นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

FIC GYUWOO เพราะรักไง...

โดย PhinicZ

ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากบอกว่า คิมซองกยู รัก นัมอูฮยอน เท่านั้นพอ

ยอดวิวรวม

1,061

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,061

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


8
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 ก.พ. 58 / 20:15 น.
นิยาย FIC GYUWOO ѡ...

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
อ่านเนื้อเรื่องเถอะฮะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 ก.พ. 58 / 20:15


วันนี้เป็นวันครบรอบ 6เดือน กับการคบกันของผมกับคนที่ผมรัก... เราทั้งสองคนรักกันมากอาจจะมีบ้างเวลาที่ทะเลาะกัน โกรธกัน แต่พวกเราก็ผ่านมันมาด้วยกันได้... ในช่วงที่ทะเลาะกันผมจะเป็นฝ่ายง้อเขาเสมอ ทั้งๆที่บางทีผมไม่ใช่คนที่ผิดด้วยซ้ำไป... เเต่ผมต้องง้อเขาเพราะถ้าไม่ง้อเท่ากับว่าผมไม่ได้รักเขาแล้วและพวกเราอาจจะเลิกกัน ผมไม่ยอมไง...เพราะรักนิหว่า... ถ้าคุณเป็นผมก็คงเข้าใจเองว่าการที่คนรักเรางอนเราทะเลาะกับเราไม่ว่าใครจะเป็นเหตุก็เถอะเขาย่อมมีเหตุผลของเขา อย่างผมอาจจะงอนเพราะผมไม่ได้บอกรักเขาหรือหึงกันจนหน้ามืดตามัวทำรายร่างกายกัน พวกการงอน ทะเลาะกันแบบนี้มันก็แค่แสดงถึงความรักที่มีให้แก่กันไม่ใช่หรอครับที่เขางอนเพราะอยากให้เราสนใจ...หรือใครจะคิดไม่เหมือนผมก็ได้นะ... แต่ผมคิดแบบนี้แค่ว่าไม่อยากให้คนที่ผมรักต้องงอนนาน ไม่อยากทะเลาะกันนาน ถ้ามัวแต่ถือทิฐิของตนเองแปปเดียวแมร่งก็เลิกกันแล้วนิ...ผมไม่ได้อยากเลิกกะแฟนผมนิ...
ครืด ครืด ครืดๆๆ
เสียงโทรศัพท์ไอโฟนของผมดังขึ้นแสดงรูปหน้าจอและชื่อคนที่ผมรักที่สุด...
"ว่าไงครับ อูฮยอนอา"ผมกรอกเสียงใส่ไป
"ไม่ต้องมาเรียกชื่อผมแบบนี้เลยนะ!! ฮยองอยู่ไหนครับ ผมรอนานแล้วนะ"อูฮยอนตอบกลับมาด้วยเสียงที่ติดจะหงุดหงิด ทำให้ผมนึกภาพเจ้าตัวแสบที่ทำหน้าเบื่อโลก ผมยิ้มออกมาหน่อยๆกับความคิดผม...
"ใกล้ถึงแล้วครับ อีกแปปเดียว"ผมพูดพร้อมกับเร่งฝีเท้าให้เร็วเข้าไปอีก แทบจะวิ่งก็เลยว่าได้
"ก็ได้ครับ เร็วๆนะ ผมเซ็ง"เจ้าตัวเล็กพูดแค่นั้นก็วางสายไป ผมวิ่งๆๆเหมือนพระเอกหนังที่เขาวิ่งตามรถอะไรก็ตามเถอะแล้วนางเอกอยู่บนรถนั่นน่ะ เหอะๆ ต่างกันที่ว่า ผมเหนื่อยกว่าแล้วก็ไม่ได้วิ่งตามรถแต่วิ่งตามหัวใจให้ทันก่อนที่จะโดนงอน...
กริ๊งๆๆ เสียงกระดิ่งดังขึ้นที่ประตู พร้อมกับร่างสูงของซองกยูที่เพิ่งวิ่งมาถึง พนักงานทำท่าจะเดินมาหา แต่เขายกมือห้ามแล้วเดินไปที่โต้ะที่มีเจ้าของหนุ่มน้อยน่ารักอยู่
