ตื้อรักให้อยู่หมัด

ตอนที่ 18 : ว่าที่เมีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,908
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    9 ต.ค. 62



ว่าที่เมีย


พ่อพันและลูกพีชกลับออกจากไร่ไปได้สักพัก ครามจึงไปหาพ่อแม่และน้องสาวที่ยังคงรออยู่บ้านใหญ่  เมื่อเดินเข้าห้องนั่งเล่นก็เห็นพ่อแม่นั่งคุยกันด้วยสีหน้าแจ่มใสโดยเฉพาะคุณนายนั้นเขาอยากจะบอกเหลือเกินว่าระวังตีนกาที่หางตาด้วย

“คุณนาย” เขาเรียกแม่ขณะกำลังนั่งลงโซฟาข้างๆท่าน คุณนายแม่หันมาเลิ่กคิ้วยิ้มมุมปากน้อยๆให้เขาราวกับว่ารู้ว่าเขากำลังจะพูดอะไร


กวนจริงนะแม่!


“กราบบบบ  ขอบพระคุณครับผมคุณนาย” เขาตัวก้มลงไปกราบที่ตักของคนเป็นแม่ เท่านั้นแหละทุกคนก็หัวเราะดังลั่นขึ้นมาทันที

“เพราะแกมันกระจอก เลยต้องถึงมือแม่”

“โห่คุณนาย” เขาโอดครวญขึ้นมาเมื่อแม่จะหยามขนาดนี้นะ แต่ถึงยังไงก็ต้องขอบคุณอยู่ดีไม่งั้นทุกอย่างคงไม่ง่ายดายที่จะได้แต่งงานกับลูกพีช

“ว่าแต่คุณนาย ทำไมพ่อพันถึงโผล่มาถูกจังหวะขนาดนี้” เขาหันไปถามคนเป็นแม่อีกครั้งด้วยความสงสัย

เรื่องที่ลูกพีชเมาเป็นเรื่องที่เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิดเพราะเขาก็เมาเหมือนกัน ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากลับไปนอนกับลูกพีชได้ไง นอกซะจากมีคนพาไป แล้ว หะ!

เมื่อคิดได้เท่านั้นเขาถึงกลับหันขวับไปมองคนเป็นแม่อีกครั้ง  สีหน้าตื่นๆของลูกชายทำให้คุณนายของไร่หัวเราะออกมาเบาๆแล้วทำท่ายักไหล่เฟี้ยวๆ

“ ใช่ คนงานบอกแม่ว่าแกกับลูกพีชเมาหนัก แม่เลยให้คนหิ้วปีกไปนอนที่บ้านแก แล้วพอดีบ้านแกอีกห้องมันดันล็อกแม่ก็เลยให้ทั้งสองคนนอนๆไปด้วยกันนั่นแหละ เมาหนักขนาดนั้นคงไม่มีไรหรอก  แต่! ใครจะไปคิดว่าไอ้ลูกชายฉันมันจะหื่นไปทำเค้าเป็นรอยทั้งตัว” คุณนายอธิบายเรื่องเมื่อคืนให้ฟัง แถมยังมาแขวะความหื่นของเขาอีก

“ตอนเช้าพ่อพันแกมาตามถึงไร่ แม่ก็เลยพาไป ทุกอย่างก็เลยเป็นแบบที่เห็น”

“ จริงๆแม่ก็หวังใช่มั้ยละ ว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้” เขาว่า

“ถ้าไม่หวังจะทำทำไม”พูดจบก็หัวเราะแบบนางร้ายในละครหลังข่าว  ยัยฟ้าถึงกับถลึงมองแม่ตัวเองอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน กับท่าทางแบบนี้

จริงๆแม่ไม่ใช่คนเรียบร้อยถูกปะ

“ ตาคราม แม่อุตส่าห์ทำเรื่องแบบนี้ แกอย่าลืมตอบแทนแม่ละ” ไม่ทันไรเริ่มทวงบุญคุณ

“คุณนายจะเอาไร ไอ้ครามคนนี้จะจัดให้ชุดใหญ่ๆไฟปิ๊บๆเลย”

“แม่อยากได้หลานแล้ว” พูดจบก็เอามือมาจับที่ไหล่ของเขาจ้องหน้าจริงจัง

“เอากี่คนว่ามาเลย” เขายืดอกตอบรับอย่างอย่างมั่นใจ

“โว้ะ!! ไอ้ลูกคนนี้” กลายเป็นพ่อที่นั่งฟังอย่างเงียบๆมาตลอดเป็นคนอดไม่อยู่กับความขี้โม้ของลูกชาย

ทุกคนจึงอดไม่ไหวหัวเราะออกมาพร้อมกัน ยอมใจกับความมั่นหน้าของเจ้าของไร่ฟ้าคำรามเหลือเกิน

 

ทางด้านของค่ายมวยพยัคฆ์หลังจากเรื่องราวต่างๆได้ถูกบอกให้กับแม่ของลูกพีชรวมทั้งคนสนิทในค่ายอย่างวันชันและยักษ์ทุกคนไม่ได้มีท่าทางที่แปลกใจหรือต่อว่าลูกพีชแต่อย่างใด ออกจะโล่งอกโล่งใจด้วยซ้ำที่ผลออกมาเป็นอย่างนี้

พ่อพันเดิมก็คิดจะยกลูกสาวให้กับนายครามอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าไม่คิดว่าจะไหวถึงขนาดนี้ คุณนายขิมคิดอะไรทำไมเค้าจะไม่รู้ แต่ที่ยอมๆไปเพราะเกิดเรื่องจากงานวัดคราวที่แล้วทำให้นึกห่วงคนเป็นลูกสาว หวงลูกก็หวง แต่ไม่อยากเสียลูกไปให้ใครมาทำร้ายอีกเป็นหนที่สอง วิธีนี้ถือว่าดีที่สุดแล้ว

ไปอยู่ภายใต้ความคุ้มครองของไร่ฟ้าคำรามอย่างเต็มตัว

 

 

หลายวันต่อมา

หลังจากเรื่องที่ไร่ลูกพีชไม่ได้ติดต่อใครเลยรวมทั้งฟ้าด้วย ไม่ยอมตอบแชทของใครๆที่พยายามทักมา เธอเอาแต่นอนๆอยู่ในค่ายไม่อยากพบใคร

อยากจะบ้าตายทำไมไม่มีใครยอมฟังเธอเลย ถึงวันนั้นเธอจะนอนกับนายครามก็จริง แต่ตัวเธอก็รู้ดีว่าเขาไม่ได้ทำอะไรเธอ นอกจากรอยเต็มตัวพวกนั้น

พอจะอ้าปากอธิบายให้พ่อแม่ฟังท่านก็พากันเดินหนีเหมือนไม่อยากรับรู้ ส่วนฤกษ์งานแต่งทั้งสองบ้านก็ไปคุยกันเรียบร้อยแล้ว อะไรๆมันดูง่ายไปหมด ทั้งชุดงาน ค่าสินสอดทองหมั้น  เรื่องจุกจิกในงานถูกจัดแจงไว้หมดแล้ว เหลือแค่ถีบเธอเข้าหอแค่นั้น!

