คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic Gintama

โดย @tlatic

เมื่อค่ำคืนแห่งนี้ คราคร่ำไปด้วยบรรยากาศแปลกๆ และความเมาด้วยเล็กน้อย ทำให้ฮิจิคาตะและโอคิตะ..

ยอดวิวรวม

1,890

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


1,890

ความคิดเห็น


17

คนติดตาม


21
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 พ.ย. 54 / 00:00 น.
นิยาย Fic Gintama

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


ไม่อยากกล่าวบรรยายอะไรมาก

ฟิควายเรื่องแรก..จบ!

ได้แค่นี้ก็ดีแล้วล่ะมั้ง (เพราะส่วนตัวไม่ค่อยจิ้นวาย<แล้วแต่ทำไมวะ?)


ยังไงก็พยายามทำความเข้าใจหน่อยนะ
ภาษาที่ใช้อาจจะงง ก็.. ทำได้แต่นี้แหละ T^T




ป.ล. nc นิดนึง ><

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 พ.ย. 54 / 00:00


[Short One Story]




            ภายใต้ท้องฟ้าอันมืดมิดในยามราตรี  ร่างของคน 3 คน กำลังนั่งดื่มด่ำร่ำสุราอยู่ในร้านเล็กๆ ของคุณลุงคนหนึ่ง

            “วันนี้ก๊งให้เต็มที่เลย  ฉันเลี้ยงเอง” คอนโด้ตะโกนเสียงดังลั่น  ให้ฮิจิคาตะกับโอคิตะฟังอย่างชัดเจน

            “เป็นอะไรไปล่ะเนี่ย” หนุ่มหน้าคมหันไปพูดกระซิบกระซาบกับโอคิตะ

            “สงสัยจะโดนซือเจ๊หักอกมาอีกแล้วล่ะมั้งครับ”

            “เฮ้อ” ฟังแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมา  พลางดวงตาคมเข้มก็จ้องมองไปยังหัวหน้าของตนอย่างรู้สึกเวทนา

            “เอ้า  ถ้าคุณคอนโด้เลี้ยง  ผมก็จัดเต็มเลยคร้าบ” โอคิตะตอบรับ  ก่อนจะรินสุราให้กับตนเอง  แล้วยกขึ้นดื่มอย่างไม่นึกเกรงใจคนเลี้ยงเลยสักนิด

            แล้วทั้ง 3 ก็นั่งดื่มกัน ปล่อยเวลาให้ผ่านไปเรื่อยๆ

 

            .................................

 

            “เอิ้ก”

            “น่าเกลียดจริงๆ เลยนะครับ  คุณคอนโด้” เสียงนุ่มน่ารักเอ่ยขึ้นมา  ระหว่างที่กำลังเดินประคองร่างของผู้เป็นหัวหน้าที่เมาสลบไสลกลับที่ทำการของชินเซ็นงุมิ

            “ใช่  ไม่ไหวเลยจริงๆ” ฮิจิคาตะเอ่ยออกมาบ้าง

            “อย่างคุณเนี่ย  อย่าไปว่าคนอื่นเขาเลยครับ  ดูหนังสะหน้าตัวเองก่อนดีกว่านะครับ  คุณฮิจิคาตะ” หัวหน้าหน่วยที่ 1 หันไปต่อว่าอีกคน..ที่เขาประคอง (แบก) มาด้วย “เมาแล้วลำบากคนอื่นทุกทีเลยนะครับ  คุณเนี่ย  เป็นภาระคนอื่นจริงๆ”

            “หุบปากของแกไปเลย  โซโกะ” ฮิจิคาตะว่ากลับ  หากแต่อีกคน..กลับไม่สนใจซะนี่

            “หน้าด้านจริงๆ นะครับ” โอคิตะพูด “ยังจะมีหน้ามาเถียงอีก”

