ห้องน้ำหลังค่ายอาสาบ้านแวมไพร์

ตอนที่ 2 : [ส้มป่อย] แม่ หนูจะเดทกับเค้า : Mukami @ Lunatic Parade

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 280
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 มี.ค. 59

!Warning!

เนื้อหาในบทความนี้คือแปลส่วนหนึ่งในเกมภาค Lunatic Parade
เล่าถึงฉากออกเดทของหนุ่มแวมไพร์บ้านซาคามากิกับนางเอก (เรา/ยูอิ)
ไม่เหมาะสำหรับคนที่ตั้งใจจะเล่นแล้วไม่พร้อมรับสปอยล์นะคะ


# ขอความร่วมมือไม่ด่านางเอกน๊าตัวเอง #
# มีแฟนเกิร์ลไม่น้อยเป็นทีมนางเอก ใจเขาใจเรานิดหนึ่งนะจ๊ะ #








ยูอิกำลังเปิดนิตยสารขึ้นมาเล่มหนึ่ง พูดถึงสิ่งที่กำลังเป็นเทรนด์นิยมอยู่ในขณะนี้...นั่นคือการปีนเขา โควเดินเข้าใกล้ๆ เพราะนึกว่าเธอกำลังอ่านบทสัมภาษณ์ตัวเอง...แต่เปล่าเลย เธอไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่ามีสกู๊ปพิเศษของโควคุงอยู่ในนั้น ทั้งคู่เริ่มคุยเรื่องแคมปิ้ง โควรู้สึกอิจฉายูอิที่เธอเคยมีประสบการณ์...แต่เขาไม่เคยเลย


หนุ่มๆที่เหลือกรูเข้ามาร่วมวงด้วย...และพวกเขาต่างก็ออกตัวว่าไม่เคยมีประสบการณ์แคมปิ้งในป่าเหมือนกัน ต่างถามยูอิว่าแคมปิ้งพวกนี้มันเป็นยังไงกันบ้าง เป็นอีเว้นต์ที่ทุกคนจะได้ปรุงอาหารด้วยกัน และได้เล่นสนุกกันริมทะเลสาป ยูมะบอกว่าแบบนั้นเอามาทำที่บ้านก็ได้ไม่ใช่เหรอ? แต่เอาเถอะแคมปิ้งเป็นกิจกรรมกระชับความสัมพันธ์ได้ด้วยนี่นะ


โควเอ่ยถามว่ามาลองตั้งแคมป์กันบ้างดูไหม รุกิก็เปิดไฟเขียวอนุญาต ยูอิไม่คิดว่าตัวเองจะได้ไปเที่ยวแคมป์กับสี่หนุ่มพี่น้องบ้านนี้เลย เธอคิดว่าตัวเองจะเป็นภาระเสียเปล่าๆ แต่ทั้งบ้านกลับมีแค่เธอคนเดียวที่มีประสบการณ์นี้ อย่างน้อยถ้าเธอไปด้วยก็ได้ช่วยคุมเด็กซนกะโปโลคนหนึ่ง (...โควคุง)


เพราะเป็นครั้งแรกของทุกคน...ก็เลยต้องวางแผนกันนิดหนึ่ง อันดับแรกก็ต้องลิสท์ของใช้จำเป็นและสิ่งที่ต้องทำ ตอนนี้มุ่งหน้าไปซื้อของใช้กันที่ห้างสรรพสินค้า รุกิให้ตังค์กินหนมกับน้องๆแค่ 200 เยนเท่านั้น ไม่มีเพิ่ม อาสึสะซื้อขนมไม่พอเลยมาขอเพิ่มอีก 50 เยน รุกิปฏิเสธ ยูมะเลยมาแชร์ส่วนของตัวเองให้บ้าง 


สาเหตุที่อาสึสะซื้อเยอะขนาดนั้นไม่ใช่อะไร...แต่เพราะรุกิสอนไว้ว่า "การแบ่งปันกันและกันเป็นสิ่งที่สำคัญมาก" เขาเลยอยากซื้อขนมเยอะๆ มาแบ่งกันกินกับทุกคน


ตัดมาที่โควเถียงกับรุกิเรื่องซื้อหม้อต้มใบใหญ่ ยูอิเข้ามาถามเหตุผลถึงรู้ว่าโควอยากจะเอาไปทำวองโกเล่เบียงโซกินในป่าด้วยนั่นเอง แต่รุกิไม่ให้เพราะมันใหญ่เกินไปถือลำบาก แถมราคาก็ไม่ใช่ถูกๆเสียด้วย ยูอิเลยพยายามเกลี้ยกล่อมให้ว่าไม่มีใครเขาเข้าป่าไปทำพาสต้ากันหรอกนะ โควเลยเปลี่ยนแผนมาขอร้องให้รุกิช่วยทำไว้ให้พกมากินระหว่างเดินทางแทน


