THE FREAK OUT ! [fic vixx leon]

ตอนที่ 18 : ...ที่รักของผม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 301
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

THE FREAK OUT !

회 18 my lover ...not leave me



"แทคอุนฮยอง"

"น้องฮยอก?!"

"ผมมารับแทคอุนฮยอง ไปที่บ้านใหญ่ครับ"

"ฮัคยอนกลับมาแล้วสินะ"

"ครับ ...กลับมาแล้ว"

"เอ๋???"

"หากว่าฮยองจะเตรียมใจไว้เพื่อ...บ้างก็คงดีนะครับ"







คฤหาสน์ Zea'Die'to

               บรรยากาศโดยรอบห้องโถงกว้างชั้นในของคฤหาสน์เต็มไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจ   และเสียงร้องไห้ที่ปานจะขาดใจจากชายหนุ่มผู้ที่ไม่สามารถทำใจยอมรับความจริงตรงหน้าของตัวเองได้

               ร่างกายหนาที่มันเคยแข็งแกร่ง ณ บัดนี้...ไม่สามารถแม้แต่จะทรงตัวยืนอย่างมั่งคงได้อีกแล้ว

               แทคอุนร่ำไห้ทรุดเข่าลงไปกับพื้นพรมราคาแพงตรงนั้นอย่างคนที่หมดกำลังและไร้ซึ่งเรี่ยวแรงใดๆ เหลืออีก

               เพราะความจริงสิ่งที่ตั้งอยู่ตรงหน้าของเค้านั้น...

               ตอนนี้โลกทั้งใบของ จอง แทคอุน...กำลังแตกสลายและค่อยๆพังทลายลง

               หัวใจดวงนี้มันเจ็บปวดยิ่งกว่าสิ่งใด

               น้ำตาที่ไหลรินออกมาไม่หยุด

               เสียงสะอื้นไห้จนแทบขาดใจ

               ...จอง แทคอุน ชายหนุ่มผู้ที่ไม่สามารถทำใจยอมรับกับความจริงตรงหน้าที่ทำให้หัวใจดวงนี้ของเค้าแตกสลาย



               
               ร่างกายหนาที่หัวใจแตกสลาย ร้องร่ำไห้จนตัวสั่นอยู่ที่พื้นพรมตรงหน้าโลงศพของคนที่เป็นอีกครึ่งหนึ่งของชีวิต...


        ที่เป็นยิ่งกว่าหัวใจของ จอง แทคอุน คนนี้


               นี่...คือคนรักและลูกน้อยที่พึ่งจะได้เข้ามาเกิด...แต่แล้วทำไม?


               ทุกอย่าง...มันช่างโหดร้ายกับชีวิตและจิตใจของจอง แทคอุนคนนี้เหลือเกิน


               ทำไมโลกใบนี้ถึงได้โหดร้ายมากมายเช่นนี้กับเค้านัก...ทำไม?


               ทำไม?  ทำไมต้องมาพรากเอาคนรักของเค้าไปด้วย?  ทำไม!!!


               เค้าทำอะไรผิด? ทำไมเค้าถึงต้องมาพบเจอความเจ็บปวดที่แสนโหดร้ายแบบนี้?!!!

               

               ทำไม?



               ทำไม?



               ทำไม?!!!!!!!!

               สุดท้ายแทคอุนชายหนุ่มผู้ที่หัวใจสลาย  ก็ไม่อาจทนรับความทุกข์  ความโศกเศร้า   ความเสียใจที่มันทรมานแสนสาหัสนี้  ที่ได้เกิดขึ้นกับตัวเองได้  

                    ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า....มันเจ็บปวดสาหัสเกินไป จนแทคอุนไม่สามารถทนรับได้

                    ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงนี้ มันจึงเป็นเหตุทำให้เค้าเกิดอาการช็อคจนหมดสติไป ณ ที่ตรงนั้น







' มันเป็นความจริงดั่งเช่นฝันร้าย

ความจริงที่ผมไม่ต้องการรับรู้

เพราะความจริงนี้คือสิ่งที่โหดร้าย

ความจริงมันแสนสาหัส

ผมต้องทนอยู่กับฝันร้ายในความจริง '




                    แทคอุนลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง   หลังจากที่เค้าได้หลับไปนานกว่าสามวันสามคืน  

                    นายแพทย์ประจำคฤหาสน์ Zea'Die'to ต้องพยายามช่วยดึงรั้งปลุกเรียกสติและจิตวิญญาณที่แหลกสลายไปของแทคอุนอยู่นาน  กว่าแทคอุนจะยอมกลับมาอีกครั้ง...

