[NCT] {YUWIN} ชิดในเด้อ

ตอนที่ 9 : เสียงนินทา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    25 มี.ค. 61



          ผมยืนอยู่หน้าโรงเรียน... ไม่ใช่โรงเรียนของผม แต่เป็นของใครบางคน



          ไม่ได้มองหาใครเป็นพิเศษ แต่กำลังรอใครบางคนเป็นพิเศษ



          ผมยืนอยู่หน้า TY International School มาหลายชั่วโมงแล้ว ผมไม่รู้ว่าตารางเวลาเรียนของพี่ยูตะเลิกกี่โมง และผมก็ไม่กล้าที่จะถามเขาตรงๆ ด้วย ผมเลยมายืนรอเขาตั้งแต่เวลาที่คิดว่าเด็กนักเรียนมัธยมจะเลิกเรียนได้เร็วสุด



          จะเรียกว่าดักเจอก็ได้นะ...



          อย่างที่บอกไป... ผมจะจีบพี่ยูตะ



          บอกตามตรง หลังจากเมื่อวานที่ผมพูดบางอย่างให้ชัดเจนออกไป ผมคิดว่าเขาอาจจะปฎิเสธผม หรือทำเป็นเมินใสผมไปเลยก็ได้





          'ผมจะจีบพี่'





          แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาไม่ได้ตรงกับเหตุการณ์ล้านแปดที่ผมคิดว่าจะเกิดขึ้นเลยสักนิดหนะสิ



          มันดีเกินคาด...





          'จะคอยดูละกัน...'



          '...'



          'ว่านายจะจีบฉัน...นักกีฬาสุดฮอตของTYISยังไง'





          เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ทุกประโยคที่เขาใช้กับผมมักจะมีรอยยิ้มอบอุ่น และแฝงไปด้วยความขี้เล่นส่งมาเสมอๆ มันทำให้ผมรู้สึกดี... เขาไม่ได้ผลักไสผม เขาไม่ได้รำคาญ หรือรังเกียจผม



          เริ่มต้นได้ดีวินวิน...



          วันนี้ผมคิดว่าคงต้องยกสุภาษิตที่ว่า 'เริ่มต้นดีมีชัยไปกว่าครึ่ง' ขึ้นมาเป็นคำคมประจำตัวผมแล้วแหละมั้ง





          บ่ายสามโมงกว่าๆ แล้ว พวกเด็ก TYIS ทยอยออกจากโรงเรียนกันมาบางส่วนแล้ว 



     ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า... แต่พวกเขามองผมด้วยสายตาแปลกๆ... อาจจะเป็นเพราะผมใส่ชุดไปรเวท เป็นคนแปลกหน้า แขกไม่ได้รับเชิญ หรืออะไรก็แล้วแต่



          ผมคิดว่าผมจะไม่อาจทนสายตาพวกนั้นได้นานนัก ถ้าผมไม่ได้กำลังตั้งใจที่จะรอเจอพี่ยูตะอยู่...





          "เฮ้!!"





          เหมือนบางคนในเครื่องแบบนักเรียนของ TYIS ที่ปะปนมากับกลุ่มคนที่ผ่านประตูโรงเรียน กำลังส่งเสียงเรียกใครบางคน



          เขามองมาที่ผม...



          ผมหรอ!?



          ผมมองไปตามทิศทางสายตาของเขา อาจเป็นใครก็ได้ แต่ดูเหมือนจะเป็นผมแฮะ...



          ผมชี้ที่ตัวเองเป็นเชิงถามว่าใช่ผมมั้ยที่เขาทัก





          "นายนั่นแหละหน่า" เขาคนนั้นชี้ ก่อนจะเริ่มเดินเข้ามาทางผม





          รูปร่างสมส่วน ใบหน้าเรียวยาว ดวงตาที่ดูซุกซน มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อย และทรงผมที่ดูดี นั่นคงเป็นนิยามที่ดีสำหรับคนตรงหน้าผมตอนนี้มั้ง





          "เอ่อ... ผม?" ผมชี้ที่ตัวเองอีกครั้ง ถามเขาเพื่อความแน่ใจ



          "อือ... ฉันโดยองนะ" ร้อยยิ้มสดใส พร้อมมือที่ยื่นมาเพื่อทำความรู้จัก ถูกส่งมาให้ผม



          "ผมวินวินนะครับ" ผมยื่นมือไปทำความรู้จัก 'พี่โดยอง'





          พนันได้เลยว่าเขาอยู่เกรด 12 เพราะเข็มสัญลักษณ์บนอก เหมือนกับที่ผมดูพี่ยูตะออกตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน





          “รู้แล้วน่า... ใครกันใน TYIS ที่ไม่รู้จักนาย” พี่โดยอง



          “หมายความว่ายังไงครับ...” ผมรีบถาม คำพูดของเขาทำให้ผมสงสัย



          “เอ่อ... นายออกจะป๊อปปูล่ามั้ง แต่ช่างมันเหอะ... ว่าแต่นายมาหายูตะหรอ” เขาถาม



          “พี่รู้ได้ยังไงครับว่าผมมาหาพี่ยูตะ” ผมสงสัยอีกครั้ง เขาดูจะรู้จักผมดีเกินไปแล้ว



          “ไม่เอาน่า ฉันเพื่อนสนิทยูตะนะ จะไม่รู้ได้ยังไงว่ายูตะกำลังคุยกับใครอยู่” พี่โดยอง “เอ่อ... ฉันหมายถึงคุยแบบคุยอะนะ...”



          “งั้น... พี่ยูตะอยู่ไหนเหรอครับ” ผมถามด้วยความระมัดระวัง



          “มันมีซ้อมฟุตบอลโรงเรียนน่ะ แต่เดี๋ยวฉันโทรตามให้” พี่โดยองว่าเสร็จก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์โทรทันที



          “มะ... ไม่ๆๆๆ ไม่ครับ ผมรอได้” ผมรีบส่ายมือ พยายามจะบอกเขาว่าไม่เป็นไร “ผมรอพี่ยูตะซ้อมฟุตบอลจนเสร็จก็ได้”



          “ไม่เป็นไรหรอกน่า” เขาขยิบตา ก่อนจะเปิดสปีกเกอร์เพื่อให้ผมได้ยินบทสนทนาด้วย



          “ขอบคุณครับ...” ผมกล่าวเสียงเบา





          พี่โดยองถือสายรออยู่สักพัก หัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะดี ผมกลัวว่าเขาอาจจะปฎิเสธที่จะมาพบผม





          ตู้ดดด... ตู้ดดด... ตู้ดดด...





          (ไงพ่อรูปหล่อ) เหมือนจะไม่ใช่เสียงของพี่ยูตะที่รับสาย



          “ฮัลโหล ไมค์หรอ...ขอสายยูตะหน่อย”



          (ถือสายรอแปปนะ) ปลายสายว่า (ยูตะ!! โดยองโทรมา!!)



          (บอกมันว่าเดี๋ยวโทรกลับ) เสียงพี่ยูตะจากระยะไกลส่งมาให้ได้ยิน



          (มันบอกว่า...)



          “ได้ยินแล้วไมค์ บอกมันว่าให้รีบมารับสายฉันตอนนี้ ตอนที่ฉันยังอารมณ์ดี” เขาขู่



          (ชิบหาย...) ปลายสายสบถ (ยูตะ!! โดยององค์ลง!!)



          (เชี่ยๆๆๆ มารับแล้วๆๆๆ) 



          “ฮายยที่รักกกก” เสียงพี่โดยองร่าเริงต่างจากเมื่อกี้โดยสิ้นเชิง



          (ไอ้เหี้ย ด่วนขนาดไหนถึงโทรมาตอนฉันซ้อมฟุตบอลอยู่วะ) เสียงพี่ยูตะ



          “เดาสิว่าใครมาหานาย” พี่โดยองทำเสียงยียวน



          (ใครวะ...)



          “ลองเดามาเหอะน่า”



          (วินวินหรอ...) พี่ยูตะ



          (ห้ะ! ยูตะเมื่อกี้นายพูดชื่อใครนะ!?) ดูเหมือนจะเป็นเสียงของคนที่ชื่อว่าไมค์



          “เดาได้ดี ใช่แล้ววินวินมาหานาย รออยู่หน้าโรงเรียนนะ”





          พี่โดยองกดวางสาย ก่อนจะยิ้มอย่างพอใจ 





          “พนันว่าหลังจากหมอนั่นรู้ว่านายมาหาจะรีบวิ่งออกมาภายใน 5 นาทีแน่” เขาหันมาพูดกับผม





          จะเป็นไปได้ยังไงกัน เหมือนพี่โดยองคงจะพูดเป็นมุกหละมั้ง...



          และผมก็ค้นพบว่ามันไม่ใช่มุกตลกเลยสักนิด...





          ร่างของคนที่ผมรอมาเกือบตลอดบ่ายวิ่งผ่านประตูโรงเรียนมาอย่างร้อนรน เขายังคงสวมชุดซ้อมฟุตบอลของทีมโรงเรียนสีแดงอิฐ เหงื่อที่เปียกซกไปทั้งร่างกายและเสื้อผ้า แสดงให้เห็นว่าเพิ่งเล่นกีฬามาอย่างหนักหน่วง และมือที่ยังคงกำโทรศัพท์ไว้แน่น แสดงให้เห็นว่าเมื่อบทสนทนาระหว่างเขาและพี่โดยองถูกตัดทิ้ง เขาก็รีบวิ่งมาทันที



          พี่ยูตะวิ่งมาทางผม เมื่อเข้าประชิดตัวผมได้ รับก็จับไหล่ของผมแน่นไว้ทั้งสองทั้ง สบตากับผมแน่วแน่





          เขาโกรธอะไรผมหรือเปล่านะ...