            “แก~

            “ไม่เอาน่า  กลับกันเหอะ  เอิ้ก” คอนโด้ขัดขึ้น  ก่อนจะปล่อยตัวให้โอคิตะต้องแบกได้ลำบากกว่าเดิม

           

            เมื่อถึงที่ทำการของชินเซ็นงุมิแล้ว  หนุ่มน้อยลากเอาตัวหัวหน้ามาส่งไว้ที่ห้อง 

            ..ต้องไปส่งเจ้าฮิจิคาตะด้วยเหรอเนี่ย.. เขาคิด  พลางเดินประคองร่างที่สูงกว่าตนเองไปยังห้องของเขาอย่างทุลักทุเล

            โอคิตะทิ้งร่างของรองปิศาจลงบนฟูกนอนอย่างไม่ปราณี  ชายตามองคนเมามายไม่ได้สติ

            ..ฆ่าซะตอนนี้เลยดีกว่า.. คิด  พลางก้มตัวลง  มือคู่เรียวจับหมับเข้าที่ลำคอของฮิจิคาตะ

            หวังบีบให้สิ้นใจตายไปเลย

            แต่เหตุการณ์กลับผิดคาด เมื่อชายผมดำคว้าคอของคนร่างเล็กลงไปจูบ..

            “อุ๊บ” โอคิตะเบิกตาอย่างตกใจ  ก่อนจะใช้สองมือดันแผงอกแกร่งอย่างแรง “ทำบ้าอะ..”

            “มิซึบะ...” เสียงพึมพำดังขึ้นมา  เฉลยคำตอบให้แก่โอคิตะ

            ว่าร่างสูง..คงจะเห็นหน้าเขา  เป็นหน้าของพี่สาวเขาซะแล้ว

            “มิซึบะ” ฮิจิคาตะยังคงพึมพำเรียกหาหญิงสาวเจ้าของชื่อ  ที่ไม่มีวันขานรับนี้ต่อเรื่อยๆ

            โอคิตะมองหน้าเขาเล็กน้อย

            “ว่าไง” ร่างเล็กตอบกลับไป พลางอมยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก ..แกล้งไอ้บ้าฮิจิคาตะดีกว่า..

            “มิซึบะ มิซึบะ”

 

ซ่า~~~~

            ฮิจิคาตะเบิกตาโพลงขึ้นมา  เมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของน้ำที่เย็นเข้าไปถึงกระดูก  จนเขาสร่างเมาเลยทีเดียว

            “ทำบ้าอะไรของเอ็งวะ” ร่างสูงลุกพรวดขึ้นมาตวาดใส่โอคิตะ  ที่ยืนถือถังน้ำอยู่ใกล้ๆ

            “เปล่าครับ” โอคิตะตอบ “แค่เห็นคุณบ่นว่า น้ำ น้ำ เท่านั้นเอง”

            “ไอ้บ้าเอ๊ย” ฮิจิคาตะสบถ  ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดลิ้นชัก  หยิบเอายูคาตะสีน้ำเงินตัวบางออกมา 

            “ทำอะไรครับ” โอคิตะถาม

            “ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าน่ะสิ  แกเองก็ออกไปได้แล้ว” ฮิจิคาตะหันมาพูด  ก่อนจะถอดส่วนบนของชุดทำงานตัวเก่งออก  ทำเอาคนตัวเล็กเผลอกลืนน้ำลายลงคอ  เมื่อเห็นแผงอกขาวล่ำนั้น

            โอคิตะสาวเท้าเข้ามาใกล้ฮิจิคาตะ  จนทำเอาหนุ่มผมดำสะดุ้งเล็กน้อย  เขาโดนโอคิตะผลักเข้าใส่กำแพงอย่างแรง

“อะไรของแกอีกวะ  โซโกะ”

“แหม  ขาวจังเลยนะครับ” มือเล็กยกขึ้นลูบไล้แผงอก

“เฮ้ยๆ  ออกไปไกลๆ เลยนะเอ็ง” ฮิจิคาตะว่าเสียงสั่นเล็กน้อย  ตกใจกับการกระทำของอีกคน  ที่ทำเอาเขาขนลุกขนชันไปด้วย

