หวานหวาม...My Sweet Sunshine (รีอัพ)

ตอนที่ 1 : บทที่ 1/1 มะนาว&ชาญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 196 ครั้ง
    8 ก.ย. 61


เมื่อฤดูร้อนมาเยือน...


ปณาลีเดินทางมาที่นี่เพียงลำพัง มาพักกับพี่สาวคนสนิทคนหนึ่งที่เคยรู้จักเมื่อปีก่อน ตอนนั้นฝ่ายนั้นไปเที่ยวและทำงานถ่ายรูปที่จังหวัดบุรีรัมย์ ซึ่งเธอก็ไปเที่ยวกับเพื่อนเช่นกัน

         

       พี่สาวคนนี้ใช้ชีวิตอยู่ไม่เป็นที่เป็นทาง มักเดินทางท่องเที่ยวไปเรื่อย และช่วงนี้หล่อนก็พักอยู่ที่กระบี่ ทำงานเกี่ยวกับการถ่ายรูป เลยชวนเธอมาเที่ยวและอยู่ด้วยกันสักระยะ


                ปณาลีตอบตกลงทันที แต่ปัญหาคือ เธอมีเงินติดตัวมาไม่มาก เลยมาเที่ยวอย่างเดียวไม่ได้ ต้องหางานพิเศษทำด้วย


                ปกติ ปณาลีชอบหางานพิเศษทำอยู่แล้ว ยิ่งปิดเทอม ไม่มีทางเสียล่ะที่จะยอมอยู่บ้าน เพราะคาดว่าเธอคงโดนหลานชายของแม่เลี้ยงปล้ำทำเมียเสียก่อน เธอชินกับการเดินทางไปไหนไกลๆ ตามลำพังมาตั้งแต่ย่างเข้าวัยรุ่น พ่อก็ไม่ได้ห้ามจริงจัง ด่าๆ แล้วก็เมา


                แล้วโชคดีที่เธอมาพักที่นี่แค่ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ ก็มีงานพิเศษให้เธอทำ


                เป็นงานดูแลผู้ชายตาบอด เห็นว่าเขาเพิ่งได้รับอุบัติเหตุทางรถยนต์อะไรมานี่แหละ ประสาททางสายตาเกิดการกระทบกระเทือนจนมองไม่เห็น และไม่แน่ใจว่าจะเห็นได้อีกไหม


                ปณาลีนึกสงสารคนเคราะห์ร้าย


                อันที่จริงเขาจ้างพยาบาลมาดูแลอยู่แล้ว แต่บังเอิญพยาบาลคนนี้ต้องรีบกลับบ้านที่จังหวัดบ้านเกิด เพราะแม่ไม่สบาย อีกทั้งเจ้าตัวก็มีปัญหาเรื่องสุขภาพ ด้วยเดือนก่อนเจ้าตัวมีอาการหูชั้นกลางอักเสบจากการติดเชื้อไวรัสอะไรสักอย่าง การได้ยินสูญเสียไปบางส่วน มักมีอาการปวดหู เลยตั้งใจจะกลับไปรักษาตัวให้หายดีก่อน


                พยาบาลคนนี้รู้จักกับพี่สาวที่เธอสนิท เธอเลยได้งานนี้ไปโดยปริยาย เพราะพี่สาวนั่งยันนอนยันว่าปณาลีเป็นคนน่ารัก อัธยาศัยดี ทำงานนี้ได้ดีอย่างแน่นอน แม้ภาพลักษณ์ภายนอกของเธอจะดูเป็นสาวเปรี้ยวก็ตาม


แล้วที่มาถามเธอ เพราะหาพยาบาลคนอื่นไม่ทัน แต่พี่สาวแอบกระซิบว่า จริงๆ ไม่มีใครยอมรับงานนี้ เพราะคนไข้ตาบอดขี้หงุดหงิดเอาการ


                แต่ปณาลีไม่ได้กังวล รับปากทำงานนี้ทันที เธอเคยดูแลปู่กับย่า โดยเฉพาะย่า รับรองไม่มีใครดูแลยากเท่าย่า แต่เธอก็ผ่านสิ่งนี้มาแล้ว


                ที่สำคัญงานนี้เงินดีมาก เธอคงมีเงินเหลือเก็บไว้พอสมควร ถ้าเขาต้องกลับกรุงเทพฯ เพื่อไปผ่าตัดตาครั้งที่สองแต่ยังไม่แน่ใจว่าเมื่อไร


                บ้านพักของผู้ชายคนนี้อยู่ใกล้ริมทะเล ใหญ่โตและสวยงามมาก เขาคงจะรวยมากทีเดียว


                แต่เขาพักอยู่ตามลำพัง เห็นว่าบ้านเขาอยู่กรุงเทพฯ มาพักรักษาตัวที่นี่สักระยะเท่านั้น


                ปณาลีเคาะประตูกระจก รอสักพัก ไม่มีใครมาเปิด เลยลองเลื่อนประตูเปิดดู ก็พบว่าไม่ได้ล็อก


                ภายในบ้านสะอาดสะอ้าน เป็นระเบียบเรียบร้อย พี่พยาบาลบอกว่าจะมีแม่บ้านมาทำความสะอาดให้วันเว้นวัน


                “ขอโทษค่ะ”


                ไม่มีเสียงตอบกลับ สาวน้อยเลยเดินเมียงมองเข้าไปในห้องอื่นๆ “อุ๊ย!


