คัดลอกลิงก์เเล้ว
Once ( แมน X พีเค) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


Once #ManPK

 

 

          อันที่จริงพีเครู้มาตลอดว่าจะต้องมีวันนี้


            ทุกคนนิ่งเงียบ เงียบเสียจนน่าอึดอัด ร่างเล็กนั่งอยู่กึ่งกลางระหว่างแมนและโจเซฟ สบสายตาพีชที่ทั้งกังวลและเศร้าสร้อย ราวกับจะตะโกนว่า มันเป็นความผิดฉันเองใส่ลูกทีม แต่พีชก็ไม่เคยทำ ไม่ใช่เพราะพีชคิดว่าตัวเองเป็นเมนเทอร์ที่ดีพอแล้ว ไม่เลย พีชแค่คิดว่ามันเปล่าประโยชน์ถ้าจะมัวแต่นั่งหาว่าเป็นความผิดใคร


            และพีชก็ไม่เคยกล้าพอจะสบตาเขา และบอกว่า พีเค เป็นนายได้ไหม


            ดังนั้น เขาจะพูดคำนั้นเอง


            เด็กหนุ่มเริ่มจากการยกมือขึ้นก่อน ไม่รอให้พีชต้องลำบากใจ แล้วบอกว่า ผมขอออกเองก็ได้พี่


            นาทีนั้น คนทางขวามือของเขาถึงกับขยับตัว


            แมนเหลือบมองพีเคแค่แวบเดียว ไม่พูดอะไรสักคำ ใบหน้าที่มักจะประดับไปด้วยรอยยิ้มยามนี้กลับเคร่งขรึมจนน่ากลัว แต่พีเคไม่หยุด เขาตัดสินใจแล้ว เขาบอกแมนไว้แล้วด้วยซ้ำว่าไม่นานวันนี้ก็จะมาถึง วันที่เหลือแมนคนเดียวในห้องทีมพีช วันที่แมนยืนอยู่บนเวทีไฟนอลวอล์ค ส่วนพวกเขานั่งเชียร์อยู่ข้างล่าง


            แค่เร็วไปหน่อย


            เร็วกว่าที่พีเคเตรียมใจไว้


            แต่เขาไม่ลังเลเลยสักนิด


            ถ้าวิธีนี้จะปกป้องเพื่อนๆ ของเขาไว้ได้


ปกป้องพี่แมนไว้ได้


            แม่งโคตรยากเลยว่ะ


            พีชระบายความรู้สึกออกมาเป็นครั้งแรก หมายถึงพีชไม่เคยหยุดเติมพลังบวกให้พวกเขา แต่ครั้งนี้พีชรู้ว่าพีเคจะไม่ได้กลับมาอีกแล้ว


            แมนก็รู้


            เขาก้มหน้าต่ำ พยายามเสกให้ตนเองหายไปจากตรงนี้


            พีเคจำไม่ค่อยได้ว่าเขาพูดอะไรบ้าง ทุกถ้อยคำลื่นไหลเหมือนเตรียมใจจะพูดมาแล้วเป็นเดือนๆ รู้สึกได้ว่าแมนยื่นมือมายีหัว ก่อนจะชักกลับไปอย่างรวดเร็วราวกับวางตัวไม่ถูก ไม่รู้จะปั้นสีหน้าอย่างไร


            แต่คนตัวเล็กดีใจที่แมนไม่ได้พูดอะไรมาก


            ไม่งั้นเขาอาจจะร้องไห้ออกมาซะตรงนั้น แล้วความเข้มแข็งที่แสดงออกมาตลอดอาจจะพังทลาย


            เขาเป็นแค่เด็กยี่สิบนะ


            เขามีความรู้สึก มีความฝัน เหมือนกับทุกๆ คนในรายการนั่นแหละ


            และยิ่งนาทีที่แมนดึงเขาเข้าไปกอด ให้เขาซบใบหน้าลงกับไหล่กว้าง เขายิ่งสั่นเทิ้ม ก้อนแข็งๆจุกอยู่ในลำคอ


            เขาจะไม่ได้ทำแคมเปญร่วมกับคนๆ นี้แล้วจริงๆ ใช่ไหม


            จะไม่ได้รอลุ้นว่าแมนจะชนะมาสเตอร์คลาสบ้างรึเปล่า


            เขาจะได้แต่รอฟังผลจากเพื่อนๆ เท่านั้น


            แวบหนึ่ง พีเคใจหล่นวูบ ไม่อยากละจากอ้อมแขนคุณพ่อของทีมไปอีกเลย


            “See you soon”


            เสียงทุ้มกระซิบบอกคนอ่อนกว่า มือหนาเลื่อนมาแตะแก้มนุ่ม ประคองอย่างนุ่มนวล แมนส่งยิ้มทั้งที่ใจเขาปวดหนึบไปหมด แต่เขารู้ว่าพีเคอยากเห็นรอยยิ้มเขามากกว่าน้ำตาที่คลออยู่สองเบ้า


