[Yaoi] ลูกพีชเสี่ยงคุก

ตอนที่ 1 : ลูกพีชลูกแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    9 เม.ย. 61


 


 

 

 

     แรงโน้มถ่วง ถือเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติซึ่งทำให้วัตถุกายภาพทั้งหมดดึงดูดเข้าหากัน ความโน้มถ่วงทำให้วัตถุกายภาพมีน้ำหนักและทำให้วัตถุตกสู่พื้นเมื่อปล่อย

 

 

แรงโน้มถ่วงเป็นหนึ่งในสี่แรงหลัก ซึ่งประกอบด้วย แรงโน้มถ่วง แรงแม่เหล็กไฟฟ้า แรงนิวเคลียร์แบบอ่อน และ แรงนิวเคลียร์แบบเข้ม ในจำนวนแรงทั้งสี่แรงหลัก แรงโน้มถ่วงมีค่าน้อยที่สุด

 

 

แต่ก็คงเป็นเพราะแรงโน้มถ่วงนั้นแหละครับที่เป็นจุดเริ่มต้นให้ผมได้พบกับเด็กคนนั้น… .

 

 

♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ .:。✿*¨゚✎

 

 

ไอ้ฮอลล์..สามแต้มเลยเร็ว!’

 

 

เสียงของชายหนุ่มวัยยี่สิบสองดังขึ้นบอกเพื่อนวัยเดียวกัน ก่อนที่ลูกบาสสีส้มที่อยู่ในมือของเจ้าของชื่อจะถูกชู้ตออกไปตามประโยคบอกเล่าของเจ้าของเรือนผมสีซิลเวอร์ที่ตอนนี้มันชุ่มไปด้วยเหงื่อ

 

 

ลูกบาสสีส้มที่ควรจะถูกชู้ตลงตรงห่วงอย่างที่ควรจะเป็น บัดนี้มันกลับถูกหักเหเส้นทางด้วยการกระแทกเข้ากับขอบห่วงก่อนที่มันจะเด้งออกนอกสนามไปตามแรงโน้มถ่วงของโลก

 

 

วัตถุสีส้มที่ถูกสายตาคมจับจ้องอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้มันกำลังลอยละลิ่วอยู่บนอากาศก่อนที่ลูกกลมๆนั้นมันจะตกลงไปที่หลังพุ่มไม้ข้างสนามบาส ที่ดูเหมือนว่าฝั่งตรงข้ามจะเป็นสวนเล็กๆสำหรับนั่งเล่นหลังเลิกเรียนของเด็กนักเรียนหลายคน

 

 

ตุ้บ!

 

 

 

โอ๊ย!!’

 

 

ตาคมที่ยังคงจับจ้องวัตถุสีส้มล่นล่วงเข้าไปหลังพุ่มไม้นั้นเบิกกว้างเล็กน้อย เมื่อดูเหมือนว่าลูกบาสมันไม่ได้ตกกระทบลงบนพื้นอย่างที่เขาคิดเอาไว้ 

 

 

แต่ดูเหมือนว่ามันจะล่วงตกใส่ใครบางคนที่คงนั่งเล่นอยู่ตรงม้านั่งหลังพุ่มไม้นั้นเสียมากกว่า

 

 

เฮ้ย!..เล่นอะไรระวังหน่อยดิว่ะ แม่งโดนหัวชาวบ้านเนี่ย!’

 

 

เสียงของเด็กชายที่ฟังดูยังไม่แตกหนุ่มดีดังออกมาจากหลังพุ่มไม้ ทำเอาคิ้วของผมขมวดยุ่งโดยอัตโนมัติ

 

 

เสียงน่าฟังแต่พ่นคำหยาบออกมาแบบนั้นไม่น่า....รักเอาซะเลย

 

 

ก่อนที่ผมจะได้ตัดสินเจ้าของเสียงผ่านคำพูด ร่างเล็กๆของเด็กชายที่อยู่ในชุดนักเรียนชาย ม.ต้น ก็โผล่ออกมาจากหลังพุ่มไม้เสียก่อน

 

 

