ตอนที่ 7 : 6th Math

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 เม.ย. 59







6th Math



เบอร์1 เบอร์1 เบอร์1!”

ต้องเบอร์2 ดิเจ๋งสุด!”

เบอร์3 เบอร์3ต้องได้!”

ใบที่ 50 เบอร์3 ครับ!”

 

กรี๊ดดดดด!

ได้ยินมั้ยฮาย!!เบอร์เราแหละเบอร์เรา!”

ใบที่ 51 เบอร์1 ครับ!”

ม่าย!!!!!” ฮายว่าเขาชอบนะบรรยากาศแบบนี้ เขากับเพื่อนๆทั้งห้องมานั่นจับมือกันลุ้นไปกับคะแนนโหวตเลือกตั้งประธานคณะสี มีเสียงไอ้กิ๊ฟท์ดังเป็นแบ็คกราวน์เหมือนมาพากษ์บอลเนี่ย ที่ผ่านมาห้องเขาจริงจังกับงานนี้มาตลอดไอ้กิ๊ฟท์ทุ่มเทจนหมดหน้าตักงัดทุกอย่างออกมาใช้ บ่งบอกว่ามันตั้งใจกับงานงานนี้มากจริงๆ

กูทุ่มมากจริงๆนะฮาย กูอยากให้ห้องเราเป็นประธานนำเชียร์ว่ะ เสียงมันโคตรจริงจังในวันนั้นที่ฮายจำได้

และถ้ามันพลาดขึ้นมา….คนที่เสียใจที่สุดก็คนที่ตั้งใจมากอย่างไอ้กิ๊ฟท์นั่นแหละ….

ไง ฮาย

หวัดดีผิง

ตื่นเต้นมั้ยจ๊ะ

ก็มีอยู่แล้วดิ แต่กิ๊ฟท์หนักมากอ่ะเหมือนมันจะเป็นลมเลย

เพื่อนของฮายน่ารักจัง

เดี๋ยวชมมากๆมันก็เหลิงกันแย่หรอก น้องผิงนางฟ้าห้องหนึ่งมาชมกันโต้งๆแบบนี้น่ะ

คิก~เค้กที่เมื่อวานให้ไปอร่อยมั้ยฮายนี่กูจะบอกยังไงให้ผิงไม่เสียใจ ว่าเขาไม่ได้แตะสักคำโดนน้องแย่งหมดเนี่ย

แล้วเพื่อนผิงอ่ะ ไม่ไปลุ้นผลกับห้องตัวเองล่ะ เดี๋ยวเพื่อนว่าหรอก

ไม่ว่าหรอก เราอยากนั่งกับฮายตรงนี้มากกว่า

งั้นก็ได้ แต่ถ้าเพื่อนว่าบอกเรานะ

จ้าๆโอ๊ย!ฮายแมนอย่างที่คิดจริงๆด้วย เท่มากๆ!

นั่งเลยๆ

ขอบใจนะ นี่วันอาทิตย์เราไปสยามกันอีกมั้ย

ไปทำไมอ่ะ

….ก็ทำไมเหรอ ร….เราขอโทษนะถ้าทำให้ฮายลำบากใจ

เห้ย!เปล่าๆเราแค่ถามดูอ่ะ แบบอาทิตย์ที่แล้วก็ไปมาแล้วไงโอ้ลิ้นฮายนี่แทบจะพันกันเป็นเลขแปด เขาแพ้ให้ผู้หญิงสวยๆมาทำน้ำตาเอ่อๆต่อหน้าแบบนี้จริงๆว่ะ

ก็….เราอยากไปเที่ยวกับฮายน่ะ

ได้ดิ เราก็เรียนแถวนั้นวันอาทิตย์พอดี

ฮายไม่ได้รำคาญเราแน่นะ รอยยิ้มถูกคลี่ออกบนริมฝีปากแดง

ไม่เลยผิงน่ารักจะตายจะรำคาญได้ไงคนตรงหน้าเขาเริ่มยิ้มออก ฮายก็โล่งใจ

งั้นอาทิตย์หน้าเจอกันนะ

ได้เลย

สัญญาผิงชูนิ้วก้อยขึ้นมาข้างหน้า ใบหน้าสวยประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย

อืม เราสัญญา

อ้าว ฟู!นั่งตรงนี้มั้ยนั่งได้นะ

ไม่เป็นไร ผิงนั่งกับแฟนเหอะกลุ่มเราครูเพิ่งปล่อยอ่ะ

แฟนอะไรล่ะถึงจะพูดอย่างนั้นแต่หน้าของผิงเริ่มขึ้นสีระเรื่อ

เออนั่งไปเหอะ เรียวคะแนนห้องเราเท่าไหร่แล้ววะ

“115แล้ว สูสีทีมฮาย

เหรอ ดีนี่เท่านั้นฟูก็กลับหลังเดินไปรวมกลุ่มกับเพื่อนกลุ่มใหญ่ ฮายขมวดคิ้ว เฮ้ย!ใจคอมันจะไม่ทักทายกันสักหน่อยเลยรึไงวะ ช่วงนี้ฟูแม่งแปลกทักแชทไลน์ไปก็ขึ้นแค่Readโทรไปก็ไม่รับ ชวนกลับบ้านด้วยกันก็อ้างนู่นอ้างนี่แต่เขายังเห็นมันโบกรถเมล์กลับบ้านอยู่หน้าโรงเรียนอยู่เลยเนี่ยนะ เกิดอะไรขึ้นกันแน่วะ

มาถึงแผ่นสุดท้ายละพวกมึงตื่นเต้นกันมั้ย!”

ตื่นเต้น!”

ถ้างั้นกูไม่บอก ฮ่าๆๆๆ อย่าขว้างรองเท้ามาไอ้เหี้ย!”

ตอนนี้เบอร์ 1 เสมอกับเบอร์ 5 ที่156 เรามาดูกันดีกว่าว่าเบอร์อะไร

เบอร์…..”

“……”

เบอร์…..”

“……”

เบอร์…..”

“……”

เฮ้อ!วันนี้อากาศร้อนจริงๆเลยว่าไหมทุกคน

หลบค่ะ!ตุ๊ดจะเตะคน!”

ใจเย็นเว้ยกิ๊ฟท์ใจเย็นๆนะจ๊ะ

 “เบอร์หนึ่งครับ!!!!”

……….

……

.

 

กรี๊ดดดดดดดด!!!!

ฟูได้แล้วเว้ย! มึงเราทำได้แล้ว!”

เชี่ย!แม่ง!ไอ้ประธานสี!”

“…….”

“…….”

กิ๊ฟท์…..”

ไม่เป็นไรมึง กู…..โอเค

มึงเราทำดีที่สุดแล้วเว้ย

กูไม่เป็นไรกูตรอง พวกห้องหนึ่งแม่งทำดีจริงๆ….ฮือ!เราไม่ได้ว่ะฮาย เราไม่ได้อ่ะ!!!!”

กิ๊ฟท์ ไม่เป็นไรนะเว้ยยังไงเราก็ต้องช่วยกันอยู่แล้ว…..” ฮายทำได้แค่ตบลงบนไหล่ของคนที่พุ่งเข้ามากอดเขาเบาๆเท่านั้น เขาเองก็เสียใจ….ครั้งนี้….พวกเขาตั้งใจกันมาก

      เมื่อทำเต็มที่กับมันมากเท่าไหร่เมื่อมันพลาดเราก็ยิ่งเสียใจกับมันมากขึ้นเท่านั้น….

แต่ในเมื่อมันพลาดไปจริงๆ…..จะทำอะไรได้นอกจากยินดีกับผู้ชนะละช่วยกันสร้างงานชิ้นนี้ออกมา….

กิ๊ฟท์

ไม่นะฟู!แกออกไปก่อนเราเสียใจอ่ะหน้าเราแป้งหายหมดเลย คนหล่อห้ามดูค่ะ!” กิ๊ฟท์เงยหน้ามองต้นเสียงได้แป๊บเดียวก็ซุกลงกับอกของฮายใหม่

กูแค่จะมาบอกมึงว่า ปีนี้ห้องมึงแน่มากโคตรเจ๋ง

“……”

ปีนี้สีเราต้องชนะแน่มีคนเก่งๆอย่างมึงช่วยอยู่ในสี

“…..”

มาสู้ไปกับพวกกูนะกิ๊ฟท์

“…..”

ฮือ!ฟูอ่ะ!”