            พวกเขาสื่อสารกันผ่านสัมผัสชั่วเสี้ยวนาที


            และพีเคต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ชอบให้แมนมองเขาด้วยสายตาแบบนั้น


            สายตาที่เหมือนจะอ้อนวอนให้อยู่ แต่ก็แฝงไปด้วยความเข้าใจ


            พี่แมนของเขาให้ความรู้สึกที่อบอุ่นและปลอดภัยแบบนั้นแหละ


            คุ้มค่าที่จะฝากความฝันของเขาไว้ด้วย


และตอนที่ประตูห้องปิดลง พีเครู้ว่าเขาตัดสินใจถูก





            หลังการถ่ายทำสิ้นสุดลง เสียงปรบมือและเสียงแลกเปลี่ยนคำขอบคุณดังระงมทั่วทั้งสตูดิโอ แมนคว้าโจเซฟและกันน์เข้ามากอดอีกครั้ง แว่วเสียงพีชงอแงขอเข้ามามีส่วนร่วม ทั้งทีมหัวเราะร่วน ก่อนที่เสียงหัวเราะจะหายไป ทันทีที่กันน์พูดขึ้นมา


            ถ้าพีเคอยู่ ก็น่าจะดีเนอะ


            “พีเคก็ไม่ได้ไปไหนสักหน่อยโจเซฟรีบสวน เหลือบเห็นแมนที่ถอยห่างไป


            ไปหาน้องมันก่อนนะ


            “อืมพีชพยักหน้า ฝากบอกมันด้วยว่าขอโทษ


            แต่กว่าพีขจะพูดจบ แมนก็เร่งฝีเท้าจากไปเสียแล้ว


            พีเคเป็นคนที่หาตัวไม่ยากเลย ที่ไหนมีพีเค ที่นั่นต้องมีเสียงด่า เสียงบ่น เสียงหัวเราะ ให้กับความซนและกวนประสาทของเด็กนั่น แต่วันนี้ด้านหลังสตูดิโอเงียบกริบ บทสนทนาของนิคกี้และแจ็คลอยแว่วอยู่ไกลๆ ใช้เวลาสักพักแมนถึงสังเกตเห็นร่างเล็กกอดเข่าคุดคู้อยู่บนโซฟา กำลังเหม่อมองความว่างเปล่า


            พีเคแมนเรียกชื่ออีกฝ่าย


            เจ้าของชื่อไม่ได้ยิน


            พีเค!”


            “อ้าว พี่แมนคนตัวเล็กผงะเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองคนที่เขาแสนจะอิจฉาในความสูง ตกลงว่าพี่หมูตัดใคร


            “ตัดแจ็คออก แมนยิ้มบางๆ ทันทีที่เขานั่งลง พีเคก็เขยิบมากอดเอวเขาไว้แน่นเส้นผมดำขลับคลอเคลียลำคอแมน ใบหน้ากลมซุกเข้าหาอกแกร่ง


            แปลว่าทีมเรายังอยู่สามคน โคตรโล่งอะ


            “โล่งอะไรแมนขมวดคิ้ว นี่อยากดุมึงมากที่เสนอตัวออกไป เป็นไง ได้ออกจริงเลยเห็นไหม


            “ไม่เห็นเป็นไรเลยพีเคเงยหน้าขึ้น มุมปากโค้งเป็นรอยยิ้มทะเล้น พี่แมนอยู่ก็พอแล้วป้ะ


            “ไม่พอแมนเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กขี้โวยวาย มือเอื้อมไปขยี้หัวคนที่กอดเขาไม่ยอมปล่อย “You don’t give a x about how I’ll feel if you leave, do you?”


            “I’ll tell you this” พีเคแทรก “I do give a x. I xing care about your feeling. But I’m selfish as x, too. ผมอยากเห็นพี่ชนะ และนั่นคือเหตุผลที่ผมยอมออก


            แมนถอนหายใจ แต่ก็กลั้นยิ้มไม่อยู่


            เคยมีใครบอกไหมว่ามึงมันดื้อ


            “มี พี่แมนไง บอกกี่ทีแล้วว่าไอไม่ซน แล้วไอก็ไม่ดื้อด้วย—”


            “ไม่ดื้อแต่เถียงอีกแล้ว


            “ก็ยูชอบไม่ใช่เหรอเวลาไอเถียงอะ


            โอเค


            แมนยอมแพ้


            เขาส่ายหน้าระอาให้เด็กที่ยิ้มแฉ่ง ก่อนจะโผเข้ากอดเขาจนจมโซฟาไปด้วยกันอีกรอบ จริงๆ คนตัวสูงอยากจะบอกพีเคหลายครั้งแล้วว่าเขาไม่ชินกับการเอะอะสัมผัส เอะอะกอด เอะอะหอมแก้มเท่าไอ้เด็กนอกคนนี้ แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าเขาไม่ชอบสักหน่อย


            อันที่จริงก็ชอบ


            ชอบคนกอดน่ะนะ        


            แต่ไม่บอกให้น้องมันได้ใจหรอก


            พีเค ลุกได้แล้ว กลับบ้านกัน


            “พี่แมน—”