                    หลังจากที่แทคอุนได้สติฟื้นกลับมา  แทคอุนก็ยังคงมีสภาพจิตใจที่ย่ำแย่...

                    ทุกคนต่างก็รู้...และเข้าใจที่แทคอุนต้องมีสภาพอาการ...เช่นนี้

                    ทันทีที่ครอบครัวของแทคอุนได้ทราบข่าวเรื่องนี้   ท่าน ฮัน ซังโฮ ท่านอาของฮัคยอนก็ได้ส่งคนรถออกไปรับครอบครัวของแทคอุนมาที่คฤหาสน์ Zea'Die'to ด้วยทันที

                    เมื่อเห็นว่าอาการของแทคอุนดีขึ้น  และตัวแทคอุนเองก็ต้องการอยากทราบถึงสาเหตุของโศกนาฏกรรมในครั้งนี้ด้วย  

                    ท่าน ฮัน ซังโฮ จึงได้เล่าเรื่องราวของโศกนาฏกรรมครั้งนี้ให้แทคอุนฟัง










ฐานที่มั่นขององค์กรใหญ่ ณ ประเทศอิตาลี



               ในช่วงเช้าของสองวันก่อนกำหนดเดินทางกลับเกาหลีใต้ของฮัคยอนและฮงบิน


             โดยเวลาในช่วงเช้าของวันนั้น   

               ทางองค์กรใหญ่ได้มีการจัด พิธีการส่งมอบตราสัญลักษณ์ประมุข ให้ว่าที่ผู้นำองค์กรใหญ่คนต่อไปอย่างเป็นทางการขึ้น ณ วันนั้น 

               ทุกอย่างในขั้นตอนพิธีก่อนการส่งมอบตราสัญลักษณ์ว่าที่ผู้นำขององค์กรใหญ่คนต่อไป

               โดยองค์ราชันย์คนปัจจุบันขององค์กรฯ  ผู้ที่มีศักดิ์มีอำนาจสูงสุดขององค์กรฯ  เป็นผู้มาส่งมอบตราสัญลักษณ์ประมุขให้ด้วยตัวเอง



               ....แล้วทุกอย่างก็คงดำเนินการไปอย่างราบรื่นโดยดี



               มากระทั่งถึงเวลาสำคัญของพิธีฯ 

               เมื่อองค์ราชันย์และว่าที่ผู้นำคนต่อไปขององค์กรใหญ่ได้ขึ้นมายืนประจำตำแหน่งเพื่อทำพิธีส่งมอบตราสัญลักษณ์บนแท่นพิธีฯ



               สิ่งที่ทุกคนไม่คาดถึงก็บังเกิดขึ้น...






              ' มันคือเหตุก่อการร้ายที่นำไปสู่จุดเริ่มต้นของ 

โศกนาฏกรรม '






               กระสุนมรณะจากสไนเปอร์ของมือสังหารในเงามืด...

               กระสุนแรกได้ยิงทะลุเข้าที่บนอกด้านขวาร่างบางของฮัคยอน  ร่างกายของฮัคยอนกระตุกเฮือกอย่างแรง   ก่อนทั้งร่างนั้นจะทรุดล้มลงไปกองอยู่ที่พื้นบนแท่นพิธีฯศักดิ์สิทธิ์


"มีผู้ก่อการร้าย!!!  ท่านว่าที่ผู้นำฯได้รับบาดเจ็บ!!! ทุกหน่วยจงเข้าประจำที่!!!  องครักษ์รีบพาองค์ราชันย์และว่าที่ผู้นำฯออกไปยังที่ที่ปลอดภัยโดยเร็ววว!!!"



แล้วจากนั้น เหตุโกลาหลวุ่นวายก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณ



               "เอ็นฮยอง" ฮงบินที่อยู่ใกล้แท่นพิธีฯ  รีบวิ่งตรงเข้าไปประครองกอดสอดแขนแกร่งทั้งสองข้างของตัวเอง   เข้าไปรวบช้อนเอาร่างบางของฮัคยอนขึ้นมากอดอุ้มไว้แนบอกแน่นอย่างมั่นคง   แล้วจึงรีบพาร่างบางของฮัคยอนที่เริ่มหายใจอ่อนรวยริน  เพราะอาการของบาดแผลที่ได้รับจากแรงกระสุนสไนเปอร์เริ่มสาหัสขึ้นเรื่อยๆ ไปยังที่ที่้ปลอดภัยทันที



               เลือดสีแดงข้นของฮัคยอนยังคงไหลรินออกมาไม่หยุด...  



