ตื้อรักให้อยู่หมัด

ตอนที่ 17 : พี่ครามลูกพีช

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,282
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    7 ต.ค. 62



  ครามถูกใจสิ่งนี้




งานวัดผ่านไปหลายสัปดาห์แล้ว แต่ลูกพีชกลับถูกคนเป็นพ่อกักบริเวณไว้ที่บ้าน เรื่องที่เขากังวลมากที่สุดมันได้เกิดขึ้นแล้ว นั่นคือการที่ลูกพีชได้เจอกับสองพ่อลูกชั่วนั่น  อาศัยเพียงค่ายมวยเป็นที่กำบังไม่ให้เกิดเหตุร้ายกับลูกสาว แต่นายพันรู้ดีว่ามันคงช่วยอะไรได้ไม่มาก หากฝ่ายนั้นจ้องมาทำร้ายจริงๆ

เขาไม่เคยหยุดระแวง ไม่เคยประมาท เพราะครั้งหนึ่งเคยประมาทจนต้องเกือบเสียลูกพีชไป การตัดใจส่งลูกไปอยู่ที่ไกลให้ห่างจากอิทธิพลนายสาครภายใต้ความคุ้มครองของครามน่าจะเป็นการป้องกันที่ดีที่สุด แต่ถึงยังไงลูกก็ต้องกลับมาบ้านอยู่ดี แต่ครั้งนี้เขาเชื่อว่าคนที่จะปกป้องลูกสาวเขาได้นั้นมีครามเพียงคนเดียว เขายอมทุกอย่างเพื่อให้ลูกสาวของเขาปลอดภัยจากนักการเมืองชาติชั่ว

   “  โคตรเบื่อเลย” ร่างบางสมส่วนของลูกพีชกลิ้งไปมาบนเตียงนอน มือบางขว้าเอามือถือขึ้นมากดเข้าเฟสบุ๊คไถหน้าจอแก้เบื่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปหยุดตรงโพสของฟ้า ที่พึ่งขึ้นสเตตัสได้ประมาณหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว 

เพื่อนของเธอโพสรูปที่กำลังทำกาแฟในร้านที่คิดว่าน่าจะอยู่ในไร่ เพราะโลโก้ของไร่ฟ้าคำรามประดับไว้ที่แก้วกาแฟชัดเจน  เธอค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นจากเตียงแล้วรีบพิมพ์ข้อความส่งไปหาฟ้าทันที 

เจ๊ค่ายมวย : แกอยู่ไร่ใช่มั้ย ไปหาได้ปะ

ไม่นานเสียงข้อความตอบกลับก็เด้งเข้ามา ลูกพีชรอท่าอยู่แล้วก็กดอ่านทันที

นางมารหน้าสวย : อยู่ร้านมาหาได้เลย พ่อปล่อยตัวแล้วหรอ

เจ๊ค่ายมวย : เปล่า แต่เบื่อ อยากออกไปข้างนอกที่ไกลกว่าปากซอยอ่ะ

นางมารหน้าสวย :  ได้ส่งสติ๊กเกอร์

ฟ้าส่งสติ๊กเกอร์รูปการ์ตูนหัวเราะขำขันมา เธอจึงทำปากยื่นใส่หน้าจอมือถือแล้วกดส่งสติ๊กเกอร์กลับ

เจ๊ค่ายมวย : ได้ส่งสติ๊กเกอร์

ด้านของฟ้ากำลังนั่งอยู่บริเวณโต๊ะหน้าร้านกาแฟเหมือนเปิดดูข้อความเพื่อนเห็นอีกฝ่ายส่งสติ๊กเกอร์มาเป็นรูป ตัวการ์ตูนเอาหัวทุบกำแพงจึงหัวเราะลั่นออกมาไม่รักษาภาพพจน์ของสาวเรียบร้อย  เรียกสายตาคนในร้านให้หันมามองเจ้าตัวถึงรู้สึกตัว พลางส่งยิ้มเหยให้แก่ทุกคน

และแล้วลูกพีชก็สามารถออกจากบ้านได้โดยการขอพ่ออกมา  สิ่งที่คิดไว้คือพ่อต้องไม่ยอม แต่ความเป็นจริงคือเมื่อรู้ว่าเธอจะไปไร่ฟ้าคำรามพ่อกลับรีบบอกให้เธอไปได้เลย ซึ่งมันแปลกมากๆ  พ่อไม่ห่วงเธอแล้วหรอหรือแม่ไปเป่าหูอะไรรึเปล่าเนี่ย

 

เสียงมอเตอร์ไซต์กำลังแล่นเข้ามาในไร่ฟ้าคำรามเป็นจุดสนใจให้กับคนงานในไร่เป็นตาเดียวกัน  ไม่ใช่เพราะไม่เคยเห็นรถ  แต่เป็นเพราะคนขี่มากกว่า คนบ้าอะไรจะสวยขนาดนี้ สายตาคนงานหนุ่มเหม่อลอยตามรถที่กำลังแล่นผ่านไป บางคนใจกล้าก็มีตะโกนแซวบ้าง โดยหารู้มั้ยว่าชะตาจะขาดเพราะไม่รู้ว่าหญิงสาวเป็นของของใคร

แม่เจ้าโว้ย ผู้สาวบ้านใด๋น้อ

ลูกพีชกำลังขี่มอเตอร์ตามทางเพื่อจะไปยังร้านกาแฟมีอันต้องเบรกรถจนตัวโก่ง เพราะเหล่าบรรดาไอ้ทุยทั้งหลายได้วิ่งมาขวางถนนเอาไว้

“ รีบๆหลบไปสักทีซี้” เธอตะโกนไล่ควาย  เสียงเธอนั้นคงดังมากจนคนงานที่อยู่ใกล้หัวเราะออกมากันถ้วนหน้า ไม่เข้าใจว่าคนสวยจะไปทะเลาะกับควายทำไม

พี่ขี่ไอ้ทุยวิ่งลุยท้องนา ฮึ้ย ฮึ้ย ฮึ้ยฮึ้ย ฉันคนบ้านป่าหน้าตาเหมือนโจร แต่งตัวก็เชย หนักหนา ดูหน้าดูตาก็มีแต่โคลน ต่อให้ตะโกนเธอก็ไม่มา

เสียงเพลงที่ลอยผ่านหูเข้ามาทำให้ลูกพีชถึงกับหลับตาลง เม้มปากแน่นสนิท คิ้วสวยขมวดเป็นปม บอกได้ว่าตัวเธอนั้นกำลังจะเจอเรื่องหนักใจ  เธอจอดรถไว้ตรงข้างทางระหว่างรอฝูงควายเดินผ่าน  ควายจำนวนไม่น้อยทำให้เธอต้องเสียเวลาหยุดรอ

แล้วคนที่เธอไม่อยากเจอหน้าที่สุดก็ดันโผล่มา ในคราบของคนเลี้ยงควาย!!