เธอได้แต่กลิ้งไปกลิ้งมาอย่างขัดใจอยู่ในห้องของตัวเองเมื่อไม่สามารถจะทำอะไรไปได้มากกว่านี้

เสียงรถกำลังแล่นเข้ามาในค่ายมวยทำให้เธอต้องหยุดกลิ้งแล้วเดินไปตรงหน้าต่างเพื่อมองดูออกไปจากข้างบน ชายหนุ่มที่ก้าวลงมาจากรถทำให้เธอตาเหลือกขึ้นมาทันทีรีบปิดผ่าม่าน

เขามาทำไม!!!  ตาหนวดหน้าเถื่อนบวกความหื่นเข้าไปด้วยตอนนี้

แล้วเสียงเคาะประตูห้องนอนเธอก็ดังขึ้น แอบสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆเดินไปเปิดประตู  เป็นแม่ที่มาเคาะห้อง

“ คะ แม่”

“ครามเค้ามารับหนูเข้าไปในเมืองนะลูก รีบแต่งตัวแล้วลงไปที่ข้างล่างนะ”แม่บอกก่อนจะดันให้เธอเข้าไปในห้อง พร้อมกับจัดแจงเลือกเสื้อผ้าในตู้ให้กับเธอ

คืออะไรกัน?? ไปในเมืองหรอ ไปทำไม

“แม่ ไปในเมืองทำไมคะ พีชไม่ได้อยากไปสักหน่อย”

“ครามจะพาลูกไปแจกการ์ดนะ” แม่หันมาบอกพร้อมกับถือชุดที่อยู่ในมือส่งให้เธอแล้วบุ้ยหน้าให้ไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว

“แจกการ์ด!!!!” ไม่นะ  เธอยังไม่พร้อมจริงๆ ใครก็ได้ช่วยที

“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว  อย่าให้แม่ต้องย้ำอีกครั้ง” เสียงเข้มงวดของแม่ทำให้ไม่กล้าหืออะไรอีก แม่น่ากลัวขนาดไหนทำไมเธอจะไม่รู้

 

เสียงผิวปากดังตามจังหวะเพลงที่เปิดในรถทำให้เธอต้องขมวดคิ้วไม่พอใจแล้วพยายามหันไปสนใจมองวิวข้างทาง  ไม่ต้องบอกก็รู้ใช่มั้ยว่าเป็นเสียงของใคร

อารมณ์ดีนักนะ!!  น่าหมั่นไส้จริง

“ คอจะหักแล้วจ้า  สะบัดอยู่นั่น” เสียงทุ้มห้าวเอ่ยติดหัวเราะ เรียกร้องความสนใจจากสาวนั่งข้างให้หันมาคุยบ้าง ตั้งแต่ก้าวขึ้นรถมายังไม่อ้าปากคุยกับเขาเลย

หยอกนิดหยอกหน่อยทำเป็นหน้าเชิดตาขวางคางตั้งสูง น่าเอ็นดูซะไม่มีล่ะว่าที่เมียเขา

เสียงหัวเราะพอใจของคนขับรถนั้นทำเธอหงุดหงิดอีกแล้ว มันจะมีความสุขอะไรนักหนา

“ หัวเราะอะไรนักหนา มีความสุขมากรึไง หะ” อดไม่ไหวจริง หงุดหงิดๆ

“ ฮ่าๆ มีปากแล้วหรอ นึกว่าจะไม่พูดแล้วซะะอีก” เขาไม่ได้ถือสาคำพูดของลูกพีชเลย  ลูกพีชหันไปมองทางหน้าต่างอีกครั้ง หน้าคมสวยเชิดขึ้น จมูกรั้นทำเขาอดใจไม่ไหว ละมือจากพวงมาลัยรถแล้วเอื้อมมือไปบีบปลายจมูกโด่งรั้นอย่างหมั่นเขี้ยว

“ โอ้ยยยยยยย” คนถูกบีบจมูกโวยขึ้น มือบางตีไปที่ไหล่คนขับรัวๆ

“ เห้ยๆ หยุดๆ เดี๋ยวแหกโค้งก่อนแต่งงานหรอก” ชายหนุ่มรีบบอกคนตัวเล็ก

“ ใครจะแต่งด้วย” ปากน้อยๆเบ้ออกมา แล้วทิ้งตัวพิงเบาะรถกอดอกแน่น

“ก็คนแถวนี้แหละ  ได้แต่งงาน เป็นเมียพี่แน่ๆ หนีไม่รอดหร้อก” ชายหนุ่มบอกแล้วยิ้มร่า หญิงสาวเหล่สายตาไปมองคนขับก็เห็นว่า ใบหน้ามีหนวดเครารุงรังกำลังยิ้มทั้งปากทั้งตาอย่างมีความสุข จึงพ่นลมหายใจออกมาดังๆ

พอ  ไม่อยากเถียงกับเขาแล้ว เหนื่อย


รถกระบะคันใหม่เอี่ยมของครามขับพาเข้าเมือง ตอนแรกแม่ของเธอบอกว่าเขาจะพาไปแจกการ์ด แต่ความจริงแล้ว เขากลับพาเธอมาห้างดังในเมืองแทน โดยบอกว่าแจกการ์ดเมื่อไหร่ก็ได้ ใครไม่มาก็ช่าง ขอแค่เขาได้แต่งกับเธอก็พอ

ได้ยินยังงั้นไม่รู้จะพูดยังไงเลย  เกินบรรยายกับผู้ชายคนนี้ เอาแต่ใจเกินไปแล้วต้องแต่งกับเขาจริงๆหรอเนี้ย

“ หิว ไปกินข้าวกัน”  นี่ไม่ใช่ประโยคคำถามแต่เป็นประโยคบอกเล่า มือแกร่งจูงมือของเธอเดินไปตามโซนร้านอาหาร ฝ่ามือของเธอเล็กมากเมื่ออยู่ภายใต้อุ้งมือของเขา แปลกที่เธอไม่ได้รู้สึกรังกียจที่เขาจับมือ มันแบบไม่รู้สิ

