นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

THE VIBES [ LeoN ]

โดย jielne

เพราะเขาเป็นเพื่อนคนสำคัญผมจึงต้องเก็บซ่อนความรู้สึกที่ผมมีกับเขาเอาไว้ เพื่อรักษามิตรภาพที่ยาวนานของเรา เพื่อให้มีเขาอยู่ข้างๆ แม้ต้องเป็นแค่เพื่อนกันตลอดไปผมก็ยอม ใช่ มันควรจะเป็นแบบนั้น แต่ทว่า

ยอดวิวรวม

93

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


93

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 พ.ค. 62 / 02:52 น.
นิยาย THE VIBES [ LeoN ]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
THE VIBES


เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 พ.ค. 62 / 02:52


THE VIBES



Round 1 ‘ยาที่ถูกเรียกว่าพิษ’


ในคืนวันที่ 10 เดือนพฤศจิกายนของปีนี้คือวันครบรอบอายุ 20 ปีบริบูรณ์ของผม เลโอ คนนี้เองล่ะครับ (ลุกขึ้นตบมือให้ผมหน่อยสิครับ????)

ครับ ก็อย่างที่บอกไป ดังนั้นตอนนี้ผมเลยมาอยู่ที่ห้องพักส่วนตัวของเอ็นเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยมัธยมต้นของผม เพื่อมาดื่มฉลองให้กับความยินดีนี้ของพวกเราทั้งสองคน

“ฉันทำให้นายต้องรอนานหลายเดือนเลยเอ็นจัง” ผมพูดกับเพื่อนคนสำคัญของผมด้วยรอยยิ้มที่โคตรมีความสุข และเบียร์กระป๋องใหม่ที่ผมเปิดมันขึ้นมาดื่มอย่างต่อเนื่องเหมือนว่าไม่สามารถหยุดได้อีกแล้ว เบียร์จ๋า~~

“ใช่ ดีใจด้วยที่ในที่สุดนายก็สามารถดื่มแอลกอฮอล์ได้แล้ว” เอ็นพูดด้วยท่าทางสบายๆพร้อมทั้งยกกระป๋องเบียร์ขึ้นมาชนกับผมรออยู่เพื่อแสดงความยินดี (เอ็นน่ะเกิดก่อนผมหลายเดือนแต่เขาก็รอผมจนถึงวันนี้ เพื่อที่เราสองคนจะได้ดื่มฉลองมันพร้อมกัน เขาเพื่อนที่ดีใช่มั้ยล่ะ☺️)

“อื้อ เพียงแค่หวังว่าฉันมีความสุขในวันเกิดน่ะ” และการได้มานั่งดื่มกับนายในคืนนี้ มันก็ทำให้ฉันก็มีความสุขจริงๆ

“หึ นายเนี่ยมันเด็กชะมัด” เอ็นชอบพูดแบบนั้นกับผมด้วยรอยยิ้มจางๆและแววตาที่ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นในใจเสมอ 

“เฮ้ ตอนนี้ฉันอายุ 20 ไม่เด็กแล้วนะ”


โป๊ก!


“โอ๊ย นี่นายใช้กระป๋องเบียร์ตีหัวฉันเลยเหรอเว้ย!”

“เอ่อ ก็นายมันอวดดี หมั่นไส้”

“งั่ก…นาย” แค่ได้เห็นรอยยิ้มของเอ็นจังใกล้ๆแบบนี้ผมก็มีความสุขแล้ว นี่คงเป็นคืนวันเกิดที่ดีที่สุดของผม

“อะไร? หาเรื่องเหรอ?”

“อะ เปล่า” ใครมันจะกล้าไปหาเรื่องกับไอ้คนเผด็จการจอมโหดอย่างนายกันล่ะ เอ็นจัง ฮึ่ย


ใช่แล้วครับ เอ็นน่ะถึงรูปลักษณ์ภายนอกของเขาจะดูน่ารักน่าทะนุถนอมก็จริง แต่ว่าเวลาหมอนนี่โกรธขึ้นมาละก็น่ากลัวโคตรๆเลยล่ะครับ ขอยืนยันจากผมคนนี้ที่เคยโดนอยู่เป็นประจำ แหะๆ


แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น เขาก็คือเพื่อนคนสำคัญของผม…





ก็ควรเป็นแบบนั้นตามที่จินตรนาการ




แต่ว่า เมื่อผมลืมตาขึ้นมาในตอนเช้า



ทุกอย่างจบลงแล้ว




ผ่าง——!!!








“…?!!!” สิ่งที่ผมเจอเมื่อตื่นขึ้นนั่นมันทำให้ผมช็อคเป็นอย่างมาก มากเสียจนผมคิดอะไรไม่ออกไปไม่เป็นเลยล่ะ

ผมนอนอยู่บนเตียงกับเอ็นจัง ด้วยสภาพที่เปลือยเปล่ากันทั้งคู่…

นี่มันเรื่องอะไรกัน?!



.


.


.



Round 2 ‘มันเกิดขึ้นจริงๆ’



เวลาต่อมา…


“…เฮ้” 


“……”


“…เอ็นจัง”


“………” เขาเดินออกไปหาน้ำดื่มอย่างไม่ได้สนใจเสียงเรียกของคนที่นั่งกุมมือหน้าซีดทำอะไรไม่ถูกเลยแม้แต่น้อย


“เอ็นซัง” หยายามเรียกอีกครั้ง


“……” ก็ยังถูกเมินใส่อยู่ดี


“เอ็นซามะ…”


ควับ!


“อย่ามาเรียกฉันด้วยวิธีน่าขยะแขยงนั่น!” ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของเอ็นมันแสดงความโกรธออกมาชัดเจนเลยตอนนี้ นะ…น่ากลัว


“นี่ เรื่องเมื่อคืน…นายจำได้มั้ยว่ามันเกิดอะไรขึ้น” เลโอก้มหน้าพูดเพราะไม่กล้าสู้หน้าเอ็นในตอนนี้ เขาเหมือนคนที่กำลังคิดหนักและสับสนมากๆด้วย


“……”


“ฉัน…จำได้ว่าดื่มเบียร์กับเอ็นจัง” เลโอพยายามนึกถึงเรื่องที่เขาพอจำได้บ้างออกมาให้มากที่สุด “แต่ว่านะ ฉันน่ะจำอะไรหลังจากนั้นไม่ได้เลย ดังนั้น…”


“……”


“ฉันทำอะไรกับนายเหรอเอ็นจัง…?” ผมตื่นเต้นและก็รู้สึกกลัวสุดๆตอนที่ถามคำนี้ออกไปกับเพื่อนคนสำคัญเพียงคนเดียวที่ยืนมองผมนิ่งอยู่ตรงหน้านั้น 