               เลือดสีแดงข้นกำลังอาบย้อมชุดเครื่องแบบสีขาวสะอาดตาที่เป็นชุดเกียรติยศของผู้นำฯให้กลายเป็นสีแดงของเลือดไปทั้งด้านหน้าและหลังของฮัคยอน




               ฮงบินต้องพยายามอย่างหนักเพื่อควบคุมสติของตัวเองไม่ให้แตกขาดไปเสียก่อน



               แต่ทว่า ทุกอย่างมันก็ช่างยากเย็นเสียยิ่งนัก ในสถานการณ์ฉุกเฉินและอันตรายเช่นนี้



               ฮงบินกระชับกอดอุ้มร่างกายบางที่ชุ่มเต็มไปด้วยเลือดของฮัคยอนพี่ชายที่เค้า...รัก   



                    ฮงบินต้องแข็งใจวิ่งไปยังทางข้างหน้า   ด้วยน้ำตาแห่งความเจ็บปวดเสียใจอย่างยากเกินจะประมาน...  


                    หยาดหยดน้ำตาที่มันไม่สามารถจะอดกั้นให้มันไม่ไหลรินออกมาได้จากทั้งสองหน่วยตาสวยของฮงบินคู่นี้



               "ฮึก... เอ็นฮยอง"



               ฮงบินรีบเร่งฝีเท้าวิ่งไปข้างหน้าอย่างมั่งคง  เพื่อไปยังรถที่จอดรอรับพวกเค้าอยู่โดยหน่วยคุ้มกันจากองครักษ์ขององค์ราชันย์


               "อย่า....อึก ร้อง...ไห้...เลยนะ...ฮงบิน อึก ..ของ...ฮยอง"  น้ำเสียงแผ่วเบาของฮัคยอนที่พยายามเอ่ยคำปลอบโยนออกมาให้กับฮงบินน้องชายที่รักของเค้า   ที่กำลังเป็นทุกข์และร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด   เพราะต้องมาเห็นเค้าอยู่สภาพ...เช่นนี้ซ้ำๆ  


                    ยิ่งได้ยินเสียงแผ่วที่พยายามพูดออกมาอย่างลำบากของฮัคยอนเช่นนี้   มันก็ยิ่งบีบรัดทรมานหัวใจ  จนน้ำตาของฮงบินไหลออกมากยิ่งกว่าเดิมเสียอีก


               "ฮึก ฮยองอย่าพึ่งพูดอะไร ฮึก ตอนนี้...เจ็บ ...มันเจ็บมากเลยใช่มั้ยครับ หือ? ...เอ็นฮยอง ฮึก อดทนแข็งใจไว้ก่อนนะครับ ฮึก เอ็นฮยองของผม....ต้องไม่เป็นไรนะครับ ...นะ"



                 ฮงบินก้มหน้าที่น้ำตายังคงไหลรินอาบสองแก้มอยู่นั้นลงไปสบตาพูดบอกอย่างเว้าวอนกับฮัคยอน   เมื่อพวกเค้าทั้งสองคนได้มาถึงยังที่ที่รถจอดแล้ว



               ฮงบินพูดจบประโยคนั้นพร้อมทั้งกดจูบลงหนักๆ ที่มันเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย   


               จูบฝั่งลงไปที่หน้าผากมนที่ทั้งซีดและชุ่มเหงื่อของฮัคยอนที่คงเอนแนบซบพักอยู่ข้างอกแน่นข้างซ้ายของตังเอง 

               ที่ที่มีเสียงหัวใจที่กำลังเต้นสั่นดังถี่ๆอยู่ในขณะนี้ เพราะคนร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดของเค้าคนนี้


               "ได้โปรดอดทนไว้ก่อนนะครับ ฮึก เอ็นฮยองของผม..."



วี๊ดดดดดดดดดดด.................



BOMBBB!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!