“คุณฮิจิคาตะครับ” โอคิตะเรียก

“อะไร”

“วันนี้เรามาเล่นอะไรพิเรนๆ กันมั้ยครับ”

“อะไรพิเรนๆ ที่ว่าน่ะ  อะไรล่ะ” ฮิจิคาตะถามกลับไป  พลางพยายามกระเถิบหนีอีกคน

“ก็อย่างเช่น..” พูด แล้วก็เลื่อนไปหน้าเข้าไปหาคนตัวสูง  ริมฝีปากบางประกบเข้ากับอีกคนที่ชะงักค้างอย่างตกใจ

ฮิจิคาตะผลักโซโกะออก “เป็นบ้าอะไรวะ  โซโกะ  เอ็งท่าทางจะเมาหนักเลยนะเว้ย”

“ทีตอนแรก  คุณยังจูบผมอยู่เลยนี่ครับ”

“ห๊า  ฉันเนี่ยนะ  จูบแก” ฮิจิคาตะถามกลับอย่างตะลึงงัน  ..ชายอกสามศอกอย่างตูเนี่ยนะ  จะไปจูบกับผู้ชายอย่างไอ้บ้าซาดิสม์นี่..

“ครับ” ร่างเล็กตอบ  ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ 

ดวงตากลมโตสีน้ำตาลจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำ  ราวกับกำลังรุกรานอีกฝ่ายทางสายตา..

คนตัวสูงเองก็จ้องมองตอบ  ดวงตาคู่นี้..ยิ่งมองก็ยิ่งทำให้คิดถึงอีกคน  คนที่อยู่ในดวงใจของเขา และแทบจะไม่ต่างกันเลย  เมื่ออีกฝ่ายเองก็..ดันหลงใหลไปกับดวงตาสีดำคู่นั้นซะได้

 

..ตาของไอ้บ้าฮิจิคาตะ  มันจะดึงดูดไปไหนเนี่ย.. โอคิตะคิดในใจ  ทั้งๆ ที่ตอนแรก  กะจะแค่แกล้งเล่นๆ เท่านั้น  แต่ตอนนี้ มันชักจะเริ่มจริงจังซะแล้วสิ

 

หนุ่มหน้าหวานเคลื่อนเข้ามาประทับริมฝีปากของฮิจิคาตะอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้  ลิ้นร้อนงัดแงะริมฝีปากของอีกคนที่ปิดแน่นให้เปิดออก  ก่อนจะเข้าไปลิ้มรสชาติขมๆ อมหวานของเหล้าที่เพิ่งไปดื่มด้วยกันมาเมื่อครู่  คนร่างสูงเองที่แม้ตอนแรกจะขัดขืน  แต่พอเจอสัมผัสอันรุนแรงผ่านทางปาก  ก็กลับยอมให้โอคิตะง่ายๆ คงเพราะความเมาที่ยังคงตกค้างอยู่บ้าง  และคนตรงหน้าเอง..ก็มีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับคนที่เขารัก!

โอคิตะผลักร่างของฮิจิคาตะให้นอนลงบนฟูกอย่างแรง

“อุ้ก” เสียงร้องของความเจ็บปนจุกดังออกมา  เมื่อหลังของเขาปะทะเข้ากับฟูกแข็งๆ

“อ้าว  เผลอรุนแรงซะได้” โอคิตะร้องบอก

 

..เผลอบ้านแกสิวะ..ดูไงๆ ก็ตั้งใจทำไม่ใช่หรอวะเนี่ย??..