ให้ตายเถอะ รู้สึกกลัวเป็นบ้าเลย


“…ไม่”


“หือ?” ผมเงยหน้าขึ้นไปมองเขาอย่างไม่เข้าใจ


“เพื่อบอกความจริงกับนาย ฉันจำอะไรไม่ได้เลย แต่…ชิส์”


“…อึก” ผมกลืนก้อนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอด้วยความรู้สึกเสียวสันหลังวาบ


“ที่ตรงหลังมันกำลังฆ่าฉันอยู่และตัวของฉันมันก็เหนียวเหนอะไปหมด ดังนั้น ฉันสามารถเดาได้อย่างง่ายดายมากว่ามันเกิดอะไรขึ้น…” เอ็นกัดฟันพูดเสียงรอดฟันอย่างน่าขนลุก เขาโกรธสุดไปเลย


“…เฮือก!” เลโอผวาทันทีที่ได้เห็นเอ็นแผ่ออร่าสีดำทมึนออกมาด้วยความโกรธขั้นสุดนั้น และตัวต้นเหตุของเรื่องนี้ก็คงหนีไม่พ้นคือเลโอเองนี่แหละ ชิบหายล่ะ


ควับ พรึบ~บ


เลโอหมุดเข้าไปซ่อนตัวเองในผ้าห่มบนเตียงอย่างหวาดกลัวเอ็นแล้วพูดขอโทษเสียงสั่นเหมือนจะร้องไห้ว่า “ฉันขอโทษ ขอโทษ! ไปข้างหน้าและฆ่าฉันสักล้านครั้ง…แค่ได้โปรดเอามือและขาของฉันไปด้วยและฉันจะเป็น… ฉันยังต้องการที่จะยืนร้องเพลงบนเวทีในชีวิตต่อไปของฉันด้วย”

ควับ !


“อา! ลืมมันซะ หุบปาก!” เอ็นตะเบ็งเสียงออกมาอย่างเหลือทนกับความงี่เง่าเป็นเด็กของเลโอ “อย่ามาส่งคำขอแย่ๆ แบบนี้!”


พรึบ~บ


เลโอเด้งตัวลุกออกมานั่งนอกผ้าห่มอย่างคนสำนึกผิด และเพราะกลัวเจ้าของห้องสุดโหดตรงหน้าด้วยนั่นแหละ


“อา” อยู่ๆเอ็นก็ดูสงบลงอย่างคาดไม่ถึง


“อะ อะไร?” เดาอารมณ์อีกคนไม่ถูกแบบนี้มันยิ่งน่ากลัวนะเว้ย


“……” เอ็นหันไปจ้องเขม็งเลโออยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า “…เอ่อ นายก็แค่ไปมหาลัย”


“…?”


“ฉันจะไปอาบน้ำก่อนออกไป”


“อะไรนะ…แต่ว่า”


“ลืมมันซะ แค่ออกไปให้พ้นจากสายตาของฉัน ตอนนี้!”


“แต่…แต่ว่า ร่างกายของนายเจ็บปวดอยู่ใช่ไหม?”


พรึบ เลโอลุกขึ้นยืนอย่างมาดมั่นภาคภูมิและพูดกับเอ็นเพื่อนคนสำคัญเพียงคนเดียวของเขาอย่างไม่กลัวตายว่า


“ไม่เป็นไรฉันจะรอนาย! ฉันจะอยู่กับนายและปฏิบัติการเป็น Special Police ให้นาย!” เพราะผมสาบานกับเอ็นจังไว้แล้วนี่นาว่าจะปกป้องเขา


“เพราะไอ้บ้างี่เง่าคนหนึ่งสิ่งต่างๆ มันเลยกลายเป็นเรื่องลำบาก!” เอ็นกลับมาตะคอกใส่เลโอเสียงดังอย่างเดือดดานอีกรอบ “อย่าไปกระเสือกกระสนทำหน้าที่ดูแลอะไรทั้งหมด คิดว่าสถานการณ์มันเป็นยังไงห๊า!!!”


“…เอ็นจัง”


“เอ่อ หากนายรู้สึกผิดนักก็ไปลงชื่อของฉันในรายการการเข้าคลาสเรียนให้ฉัน เข้าใจมั้ย!”


ปัง-ง !  




ทรุด——ฮวบ





“………โอเค………” ผมเข่าอ่อนจนต้องทรุดนั่งช็อคอยู่ที่พื้นทันทีที่เอ็นเดินหนีเข้าห้องอาบน้ำและยังปิดประตูใส่ผมเสียงดังอีกด้วย 


ยังไงเอ็นจังก็ไม่หายโกรธเราง่ายๆ แน่เลยแบบนี้


ตอนนี้ ผม……



ต้องการฆ่าตัวผมเมื่อวานให้หายไปจากโลกนี้ซะเหลือเกิน


มันเกิดขึ้นจริงๆ



.


.


.


Round 3 ‘สำนึกผิด’


ที่มหาลัยฯ


“เฮ้ เลโอ”


“…หือ?”


“นายดูน่ากลัวนะ เป็นอะไร? นายเลิกกับผู้หญิงเหรอ? หรือว่านายเลิกกับเอ็น?”


“หลุยส์…” 


หมับ 


“……?!” หลุยส์ผวายืนเกร็งนิ่งมองเลโอที่อยู่ๆก็ถลาเข้ามาจับไหล่ของเขาแล้วก็ก้มหน้าตัวสั่นอย่างน่าเป็นห่วง


“เรียกฉันเหมือนสวะ…คุณสวะ—เลโอ…!”


“หา อะไร?” หมอนี่กำลังพูดอะไร? “นายไม่ได้ถูกเรียกอย่างนั้นอยู่ตลอดใช่ไหม? …โดยเอ็นน่ะ”


“………” ผมเงยหน้ามองหลุยส์ด้วยความกล่ำกลืนฝืนทน รัดทด หดหู่กับชีวิต……


“………” หมอนี่อาการถ้าจะแย่กว่าที่คิด หลุยส์ได้แต่คิดอย่างนั้นอยู่ในใจ


หลังจากนั้นเลโอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก แล้วเขากับหลุยส์คู่แข่งสมัยมัธยมปลายที่กลายมาเป็นเพื่อนและพวกเขาก็ยังเรียนอยู่คณะเดียวกันอีกด้วย ทั้งสองคนก็พากันเดินไปที่ตึกเรียนของพวกเขาโดยไม่มีใครพูดอะไร



“ดื่มปาร์ตี้……?” เลโอทวนถามคำชวนของหลุยส์ที่มาชวนเขาไปด้วยกัน


“ก็อย่างนั้นแหละ วันอาทิตย์นี้จะมีงานสังสรรค์กับเพื่อนเก่ากัน” หลุยส์บอกซ้ำอีกครั้ง “นายคนฮ๊อตเลโอคุง ทำไมนายไม่ลองไปสนุกด้วยกันหน่อยล่ะ?”