ใบหน้าขาวแดงระเรื่อที่น่าจะเกิดจากการโดนแสงแดดไหม้มาทั้งวันยุ่งเหยิงไปหมด เพราะเจ้าของใบหน้าที่ติดไปทางน่ารักราวกับเด็กผู้หญิงนั้นดูจะอารมณ์เสียอยู่ไม่น้อย คิ้วเรียวขมวดมุ่นที่ถูกประดับไว้บนดวงตาเรียวเล็กราวกับจิ้งจอกทะเลทราย

 

 

จมูกโด่งรั้นบ่งบอกความดื้อได้ดีโดยไม่ต้องเดาให้ยากว่าเจ้าของของมันคงจะดื้ออยู่พอตัว ปากบางกระจับที่ขยับพ่นคำหยาบสารพัดสารเพออกมา มันดูน่าฟังแปลกๆเพราะเวลาที่ปากบางๆนั้นขยับมันมักจะเผยให้เห็นเหล็กดัดฟันสีชมพูเล็กๆที่ถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบด้านในช่องปากของอีกคน

 

 

แก้มขาวๆเลอะน้ำหวานนิดหน่อย แต่จุดที่โดนเต็มๆคงจะเป็นลำคอระหงส์กับเสื้อนักเรียนสีขาวและสายสะพายกระเป๋าเป้สีชมพูเทาลายนกฟลามิงโก้ที่บัดนี้แปดเปื้อนไปด้วยคราบสีชมพูจางๆจากน้ำหวานในกระป๋องรสพีชไปแล้วเรียบร้อย

 

 

ไหน!..ใครเป็นคนโยนมา..สนามใหญ่ก็มีทำไมไม่พากันไปเล่นว่ะ

 

 

เชี่ย!..ไอ้ฮอลล์แม่ง..น่ารักชิบหายเลยว่ะ

 

 

แรงกระชากเบาๆจากด้านหลังทำให้ผมหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง เสียงกระซิบที่ไม่ได้ดังมากจนเกินไปดังขึ้นข้างหูของผม

 

 

เฮ้ย!..ใจเย็นๆน้อง พี่ขอโทษแทนพี่ของพี่ด้วย มันคงไม่ตั้งใจ

 

 

ไอ้แบงค์ น้องชายวัยสิบเจ็ดลูกชายป้าแววข้างบ้านที่เป็นคนชวนผมกับไอ้ชินมาเล่นบาสที่โรงเรียนของมันหลังจากที่ผมกับไอ้ชินเลิกงาน มันเดินเข้าไปพูดอะไรบางอย่างกับเด็กคนนั้น แต่ดูเหมือนว่าเด็กนั้นจะไม่พอใจกับคำขอโทษเสียเท่าไหร่เพราะใบหน้าน่ารักนั้นยังคงตียุ่งอยู่เหมือนเดิม

 

 

ไม่ยงไม่เย็นมันแล้ว แดดก็ร้อน..ไหนต้องมาเจ็บตัวเพราะลูกบาสบ้าๆนั้นอีก พี่รู้ไหมว่าสมุดโน้ตเล่มใหม่ของผมมันเปียกไอ้น้ำหวานที่ผมเพิ่งจะซื้อมาไปแทบจะทั้งเล่มแล้วโว้ยยยย!’

 

 

ใจเย็นก่อนๆ..พวกพี่ไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ

 

 

เหนียวก็เหนียวกว่าผมจะกลับถึงบ้าน ผมคงไม่โดนมดรุมกัดตายก่อนหรอกหรือไง

 

 

เสียงที่ติดจะแหบนิดหน่อยเอ่ยขึ้นก่อนที่มืออีกข้างของมันจะชูสมุดโน้ตขนาดพอดีมือขึ้นมาถือไว้พร้อมกับที่มันจะใช้นิ้วคีบกระป๋องน้ำหวานรสพีชไว้อีกทีให้ไอ้แบงค์ดู

 

 

น้ำหวานสีชมพูยังคงไหลย้อยลงมาจากสมุดเล่มบางอาบลงบนแขนขาวๆของเด็กนั้น มันทำเอาผมเริ่มตาพล่าแยกแทบไม่ออกว่าระหว่างแขนกับน้ำหวานอะไรดูชมพูมากกว่ากันกันแน่

 

 

พี่ฮอลล์ จะยืนอยู่อีกนานป่ะ น้องมันจะแดกหัวไอ้แบงค์อยู่แล้ว เป็นคนทำก็ไปรับหน้าช่วยมันหน่อยดิพี่!’

