I'm sorry #ยกโทษให้พี่นะครับ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 281 Views

  • 3 Comments

  • 22 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2

    Overall
    281

ตอนที่ 2 : Chapter-1 Lonely day

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    27 ม.ค. 62




Chapter-1 Lonely day


[ฌอน] 

        ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาเมื่อเห็นภาพคนที่ตัวเองรักเดินห่างออกไปด้วยแววตาว่างเปล่า ความผิดกับการกระทำโง่ๆของคนเห็นแก่ตัวของผมเองที่ทำอะไรตามใจตัวเองจนลืมคนที่อยู่ในใจ

         กว่าจะรู้ตัว หัวใจก็โดนทิ้งไปแล้ว 

        มาสำนึกได้เอาตอนที่น้องมันออกจากชีวิตผมไปแล้ว โทษใครไม่ได้หรอกโทษผมเองที่ไม่ว่าน้องจะให้อภัยซักกี่ครั้งก็ยังทำตัวเป็นคนเลวให้น้องเสียใจอยู่บ่อยๆ

       ตอนเห็นน้องร้องไห้ผมอยากจะเข้าไปกอด เข้าไปปลอบให้น้องหยุดร้อง.. แต่พอนึกถึงความผิดตัวเองผมก็สมควรแล้วที่ยืนมองทั้งที่ใจแทบสลายไม่ต่างกัน

      แต่ผมมันคนโง่เกินไป


       ผมคิดถูกแล้วที่ให้น้องมันเดินออกไป. อย่าอยู่กับคนไม่มีอะไรแม้แต่ความสุขแบบผมเลย กลัวจะดึงน้องมันมาลำบากเปล่าๆ 

        ตั้งแต่ที่เราเลิกกัน ผมก็แทบจะนอนไม่หลับ เผลอเรียกหาเจบ่อยๆ พอนึกได้ว่าเราเลิกกันแล้วก็ข่มตาหลับไม่ลง ทรมานอยู่พอตัว

       ผมไม่ได้แค่ชินกับกอดของน้อง..แต่ผมชินกับทุกอย่างที่เป็นเจเลยต่างหาก

       ไม่เคยขาดเจได้เลย แต่ก็ไม่เคยคิดจะรักษา


          “ทำเหี้ยใส่น้องแล้วก็มานั่งหงอเอง กูอยากสมน้ำหน้าว่ะ” ไอ้ทัดเพื่อนสนิทปากแกว่งหาส้นตีนมันพูดทักขึ้น ผมที่นั่งเกลาสายกีต้าข้างๆมันอยู่จึงเอาปิ๊กกีต้าไปทิ่มแขนแม่ง

           “หุบปาก”

           “แหนะ พูดแค่นี้ทำเป็นหัวร้อน” 

          “เดี๋ยวมึงได้แดกข้าวร้อนหลวงแน่ถ้ายังไม่เลิกกวนส้นตีน”  มันจึงรูดซิบปิดปากแล้วหันไปหาเพื่อนสนิทอีกคนของผม ชื่อไอ้ปั๊ก ชื่อเหมือนหมาแต่เบ้าหน้าเทวดามาโปรดจริงๆครับ

          “ตัวเอง! ดูมันด่าเค้าสิ” 

          “สมควร” ไอ้ปั๊กพูดสั้นๆแล้วสะบัดแขนไอ้ทัดออก 

          “เออพวกมึง เย็นนี้ไปถนนคนเดินกัน” ไอ้ทัดเอ่ยปากชวน ส่วนผมส่ายหน้าเพราะมีร้องเพลงที่คลับคืนนี้

          อย่างว่าล่ะครับ อกหักแค่ไหนก็ต้องทำงานอยู่ดี

.      แต่จู่ๆก็มีสายของพี่ชัติ เจ้าของคลับที่ผมทำงานโทรเข้ามา ผมไม่รอช้ารีบกดรับสายทันที

          “ครับพี่”

         [ วันนี้ไม่ต้องทำงานนะเว้ย ]

           “อ้าว ได้ไงอ่ะ”

        [ เออวันนี้กูปิด จะหนีเที่ยวซักสามวัน ]

          “อ๋อครับๆ” 