“………” ผมสงสัยว่าเอ็นจังจะไปด้วยไหมนะ?






ผม…ได้เข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศหลังจากจบจากมัธยมปลาย เช่นเดียวกับเอ็นจัง


ผมชอบเอ็นจัง


ผมต้องการเอาชนะขอบเขตของมิตรภาพที่ยาวนานนี้


แต่ผมทำไม่ได้


ดังนั้น ผมไม่เคยเปิดเผยความรู้สึกของผมที่มีต่อเขาและซ่อนมันเอาไว้


แต่…


มันดันมาพังลงแบบนี้


“เฮ้——-อ…” ถอนหายใจยาว ผมอยากตายจริงๆ


ฝุบ


“เฮ้ เลโอ?” หลุยส์ที่นั่งอยู่ข้างๆหันมาเรียกผมอย่างนึกเป็นห่วงที่เห็นผมฟุบหน้าลงกับโต๊ะแบบนั้น


“………” อย่างน้อย ผมก็ต้องการที่จะจำมันได้…!


โป๊ก!


“เลโอ เฮ้ยใจเย็น…!” หลุยส์พยายามห้ามเลโอที่เอาหัวโขกโต๊ะเหมือนคนบ้าให้สงบลง นี่เรานั่งอยู่ในคลาสเรียนและอาจารย์ก็ยืนสอนอยู่ข้างหน้าด้วยนะ ใจเย็นก่อนเว้ยเพื่อน หลุยส์แทบอยากตระโกนบอกประโยคนี้ใส่เลโอดังๆให้ได้สติกลับมาเป็นปกติสักที


.


.

.




Round 4 ‘พังทลาย’


แม้ว่าแอลกอฮอล์จะถูกเรียกว่าเป็นทั้งพิษและยา


“…เฮ้”


“……” เอ็นจังกัดฟันทำสีหน้าไม่พอใจทันทีที่เห็นผมมายืนดักรอเขาที่ตรงบันไดทางขึ้นคลาสเรียน


“ผมลงชื่อให้คุณแล้ว” ผมบอกกับเขาก่อนจะส่งของให้ “นี่คือเอกสารประกอบคำบรรยายครับ”


“อ้อ …แล้วมันอะไรกันการพูดคำสุภาพเคารพของนายกับฉัน?” เอ็นขมวดคิ้วมองเลโออย่างไม่เข้าใจ



“นี่ เอ็นจัง…” เลโอมีสภาพน่าหดหู่จนไม่กล้าเงยหน้ามองเอ็นเลย


“………” ชิส์ หมอนี่มัน…น่ายั่วะซะจริง ต่อยแม่-งสักหมัดเลยดีมั้ย


“………”


“…เฮ้——อ” เอ็นถอนหายใจออกมายาวอย่างไม่รู้จะทำยังไงกับไอ้คนงี่เง่าตรงหน้านี้ดี ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้นิ่งน่ากลัวเรียกชื่อคนตรงหน้าขึ้น “เลโอ”


“……เฮือก” เลโอสะดุ้งขึ้นมาทันที


“ฉันคิดว่าเป็นการดีที่สุดที่เราจะไม่นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้น” เอ็นเริ่มพูดมันอย่างใจเย็น “ฉันไม่ใช่ผู้หญิง ดังนั้นมันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น”


“………” เลโอยืนนิ่งฟังน้ำตาคลออย่างอดกั้นที่สุด


“งั้นก็ลืมมันเถอะ คิดซะว่านั่นน่ะมันก็แค่เป็นสิ่งที่เราดื่มมากเกินไปก็เท่านั้น”


“………”


“ดังนั้น ก็เลิกทำหน้าราวกับว่านายกำลังเข้าร่วมพิธีงานศพอะไรอย่างนั้นสักที …เห็นแล้วมันน่ารำคาญเป็นบ้า”


“เอ็นจัง”


หมับ


“ขอโทษนะ ฉันต้องการจำมันได้จริงๆนะ” เลโอกุมมือเอ็นเอาอย่างแสดงความขอโทษ


ปัด! 


เอ็นเผลอสะบัดมือออกจากเลโออย่างแรงโดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะว่าร่างกายของเอ็นเกิดมีปฏิกิริยาต่อต้านสัมผัสของเลโอขึ้นอย่างรุนแรง



“…อะไร?” เลโอจ้องมองเอ็นด้วยความตกใจช็อคกับสิ่งที่เอ็นแสดงออกมา


“อะไรล่ะ?” เอ็นเองก็รู้สึกตกใจตัวเองอยู่ไม่ต่างกัน


“อะไรกัน? เมื่อกี้มันคืออะไรเหรอ?” เลโอถามเสียงสั่น


“โอ…มันคืออะไรล่ะ?”


“เอ็นจัง” เลโอเรียกและยื่นมือออกไปหมายจะสัมผัสเอ็นอีกครั้ง


ผงะ


เอ็นตะวัดมือปัดอากาศคล้ายป้องกันตัวทันทีที่เห็นเลโอขยับเข้ามาใกล้ 



โดนปฏิเสธจริงๆ สินะ





“………” เลโอช็อคหนักเลยตอนนี้



“อา…ขอโทษ ฉันแค่…” เอ็นพยายามพูดให้เลโอได้เข้าใจว่า “ไม่ต้องการให้นายมาสัมผัส ตอนนี้…”







แอลกอฮอล์ที่เราดื่มดูเหมือนจะเป็นพิษ




.


.


.



Round 5 ‘ความทรงจำที่ชัดเจน’



“ดูเหมือนจะไม่บาดเจ็บมากใช่มั้ย?”


“ฉันควรทำอย่างไร? อาจเป็นเรื่องจริง…” เลโอฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างจนหนทาง หลังจากได้มานั่งปรับทุกข์กับเพื่อนที่ชมรม


“อย่างไรก็ตาม เรากังวลมากขึ้นว่าเรากำลังพูดถึงเรื่องส่วนตัวดังกล่าว”


“นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม? จะดีมากถ้านายสารภาพเร็วกว่านี้”


“ฉันพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องมิตรภาพอันบริสุทธิ์ของเรา!” เลโอพูดขึ้นเสียงดังหนักแน่น


“ฉันเห็นแล้ว ดังนั้นความบริสุทธิ์ของนายให้กำเนิดโศกนาฏกรรม”


“แต่เอ็นจำไม่ได้ใช่มั้ย?”