รู้สึกดีแหะ

“ อยากกินอะไร”ชายหนุ่มหันมาถามคนตัวเล็ก ที่วันนี้แต่งตัวน่ารักเป็นพิเศษ แต่งตัวเรียบร้อยด้วยชุดเดรสสีหวาน ใส่แล้วดูน่ารักขึ้นไปอีก จุดรอยยิ้มมุมปากของคนหน้าหนวดได้

“ อยากกินชาบู” เจ้าของริมฝีปากน่าจูบตอบ แต่สายตายังคงสอดส่องมองไปยังร้านอาหารอื่นๆ อดเอ็นดูไม่ได้เมื่อเห็นว่าดวงตากลมโตวาววับหยุดมองที่ร้านไอศกรีมชื่อดัง

“กินข้าวก่อน เดี๋ยวพาไปกินติม เคปะ”

“ เลี้ยง??” เธอถาม

“ แล้วใครจะให้เมียตัวเองจ่ายละ  ต้องเลี้ยงสิวะ” ชายหนุ่มตอบ จึงได้รับค้อนงามๆกลับมาจากหญิงสาวแทน แล้วกระชับมือที่จับไว้ให้แน่นขึ้นก่อนพาไปกินชาบูตามที่ว่าที่เมียต้องการ

จะถือว่าวันนี้เป็นเดทของเธอและเขาก็ได้ เขาอยากตามใจเธอจะแย่แล้ว

ทั้งสองเข้าไปประจำโต๊ะที่ยังว่างอยู่ก่อนพนักงานจะส่งเมนูพิเศษให้ได้เลือก ไม่นานหม้อชาบูของทั้งสองและอาหารสดต่างๆก็ทยอยตามมา หม้อชาบูกำลังเดือดได้ที่ลูกพีชจึงเทของลงไป เธอมัวแต่สนใจอาหารตรงหน้า ลืมไปว่าคนตัวโตก็มาด้วย

แตกต่างจากชายหนุ่มหน้าหนวด เอาแต่นั่งมองคนตัวเล็กหยิบนุ่นหยิบนี่ใส่หม้ออย่างมีความสุข เห็นรอยยิ้มหวานของคนตรงหน้าแล้วก็ชื่นใจที่อุตส่าห์เกเรงานหาเรื่องพาเด็กของเขาเที่ยว

มือหนากร้านของครามค่อยๆหยิบเอาโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาแล้วกดถ่ายรูปลูกพีช ตั้งแต่เริ่มหยิบของใส่จนกระทั่งมือบางคีบอาหารใส่ปากหลับตาพริ้มลิ้มรสอาหาร อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา แล้วกดถ่ายรูปรัวๆ

ลูกพีชก็ยังไม่รู้ตัวว่าถูกแอบถ่ายยังคงตั้งหน้าตั้งตากินต่อไป เมื่อเขาได้รูปเยอะจนพอใจแล้ว จึงเปิดเลือกรูปในอัลบัมก่อนกดเข้าไปยังเฟสบุ๊คส่วนตัวโพสรูปคนตัวเล็กกำลังกินอาหารอย่างน่ารักพร้อมแคปชั่น

แค่ได้กินของอร่อยก็อารมณ์ดี  คราวหน้าพี่จะจำไว้ ตามด้วยอิโมจิรูปหัวใจ แท็กไปยังเจ้าของรูป แล้วกดโพสทันที

ตึง!

เสียงการแจ้งเตือนดังขึ้นจากโทรศัพท์ของลูกพีชที่เธอวางไว้อยู่ข้างโต๊ะ สายตาคมสวยเหลือบมองนิดหน่อยแต่ไม่ได้หยิบขึ้นมาดูแต่อย่างใด

ชาบูน่าสนใจกว่าเยอะ ค่อยดูทีหลังละกันกินก่อน

“นี่ มัวแต่เล่นโทรศัพท์อยู่นั่น จะกินมั้ยๆ” เธอหันไปแหวใส่คนตัวโตกำลังไถโทรศัพท์ในมือไปมาๆไม่ยอมกินสักที  ชายหนุ่มสะดุ้งรีบวางโทรศัพท์ลงแล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างไว

“ครับๆ ครับผมมมมกินละจ้า” โดนดุอีกแล้ว อนาคตกูเห็นลางร้ายมาแล้ว

ระหว่างกำลังกินชาบูกันอยู่ชายหนุ่มไม่ได้ปล่อยโอกาสให้ผ่านไปเฉยๆ ยังคงสร้างความสนิทสนมกับลูกพีชเรื่อยๆ ทำให้เธอคุ้นเคยกับเขาให้มาก เขารู้ว่าเธอยังไม่พร้อมที่จะแต่งงานแต่เขาไม่อยากรออะไรทั้งนั้น  ในเมื่อรอมานานขนาดนี้แล้วให้รออีกบอกได้แค่ว่า


กูรอไม่ไหว


ต่างคนต่างแย่งอาหารในหม้อ หยอกกันบ้าง ทะเลาะแย่งของกินบ้าง หัวเราะกันบ้าง แต่รวมๆคือความสุขหน้าหม้อชาบู

“ กินไปก่อน พี่ไปเข้าห้องน้ำแปป” ชายหนุ่มลุกยืนขึ้นแล้วเดินไปทางห้องหน้า ลูกพีชก็ยังคงไม่ได้สนใจอะไรนอกจากหม้อชาบูของเธอ จนกระทั่งมีใครบางคนเดินมานั่งเก้าอี้ตรงข้าม

“ สวัสดีครับ” เสียงทุ้มนุ่มมีเสน่ห์จากคนตรงหน้าทำเธอชะงักการกินเล็กน้อย ก่อนจะใช้สายตาสำรวจคนมาใหม่  เธอมั่นใจว่าไม่ได้รู้จักเขามาก่อน

“คะ”

“ ขอโทษนะครับขอนั่งด้วยได้มั้ย” ชายหนุ่มตรงหน้าจัดได้ว่าหล่อตี๋ขี้เล่น และดูเพลย์บอยพอตัว ดูได้จากการที่เขากล้าจะขอนั่งด้วย แม้จะเห็นอยู่ทนโท่ว่ามีถ้วยอาหารของอีกคนหนึ่งอยู่ตรงหน้า  แต่ก็ไม่แคร์

“แต่ตรงนี้นั่งได้สองที่ ถ้าเพื่อนฉันมา คุณต้องลุกนะคะ” เธอละมือวางตะเกียบลง แล้วบอกเขาเสียงเรียบ  หมดอารมณ์จะกินต่อ

“ ได้สิครับ แต่ว่าก่อนที่เขาจะมา ผมอยากรู้จักคุณ ผมชื่อ  อิทธิพล เรียกเอ็มก็ได้” เขาแนะนำตัวก่อนจะยืนมือมาตรงหน้า