 

 

เสียงไอ้โฟล์คซองดังขึ้นจากด้านหลังเรียกสติผมอีกครั้ง..ผมไม่ได้พูดอะไรแค่เดินเข้าไปหยิบขวดน้ำเย็นที่วางอยู่ข้างสนามมาถือไว้แล้วเดินเข้าไปราดน้ำลงบนแก้มขาวๆและลำคอสีเดียวกันที่เลอะน้ำหวานออกให้ด้วยความหวังดี

 

 

เฮ้ย!..ทำบ้าไรของพี่ว่ะ

 

 

ผว้ะ!

 

 

แรงผลักอันน้อยนิดทำให้ผมผงะออกห่างจากเด็กนั้นไปสองสามก้าว น้ำที่ถืออยู่ในมือกระชอกมาโดนเสื้อผมจนเปียกไปด้วย

 

 

ผมเงยหน้ามองมันอย่างไม่เข้าใจ ทั้งๆที่หวังดีแท้ๆเห็นว่าบ่นเหนียวแค่จะช่วยล้างออกให้แค่นั้นเองทำไมถึงต้องดูโกรธผมมากถึงขนาดนี้กันนะ

 

 

เป็นบ้าหรือเปล่าเนี้ย..ไม่เห็นรึไงว่าผมเปียกไปทั้งตัวแล้วยังจะมาเทน้ำซ้ำอีก..พี่ใช่ป่ะที่เป็นคนโยนลูกบาสบ้าๆนี้มาอ่ะ..ตั้งใจจะแกล้งกันอยู่แล้วล่ะสิถึงได้มาแกล้งกันซ้ำบ..อื้อ

 

 

ปากบางๆที่กำลังขยับเอ่ยบ่นไม่หยุดไม่หย่อนถูกปลายนิ้วแข็งๆของผมบีบเอาไว้ ริมฝีปากสีสดนี้นิ่มมือเสียจนผมเผลอเพิ่มแรงบีบไปอีกด้วยความหมั่นเขี้ยว ตัวก็เท่ากระเปี๊ยกยังจะมาทำซ่าอีก

 

 

พูดมากไปแล้ว..ไม่ได้ตั้งใจ..จบนะ..อ๊ากกกกกก!’

 

 

 

ไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไรไปมากกว่านั้นฟันซี่เล็กๆที่ค่อนข้างจะคมอยู่ไม่หยอกก็งับเข้าให้ที่ปลายนิ้วของผมอย่างเต็มแรง ทำเอาผมที่ไม่ทันได้ตั้งตัวถึงกับสะดุ้มโหยงร้องลั่นออกมาเรียกสายตาจากคนทั้งสนามได้อย่างไม่ยาก

 

 

ไอเย็นลูก!..ทำอะไรอยู่แม่มารับแล้วนะ!’

 

 

เสียงหวานราวกับเสียงนางฟ้านางสวรรค์ดังขึ้นมาจากด้านหลังของเจ้าเด็กตัวกระเปี๊ยก ทำเอาฟันคมที่กำลังฝังลงบนปลายนิ้วผมถูกคายออก

 

 

คร้าบบบแม่..’

 

 

ดวงตารีเล็กเบิกกว้างนิดหน่อยก่อนที่มันจะหันไปส่งเสียงตอบผู้หญิงวัยกลางคนที่อยู่ในชุดสูทสีเทา หน้าตาสะสวยแต่กลับสมวัยและดูมีภูมิฐานมากซะจนผมลืมความเจ็บที่ปลายนิ้วไปเลย..ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมไอ้เด็กนี้ถึงหน้าหวานหยดได้ซะขนาดนี้

 

 

ตุ้บ!

 

 

อ๊ากกกกกกกกก!’

 

 

แรงกระทืบสุดกำลังของเด็กชายวัยมัธยมต้นถูกกดทับลงบนปลายเท้าของผมอย่างเต็มแรง ทำเอาผมที่เพิ่งหายเจ็บจากนิ้วต้องร้องเสียงหลงอีกครั้งด้วยความเจ็บที่ปลายเท้าแทน

 

 

ฝากไว้ก่อนเหอะ..อย่าให้เจอครั้งหน้านะผมจะทบต้นทบดอกไม่ไว้หน้าเลย..แบร่!”