“ดังนั้น มันจะต้องเป็นเรื่องยากสำหรับเขา นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาปฏิเสธนายโดยไม่รู้ตัว”


“มันคงเป็นเรื่องที่ช่างเจ็บปวดเหลือเกินสำหรับเขาแน่ๆ เขาถึงลบมันออกจากความทรงจำของเขา” 



“หะ…………!”




ผมทำอะไรกับเขา?


มันช่างน่ากลัว……


ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นรูปปั้นแล้วถูกเขาเอาค้อนปอนด์มาทุบจนแหลกละเอียดไม่เหลือรูปเลย ตอนนี้



ใช่แล้ว นี่เป็นความผิดของผมทั้งหมด ผมบังคับเขา 


ผมมั่นใจว่ามันเป็นเช่นนั้นแน่นอน


แต่เอ็นจังล่ะ? เขาเป็นคนที่เมาแล้วไม่สามารถป้องกันผมได้งั้นหรือ?


ผมสงสัยว่าเขารู้สึกกลัวมากแค่ไหน?


เขาทำหน้าแบบไหน?


เสียงของเขาเป็นยังไง?


แค่ไหนนะ?



ล่องลอยจางๆของหลักฐาน…บนแผ่นหลังเล็กๆของเอ็นในเช้าวันนั้น



…ถ้าเป็นไปได้ผมก็ต้องการทำมันอีกครั้ง




“เฮ้ย เลโอ?” 


“………ฉัน”



ยาพิษมัน



“นี่คือสิ่งที่เลวเร็วร้ายที่สุด……”



แพร่กระจายเพิ่มขึ้น





.


.


.



ภาพความทรงจำในคืนนั้นมันค่อยๆไหลย้อนออกมาเรื่อยๆ



“อื้อ …อึก”


“อาห์…อื้มมม”


“ละ…เลโอ-อึก!”


“จุ๊บ~บ เอ็นจังเงยหน้าขึ้นหน่อยสิ” ผมที่กำลังคุมเกมส์รักอยู่ด้านหลังของเอ็นจัง ผมกดจูบลงที่บนไหล่ที่สั่นเทาและเต็มไปด้วยเหงื่อของเขาให้เขาทำตามที่ผมบอก “หมุดหน้าลงกับหมอบแบบนี้นายจะหายใจไปออกนะ รู้ไหม”


“ฮาห์ อา…นาย…” เอ็นจังยอมเงยหน้าและหันมาทางผม สีหน้าของเขาแสดงออกมาว่าเขากำลังอดทนทรมานสุดๆ


“อื้มมม อา แบบนี้แหละ” ผมยกสะโพกของเอ็นจังขึ้นให้อยู่ในท่าที่ถนัดและจากนั้นผมก็รุกหนักเข้าไปตามแรงอารมณ์ความต้องการดิบของผมที่ไม่สามารถระงับได้


“อ่าาา…อึก”


“ผ่อนคลายหน่อยนะ … อื้มมม …แบบนี้แหละ อื้มมม”


เสียงร้องครางที่ดังสลับกันไปมาของผมและเอ็นจังดังก้องในห้องนอนที่เป็นสนามรักของเรา


ผมผ่อนแรงลงและขยับพลิกเอาร่างกายที่อ่อนปวกเปียกของเอ็นจังให้หันกลับขึ้นมาหาผม ผมต้องการเห็นใบหน้าของเขาในยามนี้มากๆ เลยล่ะ อา…ใบหน้าของเอ็นจังเซ็กซี่ชะมัด



“ฮาห์ ฮาห์…” เอ็นหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ใบหน้าสวยเปียกชุ่มเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ไหลออกมาไม่หยุด


“อา ฉันขอโทษนะเอ็นจัง” ผมก้มลงไปพูดปลอบเขาใกล้ๆ “ฉันไม่สามารถระงับมันเอาไว้ได้อีกต่อไปแล้ว”


ผมเริ่มขยับตัวอีกครั้งอย่างหยุดไม่ได้ตามที่บอก



“……!” เอ็นจังพยายามที่สุดเพื่อไม่ให้หลุดเสียงน่าอายออกมา …แต่ผมน่ะชอบนะ เสียงร้องที่สุดเซ็กซี่ของเอ็นจังนะมันเร้าอารมณ์ของผมสุดๆ ไปเลย


หมับ


“……ใช่” เอ็นจังพูดและจับที่ใบหน้าของผม แววตาสั่นเคลือของเอ็นที่มองผมในตอนนี้ มันยิ่งทำให้ผมไม่สามารถหยุดความต้องการนี้ได้


“อะไรเหรอ? อื้มม…ขอโทษนะ แต่ฉันไม่มี—“ ผมรู้ว่าเอ็นจังกำลังจะบอกอะไรกับผม แต่ว่าสิ่งนั้นน่ะ ผมไม่มีหรอกครับ


“อึก-ก นาย…FUCK…”


“ใช่ ตอนนี้…”


“อื้ออ—“


“ตอนนี้ไม่สามารถ……หยุดไม่ได้…อาห์ สุดยอดเลยเอ็นจัง”



.


.


.



ผ่าง—————ง!






Round 6 ‘คนเลว’




“……………”



แล้วผมก็จำเรื่องที่เกิดในคืนนั้นได้ทั้งหมด……นี่มันโคตรเลวร้ายเลย 


ผมนี่แหละครับที่โคตรเลวร้าย เลวจริงๆ


ตอนนี้ผมเหมือนจะตายด้วยความรู้สึกผิดนี้ ช่างเลวร้ายเสียเหลือเกิน


ผมตัวชาจนแทบไม่รู้สึกถึงสายน้ำอุ่นที่ไหลรดศรีษะจากฝักบัวที่เปิดอยู่เลย ความคิดและความรู้สึกผิดในใจกับเรื่องที่ผมทำลงไปกับคนสำคัญที่ผมต้องการรักษาเขาไว้มาตลอด โดนตัวเองย้ำยีแบบนั้นมันรู้สึกเจ็บปวดใจจริงๆ 


ผมทำมันลงไปได้ยังไง เอ็นจัง…


“ช่างเป็นความฝันที่มีประโยชน์……” ผมสับสนมากเลยในตอนนี้



ผมต้องลืมมัน




แกร๊ง…


ผมเดินเช็ดผมออกมาจากห้องอาบน้ำ พอดีกับเสียงเตือนไลน์ที่ดังขึ้นมาถูกจังหวะผมด้วย


“หือ…?”



‘หลุยส์ : นายกำลังทำอะไรอยู่?’