“ค่ะ” แต่เธอไม่ได้ต่อความอะไรรวมทั้งไม่ได้ยื่นมือไปจับมือเขา  ชายหนุ่มชื่อเอ็มจึงหัวเราะออกมาก่อนจะลดมือลง

“ แล้วไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรครับ  ผมขอทราบได้มั้ย” เขายังไม่หยุดตื้อจะคุยต่อ

“ ลูกพีชค่ะ” เธอตอบเขาสั้นๆน้ำเสียงยังคงเรียบนิ่งเหมือนเดิม รู้สึกแปลกๆที่จู่ๆก็มีคนแปลกหน้าอยากมาทำความรู้จัก

เอ็มพยักหน้าพอใจที่รู้จักหญิงสาวตรงหน้า  เธอสวยตรงสเป็กของเขาทุกย่างและยิ่งได้มาคุยด้วยก็รู้สึกชอบเข้าไปใหญ่ นิสัยหยิ่งๆนี่แหละเขาอยากได้

“ น้องลูกพีชทานเสร็จแล้วจะไปไหนต่อกับเพื่อนรึเปล่าครับ ผมกำลังรอเพื่อนมาหาแต่ว่าก็อยากหาเพื่อนเดินเล่น ถ้าไม่รังเกียจขอเดินเล่นด้วยคนได้มั้ยครับ” ตาบ้านี่ตื้อหน้าด้านๆขนาดนี้เลยหรอ เธอไม่อยากจะเชื่อ คือคนพึ่งรู้จักเรียกเธอน้องแล้ว แถมกล้าขอเดินด้วย ดูทรงก็รู้ว่าเจ้าชู้ ชัวร์!  

“หรือเราจะไปดูหนังกันดี เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง” ยังไม่หยุดอีก เธอแอบถอนหายใจเบาๆ  ไอ้คนหน้าหนวดมันตกท่อน้ำแล้วรึยังไงไม่มาสักที ปล่อยให้เธออยู่คนเดียวกับใครก็ไม่รู้  ไหนว่าจะดูแลไง อดไม่ได้จึงบ่นคนที่บอกจะไปห้องน้ำ

“ไม่ดีกว่าค่ะ เกรงใจเราไม่ได้รู้จักกันขนาดที่จะต้องไปดูหนังด้วยกัน” เธอบอกปัดเขา

“ เอ๋ ก็เรารู้จักชื่อกันแล้ว หรือว่ายังไม่พอ” เอ็มทำเสียงแปลกใจก่อนจะยิ้มมุมปากที่มีลักยิ้มเล็กส่งให้คนตรงหน้าหวังโปรยเสน่ห์

“งั้น น้องลูกพีชเป็นใครละครับ ผมจะได้รู้จัก” เขาถามต่อทันที เมื่อคนสวยไม่ยอมพูดอะไรเลยนอกจากมองไปทางอื่น  และเขาก็ได้คำตอบกลับมาแต่ไม่ใช่เสียงหวานจากลูกพีช กลับเป็นเสียงห้าวเข้มหนักของคนข้างหลังเขาแทน

“ ว่าที่เมียกู มึงก็ไหว้ซะสิ”ครามบอกให้กับชายหนุ่มหน้าละอ่อนที่บังอาจมาเต๊าะว่าที่เมียของเขาเสียงเข้ม ก่อนจะเดินมาหยุดข้างโต๊ะ ใบหน้าที่มีหนวดเคราจากที่เหมือนโจรป่าอยู่แล้ว เมื่อไม่มีรอยยิ้มก็ดูน่ากลัวเข้าไปอีก

ลูกพีชที่นั่งอยู่ยังแอบสะดุ้งเล็กน้อย กลิ่นไอมาคุเหมือนจะประทุออกมาจากคนหน้าเถื่อน

เอ็มเหลียวหน้าไปมองเจ้าของเสียงนั้นทันที เมื่อเห็นว่าเป็นใครเขาถึงกับผุดลุกยืนขึ้นทันที

“ พี่คราม” เขาเอ่ยชื่ออีกฝ่ายเบาๆ พร้อมกับทำสีหน้าสงสัยก่อนจะหันไปมองหน้าของลูกพีชสลับกับหน้าเจ้าไร่ฟ้าคำราม

“เออ กูเอง แล้วมึงจะทำไม” ครามยังน้ำเสียงเข้มติดห้วนตอบกลับอีกฝ่าย

 “เปล๊า  ก็ไม่คิดว่าได้เจอพี่ที่นี่ นิสัยพี่ไม่ชอบทิ้งไร่ออกมา อื้มม เที่ยวห้างหรอกมั้ง” เอ็มตอบกลับทันควันด้วยท่าทางกวนประสาท เขาไม่ได้เดินออกมาจากเก้าอี้ กลับทรุดตัวนั่งลงไป และนั่นยิ่งเพิ่มประกายไฟในสายตาของครามให้ลุกโชนขึ้นกว่าเดิม

“ แล้วนี่ รู้จักน้องลูกพีชด้วยหรอ” คนอ่อนวัยกว่าไม่แคร์สายตาจ้องจะกินหัวของคราม ถามกลับอย่างคนใคร่รู้เพราะยังคาใจกับคำพูดก่อนหน้านั้นของอีกฝ่าย เรื่องว่าที่เมีย

“ เมียกู” คำตอบชัดเจนจากคนหน้าเหี้ยม

“ จริงหรอ แล้วนี่อิงมันรู้รึเปล่าเนี้ย ว่าพี่หนีไปแต่งงานแล้ว” ชื่อที่หลุดออกมาจากเอ็มเรียกสายตาคมกริบของลูกพีชให้หันตวัดไปมองครามอย่างเร็วต้องการคำตอบ

อิงที่ว่า คงไม่ได้หมายถึงอิงอร ตัวแม่ที่แต้วเคยบอกเอาไว้รึเปล่า

“ ไม่จำเป็น” น้ำเสียงหนักๆของครามยังคงข่มให้อีกฝ่ายหน้าเสียอีกครั้ง แต่ก็ยังคงไม่เลิกทำหน้าอ้อนมืออ้อนเท้าเจ้าของไร่

“ อื้ม มันก็เรื่องของพี่ แต่ว่า...ไอ้ผมเนี้ยมันรู้สึกถูกชะตากับน้องลูกพีชมากๆ” เอ็มยกยิ้มมุมปากอีกครั้ง ก่อนจะเอ็นหลังพิงเก้าอี้สบายใจแล้วพูดต่อ