"อูฮยอนอา--"ซองกยูเรียกชื่อหนุ่มน้อยหน้าหวาน
"..." อูฮยอนไม่ได้หันไปสนใจซองกยู เจ้าตัวเพียงแค่เงยหน้ามามองแล้วก็ก้มเล่นโทรศัพท์ซัมซุงในมือต่อ
"..."เขาเงียบไม่รู้จะพูดอะไรต่อ รู้เพียงแค่ว่า แฟนของเขางอนเขาเข้าแล้ว
"อูฮยอนครับ ฮยองขอโทษที่มาช้า ฮยองขอโทษที่ผิดเวลา ฮยองขอโทษที่มัวแต่สนใจของขวัญจนมาหาอูฮยอนช้า ฮยอง.."ซองกยูพูดทำหน้าจริงจัง น้ำเสียงหนักแน่นแต่ก็รู้สึกผิดไปด้วยเช่นกัน
"..."อูฮยอนเงียบเหมือนเดิม
ซองกยูเอามือล้วงไปในกระเป๋ากางเกง แล้วหยิบมันออกมาก่อนจะเคลื่อนตัวไปนั่งข้างๆอูฮยอน แล้วจับมันสวมเข้าที่คอของอูฮยอน
"ฮ..ย..อ..ง"อูฮยอนพูดสั่นๆ ก้มลงมองสิ่งที่ห้อยอยู่ที่คอของตนเอง น้ำตาคลอดวงตาใสๆ สร้อยเส้นนี้...
"หายโกรธนะครับ กว่าจะได้มานี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ"ซองกยูพูดเบาๆปลอบเจ้าตัวน้อยที่น้ำตาคลอ เขายกมือขึ้นลูบหลังคออูฮยอนเบาๆ
"ฮยอง!!"อูฮยอนพูดแค่นั้นก็กระโจนกอดซองกยูแล้วปล่อยโฮออกมา
"ฮึก ฮยองบ้า มันไม่ จำเป็น อ่า ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย ฮึก ฮืออ"อูฮยอนซุกหน้าอยู่กับอกแกร่งของซองกยูไม่ไปไหน พูดอู้อี้หงุดหงิงอยู่ตรงอกเขา
"โอ๋ๆๆ ไม่ร้องนะครับ ไม่เป็นนะฮยองทำได้ทุกอย่างเพื่ออูฮยอนคนเดียวนะ ขออย่างเดียวอย่าเลิกกับฮยองนะ"ซองกยูพูด ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามเขาทำทุกอย่างให้อูฮยอนสมหวังได้ยกเว้นแต่ว่าทำให้เขากับอูฮยอนต้องแยกจากกัน ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม เขาไม่ยอมหรอกนะ...
"ฮยองบ้า!! ผมไม่ใช่เด็กนะ!!"อูฮยอนเงยหน้ามาดุใส่เขาทำหน้าโหดใส่ แต่โทษทีนะ น้องนัม อูฮยอน มันไม่ได้ทำให้พี่คิม ซองกยูคนนี้กลัวสักนิด แถมยังทำให้หลงให้รักยิ่งกว่าเดิมอีก
"หึๆๆ"ซองกยูได้แค่หัวเราะกับการกระทำของเจ้าตัวเล็กเจ้าของหัวใจเขา...
"ซองกยูฮยองได้มันมายังไงครับ"อูฮยอนถามพร้อมกับมองสร้อยตัวเอง ที่เป็นรูปวงกลมมีหัวใจสองดวงติดกันอยู่ข้างในสามารถหมุนหัวใจได้
"ก็ไม่เห็นยากนิ ก็เเค่ไปต่อรอง"ซองกยูพูด แล้วก็ยิ้มใจดีๆให้อูฮยอน
"เถอะน่า ไม่มีอะไรหรอกครับ"ซองกยูพูดตัดบทก่อนที่อูฮยอนจะถามอะไร เจ้าตัวเล็กแค่ทำหน้างอ ปากจู่ๆใส่เขา เขาหมั่นเขี้ยวก้มลงไปจุ๊บปากอีกคนเบาๆแค่นั้น แล้วอูฮยอนก็บ่นพึมพำๆหน้าแดงๆไปตามประสาคนน่ารักเขิน...
ผมซองกยู มองสร้อยเส้นนั้นอีกครั้ง ก่อนจะนึกถึงเรื่องที่ทำให้ผมต้องไปซื้อสร้อยเส้นนั้น...