รีบลืมมันไปซะ








.


.


.



เวลาต่อมา [สองทุ่มครึ่ง]


HAKKURA Drinking Restaurant 



“โอ้ นายมาแล้ว” หลุยส์ร้องทักทันทีที่เห็นผมเดินเข้ามาในร้านที่เขานัดกันเอาไว้ 


“โย่ พ่อหนุ่มคนฮ๊อตทางนี้ๆ” เจ้าชิองคู่ปรับตลอดกาลของโบกมือเรียกให้ผมไม่นั่งที่ว่างข้างๆมัน ชิส์ เห็นหน้าหล่อๆ ของมันที่ไหร่ก็รู้สึกหมั่นไส้ชะมัด


“อะไรกัน? มีคนมามากกว่าที่ฉันคิดเลยนะเนี่ย” ผมพูดขึ้นเมื่อนับจำนวนคนทั้งหกคนที่นั่งร่วมโต๊ะกันอยู่ในตอนนี้ แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังเว้นที่ว่างไว้เพื่ออีกตั้งสองที่ งั้นแสดงว่านอกผมแล้วก็อาจจะมีสมาชิกมาเพิ่มอีกหนึ่งคนสินะ …ใครกัน?


“ไง~ เลโอไม่เจอกันนานเลยนะ” จิเอลหวานใจขาโหดของหลุยส์ทักทายขึ้นเมื่อผมนั่งลงที่เบาะนั่งข้างๆ ชิองเรียบร้อยแล้ว

“อื้อ หวัดดีทุกคน” ผมยิ้มทักทายเหล่าเพื่อนเก่าสมัยมัธยมปลายด้วยรอยยิ้มจางๆ


“หืม? หมอนี่หน้าเหมือนนักโทษรอการประหารอย่างที่นายพูดเลยวะ ไฮด์” ชิองพูดขึ้นหลังจากที่มันได้ชะโงกหน้ามามองผมชัดๆ จนมันพอใจแล้ว


“แกอยากตายเหรอไอ้บ้าชิอง อย่ามาล้อฉันนะ” ผมหันไปทำตาขว้างใส่มันให้มันหยุดล้อเลียนผม


“ฮ่าๆๆๆ นายนี่มันยังขี้โมโหง่ายไม่เปลี่ยนเลยนะเลโอ” คิเคียวคู่หูตัวแสบของชิองหันมาร่วมวงแกล้งผมเพิ่มอีกคน 


“ก็เพราะพวกนายน่ะแหละที่ชอบไปแกล้งทำให้เลโอโมโห ทำตัวเป็นเด็กกันจริงๆ” ไคเอ็นกัปตันผู้แสนใจดีที่นั่งอยู่เบาะในสุดพูดอย่างหวังจะห้ามทับ


“นั่นสิ เลิกแกล้งเลโอมันเถอะ …เดี๋ยวมันก็ร้องไห้ออกมาหรอก” ไฮด์ไอ้ประธานสภาฯกวนประสาทนี่แหละหัวโจกที่พาเพื่อนรุมแกล้งผมน่ะ หน็อย…


“พอได้แล้วพวกนาย”


“…………” เงียบกริบภายในเสียวนาทีเมื่อจิเอลเป็นคนพูดขึ้น อา สมกับที่เป็นบอสของเจ้าพวกนี้จริงๆ 


“เออ ขอโทษนะจิเอล” ผมหันไปขอโทษอย่างสำนึกผิด


“อื้อ ช่างมันเถอะ ว่าแต่นายจะดื่มอะไรล่ะ พี่พนักงานเขามายืนรอนานแล้วนะ” เขาพูดพร้อมกับผายมือออกไปทางผู้ชายที่ดูท่าทางจะแก่กว่าพวกผมที่กำลังยืนรอรับออเดอร์อยู่เงียบๆ อยู่ตรงหน้าผม


“มีแต่น้ำผลไม้ล่ะนะสำหรับคนที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ!” ไม่วายชิองก็ยังหันมาแกล้งล้อผมอีกรอบ ชิส์


“เหอะ! นายคงไม่รู้สินะว่าฉันอายุครบ 20 ปีไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว” ผมหันไปเชิดหน้าบอกกับเจ้าชิองมันอย่างภาคภูมิ ก่อนจะหันกลับไปบอกพี่พนักงานที่ยืนรออยู่ว่า “ผมของเครื่องดื่มเป็นเบียร์สดครับ”


“เห๋~~ งั้นเลโอก็โตทันพวกเราสินะ” คิเคียวพูดด้วยน้ำเสียงที่โคตรล่อบาทาผมสุดๆ


“ชิส์ แค่เกิดก่อนปีสองปีเองทำมาพูด” จริงๆก็เถียงเขามากไม่ได้หรอกครับ เพราะความจริงที่ว่าในกลุ่มนี้ผมอายุอ่อนกว่าพวกเขา แม้แต่เจ้าหลุยส์ที่เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับผมก็ยังเกิดเดือนสองต้นปีเลยน่ะครับ ดังนั้น ด้วยเหตุผลผมคนนี้เลยถูกเจ้าพวกนี้แกล้งแหย่แกล้งล้ออยู่เสมอ 


เฮ้อ……อยากให้เอ็นจังอยู่ตรงนี้ด้วยกันจัง ถ้าเอ็นจังอยู่เจ้าพวกนี้ก็จะไม่ค่อยแกล้งผมกันเท่าไหร่เพราะเกรงใจเอ็นจัง


“ปล่อยมันเถอะ อย่าไปใส่ใจเลย เอานี่เครื่องของนายได้แล้ว” หลุยส์ที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะส่งแก้วเบียร์ที่พนักงานเอามาเสริฟตอนที่ผมกำลังทะเลาะกับเจ้าชิองอยู่มาให้ผม


“อื้อ……” ผมรับแก้วเบียร์มาจากหลุยส์แล้วก็ไม่รีรออะไร ยกดื่มมันรวดเดียวเกือบหมดแก้วเลย


“เฮ้ยๆ ใจเย็นค่อยๆไม่ต้องรีบๆ” หลุยส์ร้องทักท้วงขึ้นอย่างเป็นห่วง


“…………”


“เลโอ ช่วงนี้เป็นไงบ้าง?”  จิเอลหันมาถามผม เหมือนว่าเขาเองคงจะดูออกว่าผมกำลังประสบปัญหาหนักอยู่


“…………”


ปึก!