            “เออ ไม่ต้องอ้อน เดี๋ยวกูพาไปส่งแมนรีบพูดดัก เมื่อเห็นว่าร่างเล็กทำท่าจะส่งสายตาลูกหมาให้


            “เยส! ทำไมน่ารักขนาดนี้วะ


            พีเคยิ้มกว้าง วาดแขนคล้องคอเขา สองร่างแนบชิดกันพอดีตอนโจเซฟและอติลาเดินผ่าน และก็ถอยออกไม่ทันแล้วด้วยตอนอติลายิ้มล้อ


            แหม ถ้าเป็นพวกมึงไปทำแคมเปญวันนี้ด้วยกันคงชนะเนอะ สัส อย่างกับคู่แต่งงานใหม่


            “x you อติลา


            ไม่พูดเปล่า พีเคชูนิ้วกลางให้หนุ่มลูกครึ่งสวิตเซอร์แลนด์ด้วย แต่ใช่ว่าอติลาจะสะทกสะท้าน เขายิ่งนึกสนุก


            มึงออกจากรายการก็จริงนะพีเค แต่มึงออกจากใจแมนไม่ได้หรอก


            “ทำดีว่ะอติลาโจเซฟหันไปไฮไฟว์กับอติลา พากันวิ่งหนีก่อนจะโดนใครด่า


            แมนก็คิดว่าพีเคจะเป็นคนด่าแทนเขา


            ตรงกันข้าม


            พีเคเผลอเม้มริมฝีปาก


            แต่ไม่นานก็กลับมายิ้มระรื่นแบบทุกที จนแมนคิดว่าเขาอาจจะตาฝาดเห็นอีกฝ่ายเขินไปเองก็ได้


            แม่งไร้สาระมาก อติลาอะ ไอเกลียดมันพีเคพูดกลั้วหัวเราะ


            เหรอแมนพูดหน้าตาย มันก็ไม่ได้พูดอะไรผิดนะ”   


            คราวนี้คนข้างๆ ถึงกับอ้าปากค้าง หน้าเหวอไปเสียจนแมนหลุดขำ


            พี่แมน! ยูก็ไปเล่นกับมันอีก ขนลุกไปหมดแล้วเนี่ย I’m ขนลุก ได้ยินป้ะ


พูดจบก็แกล้งยกมือขึ้นถูแขนตัวเอง แมนหัวเราะร่า กอดอีกฝ่ายจากด้านหลังแค่ตำแหน่งท่านั่งตอนนี้มันเหมาะเฉยๆ หรอกน่า ก่อนที่ร่างสูงจะแย่งยางรัดผมในมืออีกฝ่ายมาช่วยมัดผมจุกให้


            ขนลุกจริงอะ แมนยิ้มกว้าง ดึงจุกพอให้ได้ยินเสียงแหบโวยวาย


            “What? พี่ไม่รู้สึกแปลกเหรอวะเวลามีคนล้อเรา—”


แมนพูดทั้งรอยยิ้ม มึงอย่าหน้าแดงให้กูเห็นแล้วกัน


            พีเคเบิกตากว้าง ก่อนจะตะโกนเสียงดัง


            “Holy x!”


ฮะๆ อยู่นิ่งๆ ดิ มัดไม่ถนัด


ไอเตือนนะ อย่าไปพูดแบบนี้กับใครที่ไหน


            “ทำไมวะ มันฟังดูตลกเหรอใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้ว


            ก็นิดนึง


“…”


แต่หลักๆ คือไอหวั่นไหวเบอร์ล้านแล้วเนี่ย


            และคราวนี้เป็นแมนบ้างที่ต้องชะงัก มองอีกฝ่ายยิ้มทะเล้น ราวกับภูมิใจที่ได้แกล้งเขากลับ


            ฉิบหาย


            เด็กมันเอาว่ะ


            จะกลับกันได้ยังอะคนเป็นน้องเริ่มส่งเสียงงอแง เหนื่อย จะนอนอะ จะนอนนนนนน


            “เออๆ รู้แล้วน่า ลุกสิ กลับๆ


            แมนดันคนอ่อนกว่าให้ลุกขึ้นไปก่อน พลันใจก็หายวาบเมื่อคิดว่านี่เป็นครั้งสุดท้ายที่พีเคจะมาที่สตูดิโอ The Face Thailand ต่อไปนี้เขาจะไม่ได้เล่นหัว ไม่ได้กอด ไม่ได้ทะเลาะกับเด็กหนุ่มผมจุกนี่เวลาทำแคมเปญอีกแล้ว และเหมือนว่าคนตรงหน้าจะรู้ ถึงได้หันกลับมาพูด


            พี่แมน If you need me, just call. Okay?”


