ตอนที่ 6 : 5th Math

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 เม.ย. 59



5th Math




แบงค์!!!นี่มึงไม่ได้ทำการบ้านคณิตมา!!!”

เออ ตกใจอะไรเวอร์วัง

“…..เออ กูไม่ตกใจก็ได้ มึงดูหงิดหงิดเนอะ เมนส์ไม่มาเหรอ

สนุกมั้ยล่ะ คนเราก็เลวเนอะ คิดดูไอ้กันต์แม่งนั่งเรียนหน้าตาเฉยอ่ะ ขณะที่ตอนนี้แบงค์แทบจะเป็นบ้าอยู่แล้วโว้ย! ถึงขนาดไม่ได้ทำการบ้านมาเนี่ยมันแย่มาก!

นักเรียนคะนี่ยังไม่สำนึกกันใช่ไหมคะ! ลงไปวิ่งรอบสนามสงบสติอารมณ์หน่อยไหมคะ!”

ฟูไม่ได้ทำการบ้านมาเนี่ยมันโคตรปกติอ่ะ แต่ไอ้เด็กเรียนดีเด่นแบบไอ้แบงค์ไม่ได้ทำมาแม่งโคตรแปลกเลยเหอะ เอาจริงๆมันก็นั่งหน้างอของมันมาแต่เช้าแล้วอ่ะ จนแบบเขาได้แต่คิดว่าไอ้นี่คงเมนส์ไม่มั้ง….

นี่คือตัวอย่างที่แย่มากนะคะ เอาค่ะ นักเรียนเปิดไปหน้า 96 แล้วเริ่มทำแบบฝึกหัดค่ะฟูเบ้ปาก ขาแทบแข็งแล้วเนี่ยแค่ไม่ได้ทำหารบ้านมาทำไมต้องให้ยืนด้วยอ่ะ ชีวิตนักเรียนให้ทำการบ้านทุกวันก็เซ็งกันพอดี ทำแต่การบ้านปิดกั้นจินตนาการหมด

ฟู

ว่าไง เสียงกระซิบดังจากเพื่อนคนข้างๆที่ร่วมชะตากรรมเดียวกัน โดยตายังคงจ้องเขม็งที่ตัวหนังสือเรียนเหมือนตั้งใจทำซะเต็มประดา

คนจูบกันนี่แปลว่าอะไรวะ

“……. เอ๊ะ หรือว่ากูฟังผิด ใช่ๆมันอาจจะถามสูตรข้อนี้ก็ได้

อ๋อ มึงจะถามสูตรใช่ป่ะ

“……”

ถ้าถามถึงสูตรข้อนี้กูก็ไม่ร…..”

กูบอกว่าจูบ!!!!!”

พรึ่บ

……..

ฟูรู้สึกค้างเติ่งอยู่กางอากาศ อ้าปากหวอจนน้ำลายแทบไหลแหมะลงบนโต๊ะเรียน

นักเรียนทั้งห้องหันขวับมามองฟูและอีกหนึ่งคนที่ยืนก้มหน้าแดงก่ำราวเอาเลือดสาด รวม+ทั้งครูที่สอนอยู่หน้าห้องด้วย และเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นพร้อมเสียงเป่าปากโห่แซว แต่ไม่ใช่สำหรับคุณครูคนนี้อ่ะนะ…..

นักเรียนคะ!!ลงไปวิ่งรอบสนามห้ารอบค่ะ!!!”

“……”

เดี๋ยวนี้เลย!!” รอบ-สนาม-ห้า-รอบ แอ๊ก!กูตาย!