 

“เฮ้ย  เดี๋ยวๆ” ฮิจิคาตะแทรกขึ้นมา  เมื่อหนุ่มผมสีน้ำตาลขึ้นมาคร่อมเขาไว้

“อะไร(วะ)ครับ”

“เอ็งจะทำอะไรตูฟะเนี่ย”

“ก็ทำอย่างงั้นล่ะครับ”

“เฮ้ย!! แล้วทำไมตูถึงเป็นฝ่ายรับล่ะวะ” ฮิจิคาตะถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ก็ผมเป็นพวกชอบกระทำนี่ครับ” ร่างเล็กตอบ

“แต่หน้าเอ็งน่ะ  ดูไงๆ ก็เคะชัดๆ นาเหวย  แล้วตูเอง จะดูกี่ครั้งๆ ก็เมะนะเฮ้ย”

“หุบปากไปซะ  ไอ้บ้าฮิจิคาตะ” โอคิตะพูดออกมาเพื่อตัดความรำคาญ  ก่อนจะก้มลงจูบกับฮิจิคาตะอีกครั้ง  ครั้งนี้ คนตัวสูงพยายามขัดขืนอีกครั้ง  แต่เมื่อสบกับดวงตากลมโตของอีกฝ่าย  เขาก็ยอมใจอ่อนทุกที

 

..มิซึบะ..

..มิซึบะ...ที่ไหนล่ะเฮ้ย!!  นี่มันไอ้ซาดิสม์ชัดๆ เลยนะ  ถึงจะเหมือนมิซึบะ  แต่ไอ้หอกนี่น่ะ  มันผู้ชายร่างกายแข็งทื่อนาเหวย..แล้วตูจะเล่นจ้ำจี้กะมันเหรอวะ??..

แม้ความคิดในหัวจะปฏิเสธ  แต่ร่างกายกลับไปปฏิเสธตามด้วย

 

อาภรณ์ของทั้งสองถูกปลดเปลื้องออกจากตัว  ผิวกายขาวผ่องของร่างเล็ก  ที่กระทบกับแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา  ดูงดงามระเรื่อ  ชายร่างสูงมองหน้าโอคิตะ  เขายิ้มเศร้าให้คนตัวเล็กกว่า

 

..อย่าทำอะไรตูเลยเหอะ  ขอร้องล่ะวะ โซโก้ว~..

..ตูเป็นชายแท้นาเหวย  จะให้ตูจ้ำจี้กะเอ็งจริงๆ หรอวะเนี่ย.. มันทำใจลำบากนะเฮ้ย..

 

“คิดซะว่าเป็นความฝันละกันครับ” โอคิตะตอบกลับมา  ราวกับว่าอ่านสีหน้าของฮิจิคาตะออก “จริงๆ ผมก็ไม่ได้อยากทำนะครับ  แต่ร่างกายมันหยุดไม่ได้ซะแล้ว.. มันต้องเป็นความฝันแน่ๆ เลยล่ะครับเนี่ย”

“อือ  ความฝันจริงๆ นั่นล่ะวะ”

..ถ้าเป็นฝันล่ะก็  เป็นไงเป็นกันโว้ย!!!..

 

.

.

.

 

[เนื่องจากเนื้อหาไม่เหมาะสม จึงต้องมีการตัดออก]


.

.

.

 

“สนุกมากครับ  คุณฮิจิคาตะ”

..สนุกกะผีน่ะสิวะ   ตูเจ็บแทบตายอยู่แล้วเนี่ย..

“เออ” ฮิจิคาตะตอบกลับเสียงห้วน  มองอีกฝ่าย  ที่ค่อยๆ ปรือตาลงด้วยความอ่อนล้า

“ฝันดีนะ” เขาพูด  พลางยื่นหน้าเข้าไปประทับจูบที่หน้าผากนวลนั้นอย่างแผ่วเบา  ก่อนที่ตัวเองจะค่อยๆ หลับตาลงบ้าง

..ฝันดีอะไรกันวะ?  นี่มันก็ฝันไม่ใช่เหรอเนี่ย.. ช่างมันเถอะยังไงซะ  มันก็เป็นแค่ความฝันจริงๆ นั่นแหละ..

