" ข อ ค้ น หั ว ใ จ ยั ย ตั ว ดี "

ตอนที่ 1 : ภารกิจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ส.ค. 54

บทที่1

ภารกิจ


     ด้านล่างเวทีแน่นขนัดไปด้วยกลุ่มวัยรุ่นหนุ่มสาวที่ยืนเบียดเสียดกันมาดูฟรีไลฟ์ คอนเสิร์ตซึ่งจัดโดยห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง

    และด้วยเลยเวลาแสดงมานานพอสมควร แต่วงต่อไปก็ยังไม่ยักกะออกมาสักที เหล่าแฟนคลับบางคนที่ชักจะอดรนทนรอไม่ไหว จึงตะโกนร้องเรียกชื่อวงโปรดของตน เพราะความว้อนท์อยากจะเห็นหน้าหล่อๆของพวกเขาเสียเหลือเกิน

     "อิน-ดี-เซนท์ๆๆๆ"

     "พี่คะทำไมพวกพี่ฮอกกี้ยังไม่ออกมากันล่ะ" เด็กสาวคนหนึ่งเดินมาถามสตาฟที่ยืนคุมอยู่หน้าเวที

     "รออีกสักครู่นะครับน้อง ทางเรากำลังรีบจัดการอยู่" เด็กสาวทำหน้าเซ็งเพราะพี่สตาฟก็พูดสคริปแบบเดิมเป๊ะเหมือนเมื่อ15นาทีก่อน

     หลายคนที่ยืนรอเริ่มรู้สึกหงุดหงิดและเบื่อหน่าย ก็เลยหยิบมือถือมาพิมพ์แชตบ้าง บ้างก็คุยโทรศัพท์ บ้างก็บ่นว่าเมื่อไหร่จะออกมาสักทีอยากดูวงอื่นเล่นแล้ว

     บรรยากาศจึงเริ่มมาคุตะหงิดๆจนกระทั่งเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็ตะโกนดังขึ้น

     "ถ้าไม่แสดงก็ให้วงถัดไปออกมาสักทีสิวะ ลีลาอยู่ได้!"

     เสียงแฟนคลับของIndecentเงียบลงและรวมใจกันหันควับไปหาต้นเสียง

     "นั่นสิอยากดูน้องจอยโรงเรียนเซนท์มาเรียแล้วโว้ย" เพื่อนที่มาด้วยของเด็กหนุ่มช่วยเสริมทัพและเริ่มตะโกนเรียกวงโปรดของพวกเขาบ้าง

     "มา-รี-อาๆๆๆๆๆ"

    ดูเหมือนหนุ่มๆแฟนคลับของวงMARIAจะสร้างความไม่พอใจให้แฟนๆของเหล่าหนุ่มๆอินดีเซนท์เข้าซะแล้ว

     "นี่!!!มีมารยาทหน่อยสิ มันยังไม่ถึงคิวของวงนั้นสักหน่อย ไม่คิดหรือไงว่าวงที่เค้า กำลังเตรียมตัวกันอยู่ได้ยินเข้าจะรู้สึกอย่างไง"

     "ก็ช่างหัวมันสิ เกี่ยวอะไรกับกู มันผิดเองที่ไม่ยอมออกมาสักที"

     เด็กสาวได้ยินเช่นนั้นถึงกับปี๊ดเลือดขึ้นหน้าเลยทีเดียว เธอปาป้ายชื่อโฟมที่ตั้งใจทำ มาเชียร์รุ่นพี่ที่โรงเรียนของเธอใส่หน้าเจ้าคนไม่หล่อแล้วยังปากหมาด้วยอารมณ์ยั๊วะสุดๆ แต่ก็อย่างว่าอาวุธที่ใช้มันคือโฟมอ่ะเน้อะใครโดนคงเจ็บตายแหละ

     แต่ถึงจะไม่เจ็บกายแต่ก็ทำให้เด็กหนุ่มของขึ้นไม่น้อย เขามองตาขวางใส่เด็กสาวอย่างเอาเรื่องและผลักเธอจนเซ

     "หาเรื่องรึไงวะ อีอ้วน"

     "อ่าว ทำอย่างงี้ก็หมาสิ" เพื่อนของเด็กสาวร่างท้วมเห็นเพื่อนตัวเองถูกกระทำอย่าง นั้นเป็นต้องของขึ้นเช่นกัน เธอจึงผลักอีกฝ่ายคืนบ้าง