            “Not okay”


            “เฮ้ย ไม่เอา ไม่เศร้าดิ ด่าไอเลย ดึงจุกไอก็ได้ อนุญาต ถ้ามันทำให้พี่ไม่เศร้า


            แมนหลุดขำ ก่อนจะโยกหัวคนเป็นน้องเบาๆ และทำในสิ่งที่พีเคคาดไม่ถึง


            ใบหน้าได้รูปก้มลง จรดริมฝีปากหนาลงไปที่ผมมัดเป็นจุก เสียง จุ๊บ ดังขึ้น แต่เสียงใจพีเคเต้นดังกว่า และแมนร้ายกาจมากที่กดกลีบปากทับไว้ชั่วขณะ แล้วจึงค่อยถอนออกไป


            บางทีนะ


            จูบจริงๆ อาจจะไม่ทำให้พีเคใจสั่นขนาดนี้เลย


            โอเคขึ้นแล้ว แต๊งนะมึงดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองสบ คนเตี้ยกว่าได้แต่จ้องกลับ กวนประสาทไม่ออกขึ้นมาเสียอย่างนั้น


            “…”


            “อ้าว


            “…”


            “บอกว่าอย่าหน้าแดงให้กูเห็นไงJ


            ตอนนี้คนผมจุกคิดว่าเขาเกลียดแมนยิ่งกว่าอติลาซะอีก


            “x you พี่แมน


            คำด่าของเขาทำให้แมนหัวเราะลั่น ไม่นานพีเคก็หัวเราะตาม ดวงตาทั้งสองยิบหยีและพราวระยับ จู่ๆ วันนี้ไม่ใช่วันแย่ๆ อีกต่อไป


            อย่างที่พีเคบอกนั่นแหละ


            รายการนี้ทำให้เขาได้มาเจอใครมากมาย


            และเขาไม่เสียใจเลยที่ต้องออก


            เพราะครั้งหนึ่ง


            พวกเขาได้มาเจอกัน






XXX

คำว่าลั่นที่แท้จริง ชั้ลได้เข้าใจมันอย่างลึกซึ้ง อร่าาาาาห์

ดูจบ รู้เลยว่าต้องเขียน ทั้งๆ ที่ท่องพุทโธธัมโมอยู่ตั้งเป็นอาทิตย์ ว่าจะไม่แต่ง จะไม่แต่ง

แต่มันอดใจไม่ไหวจริงๆ ลั่นเองก็ได้ T_T

ก็ถ้าชื่นชอบ ติดแท็ก #Onceyoushipแมนพีเค ได้ค่ะ รู้สึกว่ามันคือฟีลลิ่งเรา แบบ Once ยูชิป ยูชิปตลอดปายยยยยยยยยยยยยย ฮือออออออออออออออออออออออออออออ

ก็ขอฝากเนื้อฝากตัว ปีนขึ้นเรือด้วยคน แบบว่าชอบความอบอุ่น ความพี่รักน้องน้องรักพี่ เราอาจจะเขียนคาร์ออกมาได้ไม่ดีเท่าไหร่ แต่ความตั้งใจเต็มร้อย ฮึกกกกกกกก

อ่านเพลินๆ อ่านเล่นๆ ไปละกันค่ะ เราหน้ามืดมากตอนแต่ง ๕๕๕๕๕๕





เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ก.ย. 60 / 17:25

บันทึกเป็น Favorite


Once #ManPK

 

 

          อันที่จริงพีเครู้มาตลอดว่าจะต้องมีวันนี้


            ทุกคนนิ่งเงียบ เงียบเสียจนน่าอึดอัด ร่างเล็กนั่งอยู่กึ่งกลางระหว่างแมนและโจเซฟ สบสายตาพีชที่ทั้งกังวลและเศร้าสร้อย ราวกับจะตะโกนว่า มันเป็นความผิดฉันเอง’ ใส่ลูกทีม แต่พีชก็ไม่เคยทำ ไม่ใช่เพราะพีชคิดว่าตัวเองเป็นเมนเทอร์ที่ดีพอแล้ว ไม่เลย พีชแค่คิดว่ามันเปล่าประโยชน์ถ้าจะมัวแต่นั่งหาว่าเป็นความผิดใคร


            และพีชก็ไม่เคยกล้าพอจะสบตาเขา และบอกว่า พีเค เป็นนายได้ไหม


            ดังนั้น เขาจะพูดคำนั้นเอง


            เด็กหนุ่มเริ่มจากการยกมือขึ้นก่อน ไม่รอให้พีชต้องลำบากใจ แล้วบอกว่า ผมขอออกเองก็ได้พี่


            นาทีนั้น คนทางขวามือของเขาถึงกับขยับตัว


            แมนเหลือบมองพีเคแค่แวบเดียว ไม่พูดอะไรสักคำ ใบหน้าที่มักจะประดับไปด้วยรอยยิ้มยามนี้กลับเคร่งขรึมจนน่ากลัว แต่พีเคไม่หยุด เขาตัดสินใจแล้ว เขาบอกแมนไว้แล้วด้วยซ้ำว่าไม่นานวันนี้ก็จะมาถึง วันที่เหลือแมนคนเดียวในห้องทีมพีช วันที่แมนยืนอยู่บนเวทีไฟนอลวอล์ค ส่วนพวกเขานั่งเชียร์อยู่ข้างล่าง