..ใช่  มันต้องเป็นฝันอยู่แล้วล่ะ  เพราะถ้าเป็นเรื่องจริง  ตูคงไม่ทำแบบนี้แน่นอน!..

 

......................................................

 

“อืม” ร่างสูงคราง  ก่อนจะลืมตาขึ้นมาพบกับแสงสว่างของเช้า  ที่สาดส่องเข้ามาในห้อง เขาพลิกตัวหันมาอีกด้าน  พบกับที่นอนที่ว่างเปล่า  ไร้ซึ่งเงาของคนอีกคน

 

..เรื่องนั้น  คงเป็นแค่ความฝันจริงๆ สินะ..

 

เขาคิด  พลางคลี่ยิ้มออกมาบางๆ  เพราะหากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นเรื่องจริง  เขาคงได้ทำฮาราคีรีแน่ๆ  ที่ได้ทำเรื่งบัดสีบัดเถลิงกับผู้ชายไม้ป่าเดียวกัน

 

“ตื่นแล้วเหรอครับ” เสียงทักทายของอีกคนดังขึ้น  ก่อนที่ร่างของเจ้าของเสียงจะเดินออกมาจากห้องน้ำ

“ว้ากกกกก  โซโก้ว~

ฮิจิคาตะร้องเสียงหลง  พลางยันตัวลุกพรวดขึ้นจากที่นอน  และเขาก็ได้รับรู้ความจริงว่า

สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน  มันไม่ใช่ความฝันเลยแม้แต่น้อย!!

เพราะ..ความเจ็บปวดที่แล่นถาโถมอยู่ทั่วทั้งรูทวาร  มันส่งผลให้ร่างกายเขาอย่างร้ายกาจ

“อย่าขยับมากนักสิครับ  เดี๋ยวรูตูดก็ฉีกขาดกันพอดี” ร่างเล็กพูด

“มันขาดไปเพราะแกตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะโว้ย แสรด!!” ฮิจิคาตะตวาดกลับ พลางตีสีหน้าให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้..ว่าเขาเจ็บ

“อย่าเสียงดังไปสิครับ  เดี๋ยวคนเค้าก็ได้รู้กันทั้งกองหรอก  ว่าเมื่อคืน  พวกเรา ดอท ดอท ดอท (จุด จุด จุด) กันแล้ว” โอคิตะว่า  พลางยิ้มเย็น

“ดอท ดอท ดอท บ้านป๊ะเองสิวะ” ฮิจิคาตะยังคงด่าต่อ “แล้วฉันก็ไม่ได้เสียงดังด้วย”

“ไม่ดังที่ไหนกันล่ะครับ  เสียงคุณดังมาก  ยิ่งเมื่อคืน..ยิ่งดัง” โอคิตะพูด  พลางทำหน้าเยาะเย้ยผู้เป็นรองหัวหน้า

“รู้งี้ไม่น่าหลวมตัวไปกับแกเลย” ฮิจิคาตะสบถ

“ไม่หลวมหรอกครับ  ออกจะแน่นซะขนาดนั้น”

 

ปุ๊!

คนตัวสูงปาหมอนใส่อีกคนอย่างเต็มแรง  แน่นอนว่า ระดับโอคิตะทั้งที  หลบพ้นสบาย...

 

..นี่ตู  เป็นภรรเมียของไอ้นี่จริงๆ เหรอวะเนี่ย  เมื่อคืนตู ดอท  ดอท ดอท กับมันลงได้ยังไงกันวะ  ดอท ดอท ดอทกับคนกวนส้นแบบนี้ได้ไงวะ..

            ..ตูดอท ดอท ดอท กับไอ้ซาดิสม์ได้ไงว้า~~ อ้ากกกกกกกก!!!.. ตูทำไปได้ยังงายยย~..

          ..เพราะมันเหมือนมิซึบะงั้นเหรอ?  เพราะแบบนั้นงั้นเหรอ??..