ร่างสูงกำยำของครามอยู่ในชุดชาวนาเลี้ยงควาย สวมกางเกงยีนต์สีซีดตัวเก่งขาดตรงบริเวณหัวเข่า เสื้อเชิ้ตแขนยาวลายสก๊อตที่เขียวเข้มข้างในเป็นเสื้อกล้ามสีขาวที่เจ้าตัวชอบใส่เสมอ พร้อมกับสวมหมวกฟาง  ในมือของเขาถือไม้เรียวไว้คอยไล่ต้อนควาย

ไอ้คนหน้าหนวดเดินเข้าหยุดตรงข้างๆรถของเธอ  ทำให้เห็นว่าใบหน้าที่มีหนวดเคราแดงก่ำด้วยไอร้อนของแดดตอนสายๆ ข้างไรผมชื้นไปด้วยเหงื่อเม็ดเป้ง แม้เจ้าตัวจะมีเหงื่อออกเยอะขนาดนี้ แต่กลับไม่รู้สึกเหม็นแม้แต่น้อย

“ คิดถึงหรอออออ” ครามเอ่ยถามพร้อมส่งยิ้มที่เจ้าตัวคิดว่าหล่อสุดๆไปให้

“ มโนหรอ”

“ เอ้า! ก็นึกว่าคิดถึง เคยบอกเอาไว้ว่า คิดถึงเมื่อไหร่ก็มาหาที่ไร่ได้เสมอ” เจ้าของไร่ฟ้าคำรามทำเสียงแปลกใจ พร้อมแอบเหล่ตามองน้องนางของเค้าวันนี้

ไม่ได้เจอหน้าตั้งหลายวันคิดถึงจนจะบ้า ว่าที่พ่อตาก็ช่างใจดำไม่ยอมให้ลูกสาวออกไปไหนเลย

ห่วงขนาดนี้ ยกให้เค้าดูแลเลยไม่ดีกว่าหรอวะ ไหนๆก็ดูแลจนโตขนาดนี้แล้ว ขอเอามาเป็นเมียเลยดีกว่า

“ มาหาฟ้า ไม่ได้มาหานาย” ลูกพีชโต้กลับใส่คนหลงตัวเอง

ครามคำเสียงในลำคออย่างไม่พอใจในคำตอบนั่นเล็กน้อย แต่หน้าก็ยังไม่สลด

“ คนหนึ่งเค้าก็คิดถึงแทบขาดใจ ส่วนอีกคน ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยยยย” ท้ายประโยคชายหนุ่มร้องออกมาเป็นท่อนเนื้อเพลง ประกอบการใช้ไม้ไล่ควายยกขึ้นมาเป็นไมค์มันน่าตลกตรงที่ไม่เข้ากับหน้าเถื่อนๆนั่นแหละ เธอเลยหลุดหัวเราะออกมา

“ขอติดรถกลับไปร้านด้วยคนสิ” ไม่พูดเปล่า เขาเดินอ้อมมาซ้อนท้ายรถของเธอทันที คือไม่ต้องรออนุญาต อันเชิญตัวเองมาเลยว่างั้น

“ ไม่!! ลงไปเดี๋ยวนี้นะ เด็กเลี้ยงควาย” เธอทำตัวไม่ถูกอีกแล้ว  ทำไมต้องชอบมานั่งซ้อนท้ายเขา เขาซ้อนท้ายยังงี้ตลอดเลย ไม่รู้จะทำหน้ายังไงแล้ว ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นนี้กำลังจะทำให้เธอไม่เป็นตัวเอง

ไอ้คนหน้าเถื่อน!!! ตัวต้นเหตุเลย  เธอได้แต่กรีดร้องในใจคนเดียวซ้ำๆ

“ อย่าใจร้ายนักเลย เดินกลับมันไกลนะ ไม่สงสารหรอ” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน พลางเอาคางวางเกยไว้ที่ไหล่เล็กของหญิงสาว

“ ไม่!” ลูกพีชทำเสียงแข็งตอบกลับ แล้วก็ต้องตัวแข็งทื่อเพราะคนบ้ามันใช้อ้อมแขนแกร่งอ้อมมากอดเธอจากทางด้านหลัง

“ ปล่อยเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวแม่จะฟาดด้วยไม้นี่เลย” หญิงสาวพยายามสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดนี้แต่ทำไม่ได้เพราะมันเหนียวหนึบมาก เลยกะจะคว้าเอาไม้ไล่ควายของเขาฟาดแทน

“ โธ่ๆ แม่จ้ะ ฉันกลัวแล้วจ้ะ แม่ไม่อย่าตีฉันนะ”

ไอ้คนบ้า!!!! กลัวบ้าอะไรถึงกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิมจนเธอจะหายใจไม่ออกแล้วเนี่ย

“ หายใจไม่ออก ปล่อยสิ”

“ หื้ม แน่นไปงั้นหรอ โทษๆคิดถึงหนักไปหน่อย” ไม่คาดคิดว่าคำตอบซื่อๆของคนซ้อนท้ายจะทำให้หยุดชะงักการดิ้น แล้วแอบก้มหน้าเม้มริมฝีปากเอาไว้ใม่ให้เผลอยิ้มออกมา

ตึกๆ ตึกๆ

เขาทำเธอเป็นแบบนี้อีกแล้ว ใจเต้นแรงอีกแล้ว 

“ ผู้สาวว ขอกลับด้วยหน่อย รถไม่มีกว่าจะเดินถึงสงสัยต้องเป็นลมแดดแน่ๆ”

ช่างกล้าหาอ้างเหตุผลที่ฟังดูไม่ขึ้น คนถึกๆแถมเป็นชาวไร่เต็มตัวอย่างเขานี่จะเป็นลมแดด ใครสั่งสอนวะเนี่ย  

“ ถ้าจะไปก็ปล่อยแขนก่อน” เธอหันตัวไปบอกคนข้างหลัง จนลืมไปว่าเขากำลังเอาคางเกยไหล่เธออยู่ จึงทำให้ปลายจมูกรั้นของเธอชนเข้ากับริมฝีปากหนาของเขา

เหมือนโดนกระแสไฟฟาดใส่ที่หัวใจ รู้สึกแปลบขึ้นมาไม่ทันตั้งตัว ระดับสายตาของทั้งเธอและเขาอยู่ระดับเดียวกัน จนเห็นภาพสะท้อนนัยต์ของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน

เธอกำลังใจสั่น!