 

 

         “แบงค์กูถามจริงจัง เป็นอะไรวะ และแล้วอิสระก็กลับคืนมากับช่วงเวลาที่เรียกว่าวิชาคหกรรมวิชาที่ปลดปล่อยความเป็นตัวคุณ

เปล่าไม่มีอะไรว่ะ

เรียนหนักไปรึเปล่ามึง มึงโดดบ้างก็ได้ไม่ต้องอยู่ซ้อมดึกๆดื่นๆทุกวันหรอก

ไม่เป็นไรว่ะ กูไม่ค่อยอยากทิ้งกิจกรรม

กูยังไม่ได้บอกให้มึงทิ้งสักคำ

เออน่า ไม่ใช่เรื่องนี้หรอกกูจัดการเองได้

แน่นะเว้ย มีไรบอกกูได้นะ

อืมแบงค์ขมวดคิ้ว อ้าปากพะงาบเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับไม่พูดอะไรออกมามันส่ายหัวและลงเอยที่ครางคำว่าอืม เขาเหมือนจะรู้ว่ามันไม่ใช่ไม่มีอะไรหรอก แต่อย่าไปเซ้าซี้อะไรมันเลย มันบอกจัดการได้คือได้

ไอ้เรียว มึงใส่อะไรลงไปอ่ะ

เกลือ

จริงเหรอ กูคิดว่าโซดาไฟ

สัสสิคะไม้เรียวชักสีหน้าเบื่อโลกใส่ฟูทันที ฟูบอกได้เลยว่าเขาเป็นพฤติกรรมเคยชินที่จะกวนผู้หญิงคนนี้เสียแล้ว

แล้วไม่คิดจะช่วยเพื่อนในกลุ่มทำอะไรบ้างเหรอ กูเห็นมึงเอาแต่เดินร่อนไปมา

กลุ่มกูเทพมาก ทำเสร็จแล้ว ถ้าหากว่าฟูเคยชินที่จะแกล้งไม้เรียว ไม้เรียวก็บอกเลยเหมือนกันว่าชินกับการกวนของผู้ชายคนนี้เช่นกัน

ฟูๆ ฮายมาหาอ่ะ

ฮาย หวัดดี มาทำไรที่นี่วะไม้เรียวเงยหน้าขึ้นจากหม้อต้มที่กำลังเดือดปุดๆมองหน้าฟูสลับกับฮายเล็กน้อย นี่สนิทกันมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะสองคนนี้

นี่คาบว่างห้องกู เนี่ยกะจะมาหาไรกิน

ชั่วโมงคหกรรมคนอื่นเนี่ยนะ

อะไร อาจารย์ป้าเรียกให้กูมาช่วยชิมเนี่ย

ประเดิมกลุ่มกูเลยป่ะล่ะ มาๆกลุ่มกูเสร็จละชิมของกูก่อนสนิทกันจริงๆด้วยแฮะ แล้วที่เธอเห็นกัดกันวันนั้นคืออะไร ภาพหลอนเหรอ?

อ่ะ ชิม

ร้อนอ่ะมึง เป่าให้หน่อยดิ …..ห๊ะ!?!

ใช่เรื่องมั้ย เห้ย!ไม้เรียวอ้าปากค้างคือฟูอ่ะมันบ่นจริงแต่ก็ยอมเป่าแล้วยื่นช้อนที่ผ่านการเป่าใส่ปากฮาย เธอมองซ้ายขวา ทุกกลุ่มดูยุ่งวุ่นวายกับผลงานตัวเองหมดตอนนี้เธอต้องการแค่คำยืนยันว่าเธอไม่ได้ตาฝาดไปเองคนเดียว!

ผิง แกเห็นฟูกับฮายห้องหกมั้ย เขาดู….รักกันดีเนอะ

อืม!ผู้ชายเขาก็เล่นกันแบบนี้แหละ เขารักกันดีกว่าเขาเกลียดกันเนอะ

เหรอ เธอมองรอยยิ้มมีความสุขของเพื่อนเธอ แต่ในใจลึกของเธอมันค้าน ไม่ใช่อ่ะ….ถึงจะสนิทกันยังไงก็เถอะแต่ถึงขนาดนี้มันโคตรแฟนเลยไม่ใช่เหรอ!