            แค่เร็วไปหน่อย


            เร็วกว่าที่พีเคเตรียมใจไว้


            แต่เขาไม่ลังเลเลยสักนิด


            ถ้าวิธีนี้จะปกป้องเพื่อนๆ ของเขาไว้ได้


ปกป้องพี่แมนไว้ได้


            แม่งโคตรยากเลยว่ะ


            พีชระบายความรู้สึกออกมาเป็นครั้งแรก หมายถึงพีชไม่เคยหยุดเติมพลังบวกให้พวกเขา แต่ครั้งนี้พีชรู้ว่าพีเคจะไม่ได้กลับมาอีกแล้ว


            แมนก็รู้


            เขาก้มหน้าต่ำ พยายามเสกให้ตนเองหายไปจากตรงนี้


            พีเคจำไม่ค่อยได้ว่าเขาพูดอะไรบ้าง ทุกถ้อยคำลื่นไหลเหมือนเตรียมใจจะพูดมาแล้วเป็นเดือนๆ รู้สึกได้ว่าแมนยื่นมือมายีหัว ก่อนจะชักกลับไปอย่างรวดเร็วราวกับวางตัวไม่ถูก ไม่รู้จะปั้นสีหน้าอย่างไร


            แต่คนตัวเล็กดีใจที่แมนไม่ได้พูดอะไรมาก


            ไม่งั้นเขาอาจจะร้องไห้ออกมาซะตรงนั้น แล้วความเข้มแข็งที่แสดงออกมาตลอดอาจจะพังทลาย


            เขาเป็นแค่เด็กยี่สิบนะ


            เขามีความรู้สึก มีความฝัน เหมือนกับทุกๆ คนในรายการนั่นแหละ


            และยิ่งนาทีที่แมนดึงเขาเข้าไปกอด ให้เขาซบใบหน้าลงกับไหล่กว้าง เขายิ่งสั่นเทิ้ม ก้อนแข็งๆจุกอยู่ในลำคอ


            เขาจะไม่ได้ทำแคมเปญร่วมกับคนๆ นี้แล้วจริงๆ ใช่ไหม


            จะไม่ได้รอลุ้นว่าแมนจะชนะมาสเตอร์คลาสบ้างรึเปล่า


            เขาจะได้แต่รอฟังผลจากเพื่อนๆ เท่านั้น


            แวบหนึ่ง พีเคใจหล่นวูบ ไม่อยากละจากอ้อมแขนคุณพ่อของทีมไปอีกเลย


            “See you soon”


            เสียงทุ้มกระซิบบอกคนอ่อนกว่า มือหนาเลื่อนมาแตะแก้มนุ่ม ประคองอย่างนุ่มนวล แมนส่งยิ้มทั้งที่ใจเขาปวดหนึบไปหมด แต่เขารู้ว่าพีเคอยากเห็นรอยยิ้มเขามากกว่าน้ำตาที่คลออยู่สองเบ้า


            พวกเขาสื่อสารกันผ่านสัมผัสชั่วเสี้ยวนาที


            และพีเคต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ชอบให้แมนมองเขาด้วยสายตาแบบนั้น


            สายตาที่เหมือนจะอ้อนวอนให้อยู่ แต่ก็แฝงไปด้วยความเข้าใจ


            พี่แมนของเขาให้ความรู้สึกที่อบอุ่นและปลอดภัยแบบนั้นแหละ


            คุ้มค่าที่จะฝากความฝันของเขาไว้ด้วย


และตอนที่ประตูห้องปิดลง พีเครู้ว่าเขาตัดสินใจถูก





            หลังการถ่ายทำสิ้นสุดลง เสียงปรบมือและเสียงแลกเปลี่ยนคำขอบคุณดังระงมทั่วทั้งสตูดิโอ แมนคว้าโจเซฟและกันน์เข้ามากอดอีกครั้ง แว่วเสียงพีชงอแงขอเข้ามามีส่วนร่วม ทั้งทีมหัวเราะร่วน ก่อนที่เสียงหัวเราะจะหายไป ทันทีที่กันน์พูดขึ้นมา


            ถ้าพีเคอยู่ ก็น่าจะดีเนอะ


            “พีเคก็ไม่ได้ไปไหนสักหน่อย” โจเซฟรีบสวน เหลือบเห็นแมนที่ถอยห่างไป


            ไปหาน้องมันก่อนนะ


            “อืม” พีชพยักหน้า ฝากบอกมันด้วยว่าขอโทษ


            แต่กว่าพีขจะพูดจบ แมนก็เร่งฝีเท้าจากไปเสียแล้ว


            พีเคเป็นคนที่หาตัวไม่ยากเลย ที่ไหนมีพีเค ที่นั่นต้องมีเสียงด่า เสียงบ่น เสียงหัวเราะ ให้กับความซนและกวนประสาทของเด็กนั่น แต่วันนี้ด้านหลังสตูดิโอเงียบกริบ บทสนทนาของนิคกี้และแจ็คลอยแว่วอยู่ไกลๆ ใช้เวลาสักพักแมนถึงสังเกตเห็นร่างเล็กกอดเข่าคุดคู้อยู่บนโซฟา กำลังเหม่อมองความว่างเปล่า


            พีเค” แมนเรียกชื่ออีกฝ่าย


            เจ้าของชื่อไม่ได้ยิน


            พีเค!”