ส่วนเขากำลังหลงใหลลูกพีชจนจะคุมตัวเองไม่ไหว

ความใกล้ชิดที่โหยหามาตลอด อยู่ใกล้แค่นี้ แค่นี้เอง 

“ รู้สึก...ใจสั่นกับพี่บ้างรึยัง” เสียงทุ้มที่เคยติดห้าวมาตอนนี้กลับนุ่มน่าฟัง เขาไม่ยอมถอยหน้าออกไป เธอก็นิ่งสนิทไม่ขยับออกมา

เจ้าของไร่ฟ้าคำรามกำลังเล่นของใส่เธอ!

“รู้แล่วใช่มั้ย ว่าพี่อันตรายกับหัวใจหนู” ดวงตาคมวาววับมองตรงไม่หลบเลี่ยง เขาคงได้ยินเสียงหัวใจเธอเต้นแรงแน่ๆเลย

 เธอไม่กล้าตอบอะไรเขาไปมากกว่านี้ บ่ายเบี่ยงคำตอบในใจตัวเองโดยหันหน้ากลับมาสตาร์ทรถและขี่ออกไป คนข้างหลังจึงยกยิ้มอย่างพอใจสุดๆ


งานนี้มีลุ้น!!  


รถมอเตอร์ไซต์แล่นไปตามถนนเข้าไปในไร่ตามทางที่เจ้าของไร่บอกกับคนพึ่งเคยมา ภาพชายหญิงซ้อนรถกันเป็นภาพน่ารักๆสำหรับเหล่าคนงานในไร่ให้ต้องชี้ไม้ชี้มือเรียกคนอื่นๆให้ดูตาม คนตัวโตหน้าเถื่อนกอดเอวคนขับแน่น หน้าตายิ้มแย้มผิดวิสัยปกติ 

ระหว่างทางนั้นรถกำลังแล่นผ่านคนชายชายสามสี่คน เจ้าของไร่ใช้โอกาสนั้นเขวี้ยงกุญแจรถของเขาให้กับคนงานชาย ซึ่งพวกเขาก็รับไว้ทันแล้วทำหน้างงใส่กัน จนเห็นว่าคนเป็นเจ้านายชี้มือไปทางรถที่จอดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่พร้อมป้องปากแบบ ไม่มีเสียงว่าไปเอาๆๆ ถึงได้ทำหน้าอ๋อ เข้าใจทันที

“ ขี้ตั๋วผู้สาว ร้ายกาจอิหลีเจ้านาย!!”   หนึ่งในกลุ่มคนงานพูดก่อนที่เสียงหัวเราะอื่นๆจะตามมาเป็นพรวน


รถของลูกพีชขี่เข้ามาจอดหน้าร้านกาแฟของฟ้า ร้านกาแฟที่มีป้ายเขียนไว้ว่า สีฟ้าครามคอฟฟี่อินรัก  ลูกพีชและครามเดินเข้าไปในร้านเสียงกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊งทำให้เจ้าของร้านคนสวยเงยหน้าขึ้นมองทางประตูก่อนจะยิ้มกว้างต้อนรับแขก

บรรยากาศในร้านเย็นสบายเพราะมีเครื่องปรับอากาศ ส่วนข้างนอกจัดเป็นมุมนั่งเล่นชิวใต้ต้นไม้ใหญ่ ลูกค้าต่างชาติหลายคนต่างนั่งในมุมส่วนตัวของร้านกาแฟและถ่ายรูปกันอย่างคึกคัก  ลูกพีชเดินวนดูในร้านอย่างสนใจ ก่อนจะหันไปเจอกรอบรูปที่ตั้งไว้บนเคาน์เตอร์บาร์กาแฟ ในรูปเป็นเด็กสาวมัธยมต้นสองคนใส่ชุดนักเรียนไม่เรียบร้อย กำลังยืนกอดคอกันหันมองมาทางกล้อง แจกยิ้มสดใส

มือบางคว้ากรอบรูปขึ้นมาดูใกล้ๆ ดวงตาสวยแดงรื้นเพราะน้ำตาก่อนจะรีบใช้ปลายนิ้วเกลี่ยออก

“ คิดถึงละซี้” ฟ้าหยุดยืนข้างหลังก่อนจะชะโงกหัวผ่านไหล่ของลูกพีชมองรูปที่อยู่ในมือ

“ อืม ก็นานเหมือนกัน...ที่ไม่ได้เจอแกและกลับบ้าน”เธอตอบเบาๆ

“ต่อไปนี้แกก็จะได้อยู่ที่นี่ตลอดไป”

ลูกพีชเอี่ยวตัวหันมามองเพื่อนสาวที่ยกยิ้มใสๆ ก่อนจะเขลกหน้าผากสวยของฟ้าเบาๆหนึ่งทีอย่างหมั่นไส้  ทำให้ฟ้านิ่วหน้าใส่ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกันทั้งสองคน

“ ไปหาที่นั่งก่อน เดียวไปรับออเดอร์แปป แล้วจะพาไปหาคุณนาย บ่นคิดถึงแต่แกตลอด บ่นอยู่นั่นว่าไม่มาหา” ฟ้าพูดจบก็เดินเข้าไปยังในหลังบาร์เพื่อทำเครื่องดื่ม  เป็นเจ้าของร้านด้วยพนักงานด้วยสมหวังอย่างที่เคยฝันไว้ตอนเด็กๆแล้วสินะ

เธอเดินไปนั่งชุดเก้าอี้ในมุมด้านในของร้านติดหน้าต่างที่เห็นวิวสวยๆในไร่ของฟ้าคำราม ไร่นี้กว้างจริงๆ นายครามคนถึกจริงๆถึงบริหารงานไร่ใหญ่ๆได้ขนาดนี้

นึกถึงผี ผีก็มา เพราะชายหนุ่มที่จู่ๆก็แวบหายตัวไป กำลังโผล่หัวมาให้เห็นอีกครั้ง ในคราบของเด็กเสิร์ฟ!!