          “ทำไมมาอยู่หน้าโรงเรียนฉัน รู้มั้ยมันอันตราย” พี่ยูตะถามอย่างร้อนรน หายใจหอบจากการวิ่งมา





          ทำไมเขาต้องบอกว่ามันอันตรายด้วย... ผมจะอุปทานไปเองแล้วกันนะว่าเขาเป็นห่วงผม





          “ไม่เห็นเป็นไรเลย ผมมาหน้าโรงเรียนพี่บ่อยแล้วนะ” ผมตอบ





          “มันไม่เหมือนกัน... ว่าแต่นายมาหาฉันทำไมหรอ” เขาถามก่อนจะปล่อยมือออกจากไหล่ของผม เป็นการยืนคุยกันปกติแทน



          “ผมว่าพูดไปชัดแล้วนะ ว่าจะจีบพี่



          “เอ่อ...” คิ้วที่ขมวดของพี่ยูตะคลายออก ก่อนเขาจะเริ่มทำสีหน้าไม่ถูกแทน “เรื่องนั้น...”



          “อุ๊บบบส์” เสียงหัวเราะของพี่โดยองดังขึ้น “นายไม่ยักจะเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังนะยูตะ” เขายิ้ม



          “ฉันก็เขินเป็นมั้ยเล่า!!” พี่ยูตะว่าพร้อมหันไปฟาดแขนใส่พี่โดยอง





          ตุ้บ!!





          “โอ้ย! อีเหี้ย เขินแล้วพาลอ่อวะ” พี่โดยองว่าหน้ามุ่ย ลูบแขนตัวเองปอยๆ



          “รอฉันตรงนี้แปปนึงนะ” พี่ยูตะหันมาพูดกับผม “ขอไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า กับเก็บของก่อน”





          ผมพยักหน้ารับ พูดเลยว่าแม้ว่าเขาจะออกกำลังกายมา แต่ตอนนี้ผมได้เพียงกลิ่นสบู่อ่อนๆ ออกมาจากเสื้อผ้าเหงื่อท่วมพวกนั้น มันน่าหลงไหลมาก และมันทำให้ผมใจเต้นแรง





          “โดยอง นายพาวินวินไปรอฉันที่ Newton ทีได้มั้ย” พี่ยูตะหันไปพูดกับพี่โดยองแทน “ยืนหน้าโรงเรียนนานไม่ดีหรอกนะ” เขาหันไปมองรอบๆ “ดูสายตาพวกนั้นสิ”





          สายตาแปลกๆ ที่ผมบอกไปตอนแรก ถึงตอนนี้มันก็ยังส่งมาให้ผมจากคนที่เดินผ่านไปผ่านมาอยู่ดี





          “ได้สิ วินวินไปรอยูตะที่ร้านกาแฟหน้าโรงเรียนกัน” พี่โดยองดันไหล่ผมให้เดินนำ “ตามมาแล้วกันนะยูตะ”



          “อืม” พี่ยูตะรับ ก่อนจะรีบวิ่งผ่านประตูโรงเรียนเข้าไป






          พี่โดยองหันมามองผม





          “ปะ ไปกัน” เขาชวน ก่อนออกเดิน โดยมีจุดมุ่งหมายคือร้าน Newton Café ที่คุ้นเคยกันดี





          ผมเดินไปพร้อมกับเขา เริ่มเปิดประเด็นที่สงสัย





          “พี่โดยองครับ” ผมเรียก “ทำไมพวกเขาส่งสายตาแบบนั้นมาให้ผม...” ผมหมายถึงสายตาจากนักเรียน TYIS คนอื่นๆ



          “นายฮอตไง” เขาว่าขำๆ “นายไม่ต้องไปสนใจหรอกนะ” พี่โดยองตบบ่าผมเบาๆ



          “พวกเขารู้จักผมหรอครับ...”



          “เอ่อ...” สายตาเขาเลิกลั่ก “เพจคิวท์บอยไง! เพจคิวท์บอย... นายไปโผล่บนเพจบ่อยๆหนิ ฉันเห็นอยู่”



          “พี่กดไลค์เพจคิวท์บอยเนี่ยนะ” ผมหัวเราะ



          “ฉันก็กดไลค์ไว้เผื่อถ้าฉันได้ลงบ้างจะได้เห็นคนแรกๆไง” เขาอ้าง



          “แล้ว...” ผมค้าง “ทำไม... พี่ยูตะถึงบอกว่ายืนอยู่หน้าโรงเรียนถึงอันตรายหละครับ นั่นมันโรงเรียนเขาเองนะ”



          “เอ่อ...” สายตาเลิกลั่นกลับมาอีกครัง “อากาศร้อนเนอะ...”