        “งั้นไปได้นะไอ้บอนชอน” ดูเหมือนดวงผมจะสมพงษ์กับเรื่องเลวๆจังเลยช่วงนี้



        เช่นการเดินถนนคนเดินในวันนี้

         ผมเดินไปตามถนนที่สองข้างทางมีร้านขายของอยู่มากมาย ผู้คนเดินกวักไกว่จนแทบจะชนกันแต่ผมกลับรู้สึกโดดเดี่ยวท่ามกลางหมู่คนเหล่านั้น เมื่อก่อนจะไปไหนก็นึกถึงเจ อยากจะพาเจไปด้วยทุกที่

         เจชอบซื้อของกินแล้วซื้อเผื่อ ซื้อทุกอย่างที่ขวางหน้าไปหมดเลย

        เวลาเห็นปลา หมา แมว ก็ชอบเข้าไปจับแล้วบ่นว่าอยากเลี้ยง

        เห็นเปิดหมวกก็วิ่งไปฟังอย่างตั้งใจแล้วควักเงินให้ เหตุผลเพราะชอบฟังดนตรี

       ผมเผลอยิ้มออกมาตอนนึกถึงเรื่องราวพวกนั้น เจเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขของผมมากจริงๆ จนผมก็ไม่เคยรู้ตัวเองมาก่อนว่าติดน้องได้มากขนาดนี้


       แต่เพราะความเลวของตัวเองนั่นแหละ ถึงได้มาหงอยอยู่แบบนี้ มองไปที่ร้านขายของแฮนด์เมดที่มีคู่รักกำลังเลือกหมวกสานกันอยู่ก็นึกถึงน้องอีกแล้ว

        เจเวลาเห็นอะไรแปลกๆจะเข้าไปยืนดู แล้วบังคับให้ผมถ่ายรูปให้ ลักยิ้มสวยๆกับแก้มกลมๆนั้นมันทำให้ผมละสายตาไม่ได้เลยสักครั้ง ยิ่งตอนที่น้องทำหน้าดุๆขู่ให้ผมวางกีต้าแล้วมากินข้าวยิ่งหน้ารักไปใหญ่


       น้องจะเคยรู้มั้ยว่าคนบอกเลิกก็ทรมานไม่ต่างกัน


       ผมเดินเหม่อมาเรื่อยๆจนถึงร้านก๋วยเตี๋ยวเล็กๆไกลจากต้นทางพอสมควร ผมเลือกจะเดินเข้าไปนั่งแล้วสั่งเมนูง่อยๆอย่างเกาเหลามานั่งกิน ไอ้ปั๊กกับไอ้ทัดก็มานั่งตรงข้ามผม ผมไม่ค่อยสนใจแล้วว่าพวกมันจะล้อจะแซวอะไร ผมแทบไม่อยากทำอะไรเลยตอนนี้ อยากนั่งเฉยๆ อยากอยู่นิ่งๆให้นั่งคิดทบทวนเรื่องราวของตัวเอง


          “เห้อ” ผมถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย กลิ่นหอมของเกาเหลาไม่ได้ช่วยให้ผมรู้สึกดีเลยสักนิด ซ้ำยังพาลไปนึกถึงวันที่น้องยึดถ้วยเกาเหลาแล้วบังคับให้ผมไปกินข้าวตอนตีสองอีก 

          ทำไมแฟนเก่าต้องมีอิทธิพลกับเรามาขนาดนี้ด้วย :(


         “ตกลงพามันมาหายเศร้าหรือเศร้ากว่าเดิมวะเนี่ย” เสียงของไอ้ทัดเข้าหูซ้ายแล้วทะลุหูขวาออกไป 

        ผมเขี่ยลูกชิ้นในเกาเหลาเล่นไปมา ตอนนี้ไม่อยากกินอะไรเลย มันน่าเบื่อแปลกๆอ่ะครับทำยังไงผมถึงจะหายก็ไม่รู้


           กับคนที่เคยอยู่ด้วยกันทุกวันต่อให้เปลี่ยนเป็นสิบที่ก็เลิกนึกถึงไม่ได้อยู่ดี

            ผมหยิบแบงค์ร้อยวางบนโต๊ะก่อนจะเดินออกมาจากร้าน ช่างหัวเพื่อนก่อนแล้วกันตอนนี้ขออยู่คนเดียว ขอตั้งสติให้ตัวเองหายเศร้าสักชั่วโมงก่อนละกัน 