     ปึก

     "แล้วไงวะๆ

     ปึก

     "ก็แล้วไงวะ"

     ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกันผลักกันไปผลักกันมา

     "เสตท3 เรียกอาร์ 1ๆ ตอนนี้เกิดเหตุการณ์ชุลมุลกันที่หน้าเวที คิดว่าน่าจะเป็นแฟน คลับทะเลาะกันเอง "


     หลังเวที

     "นี่ข้างนอกวุ่นวายใหญ่แล้วเนี่ยจะเอายังไงกัน จะให้MARIAแสดงก่อนรึจะรอนัก ร้องนำต่อ" พี่สตาฟเดินมาถามเด็กหนุ่มทั้งสามที่นั่งหน้าเครียดอยู่

     เด็กพวกนี้ขนาดไม่ได้เป็นศิลปินแฟนคลับยังขนาดนี้ถ้าได้เดบิวไปจะดังขนาดไหน เขาคิดในใจ

     "ฉันว่าให้วงสาวๆขึ้นก่อนเถอะ รอมันมีแต่เสียเวลาเปล่าๆ" รถถัง หนุ่มแว่นมือกีต้าร์ ออกความเห็นกับหัวหน้าวงที่กำลังง่วนกดโทรศัพท์มือเป็นระวิง

     หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้....

     ปัดโถ่โว้ย ไอ้หอกกี้มันหายหัวไปไหนวะ


     พัตเตอร์ขวางโทรศัพท์ลงพื้นด้วยความโมโหจนชิ้นส่วนแตกกระจายไปทั่ว เล่นเอาทั้งพี่ๆสตาฟและคนอื่นๆที่เห็นสะดุ้งกันเลยทีเดียว

     "ใจเย็นๆดิไอ้พัต" ทีแปรง มือกลองหน้าสวยปรามเพื่อนให้สงบสติ พัตเตอร์สูดลมใส่ปอดลึกจนลึกที่สุดและปล่อยออกมาเฮือกใหญ่....เขาพยายามปั้น หน้าปกติแล้วหันไปขอโทษพี่ๆสตาฟ

     "ต้องขอโทษจริงๆนะครับ ให้น้องๆวงMARIAขึ้นแสดงก่อนเลยครับ"

     "เอาตามนั้นนะ"

     "ครับ"

     เขาลอบถอนหายใจอีกเฮือกก่อนก้มลงเก็บเศษมือถือขึ้นมาประกอบใหม่และกดเบอร์

     "โหล ไอ้วินตอนนี้แกว่างมั๊ย"

     (ไม่ว่าง)

     "ตอบเร็วเชียว อยู่ไหนของแกเนี่ยเสียงรถดังซะ"

     (เมื่อกี้ขี่รถอยู่เลยจอดข้างทาง แล้วมีอะไร)

     "มาร้องเพลงให้หน่อย"

     (อะไรของแก นี่ฉันเพิ่งกลับมาได้ไม่กี่ชั่วโมงแกก็ใช้ฉันเลยรึไง แล้วไอ้กี้ล่ะมันไปไหน )

     "ถ้ามันอยู่จะขอให้แกมาร้องทำไมเล่า"

     (อ่าว ไปไหนของมันล่ะ)

     "ไปตาย**ที่ไหนไม่รู้แล้วช่างหัวมัน ไอ้คนไม่รับผิดชอบพรรค์นั้น.. แล้วแกอยู่แถว ไหนเนี่ยรีบมาที่นี้เลยได้มั๊ยวะ"

     (แคะขี้หูบ้างนะ ก็บอกไปแล้วว่าไม่ว่าง- -)

     "อย่ามาทำแบบนี้กับเพื่อนฝูงนะเว้ย ช่วยเพื่อนแค่นี้ไม่ได้รึไง"

     ขณะที่เขากำลังจะดราม่าใส่เพื่อน อยู่ๆเจ้าตัวปัญหาหัวทองๆก็เดินยิ้มร่ามาแต่ไกล เห็นแล้วอยากบีบคอเจ้าหน้าทะเล้นนั่นขึ้นมาทันที ยิ่งเห็นอาการไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวของเพื่อนผู้มาสาย พัตเตอร์ยิ่งกำมือถือในมือแน่น(ทั้งที่ยังติดสายอยู่) ก่อนจะเล็งองศาและเขวี้ยงมันออกไปสุดแรง

     ฟี้วววว

     ปึก !!