          “พี่เปลี่ยนเรื่องหนิ”



          “นายจีบยูตะอยู่หรอ” ดูเหมือนเขาต้องการจะเปลี่ยนเรื่องจริงๆ ผมจึงปล่อยผ่านเรื่องนั้นไป



          “ไม่ได้จีบมั้ง” ผมตอบหน้าตาย





          สีหน้าพี่โดยองตอนนี้เอือมจนเห็นคำพูดว่า ‘ไอเด็กนี่มันวอนตีน’ ออกมาจากหน้าเขาเลยทีเดียว



          ผมไม่ได้ตั้งใจนะ ก็พี่โดยองเล่นทำผมหงุดหงิดเองก่อนนี่หน่า



          ตอนนี้พี่โดยองกับผมเดินมาจนถึงหน้าร้าน Newton แล้ว วันนี้ลูกค้าพลุกพล่านพอสมควรแฮะ 





          “ให้รอเป็นเพื่อนมั้ย” พี่โดยองว่า 



          “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมรอได้ แค่นี้ก็ขอบคุณมากแล้วครับ” ผมว่าอย่างเกรงใจ



          “เอาโทรศัพท์นายมาสิ” เขาว่าพร้อมแบมือออกมา 



          “เอาไปทำไมหรอครับ” ผมถามแต่ก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงส่งไปให้เขา



          “จะจีบใคร วิธีเข้าทางเพื่อนก็ไม่เลวนะ” พี่โดยองหัวเราะ ระหว่างกดเบอร์โทรใส่โทรศัพท์ของผมในมือเขาไปด้วย “โทรหาได้ตลอด” ก่อนจะส่งคืนมาให้ผม



          “โทรหาตอนตี 3 ก็ได้อะนะ” ผมว่า ก้มมองชื่อที่ถูกเมมในโทรศัพท์ตัวเอง





          ‘พี่โดยองเท่เหี้ยๆ’

          089 768 XXXX




          “ฉันไปก่อนนะ คนขับรถมารอแล้ว” พี่โดยองว่า ชี้ไปที่ Audi คันงามที่จอดอยู่ริมถนน “โชคดี”





          ผมโบกมือลาเขา ก่อนจะเดินเข้าไปใน Newton Café



          เอาอีกแล้ว... สายตาแปลกๆ พวกนั้นอีกแล้ว 



          สายตาหลายสิบคู่ส่งมาให้ผมจากเด็ก TYIS ที่นั่งอยู่ในร้าน ผมสบตาพวกนั้น พวกเขาหลบสายตาผมแทบจะในทันที



          ตอนนี้ผมไม่รู้แล้วว่าสายตาพวกนั้นหมายความว่ายังไง แต่มันไม่ใช่สายตาชื่นชมแบบที่พี่โดยองบอกแน่ๆ



          ผมไม่สนสายตาพวกนั้น เดินเข้าไปที่เคาท์เตอร์เพื่อสั่งกาแฟสักแก้วเพื่อนั่งดื่มฆ่าเวลาสำหรับรอพี่ยูตะ ผมจ้องมองเมนูที่ติดอยู่บนผนังเหนือเคาท์เตอร์นั่น 





          “เออเกรย์ แก้วกลางครับ”



          “ทั้งหมด 80 บาทค่ะ” สาวสวยคนเดิมที่รับออร์เดอร์กล่าวกับผม 





          ผมเปิดกระเป๋าตังค์ Fendi ใบโปรดขึ้นมา หยิบเงินส่งไปให้พนักงานสาว



          ผมว่าผมแอบได้ยินเสียงซุบซิบมาจากบางทิศ และมันเหมือนจะหมายถึงผมด้วยสิ





          'แก… Fendi ด้วยหวะ...'


          'ของปลอมมั้ย...'


          'ไม่นะ ฉันดูออก'



          เสียงพวกผู้หญิง...





          'ร้องเท้านั่น Adidas Y-3 pro zip ไม่ใช่หรอ'


          'บ้าหน่า รุ่นนั้นฉันกำลังเล็งอยู่เลยนะ'



          เสียงพวกผู้ชาย...