            คิด  พลางยกมือขึ้นขยี้ผมสีดำจนยุ่งเหยิงไปหมด

            “เป็นบ้าอะไรอีกล่ะครับนั่น” โอคิตะถาม  พลางเดินเข้ามาใกล้ฮิจิคาตะ 

            ร่างสูงเขยิบออกห่างเล็กน้อย  แต่ก็ถูกมือเล็กคว้าเข้าที่ข้อมือไว้ได้ก่อน

            “วันนี้..ถ้าเจ็บมาก  ก็ลางานได้เลยนะครับ” ..สูจะได้โดนข้อหาป่วยการเมือง  แล้วเผลอๆ  อาจโดนไล่ออกจากงาน  แล้วตูก็จะได้รับหน้าที่เป็นรองหัวหน้าแทนไงล่ะ 555...

            “ทำหน้าอะไรของเอ็งวะ  โซโกะ” เสียงเข้มเอ่ยถาม  ทำเอาคนที่กำลังคิดชั่วอยู่หันมามองสบตาเขาเล็กน้อย  พลางตีสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยให้

            “พักผ่อนให้มากๆ นะครับ” พูดพลางลุกขึ้น  ก่อนจะเดินออกไปที่หน้าประตูห้อง “ถ้ายังไง  ผมจะลางานให้เลยก็แล้วกัน”

            “....” ไม่มีเสียงตอบกลับจากร่างสูง  ฮิจิคาตะมองแผ่นหลังเล็กที่กำลังห่างออกไปอย่างรู้สึกสับสน  อึ้ง  ตะลึง  ตกใจ อะไรก็ว่ากันไป.. 

            ..หมอนี่ก็นิสัยดีกว่าที่คิดแฮะ..

 

          ..........................................

            “เสียใจด้วยว่ะ ฮิจิคาตะ  เรื่องเมื่อคืนมันก็ส่วนของเรื่องเมื่อคืน” เขาพึมพำออกมา  และคิดต่อในใจว่า

 

            ..หึหึ  แกคงตายใจแล้วล่ะสิ  จะบอกอะไร(ในใจ)ให้อย่างนะ  ไอ้บ้าฮิจิคาตะ  ถึงฉันจะกลายเป็นฝาละมีของแก  หรือแกจะกลายเป็นภรรเมียของฉัน  ฉันก็ไม่ยอมลด ละ เลิก หมายชีวิตของแกหรอกนะ หึหึ..











[จบ!]

ผลงานอื่นๆ ของ @tlatic

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

17 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 11:20
    แงงงง ชอบโพนี้!!!

    โอคิหน้าเคะใจเมะ ส่วนโทชิยังไงก็ต้องเคะะะะะ!!!! \\แต่งดีมากค่ะ ชอบ มาก รักส์•. <
    #17
    0
  2. #16 Nichole
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 17:34
    ชอบมากเลยค่ะ!!! คู่นี้แรร์มากกก เราเองก็ชอบมากกกกกกก เลยล่ะค่ะ แต่งต่อนะคะ



    ปล.ฮิจิคาตะคุงง ถึงจะหน้าเมะยังไงแต่ก็หนีไม่พ้นคำว่าเคะนะคะ =w=b
    #16
    0
  3. #15 Nichole
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 17:30
    ชอบมากเลยค่ะ!!! คู่นี้แรร์มากกก เราเองก็ชอบมากกกกกกก เลยล่ะค่ะ แต่งต่อนะคะ