     ของแข็งลอยกระแทกเข้ากลางหน้าผากของเป้าหมายแม่นเหมือนจับวาง

     "โอ้ย!!! เจ็บน้าาา" หนุ่มผมทองลูบหน้าผากตัวเองปอยๆก่อนจะสัมผัสเอาน้ำเปียกๆสีแดงติดมือมาด้วย

     "เลือดอ่าาา ทำไมแกเล่นแรงอย่างงี้อ่ะไอ้พัต ฮือๆ แกกะจะเอาฉันตายเลยใช่มั๊ยเนี่ย ไอ้เพื่อนบ้า ฉันแค่มาสายนะเฟ้ย ทำอย่างกะฉันไปเตะตูดหมาแกอย่างนั้นแหละ "

     เจ้าทุกข์แบะปากงอนไปด่าไป แต่ก็ยังมีกะใจเก็บมือถือมาประกอบยื่นคืนไปให้อีกฝ่าย(เป็น ฉันๆเขวี้ยงกลับอ่ะไม่ยื่นคืนให้หรอก- -)

     "ว่าแต่ ซื้อต่อได้มั๊ยรุ่นนี้อ่ะ เห็นแกขว้างทิ้งเป็นสิบรอบแล้วยังไม่พังเลย"

     อารมณ์ ไหนของมันนะ เมื่อกี้ยังงอนๆอยู่ดีๆ เปลี่ยนเรื่องซะแระ

     "อยากโดนอีกซักรอบมั๊ยล่ะ-*-"

     ฮ้อกกี้ยกมือขึ้นตั้งการ์ดฉับพลันเมื่อเห็นเพื่อนทำท่าจะเขวี้ยงมือถือใส่เขาอีกครั้ง

     "เฮ้ย!ไม่เอาแล้วเว้ย แค่นี้ก็ไม่รู้ว่าจะเย็บกี่เข็ม จะเป็นแผลเป็นมั๊ยเนี่ย โอ้ย ~"

     "ไม่เป็นหรอกน่า โดนตรงไรผมพอดีไม่เห็นเป็นจุดเด่นหรอก" ทีแปรงว่าพลางยื่น กระจกรูปทวิตตี้ให้ยืม

     เจ้าของใบหน้าในกระจกค่อยๆปาดเลือดตรงแผลออก พลางเพ่งพินิจดูหน้าตัวเองชัดๆ ก่อนฉีกยิ้มกว้างอย่างปลาบปลื้มใจ

     "โอ้ จริงด้วยยังหล่อเหมือนเดิม ฮุฮุ"

     "ทำคนอื่นเค้าเดือดร้อนไปทั่วยังมาทำทะเล้นอีกนะ จะเป็นมั๊ยนักร้องนำน่ะ ถ้าไม่เต็มใจก็ลาออกจากวงไปซะฉันหาคนใหม่แทนแกได้เว้ย!!"

    พัตเตอร์ตะโกนสุดเสียง ด้วยความโมโห ฮอกกี้ที่กะจะเล่นมุกให้เพื่อนคลายเครียดอีกสักเม็ด ก็เปลี่ยนใจไม่เอาดีกว่า

     ใบหน้าทะเล้นจึงเปลี่ยนเป็นจ๋อยแทน เพราะคิดว่าคราวนี้เขาคงทำให้เพื่อนหัวเสียเข้าแล้วจริงๆ      
     "ฉันก็แค่...."
     ฉันก็แค่.... แค่ขัดขืนผู้หญิงสวยสุดเซ็กซี่คนที่เจอในผับเมื่อคืนไม่ได้จริง ไม่คิดว่า เธอจะหื่นจัดขนาดนั้น เธอไม่ยอมปล่อยตัวฉันมา นี่ฉันต้องหลอกหล่อนว่าท้องเสีย หล่อนถึงยอมไขกุญแจมือปล่อยฉันให้ไปอึ จนฉันแอบหนีออกมาจากห้องมาได้ เชียวนะเว้ย