วันนั้นเป็นวันที่ผมกับอูฮยอนเรามาเดินดูของด้วยกัน... อูฮยอนเดินดูนู้นดูนี่ไปตามประสาคนชอบช็อป ผมก็แค่เดินตามไป ถือของ ถึงผมจะไม่ชอบช็อปแต่ก็ต้องมาให้ได้ก็เห็นแฟนตัวเองมีความสุขมันก็ดีไปหมดทุกอย่างจริงไหมละครับ...
"ฮยอง!! ดูสร้อยเส้นนั้นสิ"อูฮยอนเรียกผมเสียงดังแล้วใช้มือน้อยๆของตัวเองชี้ไปที่สร้อยเส้นหนึ่ง สวยนะ ผมว่า... แต่ผมไม่ชอบ...
"อ่าห้ะ"ผมตอบกลับอูฮยอนแค่นั้นแล้วเดินไป
"ด..เดี๋ยวสิ ฮยอง ผมอยากได้อ่ะ"อูฮยอนพูดแล้วทำตาประกายวิบวับใส่ น่ารักดีนะ... แต่ไม่ได้ผล...
"ก็ซื้อสิ"ผมพูด
"ฮยองอ่า!! ซื้อให้ผมหน่อย" อูฮยอนพูดงอนๆ
"เอาไปทำไมกันหื้อ"ผมถาม ก็อูฮยอนเป็นคนที่ของแต่งตัวมากๆ ลองตัวนี้ ตัวนู้น ตัวนั้น ถ้าตัวนั้นถูกใจใส่หลายๆครั้ง จนตัวที่ไม่เข้ากับตัวเองจะไม่สนใจเลย นี่ขนาดเป็นเสื้อผ้า ถ้าเป็นเครื่องประดับ... อูฮยอนจะทิ้งบ่อยมาก เอาง่ายๆว่าเป็นคนชอบง่ายหน่ายเร็ว... ดีนะ ที่เขาไม่เบื่อผม ถ้าเบื่อผมนี่ผมทำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ
"ใส่ไงฮยอง สวยอ่ะ ผมชอบ"อูฮยอนพูดงอแงไม่เลิก ผมตัดสินใจซื้อมันมา เดี๋ยวเจ้าตัวแสบจะงอนซะก่อน
"เย้ ^0^ ดีใจที่สุดเลย"อูฮยอนพูดกระโดดโลดเต้นไป ตัวอูฮยอนห่างจากผมไปเรื่อยๆเพราะเจ้าตัวดีใจมากไปหน่อย ผมยิ้มกับภาพที่เห็นพร้อมกับส่ายหัวด้วยความรักความเอ็นดูไปพร้อมๆกัน
พลั่ก
"โอ้ะ!!" อูฮยอนล้มลงไป สร้อยอันนั้นก็หล่นลง เจ้าตัวแสบดีใจมากไปจนชนกับคนอื่นเข้า คนที่โดนชนไม่ล้อมแต่คนที่ล้มดันเป็นคนชนอย่างอูฮยอน ผมรีบวิ่งไปดูอาการเจ้าตัวเล็ก
"มึงเดินไรของมึง ตาบอดรึไง!!"ชายคนที่โดนชนตะคอกอูฮยอนเสียดัง ทำให้คนรอบข้างหันมามองอย่างสนใจ
"ฮึก พี่ซองกายู อูฮายอนกลัวฮือๆๆ"อูฮยอนพูดเสียงยานๆแล้วหันมาซุกอกผมไว้ ผมยกมือลูบหัวน้องเบาๆคอยปลอบ
"หึ ปัญญาอ่อน ตะคอกแค่นี้กลัว สร้อยนี่ของมึงสินะ"ชายคนนั้นพูดด่าอูฮยอน เจ้าตัวเล็กก็สะดุ้งสั่นๆ ผมหันไปมองหน้ามัน หน้าเหี้ยนี่มันด่าแฟนผม ผมเลยส่งสายตาอาฆาตไปให้มันนิดหน่อย เหี้ยนั่นสะดุ้งเลย เหอะๆ มันยกสร้อยที่หล่นขึ้นมา แล้วบอกว่า " กูขอนะ" เเค่นี้แล้วมันก็วิ่งไปเลย เหี้ยเอ้ย!!
ผมก้มลงมาดูเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนผม หลับแล้ว^^ น่ารักจัง... ชู่ว์ พวกคุณเงียบๆนะครับ...