“ ตะกี้เป็นเด็กเลี้ยงควาย ตอนนี้กลายเป็นเด็กเสิร์ฟ ขยันจริงๆนะพ่อคุณ” แขวะด้วยความหมั่นไส้เล็กน้อย แต่วายแอบอมยิ้มเมื่อเหลือบไปเห็นผ้ากันเปื้อนสีหวานที่คาดเอวสอบของเจ้าของไร่ฟ้าคำรามเอาไว้  ขัดกับหน้าตาอีกละ

คิดว่าน่ารักหรอ??? แต่จะว่าไป...มองดีๆก็น่ารักอยู่นะ

“ต้องขยันซี้  จะหาเงินเยอะๆไปแต่งเมีย” ชายหนุ่มยืดอกเอามือล้วงผ้ากันเปื้อนตอบเสียงดังฟังชัด เสียงหัวเราะคิกคักจากเล่าคนงานในร้านทำให้เธอแทบมุดหน้าลงกับโต๊ะ

“ นี่! อย่ากวนได้มั้ย”

“ไม่ได้กวนครับ พูดจริงๆ อยากมีเมีย  อยากได้เมีย จะเอาเมียแล้ว” ชายหนุ่มยังคงตอบชัดถ้อยชัดคำไม่สนสายตาหรือเสียงหัวเราะจากคนรอบข้าง แต่เป็นเธอเองต่างหากที่เขินตัวจะแตกแล้ว ใช่สิ! คำพูดของเค้ามันหมายถึงเธอชัดๆ ไอ้สายตาวาววับเวลาพูดมันบอกเธออย่างงั้น

สรุปเขาเล่นของใส่เธอ  แล้วเธอก็โดนของแล้วใช่มั้ย ใจถึงสั่นอยู่เรื่อยๆ

“ พอได้แล้ว ไหนพนักงานมีอะไรอร่อยๆแนะนำบ้างมั้ย” เธอเปลี่ยนเรื่องชวนน่าอาย หันไปถามคนหน้าเถื่อนใส่ผ้ากันเปื้อนสีหวานแทน

“อะไรอร่อยๆตอนนี้หรอ  ยังนึกไม่ออกนอกจากตัวพี่” เสียงโห่ฮิ้วของเหล่าพนักงานหนุ่มสาวดังขึ้นรับคำพูดของเจ้านายหนุ่ม

“ นายครามครับ  ผมขอยืมเอาไปใช้จีบลูกค้าสาวๆมั้งนะครับ มุกนี้ผ่าน! ” พนักงานหนุ่มวัยรุ่นตะโกนบอกคนเป็นเจ้านาย

ส่วนพ่อตัวดี ทำทีโยกมือให้ประมาณว่าได้ๆ เธออดหมั่นไส้ไม่ได้จริงๆ จึงใช้เมนูเครื่องดื่มบนโต๊ะฟาดใส่ต้นขาคนตัวโตให้ได้สะดุ้ง เรียกเสียงหัวเราะจากคนอื่นๆได้อีกครั้ง

“ ไม่เอาๆอย่าทำหน้าอย่างงั้นเดี๋ยวย่นกันพอดี”

“ยังไม่หยุดอีก!!

“จ้ะๆไม่หยอกแล้วจ้า” ชายหนุ่มยกมือยอมแพ้เมื่อเห็นว่าเด็กของเขากำลังจะยกเมนูฟาดมาอีกที

มือก็หนัก  ฟาดก็หนัก อนาคตเขาคงได้ตายคาอก เอ้ย คามือลูกพีชแน่ๆ

“ เดี๋ยวอยู่ที่ร้านกาแฟนี่นะ  ฟ้าจะพาไปหาคุณนาย  ส่วนเจ้ามอเตอร์ที่ขี่มาพี่ขอยืมเข้าไปในไร่ก่อนนะ” อยู่ๆเจ้าของไร่ก็ยึดกุญแจรถของเธอไปอย่างรวดเร็ว จนมองแทบทัน เธอได้แต่มองตามปริบๆเพราะคนหน้าเถื่อนมันได้วิ่งออกร้านกาแฟไปแล้ว ไม่รอฟังคำอนุญาตจากเธอเลย ก่อนที่เธอจะคิดได้ว่า

แล้วเธอจะกลับบ้านยังไง!!!

 

ประมาณช่วงใกล้เที่ยงฟ้าพาลูกพีชซ้อนมอเตอร์ไซต์ไปยังบ้านใหญ่ซึ่งฟ้าได้บอกคุณนายแม่ไว้แล้วว่าจะพาลูกพีชไปหา คุณนายจึงได้เตรียมอาหารกลางวันไว้ตอนรับรออยู่  ก่อนจะถึงบ้านใหญ่ฟ้าได้ชี้ให้ลูกพีชมองไปในไร่แต่ละจุดว่ามีอะไรบ้าง เผื่อในอนาคตลูกพีชจะได้มาช่วยงานพี่ชายของเธอ  แม้เพื่อนสาวตัวดีจะปฏิเสธยังไง แต่ฟ้าก็ยังคงยัดเหยียดข้อมูลต่างๆในไร่ใส่หูเพื่อนของเธอ  โดยเฉพาะบ้านของพี่ชายเธอซึ่งปลูกอยู่ห่างจากบ้านใหญ่ เพราะอยากได้ความเป็นส่วนตัวและคิดทำเป็นเรือนหอในอนาคตด้วย

“ บ้านแกนี่ ฉันแทบจำไม่ได้” ตอนนี้ทั้งสองมาถึงบ้านใหญ่ของฟ้าแล้ว เธอจำได้ว่าตอนเด็กเคยเข้ามาที่นี่  แต่ก็นานจนจำแทบไม่ได้

“ ตอนนั้นก็ยังเด็กอยู่  แล้วพี่ครามก็เคยมาเล่นกับเราด้วยนะ” ฟ้าบอก ทำให้เธอนึกแปลกใจว่า เธอเคยเจอพี่ชายฟ้าตอนเล็กๆด้วยหรอ

“ไม่ต้องทำหน้าสงสัย จริงๆ แต่แกคงจำไม่ได้  เราเล่นซนจนเจ็บตัว ก็ได้พี่ครามนี่แหละช่วยเอาไว้” ฟ้าบอกก่อนจะเดินนำเข้าบ้าน ทิ้งให้เธอนึกทบทวนความจำ  แต่นั่นนะ เรื่องมันนานมาแล้ว เธอจำไม่ได้