ยูอิมัวแต่ยุ่งอยู่กับการดูแลพวกผู้ชายจนลืมซื้อของตัวเอง เธอเลยขอตัวเดินออกไปซื้อคนเดียว ลับหลังยูอิ...พวกหนุ่มๆก็สุมหัวกันประชุมว่าจะทำอะไรเพื่อเธอดี? วางแผนกันจะเซอร์ไพรส์เธอ และตกลงกันห้ามให้เธอรู้เป็นอันขาด


หลังจากกลับมาถึงบ้านแล้ว ยูอิตื่นเต้นจะได้ไปเข้าแคมป์จนนอนไม่หลับ และคิดว่าถ้าบอกพวกผู้ชายไปเขาต้องขำแน่ๆ ปรากฏว่ามีเสียงเคาะประตูดังขึ้น โควก็เข้ามาสารภาพว่าเขาเองก็ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเหมือนกัน ยูอิดีใจที่เธอไม่ได้รู้สึกอยู่คนเดียว ทั้งคู่เลยไปที่ห้องนั่งเล่นแล้วก็เจอทุกคนรวมตัวกันอยู่ที่นั่นหมดเลย ต่างคนต่างทนรอไม่ไหวเลยเลื่อนกำหนดการออกเดินทางเร็วขึ้น


พวกเขายกขบวนกันมุ่งหน้าเข้าไปในป่า แต่ไม่ใช่ป่าธรรมดา...กลับเป็นป่าของดินแดนปีศาจ ทุกคนเริ่มกลัวสัตว์ป่ากับสิ่งเร้นลับที่มองไม่เห็น โควเริ่มโวยวายขึ้นมาว่ามันควรจะสนุกมากกว่านี้ไม่ใช่หรือไง ไม่ใช่มากลัวหัวหดกันหมดแบบนี้ ยูมะเลยเสนอหนทางปัดเป่าความกลัวขึ้นมา พวกหนุ่มๆจึงแยกย้ายกันกางเต๊นท์ ตกปลา หาส่วนผสมเครื่องปรุง หาฟืน ...แต่ยูอิทำเรื่องพวกนี้ไม่ได้ รุกิเลยบอกให้เธออยู่เฉยๆ ไม่ต้องทำอะไร ขอแค่ช่วยเฝ้าดูพวกเขาก็พอแล้ว


ทั้งที่ทุกคนกำลังเหนื่อยกัน ยูอิจะนั่งกินแรงอยู่เฉยๆหรือ?...ก็ไม่ เธอเริ่มมองหาทางช่วยงานพวกผู้ชายบ้าง


ยูอิเดินไปทางยูมะที่กำลังพยายามกางเต๊นท์ พอเธอจะเข้าไปช่วยเต๊นท์ก็ไม่ให้ความร่วมมือ จังหวะที่เต็นท์จะล้มลงมาทับ...ยูมะก็เอาตัวเข้ากำบังปกป้อง ยูอิเขินอายหน้าแดงจัด ยูมะแอบแซวว่ามุมนี้กินเลือดเธอได้กำลังดี ยูอิเลยพยายามลุกหนีสุดแรงเกิด แล้วหันกลับมาตีๆเขาแทน ยูมะบอกจัดการงานพวกนี้คนเดียวเองได้ เธอจึงหันไปช่วยคนอื่นต่อ


ยูอิเห็นโควพยายามตกปลาเลยถามว่ามีอะไรให้ช่วยไหม? แต่นี่เป็นครั้งแรกของยูอิ...เลยขอให้โควช่วยยืนคุมอยู่ข้างหลัง เพื่อช่วยเธอดึงปลาขึ้นมา และแล้วก็ตกได้ปลาตัวใหญ่มากินเบ็ดตัวหนึ่ง แต่ต้องไม่ลืมว่าอยู่ในโลกปีศาจ...ครั้นจะไปหวังว่าปลาที่ตกอยู่จะธรรมดาคงไม่ได้ พอดึงเบ็ดขึ้นมาก็ได้ปลาสามตา ไม่แน่ใจว่าปลานี่กินได้ไหมก็เลยวิ่งไปถามรุกิ รุกิน่าจะรู้เรื่องนี้ 


พอเจอรุกิก็ได้รู้ว่าปลานี่กินได้นะ...แถมอร่อยด้วย เธอได้ยินก็รู้สึกดีใจ ยูอิพยายามช่วยรุกิหาส่วนผสมปรุงอาหารบ้าง แล้วก็มาเจอพืชชนิดหนึ่ง ปรากฏว่าพืชมีพิษ ใครได้กินเข้าไปจะหัวเราะไม่หยุดเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์...