ผมอุ้มขึ้นมาแล้วพาขึ้นรถกลับบ้านไป...ในตอนที่ผมอุ้มถึงจะมีคนมองแล้วบอกว่า เป็นเกย์ อย่างนู้นอย่างนี้ บลาๆๆ คิดว่าผมสนหรอ เหอะๆ คนพวกนั้นไม่ใช่อูฮยอน คนที่ผมรักซะหน่อยทำไมต้องไปใส่ใจคนอื่น ถ้าคิดจะรักแล้วผมก็ต้องทนทุกอย่างให้ได้ แต่มันไม่ใช่ปัญหาของเรา2คน ผมรักใครผมเชื่อใจเขา เพราะถ้ายังงั้นคนอื่นแม่งพูดจาแดกดันผมหรืออูฮยอนเราก็ต้องเลิกกันเพราะแค่เป็นเกย์หรอ แต่โทษนะครับ ผมไม่ใช่เกย์แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่รักผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่อ นัม อูฮยอนเต็มหัวใจ ถ้าเป็นคนอื่นไม่ว่าจะชายหรือหญิงก็เถอะถ้าไม่ใช่อูฮยอนผมก็ไม่เอาใครทั้งนั้น...
ผมค่อยๆวางอูฮยอนลงเตียงเบาๆมือ ห่มผ้าถึงต้นคอ จุ๊บเหม่ง จุ๊บแก้ม แล้วเดินออกมานอกห้อง
ผมโทรหาเพื่อนรักผม ดงอู
"ฮานโหลลลล"เสียงยานคางดังมาจากปลายสาย
"ดงอู กูมีเรื่องให้มึงช่วย"ผมพูด อ่อ!ผมไม่ใช่คนเรียนร้อยพูดครับ ผมไม่ได้เป็นสุภาพบุรุษพอ แต่ผมทำสิ่งแย่ๆแบบนั้นกับอูฮยอนไม่ได้ อยู่กับอูฮยอนผมจะเป็นคนที่อ่อนโยน ใจดี ตามใจแฟน แต่ถ้าอยู่กับคนอื่น ผมจะเป็นอะไรที่ตรงข้ามกับตอนอยู่กับอูฮยอนจากขาวเปลี่ยนเป็นดำทันที โหดร้าย เย็นชา ไม่สนใจใคร ไม่มีหัวใจ(ฆ่าคนไม่สะทกสะท้าน)ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งเฉย
"อะไร เจ้าชายอสูรมาเฟียอย่างมึงเนี่ยนะ!!"ดงอูพูดเสียงดัง อืม-- ครับ ผมเป็นมาเฟีย แต่ไม่ได้บอกใครนอกจากคนที่สนิทจริงๆ อูฮยอนเองผมก็บอกไปเจ้าตัวก็ไม่ได้ว่าอะไรแค่บอกให้ทำอะไรระวังตัวด้วย...
"เออ วันนี้กูไปเดินห้างกับอูฮยอนมาแล้วเจอคน....บลาๆๆ"ผมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นภายในวันนี้ให้ดงอูฟัง มันถามถึงอูฮยอนว่าเป็นยังไงบ้าง พวกเพื่อนๆผมชอบอูฮยอนกันน่ะครับ ไม่ได้ชอบแบบแอบรักนะครับถ้าผมรู้ผมเอามันตายแน่ เพื่อนๆผมมันก็มีแฟนกันไปหมดแล้วครับไม่มีคนโสด พวกเพื่อนผมบอกกันว่าอยากได้อูฮยอนเป็นน้องชาย หึๆ
"มึงจะให้กูไปเอาเรื่องมันหรอ...รึยังไง"ดงอูถามขึ้นทันทีที่ผมเล่าจบ
"ไม่ๆ อูฮยอนของกูร้องไห้ด้วย มันต้องเจอมากกว่านั้น "ผมพูดเสียงเย็นชา ดงอูเงียบไปสักพัก มันก็พูดต่อ
"งั้นเดี๋ยวกูเอาตัวมันมาให้แล้วกัน ถูกตัวรึป่าวมึงมาดูเอง"ดงอูพูด
"เออ เร็วๆหน่อยแล้วกัน วันนี้ตอนดึกนัดกับอูฮยอนเรื่องครบรอบ 6 เดือน" ผมพูด
"เออๆ เเค่นี้นะ"ดงอูพูดแล้ววางสายไป ผมกลับมาที่ห้อง เขียนโพสอิทแปะไว้ว่า 'มีธุระด่วนต้องเคลียร์ ไปรอฮยองที่ร้าน Woolim_cafe ก่อนนะเดี๋ยวตามไป'
สักพักโทรศัพท์ผมก็สั่น ผมปิดเสียงไว้เพื่อที่จะไม่รบกวนที่รักของผมไง^^
"กูได้ตัวและ มาเจอกันที่โกดัง KJC"ดงอูพูดแค่นั้นแล้ววางสายไป
"หึๆ รอก่อนเถอะมึง/เดี๋ยวมานะครับที่รัก รอฮยองแปปเดียว"ประโยคผมพูดกับตนเอง ต่อมาก็หันไปบนห้องพูดกับที่รักที่นอนฝันหวานอยู่