อร่อยป่ะ

ไม่ชัด ขออีกคำ

แหมมึง ไม่ได้เว้ยเดี๋ยวกลุ่มกูไม่มีให้อาจารย์ป้ากิน

เฮ้อ น่าเสียดาย

อีกแล้วนะมึงอ่ะ กะจะกินของกูให้หมดเลยป่ะ

รู้ทันกูอีก

มึงก็เหอะ เห็นแก่กินชิบหายฮายกลั้วหัวเราะ เออขำมากมั้ง

อร่อยแล้ว

เห้ย! เอามือออกไปจากหัวกูผมยุ่งหมด!”

มีผมอยู่นิดเดียวเนี่ยนะ

เออดิ มือมึงหนักมากคอแทบหัก

เวอร์ ถ้าเหลือตอนเย็นห่อมาให้กูด้วย ตอนเย็นกูไปส่งบ้าน

ไม่อ่ะ ถึงเหลือก็ไม่ห่อไปให้ ฝันดิ

กูจะรอกิน กูไปหาอาจารย์ก่อนโชคดีนะมึงฟูเหลือบมองอาหารในหม้อ ห่อไปให้อ่ะนะ ใช้ชิมยังไม่พอใจอีกเหรอวะ……

ขณะนี้เวลา 16 นาฬิกา 30 นาทีกี่วิไม่ต้องรู้มั้งอันเป็นเวลาเลิกเรียน ฟูมองถุงในมือ เออ ในที่สุดเข้าก็บ้าจี้ห่อมาให้จริงๆด้วยว่ะ ทำไมกูต้องมาลำบากทำตามที่มันบอกด้วยเนี่ย

เดี๋ยว….นั่นมันฮายกับผิง ทำมาพูดไม่ได้เป็นไรกันไม่ได้เป็นอะไรกันฮายนี่มีความแหล คนไม่ได้ชอบกันจะมายืนคุยกันหัวเราะคิกคักมีความสุขแบบนี้เหรอวะ ผิงก้มลงค้นกระเป๋านักเรียนหยิบถุงอะไรสักอย่างส่งให้ฮาย เธอหน้าแดงอย่างน่ารักส่วนฮายก็หัวเราะแล้ววางมือบนหัวคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างถะนุถนอมแล้วรับถุงใบนั้นมาถือไว้

แม่ง…..ไปใจสั่นกับมันทำเหี้ยอะไรวะ ไร้สาระชิบ…..แม่งทำแบบนี้กับทุกคนอ่ะ….จุกสัส ความจริงกับผิงมันก็ไม่แปลกเขาแฟนกันนี่หว่า…..

กูเห็นนะเว้ย ผิงให้อะไรมึงอ่ะครับ ฟูสูดหายใจลึกๆเดินออกมาจากที่ที่ตัวเองไปโฟเวอร์เป็นสามีจับกิ๊กตั้งนมนาน เอ่ยทักฮายด้วยเสียงร่าเริง

เค้กน่ะ เมื่อวานกูเพิ่งบอกเค้าว่ากูอยากกินเค้าไปซื้อให้กูถึงสยาม

“…..” ฟูมองถุงเค้กแบรนด์ดังพยายามซ่อนถุงที่เก็บมาจากวิชาคหกรรมไว้ข้างหลัง ความรู้สึกน้อยใจมาจากไหนวะ

ไป กลับกัน

….อืม

แล้วที่กูให้เก็บมาฝากอ่ะ

….กลุ่มกูก็แดกกันหมดสิ ฮ่าๆๆ ค….ใครจะเก็บไว้ให้มึง!” ไม่ มึงจะให้เขารู้ไม่ได้นะเว้ย มึงจะมาพูดทำนองน้อยใจกับอะไรเล็กๆหยุมหยิมแบบนี้ไม่ได้…..

 

มึงนี่ม….”

 

เพียะ!

.

.

.