 

 

พูดทิ้งไว้แค่นั้นเจ้าตัวแสบมันก็วิ่งดุกดิกๆไปหาคนเป็นแม่ที่ยืนรออยู่ตรงสนามหลังพุ่มไม้ฝั่งตรงข้ามด้วยความรวดเร็ว โดยไม่ลืมที่จะหันมาแลบลิ้นส่งสายตายียวนกวนประสาทใส่ผมตามประสาเด็กแก่นๆ

 

 

แต่ดูเหมือนว่าเจ้าเด็กแสบนั้นจะลืมบางอย่างทิ้งไว้ให้ผมได้ดูต่างหน้า

 

 

สมุดโน้ตเล่มเล็กที่หน้าปกถูกวาดด้วยสีน้ำเป็นรูปลูกพีชเลอะไปด้วยน้ำหวานถูกวางทิ้งไว้ตรงกลางสนามบาสไม่ไกลจากผมไปเท่าไหร่ ผมที่เพิ่งจะหายเจ็บได้นิดหน่อยต้องเดินกะเผลกๆไปหยิบมันขึ้นมาถือเอาไว้ก่อนจะก้มดูชื่อที่ถูกเขียนไว้ด้วยลายมือยึกยือแบบเด็กๆที่หน้าปก

 

 

 

จีรอัชนนท์  โยติรัตนกวีสินทร์ ม.3/เลขที่ 9

 

 

 

ชื่อเป็นเอกลักษณ์ทั้งชื่อเล่นชื่อจริงขนาดนี้ใครๆก็จำได้ หน้าตาก็น่ารักดีแต่แสบอย่างกับพริกขี้หนู เหอะ..มันน่าจับมาตีให้น่องลายชะมัดเลยเจ้าเด็กแสบเอ้ย

 

 

 

♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ .:。✿*¨゚✎

 

และนั้นแหละครับคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้สมุดปกลายลูกพีชเล่มนี้มาอยู่ที่ห้องนอนของผม ผมไล่ใช้ไดร์เป่าผมเป่าไล่ความเปียกชื้นจากน้ำหวานออกทีล่ะหน้าจนมาถึงหน้าสุดท้ายที่ถูกหมึกจากปากกาไฮไลท์ขีดทาบทับตัวหนังสือมากมายเอาไว้

 

 

โดยที่หัวข้อที่เด็กนั้นได้เขียนเอาไว้คือเรื่องแรงโน้มถ่วง ที่ผมเพิ่งอ่านจบไปได้ไม่นาน...จบมัธยมมาก็หลายปีพอลองกลับไปย้อนอ่านสิ่งที่ผมคิดว่ามันทำความเข้าใจยากในช่วงเวลาที่ผมยังอายุเท่าเด็กนั้น มันก็ทำให้ผมได้รู้ว่ามันก็ไม่ได้ยากจนไม่อยากทำความเข้าใจเหมือนตอนนั้น

 

 

ต้นเหตุที่ทำให้ผมเรียนเรื่องพวกนี้ไม่รู้เรื่องในตอนนั้นคงเป็นเพราะผมไม่ยอมเปิดใจที่จะเรียนมันเสียมากกว่าพอรู้แบบนี้แล้วการที่เราได้เปิดใจทำอะไรสักอย่างด้วยความเต็มใจมันก็ทำให้เราได้เห็นมุมมองใหม่ๆมากขึ้น

 

 

คงต้องขอบใจเด็กนั้นล่ะมั้งครับ ที่ทำให้ผมเริ่มรู้สึกตกหลุมรักวิชาฟิสิกส์เรื่องแรงโน้มถ่วงเข้าให้แล้ว.. .




TBC.




♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ .:。✿*¨゚✎


 เปิดเจิมด้วยคูมพระเอกของเราาา



♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ .:。✿*¨゚✎

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #7 Topaz.zzz (@tangkwao2005) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 14:38

    น้อนน่ารักจังลู๊กกก
    #7
    0
  2. #5 htnx (@htnx) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 13:15
    สนุกกก
    #5
    0