ผมรีบออกเดินทางไปทันที Lambogini สีดำออกตัว พุ่งสู่ถนน แล้วไม่นานก็มาถึงที่หมาย
"หึๆ ไงมึง"ผมทักเพื่อนๆผม เมื่อมาถึง
"เหี้ย เร็วนะมึง"แอล หนุ่มหล่อน่ารักพูดขึ้น มันตรวจดูว่าใครทำอะไรจากล้องวงจรปิดในห้างในชีวิตมันเป็น แฮกเกอร์ครับ
"เรื่องเมียมัน ไม่เคยปล่อยให้รอเก้อ ถ้าเรื่องอื่นรอไปเหอะ"ดงอูพูด
"หึๆๆ"ผมหัวเราะกับคำพูดของมัน
"อ๊าาก ปล่อออยกูววว อ๊าาาก"เสียงผู้ชายร้องโหยหวนดังขึ้น ผมปรายตาไปมองมันนิดนึง
"มรึงงงง มรึงจับกูมาทำไม"ชายคนนั้นตะโกนมาทางผม ผมเดินไปหามันช้าๆ แสยะยิ้มให้มัน ถ้าอูฮยอนมาเห็นผมในเว่อร์ชั่นนี้จะกลัวไหมเนี่ย... ช่างสิ ผมไม่เคยทำให้แฟนกลัว เพราะฉะนั้นถ้าผมไม่เคย คนอื่นก็ไม่มีสิทธิ์!!! ผมจ้องมันแล้วซัดมันเข้าไปกระดูกเชิงกราน
"อ๊าาาาก"มันทรุดลงไปพร้อมกับร้องด้วยความเจ็บปวด เพราะก่อนที่ผมมาถึง พวกเพื่อนๆผมคงคันไม่คันมือ เล่นมันก่อนมั้ง...
"ไม่ได้อยากจับหรอกนะ... เดี๋ยวความโสโครกโกโรโกโสจะติดตัวกูมา หึ แต่เผอิญนะ.. มึงทำเมียกูกลัวจนร้องไห้ แถมด่าเมียกูอีก หึๆ"ผมพูดแล้วเดินไปหามัน เอาเท้าเหยียบอกมันแล้วขยี้ๆๆไปเเรงๆ
"อ๊าาาก กูเจ็บ ไอ้เหี้ยนี่"มันพูดพร้อมกับทุรนทุราย ดิ้นไปดิ้นมา หึ น่าสมเพศ
"แอล กูขอเหล็กลนไฟหน่อย"ผมพูดแล้วหันไปหาแอล ซึ่งมันก็ยกยิ้มให้อย่างสะใจเล็กๆ หึๆ ไอ้แอลผัวมันเป็นนักฆ่าครับ ชื่อ อีซองยอล
"เห้ยๆ เดี๋ยวๆ"ดงอูร้องตะโกนห้าม
"มึงจะห้ามทำไมว่ะดงอู"แอลด่าเพื่อนครับ หึๆ ดงอูมีผัวเหมือนกันเป็นมือปืน
"เปล่าเว้ย ไม่ได้ฆ่า เอามันไปนั่งแล้วจับมัดไว้ดิวะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาจับด้วย"ดงอูพูด  อืม... ก็จริง เราเลยจับมันไปนั่งที่เก้าอี้ไม่ใช้เชือกมัดตัวมันไว้
"หึ ถึงเวลาซะที กูต้องรีบแล้วเดี๋ยวเมียกูรอนาน งอนอีก"ผมพูด ยกเหล็กลนไฟแล้วล่อไปที่หลังมือของมัน
"อ๊าาาาาก"เสียงร้องดังไปทั่วบริเวณ แต่ไม่มีใครสนใจหรือได้ยินหรอกครับ หึๆ
"มือนี่เพราะมึงหยิบสร้อยที่กูซื้อให้อูฮยอนมาและก็.."ผมพูดแล้วยกเหล็กลนไฟไปที่ปากของมันก่อนจะกดเหล็กไปให้แนบกับปากของมัน
"ฮึกกกกกกก ฮ้าาาาาาก!!"มันร้องครับ เหอะๆ
"อันนี้สำหรับที่มึงด่าเมียกู"ผมพูด
"สร้อยเมียกูหล้ะ"ผมถาม
มันยกมือสั่นๆของตัวเองแล้วล้วงไปหยิบในกระเป๋าเสื้อหยิบสร้อยออกมา ผมคว้าทันที
"ข...ขอ..ท..โท..ษค..รั..บ"มันพูดเสียงติดๆขาดๆ ผมมองมันอย่างสมเพศนิดหน่อยแล้วก็เดินออกมา
"ฝากด้วยนะ แอล ดงอู"ผมพูดกับเพื่อนรักทั้ง2 แล้วเดินออกมา ได้ยินก็แค่
ปัง ปัง ปัง
แล้วทุกอย่างก็จบ...