“ผมเลยอยากขอ..เอา..เมียพี่” คำพูดที่ชวนให้คิดลึกของอีกฝ่ายแทบจะทำให้ครามกระโจนเข้าใส่เพื่อยำไอ้เด็กอวดดีนี่ให้เละ  มือแกร่งกำหมัดไว้แน่นแต่ใบหน้ายังคงเรียบนิ่งสนิทเหมือนเดิม แม้ในใจจะเดือดดาลแค่ไหนก็ต้องเก็บอาการ เขาไม่อยากสร้างปัญหาตอนนี้

 “ไปดูหนังกับผมหน่อย” ประเด็นคือประโยคขอเมียคนอื่นไปดูหนังด้วย มันกลั่นออกมาจากสมองปัญญาอ่อนของมันมาได้ยังไง

มึงคงวอนอยากกินตีนกูมากๆใช่มั้ย ไอ้ห่านี้

“ทางที่ดี  กูว่ามึงควรไสหัวมึงออกไปจากตรงนี้ดีกว่า”

“ ทำไมเล่า คนไม่ได้เจอกันตั้งนาน ทักทายตามปะสาไม่ได้หรอ” เอ็มยังคงพูดจากวนตีนครามเอาไว้อย่างเหนี่ยวแน่น ไม่ได้หวั่นเกรงคนตรงหน้าแม้แต่น้อย

“ กูไม่ได้ต้องการมาอ้อมค้อมเล่นแง่อะไรกับมึง  เสียเวลากูกับเมีย ดังนั้น วันนี้กูอารมณ์ดี มึงมาจากขุมไหนมึงก็กลับไป ก่อนที่กูจะอดใจไม่อยู่”  ด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่จริงจังของครามทำให้รอยยิ้มของเอ็มเริ่มเลือนหายออกไปจากหน้า ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับคราม

ทั้งสองมีรูปร่างที่ค่อนข้างต่างกันพอสมควร เอ็มรูปร่างบางกว่าครามและต่ำกว่าประมาณเกือบ10 เซน รวมๆคือเหมือนเด็กวัยรุ่นกับชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำสมส่วน

“แล้วถ้าผมบอกว่า ไม่ไปละ  พี่จะทำไม” พูดจบผลที่ได้รับคือการถูกครามกระชากคอเสื้อขึ้นมาอย่างแรง จนลูกพีชที่ยืนอยู่ข้างๆยังห้ามไว้ไม่ทัน เอ็มมีท่าทางตกใจไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำร้ายเขาจริงๆ

สายตาคนอื่นๆในร้านเริ่มเมียงมองมาทางนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ลูกพีชเองก็รีบเข้ามาดึงแขนของครามเอาไว้กลัวเกิดเรื่อง  ครามปรายตามองลูกพีชนิดนึงก่อนจะปล่อยมือออกจากคอเสื้อของอีกฝ่าย  เอ็มเมื่อหลุดออกมาก็เดินถอยออกไปสองสามก้าว มองครามด้วยสายตาโกรธแค้นเช่นกัน

มือหนาของครามล้วงไปในกางเกงเพื่อหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรออก ท่ามกลางความงุนงงทั้งลูกพีชและเอ็มที่กำลังมองอยู่

“ ลอด มึงไปสั่งหัวหน้าคนงานโรงปุ๋ยนะ หมดล็อตส่งปุ๋ยให้ไร่พนารอบนี้แล้ว กูสั่งให้ไม่รับออเดอร์จากไร่นี้ จนกว่ากูจะอนุญาต” พูดเสร็จก็กดวางแล้วหันหน้ามาทางเอ็มอย่างคนที่เหนือกว่า

“ ไอ้คราม!!!” เอ็มแทบจะรักษาภาพพจน์ในตอนแรกไว้ไม่ไหว สิ่งที่เขาได้ยินคือมันโทรไปยกเลิกปุ๋ยชีวภาพสำหรับไร่ของเขา ปุ๋ยที่เหมาะกับพืชของไร่เขามากที่สุดและที่สำคัญในอำเภอนี้ใครๆเค้าก็รู้กันทั่วว่า ปุ๋ยชีวภาพจากไร่ฟ้าคำรามมันมีคุณภาพดีแค่ไหน

พ่อฆ่าเขาตายแน่ถ้ารู้ว่าทำไมไอ้ครามมันถึงยกเลิกส่งปุ๋ยไปที่ไร่ เขาไม่คิดว่ามันจะเล่นแบบนี้ 

“  กูไม่มีปัญญาจะทำอะไรมึงหรอก  คนที่จะทำมึงนะ  มันพ่อมึง!” คำสุดท้ายครามเน้นหนักๆที่หน้าของเอ็ม ก่อนจะดึงแขนลูกพีชควักเงินจำนวนหนึ่งวางไว้ที่โต๊ะแล้วลากแขนลูกพีชออกมา  

เจ้าของใบหน้าหนวดเครารุงรังลากลูกพีชออกมาเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมายจนคนถูกลากทนไม่ไหวต้องสะบัดแขนออกมา  แล้วจับไปตรงข้อมือของเธอเอง ตอนนี้มันเริ่มมีรอยช้ำปรากฏอยู่ให้เห็นแล้ว

“ เป็นบ้าอะไร เห็นมั้ยป็นรอยหมดแล้ว” เธอตวาดใส่คนตัวโตที่ยังคงยืนหันหลังให้เธออยู่ เธอก้มลงมองข้อมือตัวเองแล้วก็แอบด่าคนทำร้ายเธอในใจ แรงถึกขนาดนี้บีบมาได้ยังไงดีที่มือไม่หักไปซะก่อน

เป็นประสาท!!

“ยังจะมีหน้าไม่ถามอีกหรอ งามไส้นัก” ครามหันมาเอ็ดใส่คนข้างหลัง หน้าตาบูดบึ้งไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม คนโมโหแทบบ้าตายแม่งไม่รู้อะไรเลย 

“ หมายความว่าไง  ฉันทำอะไรผิด หะ!” ลูกพีชเถียงกลับทันควัน

“ทำอะไรผิดหรอ ผัวก็มีอยู่แล้ว ยังจะทำหน้าสวยๆให้ผู้ชายคนอื่นมาจีบ ยังงี้ยังไม่ผิดอีกรึไงวะ!” ครามตะคอกกลับอย่างหัวเสีย เธอคงไม่รู้ตัวว่าทำให้ใจเขาร้อนขนาดไหนที่เห็นว่ามีผู้ชายคนอื่นมาสนใจเธอ มาใกล้ชิดเธอ เขาหึง! เขาหวง! เขาไม่อยากให้ไอ้หน้าไหนมาใกล้เมียเขา!