“ มาแล้วหรอ สาวๆ” คุณนายของบ้านเอ่ยทักเธอทั้งสองคนทันที

“ คุณป้าสวัสดีค่ะ” ลูกพีชยกมือไหว้คนเป็นคุณนายเจ้าของบ้าน

“ ตายแล้ว โตขึ้นจนจำแทบไม่ได้ มานี่มา  มาให้ป้ากอดที” คุณนายของทุกคนมีสีหน้าดีใจ รอยยิ้มกว้างสดใสทำให้ใบหน้าดูเด็กลงกว่าอายุจริง

ลูกพีชเดินเข้าไปสวมกอดคุณนายของบ้าน แม้จะเกร็งๆไปบ้างแต่สุดท้ายก็ผ่อนคลายลงเพราะคุณนายขิมเป็นกันเองและเมตตาเธอเหมือนแต่ก่อนนั้น

“ ไปกินข้าวกันดีกว่า วันนี้ต้องเป็นวันที่กินข้าวอร่อยที่สุด เพราะมีสาวสวยมากินเป็นเพื่อน ” คุณนายขิมคล้องแขนเธอเอาไว้ก่อนจะจูงไปที่โต๊ะอาหาร ทิ้งให้ลูกสาวยืนมองตาปริบๆ

แม่เธอเก่งจริงๆเนียนสนิทจนเพื่อนเธอไม่รู้ตัว  ไม่รอดแน่แล้วเพื่อนฉันคุณนายออกโรงเอง

 อาหารกลางวันผ่านพ้นไปด้วยดี โดยมีเรื่องเล่าสนุกๆจากคุณนายเป็นตัวกระตุ้นอาหารชั้นยอด ส่วนใหญ่เป็นวีรกรรมของเจ้าของไร่ฟ้าคำรามคนปัจจุบัน โดยคนเป็นแม่เผาซะไร่วอดวายไปหมด

ลูกพีชไม่ได้รู้สึกเกร็งเหมือนตอนแรกๆแล้ว เพราะคุณนายขิมช่างมีความสามารถทำให้เธอพูดคุยสนุกสนานไปกับท่านได้  โดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังโดนตก

“ว่าแต่ว่า ลูกพีชกลับมาคราวนี้อยู่ถาวรเลยรึเปล่าจ้ะ” คุณนายขิมถามระหว่างรับประทานขนมหวานอยู่

“ พีชก็จะอยู่ตลอดแล้วค่ะ คิดถึงบ้านแย่แล้วไม่อยากไปไหนแล้ว” เธอตอบ ได้ยินอย่างนั้นคุณนายเจ้าของบ้านก็ทำสีหน้าพอใจ ก่อนจะระบายยิ้มออกมาแล้วตะล่อมถามหญิงสาวต่อ

“แล้ว..แฟนลูกพีชไม่บ่นแย่หรอ กลับมาอยู่บ้านอย่างงี้”

“ พีชไม่มีแฟนค่ะคุณป้า”

“ โอ๊ะ! จริงหรอเนี้ย เหมือนลูกชายป้าเลย ตาครามนะ เด็กสมัยนี้ไม่นิยมมีแฟนกันเนอะ ขยันแต่ทำงานหาเงิน” คุณนายขิมทำสีหน้าเหมือนตกใจก่อนจะพยักหน้าเข้าใจในยุคสมัยตอนนี้ คนเป็นลูกสาวก็เกิดอาการกะแอมขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะพึมพำให้คนเป็นแม่ได้ยิน

“ แสดงงงงง”  คุณนายขิมได้ยินก็ถลึงตาใส่ลูกสาวเล็กน้อยแล้วรีบหันมาแจกยิ้มสดใสให้ลูกพีชซึ่งกำลังเงยหน้าจากขนมขึ้นมองคนอื่นๆพอดี

“ วันนี้ลูกพีชว่างมั้ยจ้ะ”

“ก็ว่างอยู่ค่ะ ไม่ได้มีธุระที่ไหน” เธอตอบแล้วเอียงคอสงสัยเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าคุณนายของบ้านทำสีหน้าเหมือนพอใจอะไรบางอย่าง

“คือป้าจะขอให้หนูลูกพีชกับยัยฟ้าช่วยเป็นลูกมือทำอาหารไปให้คนงานตอนเย็นหน่อยจ้ะ  พอดีที่ไร่ตอนนี้เค้ากำลังช่วยกันไถดินเตรียมปลูกข้าว ป้าเลยคิดว่าจะทำอาหารไปให้สักหน่อย ช่วยป้าหน่อยนะลูก” หญิงสูงวัยทำสีหน้าขอร้องทำให้เธอไม่กล้าปฏิเสธอะไร ถึงยังไงรถของเธอชายหนุ่มก็ยังไม่ได้เอามาคืน งั้นก็รอจนถึงตอนเย็นคงได้

“ได้ค่ะ ไม่มีปัญหาลูกพีชจะอยู่ช่วยคุณป้าเองค่ะ”   เธอตบไปโดยไม่รู้ว่าการอยู่ช่วยคุณนายขิมในครั้งนี้ ผลตอบแทนคือการได้ลูกชายของคุณป้าเป็นรางวัล

 

เป็นเวลานานหลายชั่วโมงที่ทั้งตัวชองลูกพีช ฟ้าและคุณนายขิมพร้อมแม่บ้านสองคนช่วยกันเตรียมวัตถุดิบและทำอาหารเลี้ยงเหล่าคนงาน ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงเย็นทุกสิ่งทุกอย่างใกล้จะเสร็จเรียบร้อย  คุณนายขิมถึงให้เธอและฟ้าพักไปล้างหน้าล้างตาและวอนให้สักหกโมงเอาอาหารที่ทำทั้งหมดไปส่งเหล่าคนงาน

“ แกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องฉันดีกว่า  ชุดก็เลือกใส่ได้เลย” ฟ้าว่าก่อนจะเดินนำไปยังห้องของตัวเอง

ฟ้าผลักประตูห้องตัวเองแล้วเดินนำเพื่อนไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบชุดกางเกงเสื้อยืดพอดีตัวสีชมพูส่งให้เพื่อนแล้วไปอาบน้ำ  ส่วนตัวเองจะนอนรอบนเตียง

ผ่านไปประมาณยี่สิบนาทีลูกพีชเดินตัวหอมออกมาจากห้องน้ำก็พบว่าเพื่อนตัวดีของเธอหลับสนิทอยู่บนเตียง เหลือบไปมองนาฬิกาก็เห็นว่าใกล้เวลาไปส่งอาหารแล้ว แต่เธอไม่อยากกวนเพื่อนจึงเดินลงมาคนเดียว