          อยากจะหันไปบอกจริงๆว่าพวกมึงคุยกันเสียงดังแบบว่ายืนฟังจากตุรกียังได้ยิน ผมเริ่มทนไม่ไหว จึงหันไปตามทิศทางเสียงนั่นเพื่อหาตัวการ พวกเขารีบหลุบตาลงอีกครั้ง





          “เออเกรย์ แก้วกลางได้แล้วค่ะ” พนักงานสาวเรียก ผมเลิกสนใจเสียงพวกนั้นก่อนจะหันไปรับแก้วชา





          ผมเดินห่างออกมาจากเคาท์เตอร์ พยายามมองหาที่นั่งที่ว่างอยู่ แต่ดูเหมือนวันนี้จะไม่เป็นใจเท่าใดนัก ที่นั่งทุกที่ในร้านถูกจับจอง 



          ผมกำลังจะออกจากร้านเพื่อไปหาที่นั่งข้างนอกแทน แต่กลับมีเด็กผู้ชายกลุ่มนึงรีบลุกขึ้นอย่างร้อนรน พวกเขาน่าจะอยู่ในวัยมัธยมต้นของ TYIS 



          เด็กคนหนึ่งในกลุ่มนั้นจะหันมาทางผม ก้มหัวให้ ก่อนจะผายมือไปทางโต๊ะที่พวกเขาเพิ่งลุกขึ้น





          “เห้ย ไม่ปะ...” ผมกำลังจะพูดว่าไม่เป็นไร แต่พวกเขากลับร้อนรนหอบข้าวของออกไปจากร้านแล้ว





          ให้ตายสิ... ทำไมต้องสละที่นั่งให้ผมด้วยนะ เหมือนพวกเขายังทำธุระกันไม่เสร็จดีด้วยซ้ำ



          ผมปล่อยความสงสัยนั้นไป ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะไม้ตัวยาวที่นั่งได้กว่า 6 คนนั่นที่มันเกินความจำเป็นสำหรับผม...





          และเสียงซุบซิบก็เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง...





          'ยีนส์นั่นมันแพงมากเลยไม่ใช่หรอวะ'


          'ใช่หนะสิ'


          'ใจโคตรถึงเลยว่ะ เอาไปตัดเป็นขาสั้น...'



          เป็นเสียงพวกผู้ชายอีกครั้ง แต่คนละกลุ่มกับที่นินทารองเท้าผม...





          ผมก้มลงไปมองกางเกงของตัวเอง มันเป็น Nudie ที่เหรินจวิ้นซื้อให้ผมในวันเกิด แต่ผมรู้สึกแน่นขาไปหน่อย เลยจับมันมาตัดเป็นขาสั้นซะเลย ผมไม่ได้รู้สึกเสียดายเท่าไหร่ตอนตัดมันทิ้ง แต่พอน้องชายผมเห็นเข้านี่โวยวายบ้านแทบแตก ผมเลยพยายามใส่ออกจากบ้านให้เขาเห็นบ่อยๆ ซะเลย จะได้ไม่ต้องมาน้อยใจผมอีก 



          พวกที่นั่งซุบซิบอยู่คงไม่มาวิจารณ์เสื้อผ้าผมอีกแล้วหรอกมั้ง เพราะที่จะเหลือให้วิจารณ์ได้ก็มีแต่เสื้อยืด.... แต่เสียใจด้วย วันนี้ผมขโมยเสื้อยืดสีขาวไม่มียี่ห้อของเหรินจวิ้นมาใส่ ของติดตัวอื่นๆก็ไม่มีแล้ว นอกจากกระเป๋าตังค์ Fendi ใบเดียว



          แต่ผมคิดผิด... พวกเขายังคงวิจารณ์




     

          'แบรนเนมทั้งตัวเลยหวะ...'


          'เออ จริงหวะ กางเกงในไม่เป็น Armani เลยหรอวะ'



          เชี่ย... แม่งรู้ได้ไงวะ ว่าผมใส่ Armani มา จิตสัมผัสกันชิบหาย 





          กางเกงในตัวนี้อาป๊าผมซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดครบรอบ 17 ปีที่ผ่านมา ปกติผมไม่ได้ใส่กางเกงในแพงขนาดนี้หรอกนะ แต่ว่าวันนี้มาพบคนสำคัญก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดหน่อยสิ จริงมั้ย?




          'เขาดูดีจัง'



          ขอบคุณครับ...





          'เพิ่งเคยเห็นตัวจริง ดูดีกว่าในรูปติดประกาศอีกนะ'



          เดี๋ยวๆ... รูปติดประกาศไรวะ...





          เสียงซุบซิบรอบๆ ตัวจากทุกทิศ ที่ใครๆ ฟังก็รู้ว่ากล่าวถึงผมเริ่มมีมาให้ได้ยินเรื่อยๆ ไม่ใช่เพียงแต่เรื่องการแต่งกาย หรือรูปลักษณ์ของผม แต่มันเริ่มเป็นมากกว่านั้น...





          'แกๆ นั่นมันวินวินไม่ใช่หรอไง'


          'เราย้ายร้านกันดีมั้ยแก'


          'ทำไมถึงมาแถว TYIS อีกแล้วนะ'


          'ฉันไม่ชอบให้เขามาแถวนี้เลย'



          เฮ้ย... ผมว่ามันเริ่มไม่ใช่แล้ว... 