น่าโมโหชิบหาย จับจูบให้หายโมโหตรงนี้ก็ไม่ได้!

“จะบ้ารึไง เอาอะไรคิดเนี้ย  มันใช่ความผิดฉันรึไงที่เขาเข้ามาคุย  แล้วที่สำคัญนะฉันไม่ใช่เมียนาย”

“ ขนาดนี้แล้วยังจะเถียงอีกหรอ ไม่ใช่ก็เหมือนใช่แล้วตอนนี้  หรืออยากจะให้ซ้ำ หะ!!” ชายหนุ่มคว้าไปที่ต้นคอของเธอแล้วตวัดรั้งเข้ามาใกล้หน้าของเขากำลังก้มต่ำลงชิดหน้าใบหน้าสวย 

ลูกพีชรีบขืนตัวออกมาจากการเกาะกุมของคราม ร้องห้ามเสียงดังลั่นเรียกสายตาคนอื่นๆให้หันไปมอง

“ ไอ้บ้า! ไอ้หื่น!! อย่ามาทำแบบนี้นะ นายไม่มีสิทธิ์”

“ถ้าพี่ไม่มีสิทธิ์แล้วใครจะมี ไอ้เอ็มหรอ  ชอบมันรึไงหะ มันหล่อนักรึไง ” ชายหนุ่มยังคงไม่หยุดหาเรื่องคนตัวเล็ก

“ โอ้ย ไม่ได้ชอบ  ไม่ได้คิดบ้าอะไรทั้งนั้น  อย่าคิดเองเออเองได้มั้ย ขอร้อง”

“ แล้วยังไง พอมันเข้าหาก็ไม่ลุกหนี นั่งทำหน้าปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่นั่น จะรอให้มันลากไปถึงไหนต่อไหนก่อนหรอไง”

“แล้วจะลุกหนีได้ยังไง  คนจ่ายเงินมีไหนก็ไม่รู้  ถ้าเดินออกมาแล้วจะติดต่อได้ยังไงเบอร์ก็ไม่มี เฟสก็ไม่มี  ไลน์ก็ไม่มี  ไม่มีอะไรสักอย่าง  คิดว่าจะสลัดคนแบบนั้นได้ง่ายๆหรอถ้าเดินออกมาคนเดียว  แล้วที่สำคัญมาด้วยกันก็ต้องไปด้วยกัน นายนั่นแหละทิ้งฉันไว้กับคนอื่น  ไหนบอกจะดูแลไง ว่าไงหะ!  เงียบทำไม ทำไมไม่เถียง” ลูกพีชจัดชุดใหญ่ใส่คนทำหน้าบึ้งให้รู้ตัวเองบ้าง  ไม่ใช่ว่าเอาแต่โทษคนอื่น พาลโมโหใส่เธออย่างไม่มีเหตุผล

ครามเองก็ไม่คิดว่าลูกพีชจะคิดกับเขาแบบนี้ เธออยากให้เขาดูแลงั้นหรอกหรอ  เป็นเขาเองที่ดูแลเธอไม่ดี ทำให้คนอื่นมาวอแวเธอได้

อารมณ์กรุ่นโกรธที่มีมาเริ่มจะบางเบาลงไปมากแล้วหลังจากเจอบทร่ายยาวของลูกพีชไป  ใบหน้าหนวดเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยแอบเขินที่เผลอใส่อารมณ์กับเธอมากไป  แต่ก็ช่วยไม่ได้  ใครใช้ทำให้เขาโมโห

ครามเกาท้ายทอยตัวเองแกร๊กๆก่อนจะกระแอมเบาๆเรียกสติคืนมา

“ ปากน้อยๆนี่ทำไมมันเถียงเก่งจังวะ มาจัดซักจูบดีมั้ยนิ” ว่าแล้วก็แกล้งจะรั้งต้นคอของลูกพีชให้เข้าไปหาอีกครั้ง จนคนตัวเล็กต้องถลึงตาโตแล้วรีบก้าวถอยหลังไปตั้งหลัก มือหนาเลยวืดไปอย่างน่าเสียดาย

“ อย่ามารุ่มร่ามกับฉัน เดี๋ยวจะโดนดี” ลูกพีชขู่กลับใส่คนตัวโต แต่ไอ้คนโดนขู่มันกลัวซะที่ไหนทำท่ายักไหล่ไม่ใสใจ แล้วคว้าหมับตรงมือเล็กพร้อมกับดึงให้เข้ามาหาตัวเขาเอง

“ ไม่เอาดิ ไม่ทำหน้าบึ้งดิ ไม่สวย” เขาว่า

ยังมีหน้ามาว่าให้เธอ! ไม่ดูตัวเองตะกี้เลยว่าถ้าฆ่าเอ็มได้แล้วก็ตีเธอ พนันได้เลยว่าเขาทำแน่ๆ นี่ขนาดว่ายังไม่ทันได้ทำอะไรเกินเลย  ไม่อยากจะคิดถ้าสมมติเธอแอบมีชู้ขึ้นมา เขาฆ่าตายอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่เดี๋ยวนะ มีชู้งั้นหรอ แล้วทีเขาล่ะ ผู้หญิงที่ชื่ออิง เป็นอะไรกับเขา

“ ทำมาเป็นโมโหใส่ แล้วคนชื่ออิงนั่นละ เป็นใคร”เธอจ้องเขม็งอย่างคาดคั้นไปยังเจ้าของไร่ฟ้าคำรามหน้าโหด

“ เป็นน้องสาวของไอ้เอ็ม ก็แค่รู้จักเฉยๆ เขาเป็นพยาบาลก็เคยมาที่ไร่บ้าง แต่สาบานเลยว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน  ไม่เคยคิดจีบ ไม่เคยคิดนอกใจ ไม่มีอะไรเกินเลยอย่างที่คิดแน่นอน” ชายหนุ่มรีบอธิบายให้คนตัวเล็กตาโตเข้าใจ กลัวเธอจะเข้าใจผิด เดี๋ยวได้ตามง้อตายห่ากันพอดี  เขามีของเขาคนเดียวในใจไม่มีใครมาแทนได้หรอก

“ร้อนตัวไปปะเนี่ย”

“ จะร้อนทำไม ก็พูดให้ฟังกลัวคนบางคนหึง”  เลอะเทอะ! ไม่มีทาง

“ใครหึงไม่ทราบ” เธอตอบทำเสียงเรียบนิ่งเหมือนไม่ได้คิดอะไร แต่ในใจก็รู้ดีว่า ได้ยินคำอธิบายของอีกฝ่ายแล้ว ความรู้สึกกรุ่นๆในใจมันก็หายไป ความรู้สึกโล่งใจเข้ามาแทนที่