“อ้าว แล้วยัยฟ้าหายไปไหนแล้ว” คุณนายขิมหันมาเจอแค่ลูกพีชจึงถามหาลูกสาวด้วยความแปลกใจ

“ฟ้าหลับไปแล้วค่ะ คงเหนื่อยมากวันนี้”

“แล้วหนูลูกพีช จะเอาอาหารไปส่งคนเดียวหรอจ้ะ”

“ค่ะ ไปคนเดียวก็ได้ค่ะ พีชพอจะจำได้ว่าตรงที่ไปส่งขี่รถผ่านมา ไม่หลงแน่นอนเธอตอบ คุณนายจึงพยักหน้าเข้าใจก่อนจะบอกให้แม่บ้านลำเลียงอาหารใส่รถยนต์  เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเธอจึงไปประจำหน้าที่คนขับและค่อยๆขับรถออกไป

 

บรรยากาศตอนเย็นมีอากาศเย็นสบาย เธอเปิดกระจกเพื่อให้ลมพัดเข้ามาปะทะหน้า แสงยามเย็นใกล้จะหมดไปแล้ว รถค่อยๆแล่นไปตามถนนก่อนจะเลี้ยวลงไปตรงต้นใหญ่ที่มีเหล่าคนงานนั่งพักกันอยู่  หลายคนหยุดหันมามองคนมาใหม่เมื่อเห็นว่าเป็นหญิงสาวที่นายซ้อนท้ายตอนกลางวันก็ยกยิ้มดีใจ

ลูกพีชเปิดประตูรถลงไป ก่อนจะหันไปเรียกคนงานสาวที่นั่งมองอยู่ให้มาช่วยขนอาหารลงรถ  ทุกคนที่เห็นเลยรีบลุกเข้ามาช่วยขนอาหารลง

“ คุณนายทำอาหารมาเลี้ยงคนงานตอนเย็นจ้ะ” เธอบอกคนงาน แล้วทุกคนก็แสดงสีหน้าดีใจแล้วรีบเรียกคนอื่นๆให้มาตักอาหาร

เธอสอดส่องสายตาไปรอบๆเจอเห็นว่ามีกลุ่มคนงานชายหนุ่มหนึ่งกำลังล้อมรถไถนาคันใหญ่ จึงก้าวเดินเข้าไปดูด้วยความสนใจ

สิ่งที่เธอเห็นคือนายครามหน้าหนวด ใส่เสื้อกล้ามตัวสีขาวเสื้อเชิ้ตตอนกลางวันหายไปแล้ว เหงื่อไคลเต็มใบหน้ากำลังซ่อมรถไถนาอยู่  สายตาเจ้ากรรมของเธอละออกจากกล้ามแขนล่ำๆและแผงอกแกร่งไปไม่ได้เลย

สายตาบาปของเธอมันเริ่มทำงานอีกแล้ว จะบ้าตายผู้ชายอะไรฟีโรโมนผู้ชายพุ่งสูงชะมัด นึกถึงคำพูดของแต้วจริงๆ

ก่อนที่เลือดกำเดาเธอจะไหล คนที่เธอกำลังแอบมองอยู่ก็หันมามองเจอ เขากระชักไปเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มกว้างกระชากใจสาวส่งมาให้  แล้วเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

เธอกระแอมเรียกสติเล็กน้อย พลางกอดอกตัวเองหลวมๆหันไปมองรอบๆแทน

“กำลังใจมา...” เสียงทุ้มติดขี้เล่นเอ่ย

“ เอาข้าวมาให้ คุณนายสั่ง” เธอหันมาตอบคนตรงหน้า

“ คุณนายลงทุนขนาดนี้เลยหรอ ปลื้มใจจัง”

“ไปกินได้แล้ว และก็เอากุญแจรถมาจะกลับบ้านแล้ว” เธอบอกเขาก่อนจะแบมือขอกุญแจ แต่ไอ้คนหน้ามึนทำลอยหน้าลอยตาไม่รับรู้  ตีมือเธอเบาๆแล้วเดินผ่านหน้าไปหากลุ่มคนงานเธอจึงรีบเดินไปคว้าแขนเขาไว้

“เอากุญแจมาจะกลับบ้าน”

“ยังก่อน  ไปกินข้าวก่อนดิ”

“ไม่! จะกลับบ้านแล้วนี่มันเย็นมากแล้ว” เธอย้ำ

“เออนา กินข้าวก่อนเดียวไปส่ง”ชายหนุ่มบอกปัดก่อนจะลากแขนคนหน้าบูดไปหากลุ่มคนงานสั่งให้เธอไปตักข้าวให้เขา  เธอจึงถลึงตาใส่แต่ชายหนุ่มกลับชูกุญแจรถของเธอแกว่งไปมา จึงจำใจต้องไปตักอาหารให้อย่างเสียไม่ได้

ไม่นานเสียงเคาะขวดเหล้าก็ดังขึ้นเป็นจังหวะเพลงลูกทุ่งสนุกๆ คนงานหนุ่มๆสามสี่คนกำลังตั้งวงกินเหล้าพร้อมกับเจ้าของไร่ฟ้าคำราม ใบหน้าแต่ละคนแดงก่ำเพราะพิษเหล้าขาว เธอเดินเข้าไปหาชายหนุ่มอีกครั้งหวังจะเอากุญแจรถคืน แต่จังหวะเพลงกลับเปลี่ยนไป คราวนี้เป็นเจ้าของไร่กำลังถือแก้วเหล้าขาวแหกปากร้องเพลง เพลงมาดนตรีก็ตาม

“  แค่เธอเดินเข้ามาก็ทำให้ใจของฉันละลาย มันละลายละลายอยากจะกลืนกินเธอทั้งตัวววว” เสียงโห่ร้องดังก้องมาจากคนงานที่นั่งกินข้าวทำให้เธอชะงักไม่กล้าเดินต่อ

“ ถึงหน้าตาไม่ดีแต่ฉันก็มีหัวใจ หัวใจของฉันให้เธอไปจนหมด ในชีวิตตอนนี้มีเพียงแค่เธอเท่านั้น โปรดอย่าทิ้งขว้างกันทำให้หัวใจฉันปี้ป่น”