     เขาอยากจะอธิบายให้เพื่อนเขาฟังแบบนี้จริงๆ แต่ยิ่งพูดแก้ตัวอย่างนั้นก็เหมือนกลบ หลุมฝังในความโง่ของตัวเองเปล่าๆ ขอยอมรับผิดในความโง่และการไร้ความรับผิด ชอบของตัวเองไปเลยดีกว่า

     "ฉันขอโทษจริงๆว่ะ คราวหลังจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกแล้ว"     คราวหลังฉันจะ พยายามหักห้ามใจและชิ่งออกมาให้เร็วที่สุด > <

     ฮอกกี้ก้มหัวขอโทษเพื่อนๆในวงอย่างสำนึกผิด(?) ซึ่งนั่นก็ทำให้พัตเตอร์ผู้เป็นหัวหน้าวงคลายความโกรธลงไปบ้างนิดหน่อย เขาไม่ได้พูดอะไรต่อและเดินไปหาพี่สตาฟที่อยู่อีกฝั่ง สมาชิกวงที่เหลือเลยเดินตามหลังหัวหน้าวงไป

     "นี่กะว่าถ้าแกไม่มาก็จะเก็บของกลับบ้านกันแล้วนะเนี่ย" รถถังพูดขึ้น

     "เฮ้ย ทำงั้นไม่ได้นะเสียเครดิตแย่ เดี๋ยวแฟนๆไม่รักนะ"

     "ทำมาพูดดี เป็นเพราะแกไม่ใช่รึไง ตอนนี้วงเราก็เสียเครดิตไปแล้ว" ทีแปรง

     "ยังสักหน่อย เดี๋ยวฉันจะทำให้ดูเอง" หนุ่มทะเล้นยิ้มอย่างมั่นอกมั่นใจ เขาไม่รู้เลยว่า เหตุการณ์ไม่คาดฝันจะเกิดขึ้นกับเขาอีกเป็นครั้งที่สองในวันเดียว







     ให้ตายแค่วงดนตรีมัธยมโนเนมทำไมคนมันแห่มากันเยอะจังวะ ไม่ติดว่าต้องทำ ภารกิจสุดท้ายนะ ฉันไม่มีวันยอมมาเบียดเสียดกับพวกบ้าบูชาความหล่อความสวย พวกนี้หรอก คิดว่าร้องเพราะกันตายแหละ เสียงอย่างกับจิ้งหรีดหน้าฝนไม่ได้กินโบตันมิ้นบอล

     ยัยคนข้างๆนี่ก็โบกมือหยอยๆอยู่ได้คิดว่าคนบนเวทีจะเห็นหล่อนหรือไง ยกทีกลิ่นงี้อย่างกะข้าวบูด แหวะ! อยากจะอ้วก

     "นี่เธอ อาบน้ำมาบ้างปะเนี่ย กลิ่นเต่าแรงมากเลยนะ น้ำหอมเอยโรลออนเอยเคยใช่ บ้างรึป่าว นี่ควรจะคิดบ้างนะว่าจะออกมาขยับร่างกายแบบนี้ ร่างกายมันต้องเผาผลาญไขมันของเธอเป็นธรรมดา เหงื่อมันต้องออกแล้วก็-"

     ไม่ทันที่เธอจะพูดจบข้อมือเล็กถูกลากให้ออกมาจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว

     "บิ้น!แกจะลากฉันไปไหนเนี่ยฉันยังพูดกับยัยกลิ่นตัวแรงไม่เสร็จนะ"

     "ฉันกลัวแกจะไปมีเรื่องกับเค้าน่ะสิ นี่เรามาทำภารกิจนะ ถ้าพลาดโอกาศวันนี้กว่าจะ มีการแสดงอีกก็ไม่รู้เมื่อไหร่ แล้วพรุ่งนี้เราก็เรียนจบแล้วด้วย ฉันไม่อยากโดนลงโทษ เข้าใจมั๊ยเพราะฉะนั้นเราสองคนต้องจับตามองบนเวทีให้ดีอย่าว้อกแว้กอย่าทำให้คน อื่นมาทำเราเสียสมาธิ โอเค?"

