THE FREAK OUT ! [fic vixx leon]

ตอนที่ 19 : ชีวิต...ที่ยังคงต้องดำเนินต่อไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

THE FREAK OUT !

회 19 Secret story



เรื่องราวความรักที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในใจ

ของสองพี่น้องตระกูล อี

อี แจฮวาน และ อี ฮงบิน

ด้วยหัวใจรักอันบริสุทธิ์

ที่พวกเค้าทั้งสองได้มอบมันให้กับ


ชา ฮัคยอน


แค่เพียงคนเดียวมาตั้งแต่แรก

.

.

.















สองปีต่อมา...




ณ วิหารศักดิ์สิทธิ์  Zea'Die'to


               บุรุษหนุ่มร่างสูงโปร่งผู้มีรูปลักษณ์สง่างาม  ในชุดเครื่องแบบเต็มยศของผู้นำตระกูลชั้นสูง


               อี แจฮวาน กำลังก้าวเดินไปบนทางหินอ่อนภายในวิหารเก่าแก่  ที่ที่เป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ เป็นเขตแดนหวงห้ามที่ให้เฉพาะแค่บุคคลผู้ได้รับการอนุณาตจากผู้ที่เป็นเจ้าของของที่นี่แล้วเท่านั้น  ถึงจะสามารถเข้ามาภายในที่แห่งนี้ได้


               อี แจฮวาน เข้ามาภายในวิหารแห่งนี้พร้อมด้วยดอกกุหลาบคู่สวยสีขาวบริสิทธิ์


               โดยเค้าตั้งใจนำดอกไม้สีบริสุทธิ์คู่นี้  มามอบให้กับหนึ่งบุคคลอันเป็นที่รักและอีกหนึ่งบุคคลที่เป็นดั่งหัวใจของเค้า


สองบุคคลผู้มีความหมายและมีความสำคัญยิ่งของ อีแจฮวาน


พวกเค้าทั้งสองคนที่หลับไหลอยู่ ณ ที่แห่งนี้

.

.

.





               แจฮวานเดินเข้ามาในห้องโถงชั้นกลางของวิหาร  ที่ที่เป็นห้องพักของสองบุคคลผู้ที่มีความสำคัญสำหรับเค้าที่สุด  


               สองบุคคลที่ได้หลับไหลอยู่ที่นี่มาเป็นเวลาสองปีแล้ว



               "ผ่านมาสองปีแล้วนะ...ที่ทั้งสองคนหลับไหลกันอยู่ที่นี่"


               แจฮวานเอ่ยขึ้นมาเบาๆ  หลังจากเค้าได้วางดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ที่เค้าได้นำเข้ามาด้วยนั้น   

               มาวางไว้บนแท่นวางดอกไม้ตรงด้านหน้ากรอบรูปใหญ่สีทองที่มีตราสัญลักษณ์ของประมุขติดอยู่ด้านบนของกรอบรูปนั้นไว้หนึ่งดอก

               และอีกหนึ่งดอกก็ได้นำมาวางไว้ที่แท่นวางดอกไม้ตรงด้านหน้ากรอบรูปใหญ่สีทองที่มีตราสัญลักษณ์ KNIGHT  

               ทั้งสองรูปนี้ได้ถูกนำมาตั้งวางเคียงข้างกันไว้ในช่วงระยะห่างใกล้ๆกัน  โดยมีเพียงแค่แท่นวางรูปเท่านั้น  ที่มีขนาดสูง-ต่ำแตกต่างกันตามยศศักดิ์




"เอ็นฮยองอา ฮงบินอา  ทั้งสองคนยังคงหลับกันสบายดีใช่มั้ย...

ขอโทษที่ไม่ได้มาหาทั้งสองคนที่นี่เลยตลอดเวลาห้าเดือนที่ผ่านมา

พึ่งจะเสร็จกิจฯ จากทางองค์กรหลักที่อิตาลี...

พอกลับมาถึงแผ่นดินเกาหลีใต้  ก็รีบมาหาทั้งสองคนที่นี่เลยนะ

ฮ่าๆ นี่ไงล่ะ!?

