้ก็ได้นะ แบบแอบๆไป ไรงี้ จะแอบไปตอนที่มาร์คส่งไปอยู่อะงกฤษก็ได้
    #1104
    0
  11. #1103 preeyaporn_2001 (@preeyaporn_2001) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 00:24
    รอออออค้ะะะ
    #1103
    0