          'เขาน่ากลัวจังเลย'


          'ไม่ใช่ว่าหาเรื่องเด็กโรงเรียนเราหรอกนะ'


          'ต้องใช่แน่เลย!'




          สงสัยผมจะได้หาเรื่องให้เด็ก TYIS จริงก็วันนี้แหละครับ ผมรีบหันไปมองด้านหลัง ตามที่เสียงพวกนั้นส่งมาให้ผมได้ยิน แต่ทันทีที่ผมหันไป พวกเขาก็รีบหลุบตาแล้วแกล้งทำเป็นว่าไม่ได้ทำการจับกลุ่มนินทาผมกันอยู่เลย



          เนียนเหี้ย!!



          ให้ตายเถอะ! หมายความว่าอย่างไรที่คิดว่าผมจะมาหาเรื่องพวกเขากัน ผมก็แค่มานั่งดื่มชา ผมก็มีสิทธิ์มานั่งที่ร้าน Newton Café ไม่ใช่หรือไง 





          “นี่!”





          เสียงของคนที่คุ้นเคยดังขึ้น ผมจึงหันหลับมามองตามเสียงทัก



          เป็นพี่ยูตะที่ยืนอยู่หน้าผมตอนนี้ เขาเปลี่ยนเป็นชุดไปรเวทดูดี เสื้อเชิ้ตแขนสั้น กางเกงขายาวที่โชว์ให้เห็นข้อเท้าเล็กน้อย กับ sneakers Vans มันทำให้พี่ยูตะอยู่ในลุคที่ดูเท่ไม่เบา กระเป๋าเป๋สีดำถูกสะพายไหล่ไว้ข้างเดียวอย่างไม่ได้ตั้งใจมากนัก เห็นได้ชัดว่าเขาไปอาบน้ำก่อนมาหาผมจริง เพราะกลิ่นหอมกว่าเก่า และทรงผมที่เปียกหมาดๆ ถูกเสยไปข้างหลังอย่างไม่ได้ตั้งใจ



          แอร๊ยส์ ใจน้อง!!





          “ครับ?” เมื่อผมเรียกสติตัวเองจากการเห็นคนตรงหน้าได้ผมจึงขานตอบ “เอ่อ... พี่กินไรก่อนมั้ย”



          “ไม่เอาอะ เดี๋ยวไปหาอะไรกินที่อื่นกัน” เขาบอก พร้อมเลื่อนเก้าอี้ออกเพื่อนั่งลงตรงข้ามผม “ทำไมโดยองปล่อยให้นายรอคนเดียว”



          “พี่โดยองต้องกลับบ้านก่อนหนะครับ” ผมบอกตามความจริง พี่ยูตะจึงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ





          เสียงซุบซิบนินทารอบๆ เริ่มมีให้ได้ยินอีกครั้ง แต่คราวนี้เริ่มมีการกล่าวถึงพี่ยูตะ คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้ด้วย





          'กรี๊ดด แก พี่ยูตะไม่ใช่หรอ'


          'พวกเขารู้จักกันหรอ?'


          'แก ได้ยินมั้ยว่าวันก่อนมีสาส์นท้าต่อยมาให้พี่ยูตะด้วยนะ'


          'ว้ายย ตายแล้ว หรือว่า...'



          อะไรกันหนะ!?...





          “วินวิน!” 




          ชื่อเล่นของผมที่ไม่เคยได้ยินจากปากคนตรงข้ามดังขึ้น พี่ยูตะลุกพรวดพราด ก่อนจะเดินมาฉุดข้อมือผมให้ลุกขึ้นยืน





          “ออกจากร้านกันเถอะ” 





          หลังจากบอก พี่ยูตะก็ลากผมออกมาจากโต๊ะที่นั่งกันอยู่ทันที



          ดูเหมือนเขาจะได้ยินประโยคพวกนั้นเหมือนกันสินะ...



          สาบานว่าผมได้ยินเสียงหวีดร้องอย่างโหยหวนตามมาจากพวกนั้นด้วย...






          ผมกับพี่ยูตะออกมายืนนอกร้านแล้ว พี่ยูตะปล่อยข้อมือของผมออกเป็นอิสระ ก่อนจะหันมาสบตากับผม





          “อยากไปที่ไหนเป็นพิเศษมั้ย” เขาถามผม





          ท่าทางของเขายังคงร้อนรนจากเหตุการณ์เมื่อสักครู่ที่เกิดขึ้น ผมจะทำเป็นลืมเรื่องที่เกิดขึ้นใน Newton Café ทั้งหมดละกันนะ...




          “ผมยังไม่มีแผนเลย...” ผมตอบเสียงเจื่อน “รู้ว่าแค่อยากมาเจอพี่...”