     …


          ผ่านไปเกือบสามชั่วโมงที่ผมเดินถนนคนเดินผมไม่ได้อะไรติดมือกลับมาเหมือนอย่างที่เคยเป็น ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงจะซื้อขนมมาฝากไอ้แมวอ้วนที่ชอบย้ำถึงของฝากแล้ว

        แต่วันนี้ไม่มีแล้ว

        คนอื่นคงจะพูดว่าก็แค่ผู้ชายคนเดียว หาใหม่ที่น่ารักกว่านี้ได้เยอะแยะ คนไม่ได้มีคนเดียวในโลกซะหน่อย

          แต่คนแบบคุณมันมีคนเดียวในโลกไง

.       ผมเดินขึ้นตึกมาก่อนจะเดินสวนกับป้าแม่บ้านที่มาทำความสะอาดเป็นประจำแกหยุดยืนขวางหน้าผมแล้วโบกมือไปมาตรงหน้า อันที่จริงก็เห็น แต่อารมณ์มันไม่อยากจะคุยกับใครเลย มันเหนื่อย มันสิ้นหวังไปหมด

          “พ่อหนุ่มแล้วตาหนูอีกคนล่ะ ไม่เห็นเลยวันนี้”

          ผมทิ้งน้องไปแล้ว..

          “เมื่อก่อนนี่ชอบมีขนมมาฝากป้าทุกวัน วันนี้ไม่เห็นป้าเลยถามน่ะ” ป้าแกว่าแล้วยกยิ้ม เจน่ะอัธยาศัยดีจนผมต้องหวงบ่อยๆเลย ชอบแจกยิ้มไปทั่วจนคนทั้งคอนโดเค้ารู้จักหมดแล้ว

         ผมไม่ได้ตอบแต่ยกยิ้มบางๆแล้วหลบตัวเข้าคอนโดมา


         ผมเลือกที่จะนั่งที่ระเบียง หยิบบุหรี่จากกระเป๋าออกมาแล้วจุดไฟที่ปลายมวน

        ควันสีจางถูกพ่นออกจากปากเป็นกลุ่มบางๆแล้วหายไป กลิ่นบุหรี่ช่วยให้สมองผมปลอดโปร่งขึ้นมาบ้างแต่ก็ไม่ได้ดีขึ้น

         ถามว่าทำไมถึงติดบุหรี่

        พอสูบแล้วคิดถึงน้อง ก็อยากจะสูบมันเรื่อยๆ

       สูบเพราะหวังว่าเขาจะกลับมาแย่งแล้วบอกให้หยุดเหมือนเคย

       แต่ความจริงมันไม่มีแล้ว มันว่างเปล่า เหลือแค่ควันบุหรี่ที่ยังอยู่

         ผมดับบุหรี่ในมือทิ้งแล้วหันออกไปมองนอกระเบียงที่มีแสงไฟจากในตัวเมืองส่องสว่างเต็มไปหมดในยามนี้ น้องจะเป็นยังไงบ้างนะ

         จะเลิกกินขนมแล้วกินข้าวหรือยัง

         จะวางมือจากการดูซีรี่ส์หรือเปล่า

        จะคิดถึงเหมือนที่ผมคิดถึงบ้างไหม..

            วันที่ไม่มีคุณนี่แหละทรมานที่สุดแล้ว



          -แนะนำให้ฟังเพลงนี้ไปด้วย-
        *Nino-trouble (ตัวปัญหา)*
        *highhot- บุหรี่*

_______________________________________


#johnjae , #ยกโทษให้พี่นะครับ On twitter :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 หงอแทน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 12:03

    หงอออออ ชอบอ่ะ. บรรยากาศไทยๆค่ะ ถนนคนเดินกับอารมณ์ศาลาคนเศร้า นี้อ่านแล้วยังคิดถึงน้องแทนอิตาจอนมากขนาดนี้ แล้วจอนในเรื่องจะขนาดไหน. อยากจิรุ้ว่าไปบอกเลิกน้องทำไม ไอวอนนาโนวววว

    #1
    0