I'm sorry #ยกโทษให้พี่นะครับ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 277 Views

  • 3 Comments

  • 22 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    7

    Overall
    277

ตอนที่ 3 : Chapter-2 Stand in : )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 64
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    27 ม.ค. 62

Chap.2 Stand in : )



♪♫อยากจะรู้เธอเป็นอย่างไร ตั้งแต่วันนั้นที่เลิกกันไป 

        โลกใบเก่าๆ ที่ฉันยังอยู่และวนอยู่ที่เดิม

        เธอเป็นอย่างไร

      เรื่องที่เคยคุยกับเพลงที่เคยฟัง ยังจำได้ฉันไม่ลืม♪♫



       เสียงเกลากีต้าเบาๆจบลงพร้อมกับเสียงร้องของผม ผมยกยิ้มให้มือถือตัวเองที่กำลังไลฟ์ผ่านไอจีส่วนตัว หลายๆคอมเมนต์ก็จะถามถึงเป็นส่วนใหญ่ ว่าผมห่างหายจากการไลฟ์ร้องเพลงไปนานมาก 


      ก็แน่สิ ตอนนั้นติดเจจะตาย


      “สำหรับวันนี้เราคุยกันแค่นี้นะครับ อย่าลืมมาฟังผมร้องเพลงที่ร้าน CT กันนะครับ : )”



         ‘พี่ฌอนดูเศร้าจัง’
        ‘แซดบอยแล้วหรอครับ’



        ผมกดปิดการไลฟ์ผ่านไอจีส่วนตัว วางกีต้าลงข้างๆเตียงหลังจากที่ไลฟ์คุยกับแฟนคลับแก้เหงาแล้ว กิจวัตรประจำวันของผมมันเขวลงไปมาก ใช้ชีวิตเหมือนเดิมไม่ได้เลยด้วยซ้ำ



       ตอนนอนจะเผลอควานมือหาเจตอนดึกๆ ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีแต่ก็ยังเผลอ 
       ผมแค่อาจจะเคยชิน..



       เพราะความคิดถึง อยากรู้ว่าน้องสบายดีไหม..ตั้งแต่ที่ผมทิ้งไป น้องจะมีความสุขหรือเปล่า หรือว่า
      จะคิดถึงเหมือนกันมั้ย..



      ผมเก็บกีต้าเข้ากระเป๋าแล้วหาอะไรกินรองท้อง ตั้งใจไว้แล้วว่าจะเขียนเพลงซักหน่อย มันมีวิธีเดียวที่ผมจะสามารถระบายความเศร้าออกมาได้ จะพยายามไม่เพ้อ



       ให้ผมเป็นคนเลวในสายตาน้องน่ะดีแล้ว..แม้จะไม่ได้อยากทำก็เถอะ 


       ปลายหมึกปากกาจรดลงบนกระดาษสีขาวสะอาด แต่งแต้มเป็นโน้ตเพลงและตัวหนังสือ ผมเลือกจะใช้ดนตรีแบบถูกลิขสิทธิ์ หรือที่รู้ๆกันว่าคือบีทนั่นแหละครับ เพราะโดยส่วนตัวผมเองก็มีช่องยูทูปเป็นของตัวเอง


       ในใจอยากจะได้เป็นเนื้อร้อง แต่พอเขียนไปมากลับกลายเป็นได้เนื้อแร็พมา ผมปิดสมุดจดลงเมื่อเขียนไปได้เกือบสิบบาร์[1] นวดหัวคิ้วตัวเองเบาๆแล้วเดินออกไปสูดอากาศที่นอกระเบียง


       เชื่อแล้วว่าความเหงามันรุนแรงจริงๆ



       บ่ายแก่ผมก็จัดการเก็บกระเป๋ากีต้าแล้วแต่งตัวเตรียมออกไปร้องเพลงที่ร้านCT ของพี่ชัติมันนั่นแหละ ปกติผมมีคิวร้องตอนหนึ่งทุ่มถึงสามทุ่ม เพราะส่วนมากจะเน้นคนฟังที่อยากชิลล์ๆมากกว่า ถ้าดึกกว่านั้นไปก็จะมีดีเจมาทำหน้าที่แทน แต่ที่ผมอยากไปตั้งแต่หัววันเพราะเริ่มอยู่ไม่ได้

       มันคิดถึงน้องอีกแล้ว..