     "อืมๆๆๆๆๆ เข้าใจแล้ว...ว่าฉันต้องยืนทนต่อไป จะไปฉี่ก็ไม่ได้ จะไปกินน้ำก็ไม่ได้ ต้องคอยจับตามองที่เวทีตลอดเวลา แต่นี้มันสามชั่วโมงแล้วนะเว้ยที่ฉันต้องยืนขา แข็งรอไอ้บ้าฮอกกี้นั่น เมื่อไหร่มันจะออกมาสักที(ลากเสียงยาว)"

     เด็กสาวตะโกนดังสุดหลอดเสียงด้วยความอัดอั้นตันใจสุดๆ เธอไม่เคยรออะไรนาน เท่านี้มาก่อน

     "เฮ้ย!เบาๆสิเดี๋ยวเกิดแฟนคลับพวกนั้นมาได้ยินเข้าจะโดนรุมเอานะ"

     "พูดกับใคร นี่พาฝันนะ เคยกลัวใครที่ไหน ใครแน่จริงก็เข้ามาสิ"

     "เฮ้ย! ไอ้บ้าฝัน" ริบบิ้นหยิกแขนปรามเพื่อนตัวเองไม่ให้ทำกร่างไปกว่านี้  ไอ้นี่สงสัยเมาขี้เต่าจน เป็นเพี้ยนไปแล้วแหงๆ

     แล้วจู่ๆเสียงใสๆใจดีของใครคนหนึ่งก็เอ่ยขึ้น

     "วงถัดจากนี้แล้วแหละค่ะน้อง ใจเย็นๆนะ"

     ทั้งสองแปลกใจเล็กน้อยไม่คิดว่าจะมีคนสนใจพวกเธอ แต่จริงๆแล้วเธอคิดผิดถนัด คนรอบๆตัวเธอล้วนเป็นแฟนคลับของIndecentทั้งนั้น ด้วยหน้าตาที่ดูดุและแรงของพาฝันและสาวน้อยน่ารักอย่างริบบิ้นจึงเป็นที่สะดุดตากับคนทั่วไปอยู่แล้ว พวกเธอจึงโดนสังเกตุพฤติกรรมตั้งแต่แรก และทั้งสองไม่รู้เลยว่าตัวเองโดนคนพวกนี้เขม่นเข้าให้แล้ว

     "พี่รู้ได้ไงอ่ะ"

     "น้องเพิ่งเป็นแฟนคลับใช่มั๊ย รอเดี๋ยวนะ"  พี่สาวผมยาวในชุดม.ปลายควักกระดาษโพตอิทออกมาจดอะไรกึกๆแล้วยื่นให้พาฝัน

     พี่มองยังไงว่าหนูเป็นแฟนคลับเนี่ย หนูมีทีท่าจะชอบวงชื่อโนเนะนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ก็ช่างเถอะ พาฝันคิดวงนี้ชื่อว่าอินโนเซนต์

     เธอรับกระดาษมาดู เวอ ไว แว้บ ดอท........... เป็นเว็บไชต์เหรอ

     "เวลาไปแสดงที่ไหนพวกน้องๆเค้าจะอัพเดทข้อมูลที่เว็บนี้น่ะ"

     "โอ้!อย่างนี้เอง ขอบคุณค่ะ" ทั้งคู่กล่าวขอบคุณ ก่อนจะพากันเบียดเข้าไปใกล้ๆเวทีอีกหน่อย

     พาฝันจ้องดูกระดาษในมือพลางพยักหน้าหงึกๆ ให้กับความซื่อบื่อของตนที่ไม่รู้จักเตรียมข้อมูลมาให้ดีๆ ไม่ใช่สิเป็นความผิดของรุ่นพี่ต่างหากที่ไม่ได้ให้ข้อมูลอะไร เลยนอกจากเวลา สถานที่และภารกิจ

    "วงโนเนมอย่างนี้ใครจะไปคิดล่ะว่ามีเว็บไซต์เป็นของตัวเอง เชอะ! คงจะมีคนเข้าดู ไม่เท่าไหร่หรอก"

      "ใครบอกล่ะแก มีคนเข้าดูเกือบแสนเชียวนะ แถมยังมีแฟนคลับตั้งสอง สี่ แปด ศูนย์ โหยเกือบสองพันห้าแน่ะ เยอะใช่เล่นเลยนะสำหรับเด็กนักเรียนม.ปลายเนี่ย"