            “อ้าว พี่แมน” คนตัวเล็กผงะเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองคนที่เขาแสนจะอิจฉาในความสูง ตกลงว่าพี่หมูตัดใคร


            “ตัดแจ็คออก แมนยิ้มบางๆ ทันทีที่เขานั่งลง พีเคก็เขยิบมากอดเอวเขาไว้แน่นเส้นผมดำขลับคลอเคลียลำคอแมน ใบหน้ากลมซุกเข้าหาอกแกร่ง


            แปลว่าทีมเรายังอยู่สามคน โคตรโล่งอะ


            “โล่งอะไร” แมนขมวดคิ้ว นี่อยากดุมึงมากที่เสนอตัวออกไป เป็นไง ได้ออกจริงเลยเห็นไหม


            “ไม่เห็นเป็นไรเลย” พีเคเงยหน้าขึ้น มุมปากโค้งเป็นรอยยิ้มทะเล้น พี่แมนอยู่ก็พอแล้วป้ะ


            “ไม่พอ” แมนเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กขี้โวยวาย มือเอื้อมไปขยี้หัวคนที่กอดเขาไม่ยอมปล่อย “You don’t give a fuck about how I’ll feel if you leave, do you?”


            “I’ll tell you this” พีเคแทรก “I do give a fuck. I fucking care about your feeling. But I’m selfish as fuck, too. ผมอยากเห็นพี่ชนะ และนั่นคือเหตุผลที่ผมยอมออก


            แมนถอนหายใจ แต่ก็กลั้นยิ้มไม่อยู่


            เคยมีใครบอกไหมว่ามึงมันดื้อ


            “มี พี่แมนไง บอกกี่ทีแล้วว่าไอไม่ซน แล้วไอก็ไม่ดื้อด้วย—”


            “ไม่ดื้อแต่เถียงอีกแล้ว


            “ก็ยูชอบไม่ใช่เหรอเวลาไอเถียงอะ


            โอเค


            แมนยอมแพ้


            เขาส่ายหน้าระอาให้เด็กที่ยิ้มแฉ่ง ก่อนจะโผเข้ากอดเขาจนจมโซฟาไปด้วยกันอีกรอบ จริงๆ คนตัวสูงอยากจะบอกพีเคหลายครั้งแล้วว่าเขาไม่ชินกับการเอะอะสัมผัส เอะอะกอด เอะอะหอมแก้มเท่าไอ้เด็กนอกคนนี้ แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าเขาไม่ชอบสักหน่อย


            อันที่จริงก็ชอบ


            ชอบคนกอดน่ะนะ        


            แต่ไม่บอกให้น้องมันได้ใจหรอก


            พีเค ลุกได้แล้ว กลับบ้านกัน


            “พี่แมน—”


            “เออ ไม่ต้องอ้อน เดี๋ยวกูพาไปส่ง” แมนรีบพูดดัก เมื่อเห็นว่าร่างเล็กทำท่าจะส่งสายตาลูกหมาให้


            “เยสทำไมน่ารักขนาดนี้วะ


            พีเคยิ้มกว้าง วาดแขนคล้องคอเขา สองร่างแนบชิดกันพอดีตอนโจเซฟและอติลาเดินผ่าน และก็ถอยออกไม่ทันแล้วด้วยตอนอติลายิ้มล้อ


            แหม ถ้าเป็นพวกมึงไปทำแคมเปญวันนี้ด้วยกันคงชนะเนอะ สัส อย่างกับคู่แต่งงานใหม่


            “Fuck you อติลา


            ไม่พูดเปล่า พีเคชูนิ้วกลางให้หนุ่มลูกครึ่งสวิตเซอร์แลนด์ด้วย แต่ใช่ว่าอติลาจะสะทกสะท้าน เขายิ่งนึกสนุก


            มึงออกจากรายการก็จริงนะพีเค แต่มึงออกจากใจแมนไม่ได้หรอก


            “ทำดีว่ะอติลา” โจเซฟหันไปไฮไฟว์กับอติลา พากันวิ่งหนีก่อนจะโดนใครด่า


            แมนก็คิดว่าพีเคจะเป็นคนด่าแทนเขา


            ตรงกันข้าม


            พีเคเผลอเม้มริมฝีปาก


            แต่ไม่นานก็กลับมายิ้มระรื่นแบบทุกที จนแมนคิดว่าเขาอาจจะตาฝาดเห็นอีกฝ่ายเขินไปเองก็ได้