ไม่เอาดิไหนมึงบอกมึงสตรองไงวะกิ๊ฟท์โผเข้ากอดฟูเต็มแรง ฮายยิ้มให้ภาพตรงหน้า อืม….ดีแล้วล่ะ….นี่สิถึงจะเป็นไอ้ปารวัตรห้องหนึ่ง

         อีกกี่เดือนกีฬาสีวะ…”

ก็สักพฤศจิแหละ แล้วแม่งเหลือกี่เดือนวะ

แม่งต้องมีซ้อมสแตนของเด็กมอหนึ่งด้วยใช่ป่ะวะ

เออ

มีหลีดอีก พาเหรดด้วย

นั่นแหละ

กูเหนื่อย….”

หึ สู้สิมึงไอ้ประธานสีรถคันเดิมสองคนหน้าเดิมๆนั่งคุยกันแต่คนละอารมณ์โดยสิ้นเชิง

กูชอบแน่นอกมึงมากนะ เมื่ออาทิตย์ก่อนอ่ะ

หยุดพูดถึงมัน ไอ้สัสนี่ฮายยังพูดไม่หมดนะ ไม่ได้บรรยายถึงอกขาว ซอกคอขาว เอวบางคอดนั่นอีก แต่ถ้าพูดคิดว่าน่าจะมีรอยตีนไปฝากแม่สักรอยสองรอย

นมมึงใหญ่นะ ฮ่าๆๆ

กูบอกให้หยุดพูดป่ะล่ะ

“…..”

“……” บรรยากาศในรถเงียบลงแบบไม่เคยเป็นมาก่อนตอนอยู่บนรถคันนี้กับคนข้างๆเขาตอนนี้ ฟูอยากถามเรื่องของผิงอยู่เหมือนกันว่าไปถึงไหนกันแล้ว โอเคกันไหม คบกันแล้วล่ะสิ แต่ก็คิดขึ้นมาได้ว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องของเขาสถานะของฮายกับเขาตอนนี้จะเรียกว่าสนิทกันมากกว่าเพื่อนร่วมห้องได้รึยังเขายังไม่ค่อยมั่นใจเลย

….มันคล้ายๆความสัมพันธ์แบบปรสิตอยู่เหมือนเนอะ ฮายเป็นฝ่ายที่ไม่ได้ประโยชน์อะไรจากเขาเลยส่วนเขาก็เหมือนเห็นแก่ตัวเองเปรียบฮายอยู่จริงๆเขาก็ไม่กล้าใช้คำว่าเพื่อนสนิทถ้าเพื่อนสนิทแปลว่าต้องคุยกันตลอดพักกินข้าวกลางวันด้วยกัน เพราะมันไม่เคยเป็นแบบนั้น

บางทีเขาก็คิดว่ามันก็ต้องเป็นแบบนี้ เดี๋ยวต่างคนก็ต่างไป….

ฮาย มึงเลิกมารับส่งกูได้นะ

เห้ย ทำไมอยู่ดีๆเล่นบทดราม่าวะ

เดี๋ยวผิงน้อยใจมึงนะให้เวลาเขาหน่อยเว้ย

กูยังไม่ได้เป็นแฟนกับเธอ

เออ นั่นแหละเดี๋ยวก็เป็นไม่นานนี้แหละ กูได้เงินของเดือนนี้มาแล้วกูกลับเองได้แล้ว กูเกรงใจมึงเว้ย

ไม่ต้องเกรงใจ กูก็บอกมึงหลายครั้งแล้วนี่หว่าอีกอย่างเราก็สนิทกันแล้วไม่ใช่เหรอวะ

เราไม่ได้สนิทกันมึงเราแค่รู้จักกันยิ่งพูดทำไมแม่งถึงเหมือนจะแย่ลงวะ ทั้งๆที่เขาก็พูเรื่องจริงทั้งนั้น….

อะไรของมึงไอ้ฟู….”

ดูแลผิงดีๆนะเว้ย ผิงมันคิดมากนะให้เวลากับมันเยอะๆหน่อยรถหยุดลงหน้าบ้านฟูแล้ว ฟูรีบก้าวลงจากรถ

กูดูแลตัวเองได้นี่ไงทำถูกแล้ว ผิงควรจะได้รับการใส่ใจจากฮาย ฮายควรได้อยู่กับแฟนกับเพื่อนไม่ใช่มาติดบ่วงอยู่กับเขาแบบนี้ นี่ไงมันถูกทุกอย่าง….

ทั้งๆที่ดีแล้วแต่แม่ง….ท้องฟ้าแม่งหมดชิบหายเลย


--------------------------------------------------------------------------------




 

2 ความคิดเห็น