     ริบบิ้นยื่นมือถือที่เพิ่งเซิร์ชหาข้อมูลบนอินเตอเนตให้พาฝันดู

     หือ จริงๆด้วยแหะ เหลือเชื่อหน่อยๆแต่ใครสนล่ะ


     แล้วเสียงกลองชุดก็ดังรัวขึ้นเป็นจังหวะพื้นฐานในการทดสอบเสียงกระเดือง ตามมาด้วยเสียงเบสและเสียงกีต้าร์ และแล้วการรอคอยของพวกเธอได้สิ้นสุดลง
     เมื่อเด็กหนุ่มผมทองในชุดไปรเวทเสื้อยืดกางกางยีนรองเท้าผ้าใบธรรมด๊าๆได้เดินออกมาหน้าเวทีพร้อมกับเสียงกรี๊ดที่ดังแสบแก้วหู

     "กล้าเน้อะทำหัวเหลืองซะ "

     กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!!

     ดูเหมือนเสียงกรี๊ดจะกลบเสียงค่อนแคะของฝันซะดับเลย

     "=*= หืม เสียงแปดหลอดมากกกก อยากจะเอารองเท้ายัดปากให้ซะจริงๆเลยจะวี๊ด ว้ายอะไรหนักหนาเนี่ยไม่เข้าใจ

     "เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ" ริบบิ้นถาม

     "เปล่า แกรีบหามุมกล้องเข้าเถอะ" เธอเร่ง



     "สวัดดีครับทุกคน" เขาส่งยิ้มสเน่ห์ทักทาย "เดี๋ยวขอเวลาเทสเสียงอุปกรณ์อีกสัก แป๊บนะครับ งั้นผมจะขอแนะนำสมาชิกวงเราไปพลางๆก็เพื่อไม่ให้เสียเวลา..คนแรก นะครับหัวหน้าวงสุดเข้มเข๊มเข้มจนเอสเปรสโซ่เรียกพี่เลยก็ว่าได้ "

     เขาผายมือไปยัง ด้านซ้ายของตัว

     "ชื่อพัตเตอร์ เล่นเบสครับ"

     "กรี๊ดดดดดดด พี่พัต!!!"

      "ส่วนด้านหลังของผมก็เป็นมือกลองหน้าสวยสุดหล่อเอ้ะ!รึหน้าหล่อสุดสวย เอ้ยไม่ ใช่"

      "ดีครับ ชื่อทีแปรงครับ "

     "กรี๊ดดดดดดด พี่ที!!!"

     "ส่วนเจ้าแว่นสกินเฮดขวามือผมคนนี้ เห็นหน้าอ่อนๆดูเป็นเด็กเนิร์ดแบบนี้จริงๆมัน ร้ายลึกมากๆนะครับใครอย่าไปหลงกลที่เดียวเชียว"

     "กรี๊ดดดดดดด พี่ถัง!!!"

     "ครับผม ชื่อรถถังเรียกถังเฉยๆก็ได้ครับ เล่นกีต้าร์ และผมอยากบอกกับเพื่อนคนนี้ว่า" หนุ่มแว่นยิ้มให้เพื่อนพลางตอบกลับด้วยคอร์ดกีต้าร์

     "ฮ่ะๆขอบใจมากเพื่อน จะชมว่าสุดหล่องั้นหรา"

     "ไอ้สาดต่างหากเล่า- -"

     (ฮา)

     "ส่วนกระผมคนนี้ ชื่อวินครับเป็นนักรัก...เอ้ย!เป็นนักร้องนำครับผม^^"

     "กรี๊ดดดดดดดดดดด"



     การเทสเสียง จูนแอมป์ ทดสอบอุปกรณ์ต่างๆเรียบร้อยพร้อมกันกับการแนะนำตัวของเหล่าสมาชิกที่พาฝันคิดว่ามันบ้าบอเสียเหลือเกินได้จบลง
     เสียงดนตรีร็อคจังหวะเร้าใจก็เริ่มดังขึ้นท่ามกลางเสียงกรี๊ดกระหน่ำของเหล่าสาวน้อยสาวใหญ่สาวแท้สาวเทียม
     อากัปกริยท่าทางที่ดูทะเล้นทะลึ่งเมื่อสักครู่ของเด็กหนุ่มผมทองเปลี่ยนไปเป็นเคร่งขรึมในพริบตา เสียงทุ้มแต่หนักแน่นของเขาคลอประสานเข้ากับจังหวะดนตรีอย่างกลมกลืน