      ผมถอนหายใจให้กับความคิดบ้าๆของตัวเองแล้วเหลือไปเห็นกรอบรูปที่ตั้งบนโต๊ะใกล้ๆกับสมุดเขียนไรมห์[2] ของผม มันเป็นรูปที่ผมกับน้องถ่ายด้วยกันรูปแรก.. รูปคู่รูปแรกตั้งแต่เราคบกันมา 


     ผมยืนชั่งใจอยู่ครู่ว่าจะทิ้งมันดีไหม..แต่พอมาคิดๆอีกที คงเก็บไว้ดีกว่า



      ว่ากันว่ารูปถ่ายคือหลักฐานของความทรงจำ มันสามารถยืนยันได้อยู่หลายเปอร์เซ็น ว่าเราเคยมีอดีตที่สวยงามด้วยกัน แม้รูปมันจะไม่บอกว่าต่อจากนั้นเราจะทะเลาะกันยังไงก็เถอะ


      แต่มันก็ยังช่วยย้ำเตือนเสมอ ว่าผม..รักเจมากแค่ไหน

       ไม่ใช่แค่เคยรัก…เพราะไม่มีวันไหนสักวันที่ผมไม่รักเจ



       ผมทำเพียงแค่คว่ำกรอบรูปนั้นลงแล้วเดินออกมาจากห้องด้วยความรู้สึกเดิมๆ ความรู้สึกเอื่อยเฉื่อยราวกับชีวิตที่ไร้จุดหมาย ไร้เป้าหมายของความสำเร็จ เมื่อก่อนผมอยากจะทำงาน อยากจะมีเงินเยอะๆเพราะเจทั้งนั้น


       เพราะเจชอบกินขนม..เลยอยากมีเงินเยอะๆมาเลี้ยง

       เพราะเจชอบคนมั่นคง..เลยอยากมีงานดีๆทำ

       เพราะเจชอบฟังเพลง…ผมเลยอยากร้องเพลง

        เพราะเจ…เพราะเจคนเดียว เจเป็นทุกๆอย่างของผมไปแล้ว
     
      ..


        ผมก้าวเท้าเข้ามาหยัดในร้านกึ่งบาร์ที่ตอนนี้มีพนักงานหลายคนกำลังเตรียมร้านเพื่อเปิดในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้ ผมเดินเข้าไปทักทายพี่ๆทุกคนก่อนจะวางกีต้าไว้ที่หน้าเวทีที่มีคนเช็คอยู่



        “ทำหน้าเหมือนอมหนี้ร้อยล้านไว้จังวะ” ผมหันไปตามเสียง เป็นพี่ชัตที่เดินเข้ามาทักผมแล้วตบบ่าเบาๆ ผมทำเพียงยิ้มตอบกลับไป ไม่ใช่ไม่อยากตอบนะ แต่รู้สึกเหนื่อยๆยังไงก็ไม่รู้




     …


       19:05 น.