“เฮ้ย ถึงฉันจะชอบพูดแกล้งนาย แต่หากนายมีปัญหาก็สามารถปรึกษาฉันได้เลยนะเว้ย” 


“โอ๊ย ฟาดมาได้นะไอ้มือหนักเหมือนหินของนายน่ะไอ้บ้าชิอง” ผมปัดมือของมันที่อยู่ๆก็ฟาดหลังผมซะแรง จนเบียร์ในแก้วที่ผมถืออยู่เกือบหกทะลักออกมาซะแล้วเนี่ย


“แหม… ขอโทษก็ได้”


“เอ่อ ชิส์…” 


เอ็นจัง ไม่ได้อยู่ที่นี่…บางทีเพียงแค่เล็กน้อยเท่านี้เอง ไม่เป็นไรหรอก……


“…ขอเบียร์เพิ่มด้วยครับ!”


“เฮ้ย ทำหน้าน่ากลัวเกินไปแล้ว เลโอ!”


“ถ้าไม่ไหว นายจะกลับไปนอนก่อนก็ได้นะ”


“ฉันไม่ได้เป็นไรน่า”


“อาฮะ งั้นเหรอ……” ไฮด์หันไปสบตากับชิองประมาณว่าพวกเขาเข้าใจ และจากนั้นคิเคียวเลยชูกล่องบางอย่างขึ้นมาตรงกลางโต๊ะแล้วพูดว่า


“โอเค งั้นพวกเรามาเล่นเกมส์กันเถอะ!”


“เฮ้ย รอก่อน ยังไม่ได้……” หลุยส์ยื่นมือออกไปกดกล่องที่คิเคียวยกขึ้นลงไปไว้ที่เดิม


“อา! เฮ้—ทางนี้”


“เอ็นซางงง~~”


“…?!!!” พรวด— เบียร์ที่ผมกำลังดื่มอยู่มันก็พรวดออกมาทันทีที่ได้ยินชื่อของเอ็นจัง คนที่ผมไม่คิดว่าจะมาที่นี่……



“โย้~ เอ็นซัง กำลังรออยู่เลย”


“โทษที ผมมาสาย………”




ฉิ่ง—————ง




……เฮือก!!!!



รู้สึกชีวิตสั้นลงทันทีที่โดนสายตาดุน่ากลัวของเอ็นจังจ้องมาที่ผม ………เออ ไม่ใช่ผม แต่เป็นแก้วเบียร์ที่ว่างเปล่าในมือผมนี่ต่างหาก



“อา………” หาคำพูดคำแก้ตัวออกมาไม่ได้เลยครับตอนนี้


“เฮ้ย…” 


เสียงอย่างโหดเหมือนเขาพร้อมจะฆ่าใครสักคนเลย เออ……ไอ้ใครสักคนที่ว่ามันก็คงเป็นผม ไอ้งี่เง่าเลโอคนนี้เองล่ะครับ 


“………” ตอนนี้เหงื่อผมคงไหลออกมาเป็นก๊อกแตกอยู่แน่ๆ ผมรู้สึกได้ถึงความเปียกชุ่มทั่วทั้งร่างกายของผม


“นาย……” เอ็นจังว่างกระเป๋าลงเตรียมท่าจะเข้ามาจัดการผมจริงๆ หากไม่ได้หลุยส์ที่นั่งอยู่ฝั่งนั่นช่วยเข้ามาขัดจังหวะเขาไว้เสียก่อน


“เฮ้ เลโอหยิบไอ้นี่ไปอันหนึ่ง หยิบไปอันหนึ่งนะ” หลุยส์ยื่นกล่องที่คิเคียวเคยเอามันออกมาก่อนหน้ามาให้เลโอหยิบเอาของบางอย่างในนั้น



“…………”



“นายกำลังดื่มมันอีกแล้ว………” เสียงพูดของเอ็นยังคงเย็นยะเยือกไปเปลี่ยน


“พะ……เพราะเอ็นจังไม่ได้อยู่ที่นี่……”


“อ้อ~ดังนั้น ถ้าฉันไม่ได้อยู่ที่นี่นายก็จะดื่ม? นายยังไม่สำนึกกับบทเรียนของมันงั้นสินะ”


“…………”


“แล้วไง? นายจะสูญเสียความทรงจำของนายรึเปล่า? และทำแบบนั้นอีกใช่มั้ย?”


“…………”


“ใครจะเป็นเหยื่อรายต่อไปของนายเหรอ?”


“………!” เอ็นจัง……



นาย




นายมันไอ้งั่งงี่เง่า!





“โอ้ ว้าว เจ๋งอะชิองนายจับได้ KING!” เสียงคิเคียวที่กำลังเอ็นจอยกับเกมส์สุดๆ


“งั้นก็เอาเลยท่านราชาออกคำสั่งได้เลย~” ไฮด์ก็ให้ท้ายกันอย่างดีไม่เคยพลาด


“ท่านราชาชิองจะสั่งอะไรกระผมก็ไม่ขัดแน่นอน” แม้กระทั่งหลุยส์ก็ยังร่วมก๊วนไปกับเขาด้วยอีกคน


“โอ้ ถ้างั้น……ฉันขอสั่งหมายเลข 2……” ชิองหยุดพูดแล้วหันมองหน้าทุกคนในโต๊ะก่อนจะแสยะยิ้มร้ายขึ้นมาและพูดว่า “ใครจับได้หมายเลข 2 ฉันขอสั่งให้เปิดเผยความลับของนายออกมาซะ”


“นายล้อเล่นใช่มั้ย? นี่มันฉัน………!” เอ็นมองหมายเลข 2 ในมือที่ตัวเองจับได้อย่างผวาเหงื่อตกทันที ความลับงั้นเหรอ? บ้าไปแล้วแบบนั้น!


“โอว~~ว เอ็นซางงง~เอ็นซังเหรอ?”


“ความลับของเอ็นซังคืออะไร? พูดมันเลย! พูดมันเลย!”


“ว่าไงครับ เอ็นซัง?” ทุกคนต่างพร้อมใจกันกดดันให้เอ็นจังเปิดเผยความลับสุดๆ


“อา ก็……” ในขณะที่เอ็นจังกำลังคิดหาความลับที่พอจะพูดออกมาอยู่นั้นเอง



กึก



“………!” เอ็นจังสะดุ้งตัวทันทีที่โดนปลายเท้าของผมยื่นออกไปแตะที่เท้าของเขาอยู่ใต้โต๊ะ


“………” ผมจ้องมองดูปฏิกิริยาของเอ็นจังเงียบๆ ว่าเขาจะทำยังไงต่อไปกับการรุกของผมในที่แบบนี้


“………!” เอ็นจังรู้ตัวและจ้องเขม็งมาที่ผมและบอกผมผ่านทางสายตาของเขาว่าให้ผมหยุดสิ่งที่ผมกำลังทำกับเขาซะ


“………” ผมยกยิ้มและไม่สนใจสิ่งที่เขาพยายามห้าม และยังแกล้งเขาต่อด้วยการถูปลายเท้าจากข้อเท้าของเอ็นจังไต่ขึ้นไปตามเรียวขาเล็กของเขาขึ้นไปเรื่อยๆ 


ไหนมาดูกันหน่อยสิ คนปากเก่งอย่างเอ็นจังจะทนการรุกของผมคนนี้ไปได้ถึงแค่ไหน……?