ดูสิ  ...ยังไม่ได้กลับไปเปลี่ยนชุดเครื่องแบบเต็มยศนี่เลยด้วยซ้ำ

เพราะว่าคิดถึงทั้งสองคนที่อยู่ที่นี่มากมายเหลือเกิน...ฮึก"

แจฮวานพูดยาวมาได้ถึงตรงนี้  น้ำตาที่เค้าอดกั้นเก็บมันไว้มาโดยตลอด  
ในที่สุดมันก็รินไหลออกมา...  
จนเค้าต้องหยุดคำพูดของเค้าเอาไว้เพียงแค่เท่านั้นก่อน  
เพราะมันไม่สามารถจะพูดจะกล่าวสิ่งต่างๆ ที่มันมีอยู่มากมายในใจของเค้าออกมาได้หมดอย่างที่คิดไว้เสียแล้ว  ณ  เวลานี้


แม้เวลามันจะผ่านเลยมาสองปีแล้ว

แต่ทว่า...หัวใจที่บอบซ้ำจนแทบแหลกสลาย

ที่มันยังคงเต้นอยู่ในอกข้างซ้าย

ให้เค้ายังได้รู้ว่ายังมีลมหายใจอยู่...มาจนถึงวันนี้ได้


และความรู้สึกโศกเศร้าเสียใจของแจฮวาน
มันก็ยังคงไม่ได้จางหายไปตามกาลเวลานั้นด้วยเช่นกัน

ถึงการแสดงออกของแจฮวานจะดูนิ่งไม่ค่อยมีอาการอ่อนแอใดๆ ออกมาให้ใครได้เห็นเลยสักครั้ง

ว่าเค้านั้นโศกเศร้าเสียใจอยู่มากมายแค่ไหน
กับการสูญเสียคนสำคัญไปพร้อมกันทั้งสองคนเช่นนั้น

ถึงอยากจะบ้าคลั่งอาละวาดให้ตายตามสองคนนี้ไปมากมายแค่ไหน
แจฮวานก็ยังคงไม่สามารถเห็นแก่ตัวทำแบบนั้นได้

ทั้งด้วยภาระหน้าที่อันหนักอึ้งมากมาย  
ที่ตัวเค้าเองยังคงต้องรับผิดชอบดูแล...

ถึงมันจะต้องทนอยู่อย่างทุกข์ทรมานใจมากมายแค่ไหน

เพราะคนที่เป็นดั่งลมหายใจของชีวิต

ทั้งสองคนของเค้าได้จากลาลับไป ณ ที่ที่แสนไกล

โดยไม่ทันได้กล่าวเอ่ยคำล่ำลา...กันเลย

แม้เพียงสักคำเดียว

อี แจฮวาน ต้องทำใจยอมรับการสูญเสียครั้งนี้ 
อย่างกล้ำกลืนฝืนทนสุดหัวใจ




"คิดถึงเหลือเกิน...ทั้งสองคนของผม"























 วันหนึ่งของช่วงซัมเมอร์  คฤหาสน์ตระกูล อี


"เคนฮยองเรียกผมมาหามีไรเหรอ?"


"ฮงบินวันนี้ก็ดูแลเอ็นฮยองของฉันเป็นอย่างดีเลยใช่มั้ย?"


"ก็ต้องดีแน่นอนอยู่แล้ว  นี่ใครละ?  นี่ อี ฮงบิน นะครับคุณชายใหญ่"


"อืม   ก็แน่นอนอยู่แล้ว...นายต้องดูแลคู่หมั่นของฉันเป็นอย่างดีอยู่แล้ว!"


"...ครับ?"


"เอาล่ะ  ฉันจะถามนายตรงๆ แบบลูกผู้ชายคุยกับลูกผู้ชาย"


"ครับ?!"


"นายชอบเอ็นฮยองใช่มั้ย?"


"....?!!!"


"ฉันต้องการความจริงจากนายนะฮงบิน"


"เคนฮยอง..."


"รู้มั้ย? ฮงบิน ถึงนายจะทำตัวให้เหมือนไม่มีอะไรแค่ไหน...แต่สายตาที่นายมองเอ็นฮยอง...มันคือสายตาแบบเดียวกันกับฉันที่มองเอ็นฮยอง... บอกความรู้สึกจริงๆของนายมาเถอะฮงบิน"


" ...... "



"  ..... "



"ครับ ผมไม่ปฏิเสธว่าผมมีความรู้สึกแบบนั้น...ให้เอ็นฮยอง  ผมขอโทษ ผมรู้ดีครับ  ผมรู้ดีว่าเอ็นฮยองเป็นของฮยอง  และเคนฮยองก็รักเอ็นฮยองมาก...แต่ว่าผม... เคนฮยองผมขอโทษจริงๆ"



" ..... "



"ผมรู้ว่ามันไม่ควร  แต่ผม...ผมยอมรับ  ผมไม่สามารถห้ามความรู้สึกของตัวเอง  ที่นับวันมันก็ยิ่งมีมาก....เพิ่มขึ้นมาทุกวันทุกเวลา   ผมไม่สามารถห้ามหัวใจของตัวเองไม่ให้มีความรู้สึกแบบนี้ต่อเอ็นฮยองได้เลย..."



"ฮงบิน..."