        ผมเริ่มเกลากีต้าเบาๆ แล้วพูดทักทายลูกค้าในร้านอย่างเคย


       “สวัสดีครับ..ผมฌอนเองนะครับ”  ทันทีที่ผมเอ่ยทักพร้อมกับนั่งบนเก้าอี้เสียงพูดคุยก็เบาลงคล้ายกำลังตั้งใจฟัง


        “ผมขอร้องเพลงแรกของวันนี้ ด้วยเพลงเศร้าๆเพลงนึงก่อนนะครับ..” ผมเริ่มเทสเสียงกีต้า ก่อนจะหันมองรอบๆร้านเพื่อทำความสนิทกับลูกค้า แต่สายตาดันไปประจบเหมาะ สบกันกับแววตาคู่สวยของโต๊ะโซนวีไอพี



       เจ.. มาทำไมกันนะ



       ผมเผลอสบตากับเจเกือบนาที เป็นเจที่เบนหน้าหนี.. แต่แค่นี้ก็มากพอแล้ว.. กับคนที่ทำให้หัวใจน้องบอบช้ำ แค่ได้มองมันก็ดีแล้ว



       “ผมเชื่อว่าหลายๆคนตรงนี้คงกำลังอยากมีตัวแทนให้คนที่รัก..ตัวแทนไว้แทนความรักของเราในตอนที่เค้าไม่อยู่..ตัวแทนของความคิดถึง” ผมพยายามควบคุมเสียงไม่ให้มันสั่นเครือ และบังคับไม่ให้หันไปมองคนที่นั่งใกล้เวที



        ‘ขอ…ฉันขอให้เธอฝันดี หากตรงนี้เธอไม่มีฉัน ให้เพลงนี้กล่อมเธอหลับฝัน แทนฉันที~’
        ‘ขอให้คืนนี้ จินตนาการว่าฉันเป็นหมอน เหมือนตักฉัน…ที่เคยนอน ฝัน..ดี’



      แต่ผมกลับทำไม่ได้ ผมหันไปมองหน้าเจที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่เต็มที น้องยกมือปกปากตัวเองเอาไว้ แต่แสงไฟในร้านทำให้ผมมองเห็นแววตาของน้อง


       แววตาที่เศร้าหมองและดวงตาที่บอบช้ำนี้มันอะไรกันนะ น้องร้องไห้งั้นหรอ..ทั้งๆที่น้องควรจะมีความสุข..แต่น้อง..ดันตาบวมมาร้านเหล้า



‘เมื่อเธอหลับตาเธออาจจะฝันถึงเรื่องราวนับร้อยพัน’

‘เธออาจจะฝันมันหลายเรื่องและไม่อาจนำมาเรียงร้อยกัน’

‘ฉันให้หมอนหนุนไว้แทนตัก ฉันให้หมอนข้างไว้แทนตัว’

‘ผ้าห่มคือแขนที่หอดเธอหลับ เตียงคืออกฉันที่มันให้เธอเอนตัวพัก’

‘ให้เธอหลับฝันดี ให้เพลงนี้แทนเสียงฉันแล้วบอกเธอหลับฝันดี’

‘ไม่รู้จะยกอะไรอีกมาเป็นตัวแทนของฉันดี ถึงแม้จะอยู่ไกลแต่มันเป็นตัวแทนที่ฉันมี..’



        ผมแร็พไปทั้งๆที่สายตายังจับจ้องที่ร่างโปร่งที่นั่งมือปิดปากตัวเองอยู่ ผมพยายามจะสื่อความหมายของเพลงให้น้อง ไม่มีผม แต่ก็ยังมีผ้าห่มแทนแขน มีเตียงแทนอกที่เคยซุก..


       อยู่ดีๆน้องก็รีบวิ่งพรวดออกไปทางนอกร้าน ผมไม่รู้ว่าน้องเป็นอะไรหรือเปล่า เพราะตอนนี้ตาน้องแดง..แดงก่ำเหมือนจะร้องไห้ ผมปัดเรื่องน้องทิ้งก่อนจะหันมาสนใจกีต้าที่อยู่ในมือพร้อมทั้งร้องเพลงตามหน้าที่



