คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย д

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 เปิดเรื่อง16/08/2010

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 ส.ค. 61 / 22:07


กระดาษเปล่า

“ฉันเยาว์ ฉันเขลา ฉันทึ่ง

ฉันจึง มาหา ความหมาย

ฉันหวัง เก็บอะไร ไปมากมาย

สุดท้ายให้กระดาษฉันแผ่นเดียว”

 

เมื่อครูให้นักเรียนอ่านกลอนบทนี้จบ เธอก็เอ่ยต่อทันที

            “เอาล่ะ  วันนี้เราก็ได้เรียนบทกลอนของคุณวิทยากร  เชียงกูล  แล้วครูเชื่อว่าทุกคนย่อมมีความหวัง ถ้าอย่างนั้นครูขอสั่งการบ้านส่งพรุ่งนี้  ให้ทุกคนเขียนเรียงความเรื่อง ความหวังของฉัน 

            จากนั้นหัวหน้าห้องก็สั่งให้นักเรียนทุกคนทำความเคารพพร้อมเสียงกริ่งหมดเวลาดังขึ้น แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

**********************************************

 

            เมื่อหมดคาบวิชาภาษาไทยในวันรุ่งขึ้น  ครูก็เรียกเขมมิกาไปพบด้วยสีหน้าไม่พอใจ

            “เขมมิกาเดี๋ยวไปที่ห้องพักครูกับครูด้วยนะ”

            “ค่ะ” เขมมิกาขานรับแล้วเดินออกจากห้องตามครูภาษาไทยอย่างว่าง่าย

 

            พอถึงโต๊ะทำงานของคุณครูภาษาไทย  ครูก็ยื่นกระดาษเปล่าให้เขมมิกาซึ่งมีชื่อเธอบนหัวมุม  เขมมิกาจ้องมองอย่างเฉยชา  จนทำให้ครูสาวส่ายหัวน้อยๆก่อนเอ่ย

            “ทำไมเธอถึงส่งกระดาษเปล่า” เขมมิกาไม่เอ่ยคำใดมีแต่ความนิ่งเฉย

            “เธอจะไม่เอาคะแนนใช่มั้ย” ครูกล่าวด้วยน้ำเสียงค่อนข้างโมโห

            “เปล่าค่ะ” เขมมิกาเอ่ยในที่สุด

            “แล้วทำไมเธอไม่เขียนอะไรเลยล่ะ” ครูเริ่มควบคุมอารมณ์ให้เย็นลง

            “คือ หนูไม่รู้จะเขียนความหวังอะไรดีค่ะ” เขมมิกาเอ่ยแล้วก้มหน้าอย่างสำนึกผิดจนครูแปลกใจ

            “ทำไมล่ะ ถ้าเธอมีความหวังเยอะ ก็เลือกมาสักอย่างซิ”

            “ไม่ใช่ค่ะ คือว่าหนูไม่อยากจะหวังอะไรเลย อาจทำให้หนูกลายเป็นคนไม่มีความหวังมั้งคะ” ครูสาวเข้าใจว่าเขมมิกาย้อน เลยเริ่มโมโหอีกครั้ง

            “ถ้าเธอไม่อยากได้คะแนนก็บอกมาตรงๆเลยดีกว่า”

            “ไม่นะคะ หนูแค่ไม่อยากหวัง” เขมมิการีบปฏิเสธคำพูดครูทันที

            “ทำไมล่ะ” คราวนี้ครูรู้สึกอ่อนใจ

            “เพราะถ้าหนูไม่หวังอะไรเลย  แม้หนูจะได้รับกระดาษแผ่นเดียวอย่างในกลอน  หนูก็ดีใจมากที่สุดแล้ว  แต่ถ้าหนูมีความหวังมาก  เมื่อได้กระดาษแค่แผ่นเดียวหนูก็คงจะไม่ยินดีเท่าไร  หนูถึงไม่หวังค่ะ”

            “ดังนั้นเธอถึงส่งกระดาษเปล่าใช่มั้ย” ครูเข้าใจเขมมิกาทันที

            “ใช่ค่ะ” เขมมิกาเอ่ยเสียงอ่อยอย่างสำนึกผิด

 

            เมื่อเขมมิกาออกไปจากห้องพักครูแล้ว  ครูสาวก็วางกระดาษเปล่าลงบนแฟ้มของเธอ ทำให้เธอตระหนักได้ว่า 

            “ถ้าคนเราหวังอะไรไว้มากมาย  ก็มักจะจบด้วยความรู้สึกผิดหวังและเสียใจ  แต่ถ้าเราไม่หวังอะไรเลย  แม้สิ่งที่ได้รับจะน้อยนิด  แต่เราก็จะดีใจอย่างแสนสุด” เธอยิ้มให้กระดาษเปล่าก่อนปิดหน้าแฟ้มลง

 

แล้วคุณล่ะชอบกระดาษเปล่าบ้างรึเปล่า???

 

ปล.บทกลอนจากเพลงเถื่อนแห่งสถาบัน,วิทยากร เชียงกูล

ผลงานอื่นๆ ของ ภัสนภางค์,White Sonata

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 22:27
    เป็นเรื่องที่อ่านแล้ว คิดได้มากมายเลยครับ เป็นเรื่องสั้นๆที่ดีมาก
    #1
    0