"แต่ว่าเคนฮยองครับ ถึงความรู้สึกในหัวใจของผมจะเป็นแบบนั้น...แต่ผมก็ไม่เคยคิดจะแย่งเอาเอ็นฮยองมาจากฮยองเลยนะครับ เคนฮยอง"



"ฉันรู้น่า   ฉันรู้จัก อี ฮงบิน น้องชายคนนี้ของฉันดี...อย่ากังวลเลย  เพราะฉันไม่ได้จะมาต่อว่านาย ฮงบิน"


" ...ขอโทษครับ ผมขอโทษ"


"นี่เลิกพูดขอโทษเถอะน่า   ที่ฉันเรียกนายมาคุยมาถามนายเรื่องนี้  มันไม่ใช่เพราะว่าฉันโกรธ หรือไม่พอใจอะไรนายนะฮงบิน"


"......"


"ฉันรู้ดี   ว่าเวลาที่เราเจอใครสักคน...
สักคนที่ทำให้หัวใจของเราหวั่นไหว 
คนที่ทำให้หัวใจเราหวั่นไหว...
จนเราไม่สามารถหักห้ามหัวใจของเราเอาไว้ได้...แบบนั้นมันเป็นยังไง?  
ฮงบินอา
เพราะฉันเองก็เคยรู้สึก...
เพราะฉันเองก็รักเอ็นฮยองมาก...
และเพราะว่าทั้งหัวใจของฉันได้มอบให้เอ็นฮยองไปหมดแล้ว"


"....ฮยอง"


"ใช่  ถึงมันจะเป็นแบบนั้น  แต่ฮงบินนายรู้อะไรมั้ย?"


"...ครับ?"


"เอ็นฮยองคือหัวใจของฉัน  แต่ว่าฉันไม่ใช่หัวใจของเอ็นฮยอง"


"เคนฮยอง...."


"ที่ฉันอยากจะบอกนายก็คือ..."


"....."


"คนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจได้ทุกอย่าง  มีเพียงแค่เอ็นฮยองคนเดียวเท่านั้น"


"....."


"ถึงแม้ฉันจะเป็นคู่หมั่น  
ถึงแม้ฉันรักเอ็นฮยองมากมายแค่ไหน...   
แต่หากเมื่อถึงเวลาที่เอ็นฮยองได้พบใครสักคน
เป็นคนที่เค้าต้องการมอบหัวใจดวงนั้นของเค้าให้แล้วละก็... 
ถึงฉันจะรักเอ็นฮยองมากมายแค่ไหน...
แต่สุดท้ายแล้ว
ฉันก็ต้องยอมรับและยินดี
ให้เอ็นฮยองไปกับเขาคนนั้น"


"....."


"นายเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูดใช่มั้ย อี ฮงบิน?"


"ครับ  ผมเข้าใจ...ครับฮยอง"


"นายมีสิทธิ์ในการรักเอ็นฮยอง   แต่นายไม่มีสิทธิ์ใดๆ กับการตัดสินใจของเอ็นฮยอง"


"....."


"ฉันแค่ต้องการคำยืนยันเรื่องนี้จากนาย  เพื่อที่จะได้บอกเรื่องกฎสำคัญเกี่ยวกับเอ็นฮยองที่นายควรจะต้องเตรียมใจ  ยอมรับ   และเข้าใจมันเมื่อต้องพบเจอเรื่องราวที่อาจจะทำให้นาย  ...เจ็บปวดและเสียใจ"

"....."

"ฟังนะ ฮงบิน"

"ครับเคนฮยอง"

"ฉันเป็นพี่ชายของนาย  และนายก็เป็นน้องชายเพียงคนเดียวของฉัน"

"....."

"เรามีกันสองคนพี่น้อง...ท่านพ่อกับท่านแม่ท่านทั้งสองก็เคยบอกเคยสอนเราสองคนพี่น้องมาโดยตลอดว่า...

'แจฮวานกุน ฮงบินกุน 
ครอบครัวคือสิ่งสำคัญ  พวกลูกทั้งสองคนจักต้องรักและมีเมตตาให้ต่อกันและกัน  ลูกทั้งสองคนจักต้องคอยดูแลเอื้อเฟื้อเกื้อหนุนต่อกันและกันเป็นอย่างที่สุด  
งจดจำในสิ่งที่พ่อและแม่ได้บอกกับลูกทั้งสองคนเอาไว้ให้ดี
ดังนั้น
อย่าได้ให้อะไรเข้ามาทำลายความรักความสัมพันธ์ของสายเลือดตระกูล อี
ของลูกทั้งสองคนให้มีอันต้องแตกแยกกันไปได้เด็ดขาด จำไว้นะ'


  ...นายจำได้ใช่มั้ยฮงบิน?"