อยู่ๆชายหนุ่มก็คึกเพราะฤทธิ์เหล้าถอดเสื้อกล้ามที่ใส่อยู่ปาไปใส่ลูกพีช อวดรูปร่างกำยำ แผงแกร่งกว้างและซิกแพคเป็นลอนสวยให้เธอได้ยืนตะลึงตรงนั้น

“นี่! จะปาใส่เพื่อ??” เธอตะคอกถามขี้เมาตรงหน้าก่อนจะเดินเข้าไปหาอย่างเอาเรื่อง

“ อยากอวดดดดดด  เห็นชอบมอง”  ขี้เมาเสียงเริ่มยานคางตอบกลับมา

“ใครชอบมองกันหะ ขี้เมาเอ้ย”

“ก็เด็กป๋าไง ชอบมองหุ่นป๋า หุ่นป๋าเร้าใจบ่ แซบเด้ออ” ขี้เมายังไม่หยุดโฆษณาตัวเองอย่างหน้าด้านๆ ก่อนจะกวักมือเรียกให้เธอไปนั่งข้างๆ

“ อย่าให้ได้ถอดโชว์มั้งนะ!!” ด้วยความโมโหหรืออะไรสักอย่างทำให้เธอตอบโต้ไปอย่างงั้นผลคือ ขี้เมาหนุ่มเจ้าของไร่ชะงักทำตาเหลือกขึ้นมา

“ไป” พูดสั้นๆแล้วลุกยืนโซเซมาหาเธอ 

“ ไปอะไร”เธอถามกลับงงๆ

“ไปถอดโชว์กันสองคน แถวนี้คนเยอะไม่ให้มองด้วย หวง” เธออยากจะบ้าตายอีกครั้ง หน้าร้อนวูบวาบไปหมดตอนที่ขี้เมาหนุ่มมองเธอด้วยสายตาพราวระยับอย่างถูกใจนั้น เธอได้แต่ทำหน้าเหวอไปพักใหญ่

“อย่ามาทำหื่นใส่นะ จะกลับบ้านแล้วขอกุญแจด่วนๆ”

“เอ้า ก็บอกว่าจะไปส่งเอง” ยังดื้อดึงไม่ยอมให้  เธอจะทำไงดีจะขับรถกลับไปบ้านใหญ่ขอฟ้าไปส่งรายนั้นก็หลับอยู่ กะจะเอารถมาแลกกับชายหนุ่ม แต่ดูสภาพตอนนี้สิ เห้ออ

“ ดูสภาพตัวเองก่อน เมาขนาดนี้  ขอร้องอย่างอแง”

“ฮ้วยยย  ใครเมาไม่ได้เมา  แค่ตึงๆ ยังดึงไหว” ชายหนุ่มพูดก่อนจะหัวเราะออกมาดังๆ หน้าคมแดงก่ำ

จ้าไม่เมาเลยยยยยย

“ เอางี้  ขอหมดขวดนี้ก่อนจะกลับ” จู่ๆไอ้ขี้เมาก็ลากเธอมานั่งตรงวงเหล้าชี้ไปขวดเหล้าขาวที่เหลือเกือบครึ่งขวดนั้น  คนอื่นๆเริ่มทยอยกลับเกือบหมดแล้ว เหลือแค่ไม่กี่คนที่นั่งกินเหล้าอยู่  เธอนิ่วหน้าเล็กน้อยอย่างไม่ชอบใจ กว่าจะกินหมด คงกองตรงนี้แน่ๆ

“ จะช่วยป๋ากินปะล้ะ  จะได้หมดไวๆ” ชายหนุ่มเอ่ยชวนก่อนจะยิ้มตาเยิ้ม

“เอาเลยๆๆ” แล้วเสียงเชียร์จากหนุ่มขี้เมาทั้งหลายก็ร่วมด้วย

“ไหวปะหนู” เสียงทุ้มเอียงหน้ามากระซิบใกล้พวงแก้มหอม จนทำให้เธอต้องเอียงหน้าออก  กลิ่นเหล้าโชยออกมาจากริมฝีปากนั่นทำเธอแอบเบ้หน้า

“ไม่ต้องมาท้า ไม่หลงกลขอร้อง”

“ หึ  อ่อน” อะไรนะ  เขาว่าเธองั้นหรอ หน้าสวยหันขวับไปหาขี้เมาหน้าหนวดทันที เลยเจอกับสายตาท้าทายกลับมา โดยไม่รู้ตัวเธอคว้าแก้วเหล้าขาวของเขากรอกปากตัวเองไปเรียบร้อย

รสขมปร่าและแสบร้อนตรงคอทำให้เธอต้องนิ่วหน้า เม้มปากสนิทค่อยๆกลืนเหล้าลงไป ท่ามกลางสายตาสมใจของชายหนุ่มที่เธอไม่ทันสังเกต

“เอาอีกๆ”  เสียงเชียร์รอบข้างดังขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับแก้วเหล้าที่ยกขึ้นแล้ววางๆ

ปั๊ก! ปั๊ก! ปั๊ก! ปั๊ก!

 

 

แสงสว่างที่รอดเข้ามากระทบสายตาคนนอนทำให้ต้องขยี้ตาเพื่อปรับสภาพสายตาให้ชิน ร่างบางของลูกพีชขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะรู้สึกได้ถึงของหนักๆที่ทับอยู่บริเวณอกของเธอ 

จากตอนแรกที่ยังไม่ตื่นเต็มตาถึงกลับเหลือกตาโตเพราะเห็นได้ชัดว่า ตอนนนี้ตัวของเธอไม่สวมเสื้อยืดของฟ้า สวมเพียงแต่บราสีดำเท่านั้น และไล่จากสายตาลงไปก็เจอกับแขนแกร่งสีแทนกำลังพาดที่อก ฝ่ามือใหญ่กอบกุมอกเธอเอาไว้

เธอรีบหันไปมองเจ้าของแขนแล้วกต้องตกใจสุดขีด เป็นไปไม่ได้เธอมานอนอยู่กับนายครามได้ยังไง แล้วไหนจะสภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้อีกล่ะ

เท้าชองลูกพีชไปก่อนที่เจ้าตัวจะได้คิดอะไรส่งลูกถีบไปให้คนนอนข้างๆอย่างแรง  ร่างสูงซึ่งกำลังนอนหลับกุมหน้าอกเธออยู่กลิ้งตกลงเตียงอย่างแรง  เสียงโอดโอยดังขึ้นทันที