สิ้นจากคำพูดประโยคนั้นของ อี ฮงบิน


เสียงการพุ่งตรงมาอย่างไวแสงของวัสถุระเบิด


ก็ได้พลวดพุ่งเข้ามาในเขตพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้


มันช่างเป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจยิ่งนัก


เมื่อวิถีของกระสุนระเบิดอันตรายนั้น


หมายพุ่งตรงเข้ามายังที่ที่ฮงบินและฮัคยอนอยู่...


.

.

.


มันคือแผ่นการลอบสังหารหมู่ครั้งใหญ่


โดยพวกกบฏ


จึงทำให้เกิดโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่


ทำให้มีการสูญเสียเกิดขึ้นอย่างมากมาย


ณ พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้


.

.

.

โดยเป้าหมายสำคัญที่สูญเสียไป

ในครั้งนี้คือ

ว่าที่ผู้นำคนต่อไปขององค์กรหลัก


ชา ฮัคยอน


และผู้ที่เป็น knight ประจำตัวประมุขผู้นำฯ


อี ฮงบิน

.

.

.






  .

.

.





' ฮัคยอนที่รักของผม

ต่อจากนี้...

ผมจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปโดยที่ไม่มีคุณอีกแล้ว

จริงๆเหรอครับที่รักของผม

ที่รักครับ

หัวใจของผมมันเจ็บปวดเหลือเกิน

แม้แต่การหายใจอยู่...ก็ยังคงทรมานมากเลยครับที่รัก



ฮัคยอนที่รักของผม

คุณรับปากกับผมว่าคุณจะกลับมา...

แต่ที่รักครับ...

การกลับมาแบบนี้...มันโหดร้ายเกินไป

ผมคงไม่สามารถทำใจยอมรับมันได้



ฮัคยอนที่รักของผม

คุณจากผมไปแล้วจริงๆเหรอครับ?



แต่ที่รักครับ

ผมคงยังเฝ้ารอคุณ...

รอคุณกลับมาสวมแหวนแต่งงาน

แหวนแต่งงานวงนี้

ที่คุณได้ฝากให้ผมเก็บไว้เพื่อรอคุณ...



ที่รักครับ

ผมยังคงรอคุณกับลูกน้อยของเรา

รอคอยให้พวกเราทั้งสามคน...ได้กลับอยู่ด้วยกัน

ได้กลับมาสร้างครอบครัวของเรา

มาสร้างครอบครัวของเราที่เต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น

ความสุขใจจากรอยยิ้มของเรา...



ฮัคยอนที่รักของผม

ผมยอมเจ็บปวดทนทรมานแสนสาหัส...ในฝ้นร้ายนี้

มากเท่าไหร่ก็ได้

ขอเพียงแค่ทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นตรงนี้

ให้ทุกอย่างมันเป็นแค่เพียงความฝัน

ที่พอผมหลับตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

ในวันถัดไป

ผมก็ยังคงมีคุณที่ส่งยิ้มหวานมาให้ผม

อยู่ที่ข้างเตียงหลังนี้ของเรา

ที่รัก...ผมไม่ได้ของอะไรมากมาย


ขอร้องเถอะครับ

ผมยอมคุกเข่าลงทั้งสองข้าง

เพื่ออ้อนวอนต่อทุกสิ่ง

ผมยอมจำนนแล้วทุกอย่าง



ช่วยพาดวงใจของผมดวงนี้

กลับมาหาผม...อีกสักครั้ง

อีกครั้ง...

ได้โปรด '





/ ตอนที่ 18 ครบ 100% แล้วนะคะ

/เราเสียใจที่เรื่องราวในตอนนี้มันเป็นตอนที่เศร้าที่สุด...

/แต่แน่นอนว่าเรื่องราวต่างๆ ยังคงไม่ได้จบลงแค่เท่านี้

/ในตอนหน้าก็ยังมีเรื่องที่ยังต้องลุ้นกันอยู่นะคะ

/ถึงฟิคเรื่องนี้จะค่อยข้างมีเรื่องให้เศร้า...เยอะ

/แต่เรายืนยันแน่นอนว่าในตอนจบเรื่องนี้

/มันจะจบลงอย่างสวยงาม

/โปรดรอคอยกันด้วยนะคะ



/ขอบคุณที่ติดต่อกันมาโดยตลอด

/ขอบคุณค่ะ




               
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #37 Cha_n (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 08:33
    ม่ายยยยนะ...ยอนเป็นอะไร?
    #37
    0