          “เอ่อ...” พี่ยูตะอ้ำอึ่ง





          ผมจะมโนว่าเขาเขินคำพูดผมแล้วกันนะ... อิ้!





          “พี่อยากไปไหนบ้างมั้ยครับ?” ผมถามข้อเสนอจากเขา



          “งั้น... ตามใจฉันละกันนะ”





          พี่ยูตะว่าเสร็จก็เดินนำหน้าผมไปยังป้ายรถเมล์ ผมก้าวตามหลังเขาไปอย่างเงียบๆ



          ไม่ว่าพี่ยูตะจะพาผมไปที่ไหนก็ตาม ไปสะพานพุทธ ท่าพระ สี่แยกคอกวัว หรือจตุจักรในวันที่แดดร้อนเผาหัวขนาดนี้ ผมก็จะไป เพราะการได้อยู่กับพี่ยูตะ...





          แค่นี้ผมก็มีความสุขมากพอแล้ว♡






End of Chapter 9







     





_______________(•ө•)♡______________

ตอน 9 แล้ว ทำไมคู่นี้ไวไฟจังคะ ฮือ 

พี่ยูตะแอบปลื้มในความน่ารักของน้องแล้วเมื่อไหร่จะชอบน้องบ้างน้าาา


ขอโทษที่หายไปนานน้า ฝากคอมเม้นให้กำลังใจกันด้วยนะคะ แล้วก็เหมือนเดิมนะคะ #วินเป๋าเมล์ เค้าแอบส่องตลอดเลย อ่านแล้วมีความสุข เห็นคนอ่านชอบก็ดีใจ


รักคนอ่านจ้า





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

660 ความคิดเห็น

  1. #601 QUEEN007 (@QUEEN007) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 03:51

    ฮาการทายแบรนด์กกน.แล้วดันทายถูก โว้ยยย55555 ฮืออ พี่ยูตะ จะปิดบังได้อีกนานแค่ไหน แก้ข่าวเรยคุนเพ่!!