    ปล.ฮิจิคาตะคุงง ถึงจะหน้าเมะยังไงแต่ก็หนีไม่พ้นคำว่าเคะนะคะ =w=b
    #15
    0
  4. วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:56
    โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!//คำราม!!!
    โอ๊ยยยยย โอคิตะคุ๊งงงงงงง เราก็จิ้นฮิจิโซโก๊ะมาตั้งนาน ตอนนี้กลับลำค่ะ กลับตำแหน่ง
    สนุกมากค่ะ #อยากได้NC ((หมาโกลเด้นข้างบ้านมันขึ้นมาเหยียบคีย์บอร์ดคร้าาา ไม่ใช่เรานะ))
    สู้ๆนะคะ ชอบๆๆๆๆๆ มากค่ะ ในฐานะที่ชิปคู่นี้ กรี๊ดจนพ่อด่าอ่ะค่ะ!!!!!
    #14
    0
  5. วันที่ 2 กันยายน 2560 / 08:38
    555555 สนุกจัง คิดว่ามีเราคนเดียวจะจิ้น โซโกะฮิจิ แรร์จริมๆ ฮิจิคะ ถึงนายจะเมะยังไง แต่นายมันก้เมะแค่ร่างกายเท่านั้นแหล่ะ 5555
    #13
    0
  6. วันที่ 22 เมษายน 2556 / 21:49
    ไม่มีข้อความเม้น   ขี้เกียจพิมพ์บ่อยแต่เม้นแล้วนะ จะรออ่านต่อนะ มาอัพเร็ว ๆ ด้วยล่ะ 
    #12
    0
  7. วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 15:27
     =[]= เรื่องราวพลิก (แอบรับไม่ได้) ถ้าแต่งสลับกันคงฟินเลยนะเนี่ย
    #11
    0
  8. วันที่ 6 พฤศจิกายน 2555 / 16:02
    ไม่ว่าจะเมะยังไงก็ได้เป็นแค่เคะยั่วเท่านั้นแหละค่ะ! YYoYY
    #10
    0
  9. วันที่ 3 สิงหาคม 2555 / 18:25
    คุณโอคิตะน่ะมันดูยังไงก็เคะนะเฟ้ย ทำไมมันพลิกผันอย่างนี้!
    #9
    0
  10. วันที่ 23 เมษายน 2555 / 02:04
    กรี๊ด!!! ฮิจิคาตะรับ??? โอคิตะรุก!!!! รับบ่ได้
    แต่วายได้ที่ -.,-
    #8
    0
  11. วันที่ 8 เมษายน 2555 / 14:55
    โอ้ว วะ..วายได้ที่ =[ ]= ฮิจิคาตะ โซโกะ โอ้ว...//ตะลึงค้าง
    #7
    0
  12. วันที่ 20 มีนาคม 2555 / 09:55
    โอคิตะ แกเป็นเคะเห็นๆเลยนี่ ทำไมแกถึงเป็นฝ่ายกดโทชิล่ะ ห๊ะ ทำม๊ายยยยยยยย!!!!

    #6
    0
  13. วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:39
    กรี๊ด ฟิควายยยยย ><
    #5
    0
  14. วันที่ 29 มกราคม 2555 / 20:24
    =[]=!! เฮ้ย แบบนี้มันเกินไปแล้วนะ
    ทำไมทำกับฮิจิอย่างนี้
    #4
    0
  15. วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 19:53
    เฮ้ย โอคิตะ เอ็งเคะไม่ใช่เหรอเฮ้ย!
    ตรูดูกี่ครั้งก็เคะ ทำไมจึงกระแดะไปกดหนุ่มหล่อเมะคนนั้นซะได้=[]=
    ย้าก!
    แกตาย!!!

    (ไม่มีอะไร...แค่อกหักเล็กน้อยT^T)
    #3
    0
  16. วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 00:22
    มีตัดด้วยเฮ้ย = =
    ยายกล้ามาก -0- แต่งเข้าไปได้~~ แต่....ชอบฮะ!!! 555555+
    วายเรื่องแรกหรอ โอ้ววว *-*~
    #2
    0
  17. วันที่ 2 ธันวาคม 2554 / 23:49

    (ตามมาอ่านคนแรก)  =[]=

    อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก  ฮิจิตรู  โดนซึ่มไปแร้วววว

    อ้าก ไอ่คุณเอ็งโอคิต้า~!!

    #1
    0