“ เมียพี่ไง ขี้หึงไม่ต่างจากพี่นักหรอก  ดูท่าแล้วอาจจะหนักกว่าพี่ด้วยซ้ำ  ดูสิตอนแรกตาโตแทบจะถลนออกมาตอนได้ยินชื่ออิง พอฟังที่พี่บอกไปแล้วยิ้มปากจะฉีกถึงหูแล้ว  กลัวพี่ไม่รู้รึไงว่าหึง” สิ่งที่ชายหนุ่มพูดออกมาทำให้เธอเม้มริมฝีปากตัวเองทันที 

นี่เธอยิ้มออกไปจริงๆหรอเนี่ย บ้าชะมัด!! เขาล้อเธอ

ใบหน้าสวยใสของคนตรงหน้าแดงระเรื่อโดยเฉพาะพวงแก้มน่าฟัดนั่น แดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุก คนมองก็อดใจไม่ไหวรีบฉวยโอกาสก้มลงไปจุ๊บพวงแก้มแดงระเรื่อนั่นทันที  การกระทำเหมือนโจรขโมยหอมแก้มของชายหนุ่มทำให้ลูกพีชเบิกตาโตกว้างอย่างตกใจและเขินอาย

นี่มันกลางห้าง เจ้าของไร่ฟ้าคำรามมันช่างไม่แคร์อะไรเลยจริงๆ

“รางวัลปลอบใจคนขี้หึง”ชายหนุ่มถอนหน้าออกมาอยู่ในระดับเดียวกับลูกพีชแล้วบอกอีกฝ่ายเบาๆ ไม่รอฟังคำตอบอะไรก็จูงมือนุ่มนิ่มเดินต่อ

 

ครามพาลูกพีชเดินเข้าออกร้านต่างๆในห้างเป็นว่าเล่น ในมือของชายหนุ่มเองก็เต็มไปด้วยถุงช้อปปิ้งหลายถุงเต็มสองมือ

เขาไม่คิดว่าลูกพีชจะเป็นผู้หญิงที่ช้อปเก่งขนาดนี้เหมือนกัน  แต่เขาก็ลืมไปว่านี่มันคือสัญชาตญาณของผู้หญิงทุกคน  การช้อปปิ้งที่ไม่มีวันสิ้นสุดตราบใดที่เงินยังไม่หมด ก็ไปกดเอามาใหม่ได้

เขาไม่ได้เบื่อคอยตามถือของให้ลูกพีช  ออกจะมีความสุขด้วยซ้ำเพราะนี่คือเดทแรกของเขากับเธอ ส่งเสียเลี้ยงต้อยมาตั้งนาน ใกล้ถึงเวลาเก็บเกี่ยวคืนกำไรให้เขาแล้ว พาเด็กมาเปย์อีกสักหน่อยจะเป็นไรไป

“ เดี๋ยวๆ  ถอยมาๆ” ลูกพีชรั้งแขนคนตัวโตให้เดินย้อนกลับมายังร้านที่พึ่งเดินผ่านไปตะกี้ ซึ่งเป็นร้านเครื่องสำอางแบรนด์ดังที่เธอชอบใช้เป็นประจำ

“หื้ม???  ยังจะเอาอีกหรอ” ชายหนุ่มถามเด็กของเขา เมื่อถูกเธอดึงเข้ามาในร้านเครื่องสำอางค์อีกครั้งซึ่งน่าจะเป็นร้านที่ห้าได้แล้ว และทุกร้านก็มักจะได้ของติดมือมาเสมอ

“ ทำไม ไม่มีเงินเปย์แล้วหรอคะ ป๋า”  สรรพนามที่ถูกเรียกจากลูกพีชทำเอาคนหน้าเถื่อนสำลักอากาศหายใจไปนิดหนึ่ง

เอากับว่าที่เมียเขาเถอะ เรียกป๋าแบบนี้สงสัยอยากเป็นอิหนูของเขาจริงๆ

“ต่อให้ไม่มีเงิน ป๋าก็พร้อมจะขายนามาเปย์หนู” พูดจบก็ยกมือไปบีบแก้มนุ่มนิ่มที่เขารู้ว่ามันหอมขนาดไหน

“หึ งั้นจะรออะไรล่ะคะ มาเลยค่า ทางนี้เลยค่า” ลูกพีชเองก็ไม่ได้ยอมแพ้ชายหนุ่ม ลากคนตัวโตไปแผนกเครื่องสำอางที่มีลิปสติกหลากหลายเฉดสีให้เลือกชมและทดลองทันที

ภาพคนตัวโตหน้าเถื่อนถือถุงช้อปปิ้งเต็มมือถูกหญิงสาวตัวเล็กหน้าตาสวยโดดเด่นลากไปมาในร้านเครื่องสำอางทำเอาพนักงานในร้านต่างแอบหันมาซุบซิบถึงความน่ารักของทั้งคู่ แม้ว่าผู้ชายจะหน้าตาดุเถื่อนไปหน่อยแต่ว่าดูเหมาะสมจะเป็นแฟนกันเหลือเกิน

อาจจะเป็นเพราะสายตาคู่คมนั้นด้วยมั้ง เอาแต่จ้องมองสาวตัวเล็กตลอดเวลา บนในหน้ามีแต่รอยยิ้มอ่อนโยนอยู่ตลอด ลดความน่ากลัวลงไปได้มาก น่าอิจฉาคนเป็นแฟนจริงๆมีคนมาคอยตามใจขนาดนี้

“สีนี้เป็นไง สวยปะ” ลูกพีชทดลองทาลิปสติกสีหวานไปบนริมฝีปากของเธอแล้วหันไปถามคนยืนมองข้างๆพร้อมกับทำปากจู๋น่ารัก

ริมฝีปากน่าจูบของหญิงสาวทำเอาคนเฝ้ามองใจเต้นเป็นระยะๆ ทำอะไรก็ดูน่ารักน่าใคร่ไปหมด น่าจูบน่าจับ น่า โอ้ย!  ใจเย็นๆไอ้ครามใจเย็นๆนะมึง  จะจับฟันตอนนี้ไม่ได้!

ในหัวสมองของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยภาพที่ลูกพีชกำลังใช้ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอพรมจูบไปตามใบหน้า และร่างกายของเขา จนไม่ทันได้ฟังว่าหญิงสาวถามว่าอะไร

เพียะ!!! 