“…………”


“เฮ้ เอ็นซัง เป็นไรไป?”


“นั่นสิ เกิดอะไรขึ้นเหรอ? สีหน้าดูไม่ดีเลยนะ”


“…………” เอ็นจังหันหน้าหลบทุกคนในโต๊ะ และไม่ยอมพูดอะไรออกมา


“เอ็นซัง……” ทุกคนเริ่มเป็นห่วงและสงสัยกับอาการผิดปกติไปของเอ็นจัง


“อา เอ่อ—สบายดี……”



กึด……


“………” ผมแกล้งสอดปลายเท้าเปล่าของผมเข้าไปสัมผัสผิวลื่นในขากางเกงของเอ็นจังอย่างนึกสนุกและอดไม่ได้


“อื้ม………!” เอ็นสะดุ้ง ผมเห็นเขากำมือแน่นอย่างพยายามอดทนกับการรุกรานของผม 


“………” หึ แบบนี้ผมก็ชักจะยิ่งได้ใจแล้ว ถ้างั้น………


ผมเลื่อนปลายเท้าของผมขึ้นไปข้างในต้นขาอ่อนของเอ็นจังอย่างช้าๆ อย่างตั้งใจปลุกกระตุ้นเขา


และเมื่อปลายเท้าของผมเข้าไปถึงจุดสำคัญที่ผมหมายเอาไว้แล้ว


ผมยกยิ้มและจ้องมองเอ็นจังอย่างไม่ให้คาดสายตาก่อนจะรุกฆาตเอ็นจังตรงจุดนั้น


โดยการกดปลายเท้าของผมลงที่ส่วนอ่อนไหวของเอ็นจังและขยับนวดมันไปมาด้วยน้ำหนักที่กำลังดี



“………!” ร่างกายของเอ็นจังกำลังสั่นสะท้าน ผมสัมผัสมันได้



พรวด——-!



“………?!!!” อยู่ๆเอ็นจังก็ลุกขึ้นพรวดพลาดเล่นเอาผมตกใจผวาเฮือกไปเลยครับ


“………?!”


“เอ็นซัง?”


“เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้น?”


“………” เอ็นจังยืนนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา สองมือก็กำหมัดเอาไว้แน่นจนมันทั้งซีดและสั่นเทา คงพยายามอดทนจนถึงขีดสุดดเลยสินะอาการแบบนั้น




ควับ!




“………” เอ็นจังจ้องเขม็งมาที่ผม นัยตาของเอ็นจังที่ผมเห็นอยู่ตอนนี้ มันชัดเจนเลยว่าเขากำลังโกรธผมอย่างถึงที่สุด


“……!” อึก ความรู้สึกเจ็บแปลบเหมือนถูกของมีคมพุ่งเสียบเข้ามาที่ตรงกลางหัวใจ………นี่คืออะไร ทรมานชะมัด


ควับ!



“ฉันกลับก่อนนะ” เอ็นจังบอกลาโดยไม่หันไปมองใครเลยสักคน เขาก้มลงใส่รองเท้าเสร็จแล้วก็คว้าเอากระเป๋าสะพายของเขาได้แล้วก็เดินหนีออกไปไม่สนใครเลย



“เอ็นจัง—-“ ผมรีบลุกไปตามเอ็นจังออกไปด้วยทันทีโดยไม่รีรอ


“เดี๋ยวสิ! เกิดอะไรขึ้นน่ะเฮ้ย!”


“ต่อสู้กันเหรอ?!”


.

.

.


Round 7 ‘คำสารภาพ’



“เอ็นจัง———รอก่อนสิ!” ผมรีบสาววิ่งตามเข้ามาให้ทันเอ็นจังที่กำลังเตรียมท่าจะวิ่งหนีผมออกไป


“…………”



หมับ



“รอก่อนสิ!”



ผวั่ะ!



“………!!!”  


“…………!” 



เอ็นจังปฏิเสธผมเหมือนในตอนนั้นเลย………เจ็บปวดชะมัด



“………!!!” เอ็นจังโกรธจนตัวสั่นไปหมด


“อา ขอโทษ…………” นี่ผมทำร้ายเขาอีกแล้ว โธ่เว้ย สภาพผมตอนนี้คงดูไม่ต่างอะไรเจ้าแมวไร้ประโยชน์ที่กำลังจะโดนเจ้าของกำจัดทิ้งอยู่นั่นแหละ


“นาย! สีหน้าแบบนั้น นายจำมันได้สินะ……”


“อะไร?”


“นายจำทุกอย่างได้! และนายก็สนุกกับปฏิกิริยาของฉัน!”


“………!”


“ถูกใช่ไหมล่ะ!”


“เดี๋ยวสิ………”


“………”


“เอ็นจัง นี่นายกำลังพูดถึงเรื่องอะไรน่ะ?”


“………ฉัน” เอ็นจังกัดฟันข่มอารมณ์ให้เย็นลงก่อนจะพูดสิ่งที่มันอัดอั้นออกมาด้วยโกรธว่า “มันเป็นไปไม่ได้เลยที่แอลกอฮอล์แค่นั้นจะทำให้ฉันเมา!”


“…………”



“ฉันไม่เคยสูญเสียความทรงจำของฉัน!”



“…………?”



อะไรนะ?



“อะไรล่ะ? แต่ในเวลานั้น……”


“อะไรเหรอ?”


“…………”


“…………”


“……เช้าวันนั้น”


“…………”


“เมื่อฉันตื่นขึ้นมา นายก็หน้าซีดจนฉันตกใจ”


“…………”


“โอ้ ไอ้งั่งนี่เสียใจอย่างยิ่งที่ได้ทำมันจากก้นบึ้งของหัวใจ”


“…………”


“ฉันคิดน่ะ”


“…………”


“ไม่ นั่นคือ……!”



นั่นไม่ใช่มัน……



“มันลำบากมากเลย ดังนั้นฉันจึงคิดว่าฉันควรจะแกล้งทำเป็นว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้น”



“…………”



“แต่………ฉันไม่สามารถทำได้”



“…………”



“ทุกครั้งที่นายสัมผัสฉัน ร่างกายของฉันจะตอบสนอง”



“…………”



“มันจำได้หลายอย่าง กลิ่นของนาย! มือของนาย! เสียงของนาย!”