    #601
    0
  2. #526 black-village (@peam-ff) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 14:15
    นินทากันได้ไม่เนียนเล๊ย เจ้าตัวรู้หมด แต่วินวินรวยมากอ่ะเท๊อ แง
    #526
    0
  3. #510 Galaxy_q (@king-banana) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 01:31
    เเบรนด์ทั้งตัวววว
    #510
    0
  4. #492 pipepais (@pattarapornjara) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 20:57
    บอกตรงๆว่าไม่รู้จักสักแบรนด์55555555
    #492
    0
  5. #474 komurola01 (@KachaSaijoog) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 08:58
    เป๋าน้องเท่สัสๆ ดีงาม แล้วทำไมน้องไม่เรียนTYISอะ ออกจะรวย
    #474
    0
  6. #394 BewAntyDst (@biew16) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 13:30
    เป๋าตังน้องวินวินเท่สัสอ่ะ ทับจัยยยยยย เออ ล้ะบ้านน้องวินรวยขนาดนนี้ไม่เรียนTYISอ่ะ
    #394
    0
  7. วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 10:08
    เกลียดความเกงในอาร์มานดี้ เกรนเทรนด์บ้านรวย5555555555555
    #361
    1
  8. #343 J.Darker (@poochaya_nit) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 12:58
    คุมโทนรวยใช่ไหมวินวิน555555555555
    #343
    0
  9. #334 pwsyoon (@grandaka) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 13:52
    เทรนด์บ้านรวย5555555555555555555555 อยากรู้ว่าถ้าวินวินรู้ว่าคนเค้ากลัว วินวินจะทำยังไงอ่ะ ส่วนคุณพรี่ยูตะชุดกีฬาก็บับาแ่ดระยะสพวำบบ-าทัเ่าเย อยากได้เค้าาาา
    #334
    0
  10. #277 PraewaStephanie (@PraewaStephanie) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 14:56
    วินวินนี่รวยระดับเรียนโรงเรียนพี่ยูตะได้เลยนะเนี่ย55555555 เขินจังตอนนี้ พี่ยูตะก็คงจะทนไม่ได้เหมือนกันล่ะที่เห็นน้องโดนเเบบนี้ ไอ่พวกนินทาซุบซิบนี่น่าโดนของเเบรนด์เนมวินวินฟาดใส่จังเลยค่ะ จะได้หุบปากซะที5555
    #277
    0
  11. #249 Cloudy B. (@dream-sdw) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 16:42
    เทรนด์บ้านรวยนี่ลองจินตนาการว่าวินวินใส่แบบนี้จริงๆแล้วมันกร๊าวมากเลยค่ะ น้องใส่อะไรก็เข้าอะ ฮือ ดี๊ดี รีบมาต่อน้า
    #249
    0
  12. #248 KBTLB' (@pokpakartist) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 05:35
    โง้ยยย ชอบความน่ารักเบาๆ ของคู่นี้จัง ยูวินมันดีกับใจจริงๆ นะ ;////;
    สงสารยัยจิ๊บบ ถ้ารู้เรื่องจริงๆ ขึ้นมาจะเสียใจมั้ยนะ แล้วเด็กโรงเรียนนี้นี่โคตรบ้าบอเลยโอ่ยย นินทาได้แบบ เหมือนนั่งเม้าโต๊ะเดียวกันอ่ะ เนียน...อย่างที่วินวินว่าเลย 55555555
    ชอบคุณโดดดด กรี๊ดดดด ความเกรี้ยวกราดนี้อ่ะ แงงง เรายอมหมดเลยเด้ออ ยอมคุณโดแล้วว
    #248
    0
  13. #247 Toey13 (@toeyyyyy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 03:18
    น่ารักทั้งคู่เลยโอ้ยยยยย
    #247
    0
  14. #246 Psktt.y (@vpl_st) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 00:14
    คืออ่านไปยิ้มไปทั้งตอนค่ะ ตลกมากอ่ะ 55555555 วินวินรวยมากอยากเป็นแฟน เอ้ยพี่ยูตะเขาหวง 5555555 พี่ยูตะต้องแอบชอบวินวินแน่เลย เห็นความน่ารักล้าวแน่ๆ ไรท์สู่ๆค่า
    #246
    0
  15. #237 Jubileebee (@huffmanx) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 03:46
    น้องวินทำไมหนูไปหาพี่เขาถึงที่เลยล่ะลูก5555555555555มีความแน่วแน่ในการจะจีบพี่ยูตสูงมาก ส่วนรูปภาพปลากรอบของไรท์นี่ไม่เคยทำให้เราผิดหวังเลยจริงๆ5555555555555 เทรนด์บ้านรวยแบรนด์เนมยันกางเกงในอ่ะน่าเอ็นดู๊
    #237
    0
  16. #236 jrkky (@jrkky) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 02:26
    ขอขำรูปประกอบเบาๆค่ะ55555555555555555555555 เทรนด์บ้านรวย
    #236
    0
  17. #235 เอิงงิงิ (@emmoeong6029) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 00:05
    น่ารักจังค่ะ ทีมวินวินน้าาา จีบให้ติดนะลูก
    #235
    0
  18. #234 VevyyK (@pbhy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 23:55
    ชอบมากเลยค่ะ555454555555น่ารักเว้อ
    #234
    0
  19. #233 soek (@soek) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 23:48
    แบรนด์ยันกางเกงในพีคสุดคือเดาถูกด้วย555555555555
    #233
    0
  20. #232 ttya_x (@Bell_bamy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 23:33
    ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ เทรนบ้านรวย 555555555555555555555555555555
    #232
    0
  21. #231 แม่นุ้งวินวิน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 22:48
    งื้มมมมมมมมม พี่ยูตเป็นห่วงน้องใช่ป่ะ ?

    เด็กรร.นี่คือแบบ ... เฮ้อออ พี่ยูตไปแก้ข่าวให้น้องด้วยนะ น้องวินออกจะน่ารัก 5555555555
    #231
    0
  22. #230 guitarstk (@guitarstk) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 22:05
    เทรนด์บ้านรวย 555555555 ชอบมากค่ะ!
    #230
    0
  23. #226 YUNA-CHI (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 20:28
    ตอนแรกอ่านๆอยู่ก็หน่วงๆอ่ะ ปวดใจแทนนังวิน แบบ เห้ย! ทำไมเด็กรร.นี้เป็นงี้กันวะ แต่ลั่นตรงรูปสุดท้ายนี่แหละ เทรนด์บ้านรวย 55555555 เทรนด์นี้ควรมีภาคต่อเป็นมหากาพย์ไหมยังไง55555555555 นั่นสิ ทำไมพี่ยุตไม่ชอบน้องบ้างอ่ะ? อย่าปล่อยให้น้องพยายามอยู่คนเดียวสิพี่!!!!! ไรท์แต่งได้สนุกมาก นี่คือฟิคเบาสมอง และ อินี่รอคอยตลอด ยังไงก็สู้ๆนะคะขุ่นพี่ // ทำเสียงแบบพี่โอ๊ตปราโมทย์
    #226
    0
  24. #222 kim nui (@chulhono) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 18:35
    งานพิเศษของพ่อวินวินคืออะไร ทำไมรวย555555555
    #222
    0
  25. #221 myyyyk. (@kaniisone) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 17:50
    เกลียดความเทรนด์บ้านรวยจังเลยค่ะ 555555555 เเง้น้องวินวินน่ารัก พี่โดยองก็น่ารัก พร่ยูตะยิ่งเเล้วใหญ่ ฮื้อออ ;-;
    #221
    0