            แม่งไร้สาระมาก อติลาอะ ไอเกลียดมัน” พีเคพูดกลั้วหัวเราะ


            เหรอ” แมนพูดหน้าตาย มันก็ไม่ได้พูดอะไรผิดนะ”   


            คราวนี้คนข้างๆ ถึงกับอ้าปากค้าง หน้าเหวอไปเสียจนแมนหลุดขำ


            พี่แมนยูก็ไปเล่นกับมันอีก ขนลุกไปหมดแล้วเนี่ย I’m ขนลุก ได้ยินป้ะ


พูดจบก็แกล้งยกมือขึ้นถูแขนตัวเอง แมนหัวเราะร่า กอดอีกฝ่ายจากด้านหลังแค่ตำแหน่งท่านั่งตอนนี้มันเหมาะเฉยๆ หรอกน่า ก่อนที่ร่างสูงจะแย่งยางรัดผมในมืออีกฝ่ายมาช่วยมัดผมจุกให้


            ขนลุกจริงอะ แมนยิ้มกว้าง ดึงจุกพอให้ได้ยินเสียงแหบโวยวาย


            “What? พี่ไม่รู้สึกแปลกเหรอวะเวลามีคนล้อเรา—”


แมนพูดทั้งรอยยิ้ม มึงอย่าหน้าแดงให้กูเห็นแล้วกัน


            พีเคเบิกตากว้าง ก่อนจะตะโกนเสียงดัง


            “Holy shit!”


ฮะๆ อยู่นิ่งๆ ดิ มัดไม่ถนัด


ไอเตือนนะ อย่าไปพูดแบบนี้กับใครที่ไหน


            “ทำไมวะ มันฟังดูตลกเหรอ” ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้ว


            ก็นิดนึง


“…”


แต่หลักๆ คือไอหวั่นไหวเบอร์ล้านแล้วเนี่ย


            และคราวนี้เป็นแมนบ้างที่ต้องชะงัก มองอีกฝ่ายยิ้มทะเล้น ราวกับภูมิใจที่ได้แกล้งเขากลับ


            ฉิบหาย


            เด็กมันเอาว่ะ


            จะกลับกันได้ยังอะ” คนเป็นน้องเริ่มส่งเสียงงอแง เหนื่อย จะนอนอะ จะนอนนนนนน


            “เออๆ รู้แล้วน่า ลุกสิ กลับๆ


            แมนดันคนอ่อนกว่าให้ลุกขึ้นไปก่อน พลันใจก็หายวาบเมื่อคิดว่านี่เป็นครั้งสุดท้ายที่พีเคจะมาที่สตูดิโอ The Face Thailand ต่อไปนี้เขาจะไม่ได้เล่นหัว ไม่ได้กอด ไม่ได้ทะเลาะกับเด็กหนุ่มผมจุกนี่เวลาทำแคมเปญอีกแล้ว และเหมือนว่าคนตรงหน้าจะรู้ ถึงได้หันกลับมาพูด


            พี่แมน If you need me, just call. Okay?”


            “Not okay”


            “เฮ้ย ไม่เอา ไม่เศร้าดิ ด่าไอเลย ดึงจุกไอก็ได้ อนุญาต ถ้ามันทำให้พี่ไม่เศร้า


            แมนหลุดขำ ก่อนจะโยกหัวคนเป็นน้องเบาๆ และทำในสิ่งที่พีเคคาดไม่ถึง


            ใบหน้าได้รูปก้มลง จรดริมฝีปากหนาลงไปที่ผมมัดเป็นจุก เสียง จุ๊บ ดังขึ้น แต่เสียงใจพีเคเต้นดังกว่า และแมนร้ายกาจมากที่กดกลีบปากทับไว้ชั่วขณะ แล้วจึงค่อยถอนออกไป


            บางทีนะ


            จูบจริงๆ อาจจะไม่ทำให้พีเคใจสั่นขนาดนี้เลย


            โอเคขึ้นแล้ว แต๊งนะมึง” ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองสบ คนเตี้ยกว่าได้แต่จ้องกลับ กวนประสาทไม่ออกขึ้นมาเสียอย่างนั้น


            “…”


            “อ้าว


            “…”


            “บอกว่าอย่าหน้าแดงให้กูเห็นไงJ


            ตอนนี้คนผมจุกคิดว่าเขาเกลียดแมนยิ่งกว่าอติลาซะอีก


            “Fuck you พี่แมน


            คำด่าของเขาทำให้แมนหัวเราะลั่น ไม่นานพีเคก็หัวเราะตาม ดวงตาทั้งสองยิบหยีและพราวระยับ จู่ๆ วันนี้ไม่ใช่วันแย่ๆ อีกต่อไป


            อย่างที่พีเคบอกนั่นแหละ


            รายการนี้ทำให้เขาได้มาเจอใครมากมาย


            และเขาไม่เสียใจเลยที่ต้องออก


            เพราะครั้งหนึ่ง


            พวกเขาได้มาเจอกัน






XXX

คำว่าลั่นที่แท้จริง ชั้ลได้เข้าใจมันอย่างลึกซึ้ง อร่าาาาาห์

ดูจบ รู้เลยว่าต้องเขียน ทั้งๆ ที่ท่องพุทโธธัมโมอยู่ตั้งเป็นอาทิตย์ ว่าจะไม่แต่ง จะไม่แต่ง