“อะไรวะ  ใครถีบกู!” เสียงทุ่มห้าวกระชากดังขึ้น  ก่อนจะชะงักเมือเห็นว่าใครเป็นคนถีบ

“ฉันเอง!!! ไอ้คนสารเลว!” จบคำพูดทั้งหมอนและสิ่งของบนหัวเตียงได้ทุกปาใส่ร่างสูงตรงข้างล่างเตียงทันที

ชายหนุ่มรีบหลบอย่างลนลาน เขาสวมแค่กางเกงบ็อกเซอร์เท่านั้น เพราะเสื้อผ้าต่างๆถูกถอดกระจัดกระจายเต็มห้อง

“เดี๋ยวๆใจเย็นๆ  ฟังก่อนๆ” ชายหนุ่มรีบยกมือไหว้ปลกๆ เมื่อเห็นว่าลูกพีชกำลังหยิบปืนสั้นที่ซุกไว้ใต้หมอนออกมา  เหงื่อแตกซิกๆทันที

“ใจเย็นอะไร ดู!! ดูสิ่งที่นายทำ หมายความว่าไง” ลูกพีชกระชากเสียงใส่เกรี้ยวกราด มือบางกระชับปืนในมือแน่น  รอยจูบเต็มอกและซอกคอขาวเต็มไปหมด จะให้คิดอะไรอีก

ก่อนที่ครามจะได้อธิบายอะไรออกไป  ประตูห้องนอนที่ไม่ได้ล็อคถูกเปิดออกมาโดยที่ทั้งสองไม่ทันได้ตั้งตัว  ลูกพีชหน้าซีดขาวขึ้นมาเมื่อเห็นว่าพ่อคนตัวเองยืนทำหน้าตื่นตะลึงอยู่พร้อมกับคุณนายขิมและคนงานแม่บ้าน

“แต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วออกไปคุยกัน” จบคำพูดของนายพันทุกอย่างก็เกิดความเงียบ

 

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นรวดเร็วมากจนเธอตั้งตัวไม่ทัน หลังจากที่แต่งตัวเสร็จทั้งลูกพีชและครามออกมานั่งรับฟังสิ่งที่ผู้ใหญ่คุยกัน โดยไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้เลย ในเมื่อไม่มีใครยอมรับฟังอะไรทั้งนั้น  ข้อสรุปที่ได้ทำเธอมึนงงและช็อกไปพักใหญ่ก่อนที่เธอจะลากต้นเหตุออกไปคุยข้างนอก

ชายหนุ่มหลังจากรับรู้ข้อสรุปก็ไม่ได้ทีท่าทีต่อต้านอะไร นิ่งซะจนเธอต้องลากออกมาคุย

“ ฉันไม่แต่ง” เธอพูดขึ้นมาทันที เมื่ออยู่กันสองคนตามลำพัง  ชายหนุ่มคิดไว้อยู่แล้วต้องได้ยินแบบนี้จึงไม่ได้ทำหน้าแปลกใจอะไร ทำแค่เลิ่กคิ้วกอดอกมองคนตัวเล็ก

“ ได้ยินมั้ย ฉันบอกว่าไม่แต่ง”เธอย้ำอีกครั้ง

“ได้ยิน แล้วยังไง”

“ก็คือไม่แต่ง นายต้องไปบอกทุกคนด้วย เราไม่ยินดีจะแต่ง ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น”

“แต่พี่จะแต่ง”คำตอบหนักแน่นออกมาจากปากของคนที่กอดอกมองมา สายตาจริงจัง

“จะแต่งทำไมนี่มันไม่ถูกต้อง บ้าไปแล้วทำไมไม่มีใครฟังมั้ง” เธอโวยวายอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี

“ใครจะเชื่อ แก้ผ้าขนาดนั้น รอยเต็มตัวขนาดนี้”

“เพราะใครล่ะ!”เธอสวนกลับทันที สายตาเขียวปั๊ด

“มาเป็นเมียพี่ดีๆดีกว่า อย่างอแง”

“ไม่!

ไหนๆมันกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว บอกให้มาเป็นเมีย ต้องให้จ้างหรอวะเนี้ย ถึงจะยอม " คนหน้าหนวดพูดอย่างขัดใจ  ยอมแต่งกับเขาสักทีเหอะ อยากได้เมียจะตายห่าอยู่แล้วเนี้ย

" อย่ามาบังคับฉันนะ! " 

" เออ งั้นจ้างยี่สิบ มาเป็นเมียให้ที กราบที่อกก็ได้เอ้า!! " ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและใจป้ำกับข้อเสนอที่ยื่นให้เธอ ส่วนเธอก็ช็อกกับข้อเสนอนี้ไปเรียบร้อยแล้ว ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ มองหน้าคนหน้าเถื่อน

“ตกลงตามนี้” พูดเท่านั้นก็เดินหนีผิวปากเข้าบ้านอย่างสบายใจ ทิ้งคนข้างหลังให้ยืนอ้าปากค้าง

ชายหนุ่มเดินเข้าบ้านอย่างสบายใจนึกขอบคุณผีสางนางไม้เทวบุตรเทวดาทั้งหลายที่ทำให้เรื่องกลายเป็นแบบนี้  คงเห็นใจคนที่อยากได้เมีย ถ้าได้แต่งจริงๆเขาจะรีบเอาหัวหมูเหล้าไหไก่หลายๆคู่ไปไหว้ที่ท้ายไร่เลยทันที

เขาถูกใจสิ่งนี้ ทำดีมีรางวัล!! 



***************************************************

 













วันนี้มาแบบจุกๆ เพราะรู้ตัวดีว่าหายไปหลายวัน

เค้าขอโทษ555555

ติดซีรี่ย์อยู่  




ฝากให้กำลังใจหน่อยนะคะ (  ไหว้ย่ออออ  )❤❤❤


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

73 ความคิดเห็น

  1. #15 CB-xixi (@CB-xixi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 22:53
    เขาน่าจะกินกันจิงๆ555
    #15
    1
  2. #14 Nina9332 (@Nina9332) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 22:18

    พี่ครามคืออ่อยสาวเก่งมากกกกกกกกกกกกกก
    #14
    1
  3. #13 wp090 (@wp090) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 19:07
    อ้ายครามคือร้ายแท่
    #13
    1
  4. #12 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 22:31
    มีคนลงไปย่อตัวงอติดพื้น ก็ให้สักหน่อย กำลังใจ ใจ ใจ ใจ ใจ
    #12
    1