“………!”



“ฉันแปลกไปก็เพราะนาย!”



“ดะ—-เดี๋ยว …เดี๋ยว รอสักครู่ก่อนนะเอ็นจัง เดี๋ยวก่อน……” ผมรู้สึกตอบรับไม่ทันกับเรื่องจริงที่เอ็นจังพูดออกมา……


มันสับสน…… 


เขากำลังพูดเรื่องบ้าอะไรกัน……


หมายความว่ายังไง………


เขาจำทุกอย่างได้



ใบหน้าของเขาไม่ได้เปิดเผยอะไรกับผมเลย


แต่ผู้ชายคนนี้ เขาเริ่มหงุดหงิดเพราะตัวเองเหรอ?


ไม่ใช่ ที่สำคัญกว่านั่น……


อา แต่เหมือนว่าผมจะเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างจากตรงนี้ขึ้นมานิดๆแล้วล่ะ



“…เอ็นจัง”


“………?”


“นายปล่อยให้ฉันทำตัวเอาแต่ใจแบบนั้นแม้ว่านายไม่เมางั้นเหรอ……?”


“………!” เอ็นจังหน้าขึ้นสีแดงออกมาอย่างชัดเจนเลยตอนนี้ เขากำลังเขิน?


“เอ็นจัง—-“


“นะ นะ—-นาย ไม่ต้องมาพูดเรื่องอะไรที่มันน่าอายเลยนะ!”


“อะ อะ—-เอ็นจัง นายก็ไม่ได้พูดอะไรที่น่าอายเหมือนกันใช่มั้ย!”


“นาย……!”


“ถึงอย่างงั้นก็เถอะ ความเห็นแก่ตัวของนายในการจำสิ่งต่างๆ ไว้ด้วยตัวเอง! ลืมมันไปซะ ความฝันที่ใกล้มือนี้ ฉันจะทำให้มันเป็นจริงเอง!”


“อะไร?? นายกำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่น่ะ……?” เอ็นจังจ้องผมนิ่งก่อนจะตะเบ็งเสียงออกมาอีกครั้งว่า “ใครกันแน่ที่เป็นคนทำและลืมมัน! นายเองนะไอ้งั่งที่มันเริ่มก่อนน่ะ!”


“อ่า——า ลืมมันซะ!”




หมับ




ผมโผล่ตัวเข้าไปกอดเอ็นจังเอาแน่นแบบไม่ยอมให้หนีไปไหนได้อีกแล้ว



“เอ็นจัง”


“………?” เอ็นจังซบใบหน้าแดงอยู่ในอ้อมกอดของผม



ถึงเวลาแล้ว………



“ตลอดเวลาที่ผ่านมา มีสิ่งหนึ่งที่ฉันต้องเก็บซ่อนมันเอาไว้เสมอ”


“………”


“ความรู้สึกรักที่มีกับนายเสมอมา”


“………!”


“ด้วยความซื่อสัตย์ ฉันต้องการบอกนายก่อนว่า ฉันเสียใจจริงๆกับสิ่งที่ทำลงไป ขอโทษนะเอ็นจัง”


“………”


“นี่ เอ็นจังได้โปรดออกไปข้างนอกกับฉัน แล้วก็เมื่อถึงเวลาที่นายให้อภัยฉัน……”


“………”


“ได้โปรดให้ฉันกอดนายอีกครั้ง……” ผมพูดมันออกไปความรักที่เต็มเปี่ยม


“นายมันเป็นไอ้งั่งอย่างแท้จริงเลย” เอ็นจังพูดเสียงน่ากลัวกับผมอีกแล้ว “ฉันจะไม่เรียกหาไอ้งั่งเลโอนี่อีกต่อไป”


ทรุด——ฮวบ



“เอ็นจังนายโหดร้ายมากเลย” ผมนั่งก้มหน้าบ่นตัดพ้อที่พื้นข้างทางตรงนั้นอย่างไม่อายใคร (ถึงอย่างนั้น ความเป็นจริงทางแถวนี้ก็ไม่ค่อยมีใครผ่านมาอยู่แล้ว)


ควับ!


“คนที่มันโหดร้ายที่แท้จริงมันใครกันแน่ ไอ้คนงี่เง่า!” เอ็นจังเหมือนจะหัวร้อนขึ้นมาอีกแล้ว……เดาใจไม่ถูกเลย


“ท่านเทพ……คำสารภาพรักของผมไม่เป็นผลกับเขาเลยเหรอครับ?”


“พูดเพ้อเจ้ออะไรของนายน่ะ บ้าไปแล้วรึไงไอ้งั่งเลโอ”


“ง่ะ เอ็นจังโหดร้ายอะ”


“เฮ้อ—-หมอนี่มัน……”


“………?”


“อย่างไรก็ตาม เมื่อนายทำตัวดีขึ้นแล้ว ก็กลับมาอีกครั้ง แล้วก็……”




ยาพิษที่ผมได้ดื่มไป




“ฉันอาจรับฟังนาย”




มันก็มีความหวานซ่อนอยู่ข้างในเล็กน้อย






— FIN —



@jielne : เป็นอย่างไรกันบ้างคะ? ไม่ได้มาพบกันนานเลย ก่อนอื่นก็ต้องกล่าวคำขอบคุณ ‘ขอบคุณทุกคนนะคะ’ 

คุณเลโอกับคุณเอ็นบทแบบนี้ทำให้สนุกกันบ้างรึเปล่าคะ?

อาจจะเห็นว่าในเรื่องนี้ภาษาจะดูดิบและค่อนข้างมีคำหยาบอยู่นิดนึง ต่างจากที่เราเคยเขียนมา เพราะงั้นมีอะไรผิดแปลกไปบ้างก็ขออภัยกันด้วยนะคะ

เรื่องแรกเลยนะคะ ที่เราลงจบเรื่องแบบไม่มีกักตอนไว้ และยังไม่มีการสปอยล่วงหน้าอีก แบบอารมณ์อยากเขียนอะ เลยเร่งเขียนมันรวดเดียวจบภายในหนึ่งไปเลย


ไม่อยากบอกว่าอาจจะมีต่อภาคสองหรืออะไร แต่หากว่าเรื่องน่าติดตามจริงจะ……เก็บคิดดูค่ะ

เพราะส่วนตัวชอบคาแรคเตอร์ตัวละครในเรื่องนี้มาก อา บ่นเพ้อยาวไปแล้วล่ะสิ

งั้นก็พบกันใหม่นะคะทุกคน ขอบคุณค่ะ

ผลงานอื่นๆ ของ jielne

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น