"ครับฮยอง  ผมจดจำมันได้ไม่เคยลืมครับ"


"เพราะอย่างนั้นไง...   เหตุผลที่ฉันไม่คิดจะโกรธโทษนาย...ฮงบิน"


"เคนฮยอง  ถึงผมจะไม่เคยทำตัวน่ารักเป็นน้องชายที่ดีของฮยอง
แต่ฮยองก็รู้ใช่มั้ยครับ?
ว่าผมรักและเคารพเคนฮยองของผมเสมอ
ผมไม่เคยเสียใจเลยที่มีฮยองเป็นพี่ชายของผม
ถึงผมจะชอบพูดไม่ดี...แต่ผมก็ภูมิใจในตัวฮยองมากนะครับ
เพราะอย่างนั้น
ขอบคุณครับฮยอง  ขอบคุณที่ฮยองเป็นพี่ชายของผม"


"อืม  ฉันก็รักและคิดถึงความรู้สึกนายมากเช่นกัน 
น้องชายที่น่ารักของฉัน...
ถึงจะต้องพบเจอเรื่องราวที่เจ็บปวดและเสียใจ
ฉันพี่ชายคนนี้ของนาย
ก็จะค่อยอยู่ข้างๆนายเสมอ จำเอาไว้เถอะ"


"ครับฮยอง"



นั้นแหละ คือเหตุผลที่ทำให้สองพี่น้องตระกูลอี  แจฮวานและฮงบิน

ไม่เคยแสดงตัวและความรู้สึกที่แท้จริงในใจของพวกเค้า

ที่มีอยู่มากมายอย่างที่ไม่สามารถประมานค่าได้นั้น

ออกมาให้ ชา ฮัคยอน

คนที่เป็นหัวใจเพียงดวงเดียวของพวกเค้าทั้งสองคน

ต้องรู้สึกลำบากใจในความรู้สึกของพวกเค้า

พวกเค้ายอมเก็บความรู้สึกมากมายนี้เอาไว้ในใจ

และอยู่ข้างเคียงคอยดูแลหัวใจของพวกเค้าไปอย่างเงียบๆ

เช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ

แม้ความรักนี้  ที่พวกเค้ามีมันจะเจ็บปวด

แต่พวกเค้าก็ยอมเจ็บปวด...

เพื่อให้ได้อยู่ใกล้ๆเคียงข้างกับคนที่พวกเค้ารัก

แม้ในสุดท้ายแล้ว

พวกเค้าจะไม่ได้รับอะไรตอบกลับมาเลยก็ตาม

แต่หมดหัวใจที่พวกเค้าได้ให้ไป

มันก็ยังคงเป็นของ ชา ฮัคยอน เพียงผู้เดียวตลอดกาล







"ฮงบินอา 
นายยังคงอยู่ข้างๆ เอ็นฮยองผู้เป็นหัวใจของพวกเราจนวินาทีสุดท้ายสินะ
ฉัน...
ดีแล้วละ  มันดีแล้วที่เอ็นฮยองยังมีนายอยู่ข้างๆเช่นนั้น
อย่างน้อยมันก็ไม่ได้โดดเดี่ยว...จริงมั้ย?
ฉันเองที่ยังคงต้องใช้ชีวิต...แม้จะรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยว
แต่ฉันก็จะเข้มแข็งและก้าวเดินไปข้างหน้า
จะเดินไปจนกว่า...จนกว่าจะถึงเวลา
แล้วพวกเราจะได้เจอ ณ ที่แห่งนั้น...ใช่มั้ย?
แน่นอนละ  พวกเราต้องได้เจอกันสิ
ได้โปรดเฝ้ามองฉันจากตรงนั้นด้วยนะ
หัวใจที่สำคัญทั้งสองดวงของฉัน"






/นี้คือเรื่องที่แจฮวานและฮงบินต้องเก็บเงียบกันมาตลอด

/มันอาจจะดูว่าเป็นเรื่องที่เจ็บปวดสำหรับทั้งสองคน

/แต่เพราะพวกเค้าต้องการอยากให้คนที่พวกเค้ารัก

/เพราะอยากให้คนที่เป็นหัวใจของพวกเค้ามีความสุข

/แม้พวกเค้าจะทำได้แค่มองดูอย่างเจ็บปวดก็ตาม

/แค่ได้เห็นว่าคนที่พวกเค้ารักยิ้มมีความสุขอย่างนั้นก็ดีแล้ว

/ขอบคุณที่ติดต่อนะคะ

/*ขอโทษเรือกัปตันจองด้วยนะคะ
ที่ตอนนี้เราจัดให้เป็นตอนของ แจฮวานกับฮงบิน สองพี่น้องตระกูลอีผู้น่ารัก

/แต่ตอนหน้า...รอลุ้นกันต่อก็แล้วกกันเนอะ

/ไปแล้ว บายยยย






              

  


               

















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #39 เด็กน้อยแสงดาว (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 20:30
    ฮาเร็ม?มันแบบ........เลิศ!!!!!!!!
    #39
    0