     สายตาของพาฝันจับจ้องมองภาพที่อยู่เบื้องหน้าอย่างไม่กระพริบตา เธอกำลังหาเหตุผลร้อยแปดมาค้านการร้องเพลงของนายคนนี้ว่าบรมห่วยสักเพียงไหนให้ได้ แต่เธอก็พบแค่เพียงว่า 'เสียงของเขาทำให้ใจเธอเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะเท่านั้นเอง'


     "ฝัน" เสียงของริบบิ้นช่วยเธอให้ออกจากพวังภ์ได้ทันท่วงที

     "แกเป็นอะไรของแก อยู่ๆก็นิ่งไปเลยฉันตกใจหมด"

     "เปล่าๆ"

     "ไม่เป็นไรแน่นะ" ริบบิ้นถามอย่างไม่แน่ใจ

      "อืม"

     "งั้นก็ดี...จังหวะนี้แหละรีบไปได้แล้ว" เพื่อนสาวพยักเผยิดไปยังเวทีเบื้องหน้า พาฝันเหลียวขึ้นไปมองอย่างไม่แน่ใจแว้บนึงก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอช้าๆ ความรู้สึกกล้าอย่างเต็มเปี่ยมที่พกมาตั้งแต่ตอนเข้างานบัดนี้โดนเซลล์เหลือครึ่งราคาซะแล้ว

     เอาวะท่องไว้ภารกิจ เรื่องแค่นี้คนอย่างพาฝันทำได้อยู่แล้วจะให้ล้มเหลวไม่ได้

เธอนับเริ่มนับหนึ่งถึงสิบช้าๆเบาๆ

หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ!


     และแล้วเด็กสาวก็กระโดดผลุนขึ้นไปบนเวทีอย่างเร็วไว ไม่รอช้าเดินจ้ำอ้าวไปหาเป้าหมายที่ร้องเพลงอยู่ซึ่งบัดนี้จ้องมองมาที่เธออย่างประหลาดใจ มือเล็กฟาดแรงลงไปที่แก้มขาวๆของเขาอย่างแรงจนเด็กหนุ่มสะดุ้งเฮือก และการแสดงทั้งหมดชะงักลงทันที

     แต่ไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะหายตกใจครั้งที่สอง เธอก็ทำให้เขาตกใจอีกครั้ง เมื่อหล่อนโน้มคอเรียวๆของอีกฝ่ายลงมาใกล้ๆจนปากแทบจะชนกัน ก่อนจะเลื่อนหน้าไปกระซิบเบาๆที่ข้างหู

     "ผมสีนี้คิดว่าดูดีแล้วเหรอ "

     เหตการณ์นี้ทำให้คนทั้งงานอึ้งตะลึงงันกันเลยทีเดียว และเมื่อเห็นว่าสตาฟพี่บึกสามคนกำลังวิ่งเข้ามาทางเธอ พาฝันจึงกระโจนลงเวทีและคว้ามือเพื่อนสาวที่มาด้วยกัน วิ่งแหวกฝูงคนในงานออกไปราวกับโมเสสแหวกทะเลอย่างไงยังไงงั้น

     เสียงเซ็งแซ่ของคนในงานที่แตกตื่นเริ่มดังขึ้น สตาฟงานเร่งวิทยุสื่อสารประสานงานกันเพื่อควบคุมความสงบ

     ขณะเดียวกันเด็กหนุ่มผมทองได้ยกมือลูบแก้มที่เจ็บแปลบของตัวเองเบาๆ อีกมือหนึ่งกุมหน้าอกตัวเองไว้ซึ่งสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวดั่งกลองชุด เขามองตามหลังเด็กสาวผมม้าไปและยิ้มครื้มอกครื้มใจ

     "ให้ตาย เป็นผู้หญิงที่ซาดิสและบ้าบิ่นชะมัด "






-------------------------------------------------------------------------------------------------------


30 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #26 Chii3i (@jibi-maru) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2554 / 06:11
     แต้งกิวจ้า ไว้เรากลับไปแก้อีกรอบนะ ม๊วพพๆๆๆ
    #26
    0
  3. #25 kaneji (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2554 / 06:04
    สนุกดีนะ แต่ยังมีบางคำผิดๆๆถูกๆๆอยู่นะ
    #25
    0