(ขอแทรกนิด ต้องเป็นนี่แน่เลย #โดนตบข้อหาขัดจังหวะ)

  



แต่ถ้าใช้ถูกวิธีมันจะสามารถเป็นยาสมุนไพรได้ (ใช่ กัญชาใช้เป็นยาได้--- #ยังไม่เลิก) ยูอิเผลอบาดนิ้วตัวเอง รุกิเลยมาเลียแผลให้ แผลก็สมานตัวอย่างรวดเร็ว และห้ามให้ร่างกายมีรอยริ้วบาดแผลใดใดนอกจากรอยกัดของเขาเด็ดขาด


รุกิบอกให้ยูอิไปช่วยอาสึสะเก็บฟืน อาสึสะดีใจที่อีฟมาช่วยเขาแล้ว แต่การเก็บฟืนค่อนข้างจะเหนื่อยอยู่สักหน่อย ทั้งคู่เลยหยุดพักผ่อน ยูอิคิดว่าน่าจะหาอะไรกินเติมพลังสักหน่อยนึงดี น่าเสียดายที่ขนมที่ซื้อมาดันอยู่ในกระเป๋าใบอื่น อาสึสะเลยชวนไปเด็ดผลไม้มากินแทน ทั้งคู่พยายามจะเอื้อมขึ้นไปเด็ดแต่ดันเตี้ย--สูงไม่พอจะเด็ดลงมากินได้ อาสึสะเลยเสนอให้ยูอิขี่หลังเขาขึ้นไปเด็ด ถึงเธอจะเก้อเขินอยู่สักหน่อยแต่ทำได้สำเร็จ ได้ผลไม้มานั่งกินกันสองคน อาสึสะรู้สึกอร่อยเลยจะเก็บลูกที่เหลือไปกิน เลยให้ยูอิขี่หลังเก็บมันอีกรอบ


ได้เวลารับประทานอาหารกันแล้ว อาสึสะขอร้องให้ยูอิช่วยหั่นแครอทเป็นรูปหัวใจ และเธอบอกทำให้ได้แค่อันเดียวนะ และเธอก็ไม่ได้คิดว่าหลังจากอาสึสะได้ไปชิ้นหนึ่งแล้ว หนุ่มๆที่เหลือจะรู้สึกอยากได้บ้าง โควขอแครอทรูปหัวใจจากอาสึสะ แต่เจ้าตัวไม่ยกของจากอีฟผู้ที่เป็นรักให้ง่ายๆแน่ โควเลยหันมาคะยั้นคะยอขอจากยูอิบ้าง และยูมะก็เริ่มเปิดฉากทะเลาะกันขอแครอทหัวใจจากเธออีกคน


เพราะนอนหลับไม่เพียงพอ ยูอิจึงเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือทนหลังจากทำความสะอาดเสร็จ พวกผู้ชายเข้ามาบอกว่าอย่าเพิ่งนอนนะ มีอะไรบางอย่างอยากจะให้เธอดู พวกเขาขอให้เธอปิดตาตัวเองแล้วนับในใจหนึ่งถึงสามค่อยลืมตาขึ้นมามอง


1...2...3


จังหวะที่ยูอิได้ลืมตาขึ้น เธอก็ได้เห็นดาวหางจำนวนมากมาย แม้รุกิจะบอกว่าการได้เห็นมันในชีวิตจริงจะสวยงามกว่า การเซอร์ไพรส์ครั้งนี้จัดขึ้นเพื่อขอบคุณยูอิ และยังบอกอีกว่าให้ขอพรก่อนดาวจะหายไปสามครั้ง พรที่ขอไว้จะเป็นจริง ยูมะเลยขอพรเสียงดังลั่นว่า "ขอให้โตขึ้น ขอให้โตขึ้น ขอให้โตขึ้น" รุกิเลยพูดว่าไม่ต้องบอกให้คนอื่นได้ยินก็ได้


((นายจะโตไปถึงไหนอีกยูมะ เป็นไททัน1.90เมตรทุกวันนี้ยังไม่พออีกเรอะ -_- #รึนางอาจจะหมายถึงเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าเดิมก็ได้))


ยูมะเก้อเขินหนักมากที่เผลอเสียงดังเลยอยากให้ทุกทำตามเขาบ้าง ยูอิไม่กล้าบอกความในใจจึงวิ่งไปที่อื่น รุกิเลยบอกให้ทุกคนไล่ตามจับตัวเธอกลับมาด่วน



------------------------------------------------------------------------------------------



คือละมุนดีอ่ะ บ้านนี้ดีงามมาก แปลไปก็แอบเขินไป 55555+ ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ อย่าลืมเม้นต์บอกกันด้วยน้าว่ารู้สึกยังไงมั่ง >_<



แปลภาษาอังกฤษจาก : [x]

แปลภาษาไทยโดย : ค่ายอาสาบ้านแวมไพร์
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #6 haruki chan (@96mon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 07:08
    บ้านนี้ทุกคนแลดูใจดี(เพี้ยน)กันทั้งน้านนนน=w=
    #6
    0
  2. #4 AIMikal_ (@aimaimaimmy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 16:38
    โอ้ย ไททั่นน่ารักจังงง คืออยากสูงอีกหรอ เอาซัก 2 เมตรเลยเนอะ5555555
    บ้านนี้เขาน่ารักมาก ฮร้อยย
    #4
    0
  3. #3 Gureto Josei (@kanchisaboonta) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 17:39
    บ้านนี้แลดูอบอุ่นกว่าบ้านซาคามากิทั้งๆที่จำนวนคนน้อยกว่า
    #3
    0