       การเจอเจวันนี้มันคงเป็นเรื่องดีอย่างเดียวที่เจอวันนี้ ทำให้หัวใจที่ห่อเหี่ยวราวกับคนสิ้นหวังนั้นกลับมาฟูฟ่องสดใสได้ แค่นิดเดียว..นิดเดียวจริงๆ เพราะหลังจากออกไปน้องก็ไม่ได้เข้ามาอีกเลยจนผมเลิกงาน



       “วันนี้ทำดีว่ะ คนเศร้าทั้งร้านเลย” พี่ชัติเข้ามาทักผมข้างๆเวที ผมสะพายกระเป๋ากีต้าแล้วหันไปมอง

       “นิดหน่อยพี่ ทำดีพี่ก็เพิ่มเงินให้ผมสิ”

       “บ๊ะไอ้นี่ วิญญาณนักธุรกิจเข้าสิงมึงหรอ” คำตอบพี่ชัติทำให้ผมยิ้มบางๆออกมา ก่อนจะขอตัวกลับห้อง ปกติผมคงอยู่ดื่มนิดหน่อย 

        แต่เพราะฤทธิ์ของเหล้าตั้งแต่วันที่ผมเลิกกับเจ ผมก็ไม่แตะมันอีกเลย..แอลกอฮอลล์ทำให้ผมโกรธและขี้หงุดหงิดง่ายเสมอ..


       …

       ผมกดล็อคประตูห้องแล้ววางกระเป๋ากีต้าลงข้างๆโซฟา .   


       ครืด..

      เสียงมือถือผมสั่นอยู่ในหระเป๋ากางเกง ผมเลยหยิบขึ้นมาเช็ค เป็นเพื่อนทั้งสองของผมที่ส่งข้อความมาในไลน์กลุ่ม



         Tu_d : ข๊อ..ฉันขอให้เธอฝันดี~~ 
       Tu_d : กูบอกว่าออกจากห้องมาทำอย่างอื่นบ้าง



       ออกไปก็เหมือนเดิมแหละ..ถ้าใจยังคิดอยู่



       Pug : อย่าจมปลักดิ เลือกซักทาง รักน้องก็ไปง้อ ไม่รักก็ปล่อยๆไป
      Tu_d : ไม่ต้องตอบก็ได้นะ หวังแค่ว่าอ่านแชทพวกกูแลเวจะสบายใจบ้าง



        ผมไม่ตอบไป เพียงแค่กดดับหน้าจอแล้วเดินเข้าห้องนอนล้มตัวลงอย่างเหนื่อยล้า 

        ให้หมอนเป็นตักเจ..ผมคิดแบบนี้ วันนี้คงนอนหลับฝันดีสินะ..


        หายไปจากสายตา..แต่ไม่เคยหายไปจากชีวิตผมเลย



_________________________________________



[1] บาร์คือจังหวะของการนับคำ คล้ายๆกับแต่งกลอนสี่กลอนแปด 1บทในกลอนสี่ก็เท่ากับ1บาร์ของแร็พ
[2] ไรมห์ คือคำ ที่เขียนเรียงต่อๆกันเป็นแร็พ จะมีกี่คำต่อวรรคต่อบาร์ก็ได้ แค่ให้ลงจังหวะพอดีกับบีท


เพลงในไลฟ์ How are you - Maiyarap
เพลงบนเวที Stand in - Maiyarap

ชอบแร็พคนนี้เลยอินไปหน่อย5555555 แล้วน้งเจรู้กแม่ก็ไปถูกร้านเนอะ ไปร้านอีพี่มันเนี่ยมเอ๊ะ..หรือตั้งใจจจ หุๆๆๆ 

ไปค่ะ เรือจริงจะหวานยังไง แต่อิช้อยยังคนดำเนินให้พี่มันเป็นคนแซด2019 55555555 แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ คริคริ ♡

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #3 Papee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 00:08

    สงสารน้อง อิพี่จะต้องเจ็บปวด // เราชอบเรื่องนี้มากกกกก มาส่องทุกวันว่าไรท์อัพเมื่อไหร่

    #3
    0