“ เหม่อบ้าอะไร ทำหน้าหื่นด้วย  หึ้ยยย น่ากลัว” ฝ่ามือหนักถูกฟาดใส่ต้นแขนคนทำหน้าหื่น เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมตอบคำถามของเธอ

“ หะ เหม่อ อะไร แล้วเลือกได้หรือยัง เลือกจะเป็นชั่วโมงแล้วนะ  ปากก็มีปากเดียวจะซื้ออะไรเยอะแยะ” ชายหนุ่มบ่นกลบเกลื่อนสีหน้าแววตาอันหื่นกระหายของตัวเอง แล้วพยายามหลบสายตาหันไปมองไปยังลิปสติกหลากหลายบนเคาท์เตอร์แทน

“เคยได้ยินสโกแกนแทนใจผู้หญิงอันนี้มั้ย   มีปากเดียวได้ แต่จะมีลิปสติกแท่งเดียวไม่ได้”

“จ้ะ เอาเต็มที่เลยจ้ะ” จงยอมจำนนไปซะมนุษย์ว่าที่ผัวในอนาคตของเธอ ลูกพีชคิดกระหยิ่มในใจ

แล้วจู่ๆลูกพีชก็ดึงแขนของครามแล้วหยิบลิปสติกทาลงไปบนท้องแขนของเขา  เจ้าของแขนทำได้แต่มองเด็กของเขาไล่เอาลิปแต่ละสีมาทาท้องแขนของเขาไปเรื่อยๆ อีกนิดนึงจะถึงไหล่แล้วเหอะ

“ หุยยยยย  สีสวยทุกเบอร์เลยอ่ะ เลือกไม่ถูกเลย  ทำไงดีๆน้าาาา” เด็กของเขามันกะล่อนหาเรื่องให้เขาเสียเงินอีกแล้ว คิดว่าการทำเสียงอ้อนและทำหน้าน่ารักๆแล้วเขาจะใจอ่อนสินะ ทานโทษครับ  วันนี้หมดไปกี่แสนแล้ว ถ้าหวังว่าจะขูดเลือดขูดเนื้ออีกละก็

“ นี่บัตรครับ เอาหมดนี่ทุกสี” เขาหยิบบัตรเครดิตให้กับพนักงานพร้อมกับเหล่มองอิหนู ทำทีเอามือทาบอกตาโต แอ็คติ้งน่ารักๆนั่นทำให้ต้องเขกหัวไปหนึ่งทีอย่างหมั่นไส้เล็กๆแล้วส่ายหัวเบาๆลอบขำกับเด็กป๋าคนนี้

ครามคงไม่รู้ตัวว่าถูกลูกพีชแอบถ่ายรูปในตอนกำลังก้มมองแขนที่ถูกทาด้วยลิปหลากหลายสีนั่น ชายหนุ่มหน้าเถื่อนกับเคาท์เตอร์ลิปสติกมันเข้ากันมั้ยไม่รู้  แต่ที่รู้ๆคือ มันน่ารัก

เกิดเป็นผู้หญิง จะมีลิปสติกกี่แท่งก็ได้

#โตเป็นสาวแล้วจ้า  

แคปชั่นประกอบรูปภาพเจ้าของไร่ฟ้าคำรามถูกโพสลงบนเฟสบุ๊คของลูกพีชได้เพียงแป๊ปเดียวเท่านั้น กลับมีคนมากดไลค์หลายสิบคนแล้วพร้อมกับคอมเม้นท์จากเหล่าเพื่อนๆในเฟส ที่กระหน่ำถามว่าคนในรูปคือใคร  อะไรยังไง และแซวต่างๆ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นเพื่อนผู้ชายสนิทๆในสาขา 

ต่อ แม่มึงเรียกเปิดตัวผัว??  ว่างั้น??5555

เมียคือนิพพาน : เกียมตัวรอเพื่อนเลี้ยงเหล้า

ไสๆกระเทยอยู่ไส: มองข้างๆยังเห็นออร่าว่าเหี้ยม  

 

เธอรู้อยู่แล้วว่ามันต้องออกมาเป็นแบบนี้ แต่ว่าเรื่องที่ต้องแต่งงานเป็นเรื่องที่คิดดูแล้วไม่น่าจะเลี่ยงได้อีกต่อไป สู้ประกาศให้คนอื่นๆได้พอรับรู้น่าจะเป็นทางออกที่ดี หากต้องได้ตอบคำถามว่าทำไมถึงแต่งงานเร็ว

“ เสร็จแล้ว จะกลับเลยมั้ย” เสียงทุ้มดังมาจากข้างหลังทำให้เธอแทบเก็บโทรศัพท์ไม่ทัน  กลัวคนในรูปเห็นว่าแอบถ่าย แถมยังเอาไปโพสในเฟสอีก

“ อะ อื้ม กลับๆๆ” หน้าตาตื่นๆของลูกพีชทำให้เขามองด้วยความแปลกใจ  แต่เด็กของเขาไม่ทันจะอยู่ให้ได้ถาม รีบเดินนำลิ่วๆออกไปทันที ทิ้งให้คนข้างหลังยืนมองด้วยความไม่เข้าใจ

อิหยังวะ! 

แต่ช่างเหอะ! ยังไงวันนี้มันก็ได้จับนั่นหอมนี่ไปแล้ว ถามว่าคุ้มกับเงินที่เสียไปหลายแสนมั้ย  ตอบได้เลยว่า คุ้ม!!!!  ป๋าอย่างเขาพร้อมทุ่มเทเสมอเพื่อว่าที่เมียรักคนนี้

 

 



อิพี่ครามเค้ามีความมุ้งมิ้งเด้อ บ่ได้มาเล่นๆกับลูกพีช ความหลอกมาเดท ความอยากใกล้ชิดก็มี

และความหึงโหดก็มา5555









❤ฝากให้กำลังใจกันไปเรื่อยๆนะ ขอบคุณเจ้า❤


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

73 ความคิดเห็น

  1. #59 Ple411 (@Ple411) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 14:17

    อยสกมีแฟนสายเปย์แบบพี่ครามบ้างจัง@@@@

    #59
    0
  2. #20 2517puy1602 (@2517puy1602) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 22:56
    อิพี่ครามมีความสามีแห่งชาติไปอี๊กกกกก
    #20
    1
  3. #19 Moogapok (@Moogapok) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 21:20

    อ่านไปยิ้มไป ☺️☺️

    #19
    1
  4. #18 Tanapat Vasuratanaporn (@kwang2528) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 13:50
    ป๋าจะมีโอกาสได้เห็นรูปในเฟสไหม 55555
    #18
    1
  5. #17 Charlinda88 (@Charlinda88) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 11:13
    สายเปย์มากพ่อ!!!
    #17
    1
  6. #16 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 12:49
    ไม่โดนเตะก็บุญแล้วเอ็ง
    #16
    1