ฟูเบิกตากว้าง เฮ้ย! กูทำแบบนี้ไปได้ไง เขาปัดมือฮายที่วางมาบนหัวเขา แรงด้วยนะเว้ย! แบบที่คนตรงหน้ามองเขาด้วยสายตางงๆ

กู….ขอโทษว่ะ พอดีหัวกูเน่าอ่ะ ไม่ได้สระหลายวัน ฟูส่งยิ้มแหยๆแก้สถานการณ์ เขารู้ว่าแม่งโคตรจะฟังไม่ขึ้น

“…..อืม ไม่เป็นไรไม่นานรอยยิ้มของฮายก็กลับมา ฟูเดินตามร่างสูงกว่าไปเงียบๆแอบหย่อนถุงใส่กับข้าวลงขยะเงียบๆ กูว่ามึงต้องไปหาหมอแล้วมั้งไอ้ฟู……มึงแปลกไปมากไปแล้ว…..

      

         ฟูบอกตัวเองว่าเหตุการณ์จังไรนั่นเป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมนอะไรสักอย่างทำให้สภาพอารมณ์แปรปรวนหรือไม่เขาก็คงเครียดกับการเรียนมากไปหน่อย บวกกับทั้งฮายและเขาต่างก็ยุ่งอยู่กับการสอบกลางภาคที่ใกล้จะมาถึงเต็มที่ และเมื่อผ่านมาก็ต้องผ่านไป การสอบเสร็จไปด้วยการเดาเกือบครึ่ง แทนที่สอบเสร็จจะได้ไปเดินร่อนที่ห้างไม่ก็ร้านเกมเหมือนทุกๆครั้ง ครั้งนี้กลับต้องมาที่ห้องเพื่อซ้อมการแสดง! ขนาดนี่แค่โชว์เลือกตั้งประธานสียังมากเรื่องขนาดนี้ สมมติถ้าได้เป็นจริงๆจะยุ่งยากขนาดไหนวะ

ฟู หน้ามึงอมขี้มากอ่ะคนคนนี้อีกแล้วครับ ไม้เรียว เจ้าเก่าเจ้าเดิมนั่นแหละ

ปล่อยเร็วได้ป่ะวะ อยากไปร้านเกม

ฝันอยู่รึเปล่าตื่นๆ เบ้ปากแรง!

ฟู เห็นฮายบ้างมั้ยจ๊ะ

เออไม่อ่ะ เป็นแฟนกันก็นัดกันดูแลกันดีๆดิ เธอไม่รู้แล้วเขาจะรู้ไหม….

บางที….มันอาจจะซ้อมกันอยู่ที่ห้อง ฟูส่งยิ้มไปให้

อ๋อ ขอบใจนะวันนี้เรามีนัดกับฮายไปสยามอ่ะ

ขอให้สนุกนะสัส!โคตรจะเฟก

ขอบใจนะ เดี๋ยวซื้อขนมเค้กมาฝาก ร้านที่ฮายกับเราไปกินด้วยกันบ่อยๆอร่อยมากเลยนะ

เราขอเค้กช็อกโกแล็ตนะแม่งกูไม่ได้อยากรู้เลยว่ะ….

โอเคเลยจ้า ฟูนี่ชอบช็อกโกแล็ตจริงๆเลยเนอะ

อืม เราชอบ

งั้นเราไปก่อนนะ เดี๋ยวซื้อฝากผิงออกไปแล้ว ฟูยืนก้มหน้าทบทวนความคิดตัวเอง

ฟู

“….มีอะไรเรียว

มึงกับฮายสนิทกันใช่มั้ยวะ

ก็…..สนิทอยู่….”

เหรอ มาซ้อมต่อเถอะมึง มือของไม้เรียวตบบนไหล่กว้างเบาๆ เหมือนไม้เรียวจะเข้าใจเรื่องนี้มากขึ้นเลย

ฟูมองมือบางที่วางแปะบนไหล่เขา นี่เขานั่งคิดอะไรอยู่ พรุ่งนี้ก็แข่งประธานสีวันสุดท้ายชีวิตเดิมๆ อ่านการ์ตูน ตีดอททั้งวัน ไร้สาระมึงก็จะกลับมาแล้วไง….


----------------------------------------------------------------


2 ความคิดเห็น