แต่มันอดใจไม่ไหวจริงๆ ลั่นเองก็ได้ T_T

ก็ถ้าชื่นชอบ ติดแท็ก #Onceyoushipแมนพีเค ได้ค่ะ รู้สึกว่ามันคือฟีลลิ่งเรา แบบ Once ยูชิป ยูชิปตลอดปายยยยยยยยยยยยยย ฮือออออออออออออออออออออออออออออ

ก็ขอฝากเนื้อฝากตัว ปีนขึ้นเรือด้วยคน แบบว่าชอบความอบอุ่น ความพี่รักน้องน้องรักพี่ เราอาจจะเขียนคาร์ออกมาได้ไม่ดีเท่าไหร่ แต่ความตั้งใจเต็มร้อย ฮึกกกกกกกก

อ่านเพลินๆ อ่านเล่นๆ ไปละกันค่ะ เราหน้ามืดมากตอนแต่ง ๕๕๕๕๕๕

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ miraclelly จากทั้งหมด 23 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

13 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 กันยายน 2560 / 05:10
    กรี๊ดดดดดด นี่ว่าตามโมเม้นท์เองก็เขินแล้ว มาตามอ่านฟิคเขินกว่าเดิมอีก ฮอลลลลลลลล จะตายแล้ววว จะกระอักเลือดตาย ขอเลือดกรุ๊ปวายด่วนๆค่ะ5555
    #13
    0
  2. #12 _DinDin (@mmemiyer) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 11:22
    แงงง เขิน น่ารักจริงๆ โอ้ย ขอบคุณนะคะ
    #12
    0
  3. วันที่ 13 กันยายน 2560 / 22:32
    หวีดแรงมากกกกกกกกกกก พี่แมนของน้องพีเค????
    #11
    0
  4. วันที่ 11 กันยายน 2560 / 10:26
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดด เขินมากค่ะฮือออออออ หัวใจจจจจจ มันจะอบอุ่นน่ารักอะไรเบอร์นี้ จะรอตอนต่อไปนะคะ ชอบมากกกกกกกกก
    #10
    0
  5. วันที่ 10 กันยายน 2560 / 20:14
    หวีดมากกกกกกก โอ้ยตัยยยยยย หวีดทวิตมาต่อนี้แบบ เขินเบอร์ล้านอะโอ้ยยยยย อิหนูพีเคลูก ฮือออออออ อิแม่ละลายตาม ขอบคุณที่ชิพคู่นี้ ขอบคุณที่แต่งขึ้นมาค่ะปริ่มใจมากเว่อเรียลมากงืออออ
    #9
    0
  6. วันที่ 10 กันยายน 2560 / 17:11
    แงงงงง น่ารักมากก ใจบางง ชอบบ
    #8
    0
  7. วันที่ 10 กันยายน 2560 / 13:09
    น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกก โอ๊ยยยยย ชอบบบบบบ

    ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านนะคะ <3
    #7
    0
  8. วันที่ 10 กันยายน 2560 / 11:12
    โอ้ยย ปวดใจแต่ก็ฟินมาก ฮื่ออ
    #6
    0
  9. วันที่ 10 กันยายน 2560 / 08:30
    ฮือออออ ขอบคุณมากจริงๆๆๆๆ รอฟิคคู่นี้มานานนนนนนน  ชอบบบบ ชอบมากกกกก มีความละมุนนนนนนนนนนน
    #5
    0
  10. วันที่ 10 กันยายน 2560 / 07:48
    อยู่เรือนี้เหมือนกันค่ะ ฮืออออ น้องออกอ่ะน้องออกกกกก ปวดใจมากมะวาน
    #4
    0
  11. วันที่ 10 กันยายน 2560 / 07:16
    คือน่ารักอะ นี้พอดูจบก็ลั่นเซิตหาแมนพีเค 55555555
    #3
    0
  12. วันที่ 10 กันยายน 2560 / 02:21
    คือบังเอิญเสิร์ชหาฟิคแมนพีเคเล่นๆแล้วไม่คิดว่าจะเจอ แงงงง น่ารักมากเลยค่ะ อบอุ่นมากเลย ชอบมาก ขอบคุณที่แต่งน้าาาา????
    #2
    0
  13. #1 โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยน้ออออออออออ
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 23:50
    จัยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยนุุุุุุุโอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย/กุมอกทรุด

    เห็นผ่านๆในTLคลิ๊กมาอ่านแล้วก็ดีต่อหัวใจอันบอบช้ำของหญิงเหลือเกิน ภาษาดีภาษาสวยมาก เรียบง่าย เข้าใจง่าย สวยงาม เราชอบมาก มีความสุขมาก โอ้ยยยยยยยยยขอกอดดดด
    #1
    0