ผมถึงได้มาหาแฟนสุดที่รักของผมช้าไง
ผมบอกแล้วไง... ผมไม่อยากเลิกกะแฟนตัวเอง เพราะฉะนั้นผมจะทำทุกอย่างเพื่อที่จะไม่ได้เลิกกับอูฮยอน ทำทุกอย่างสำหรับผมมันไม่ใช่แค่ดีแค่ตัวอูฮยอนเอง แต่ผมจะจัดการกับทุกคนที่ทำร้ายอูฮยอน แฟนผมต้องอยู่ดี กินดี และมีความสุข ถ้าใครทำให้อูฮยอนต้องกลัว เจ็บช้ำ เสียใจ มันได้เจอดีเเน่^^ ผมไม่ใช่สุภาพบุรุษ ผมไม่ใช่คนดี เเต่ผมจะเป็นคนดีเพื่ออูฮยอนและสำหรับอูฮยอนคนเดียว  ไม่ใช่เพื่อคนอื่นและสำหรับคนอื่น...
"ฮยองครับ" ผมหันหน้ามามองอูฮยอน ยกคิ้กข้างนึงถามนัยๆว่า 'ว่าไงครับ'
"แล้วผู้ชายคนนั้นหล้ะ"อูฮยอนถาม เป็นห่วงคนอื่นอีกแล้วน้าเนี่ย
"ไม่มีอะไรครับ ฮยองแค่ถามเขาว่าสร้อยอยู่ไหน เขาก็เลยให้ฮยองมา"ผมตอบกลับไป ก็นะ... มันเป็นคนส่งให้ผมแบบนั้นจริงๆนิ
"ทำไมเขาให้ง่ายจัง"อูฮยอนถามขมวดคิ้วน้อยๆน่ารักๆ ผมก้มลงไปจุ๊บระหว่างคิ้ว แอบสูดกลิ่นหอมจากแชมพูเด็กจากผมหน้าม้าของเจ้าตัวเล็ก ฮ้าา ชื่นใจ-- ^^
"ก็ดีแล้วนิ คิดอะไรมาก ปล่อยมันไปเถอะเนาะ"ผมพูด แล้วบอกให้เจ้าตัวเล็กเลิกสงสัย เจ้าตัวเล็กเองก็ไม่ได้ว่าอะไรเปลี่ยนเรื่องพูดนู้น นี่ นั่น เยอะไปหมด...
บ้ายบายครับ...

ผลงานอื่นๆ ของ PhinicZ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 19:22
    "แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่รักผู้ชายคนหนึ่งเต็มหัวใจ" อร๊ายยยยยยยยยยย พี่กยูหล่อขึ้นอีกร้อยเท่าเลยอ่ะ

    บอกได้คำเดียวว่า ทั้งอบอุ่น ทั้งน่ารักเลย  ชอบฟิคสั้นเรื่องนี้จังค่ะ

    อ่านแล้วเรามีความสุขที่สุดเลย  ชอบๆๆๆๆๆๆๆ  มีโอกาศแต่งอีกนะคะ
    #1
    0