                หญิงสาวอุทานเมื่อเดินชนกับผู้ชายตัวโตมากคนหนึ่งตรงมุมกำแพง เขามีผ้าสีขาวทรงวงรีปิดตาไว้ทั้งสองข้าง ไม้เท้าในมือเขาหล่น เธอรู้ทันทีว่าคงเป็นคนที่เธอต้องมาดูแล


                ปณาลีรีบก้มหยิบไม้เท้าใส่มือเขาและเอ่ยขอโทษ


                “เดินภาษาอะไร”


                น้ำเสียงเขาห้วนจัด แต่ก็ห้าวทุ้มน่าฟัง เขาหล่อมากเชียวแหละ แม้จะมีผ้าปิดตาอยู่ ผิวของเขาเป็นสีแทนที่ผ่านการบ่มแดดมา เขาสวมเสื้อยืดและกางกางขายาวสีขาวสะอาด ตัวเขาหอมมากด้วย

(ต่อตรงนี้นะคะ)

         

         “หนูขอโทษ คุณเป็นอะไรมั้ย”


คิ้วเข้มๆ ของเขาขมวดมุ่นเป็นปม ริมฝีปากเหยียดตรง บ่งบอกความหงุดหงิดและเจ้าอารมณ์ของเจ้าตัว ซึ่งคงมาจากการมองไม่เห็นและคงเป็นบุคลิกส่วนตัวของเขาด้วยกระมัง เธอเดาเอานะ เพราะลักษณะท่าทางเขาเป็นแบบนั้น


มั่นใจ เอาแต่ใจ และชินกับการออกคำสั่ง 

ชายหนุ่มก้าวเท้าได้ไม่กี่ก้าว ก็ชนโต๊ะค่อนข้างแรง จนเธอเกรงว่าหน้าแข้งเขาจะเกิดรอยช้ำ


เขาส่งเสียงจึอย่างหงุดหงิด

         

       “คุณจะไปไหนคะ” เธอรีบเดินเข้าไปถาม


                “โซฟา”


                “หนูพาไปนะ” เธออาสาและประคองเขาไปนั่งที่โซฟาเมื่อเขาเงียบแทนการตอบ ก่อนจะนั่งที่โซฟาอีกตัว


                “ชื่อมะนาวใช่มั้ย”


                “เอ่อ คือ...”


                “คนดูแลคนเก่าบอกว่าเธออายุยี่สิบสี่”


คนใจร้อนพูดแทรกขึ้น จนเธอไม่มีโอกาสบอกว่า จริงๆ เธอชื่อเล่นว่าปีบ แต่พี่สาวสนิทเรียกเธอว่ามะนาว เพราะตอนพบกันครั้งแรก เธอขี่จักรยานเกือบชนกับรถกระบะขนมะนาว รถกระบะเบรกเอี๊ยด มะนาวแป้นกลิ้งหลุนๆ เต็มถนน พี่สาวนั่งมอเตอร์ไซค์ผ่านมาพอดี เลยล้มกลิ้งตรงนั้น ตั้งแต่นั้นเจ้าหล่อนก็เรียกเธอว่าน้องมะนาว พี่พยาบาลก็นึกว่าเธอชื่อนี้ไปด้วย


                “ค่ะ” เธอไม่ได้ตั้งใจโกหก แต่พี่พยาบาลบอกว่า ถ้าเธอบอกไปตามจริงว่า เธออายุสิบเก้า เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยชั้นปีหนึ่ง เธอก็อาจจะไม่ได้ทำงานนี้ เพราะชายหนุ่มย้ำว่าต้องการพยาบาล ผู้ช่วยพยาบาล หรือคนดูแลที่เป็นงาน เป็นมืออาชีพ พวกเด็กใหม่เงอะๆ งะๆ ไม่ต้องพามา

 

               “ทำไมมาทำงานนี้”


                “หนูยังไม่มีงานทำ อยากหาอะไรทำไปพลางๆ”


                “บ้านเธออยู่แถวนี้เหรอ”


                “เปล่าค่ะ หนูไม่ได้อยู่ที่กระบี่”


                “อยู่จังหวัดอื่นเหรอ”


                “ค่ะ”


                “จังหวัดไหน”

                “เอ่อ...” ปณาลีอึกอักไปตามสัญชาตญาณ ปกติเธอไม่ใคร่จะชอบเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟังนัก ยิ่งคนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันแล้วล่ะก็ แต่ไม่ถึงกี่อึดใจ ก็นึกขึ้นได้ว่า เธอบอกพี่พยาบาลไปแล้วว่าเธอมาจากชัยภูมิ แต่พอกำลังจะบอก คนใจร้อนก็พูดแทรกขึ้นอีก


                “ถ้าไม่สะดวกใจจะบอก ก็ไม่ต้องบอก ฉันก็ไม่ได้อยากจะรู้นัก” คนขี้หงุดหงิดพูดแทรกขึ้น “แล้วทำไมมาที่นี่”


                “หนู...ชอบทะเล แล้วที่นี่ก็สวยดี” จะว่าปณาลีตอบไม่ตรงตามจริงนักก็ไม่ได้ เพราะเธอก็ชอบทะเลจริงๆ


                “แล้วจะทำงานที่นี่ได้เหรอ ฉันเรื่องมากนะ”


                “หนูทำได้ หนูเคยดูแลปู่กับย่า ตอนนั้นหนูเด็กกว่านี้เยอะ  หนูทำได้ รับรองค่ะ”


                “กลัวจะเผ่นแน่บไปซะก่อนหลังจากทำงานไม่กี่วันมากกว่า”


                เขายังดูหงุดหงิดไม่หาย


                “หนูคิดว่าหนูทำได้ ให้หนูเริ่มงานเลยมั้ย...คุณชาญ” พี่พยาบาลบอกว่าเขาชื่อชาญ อายุยี่สิบแปดปี


                “อือ”


                “งั้นหนูเอากระเป๋าเสื้อผ้าไปเก็บก่อนนะ เอ่อ จะให้หนูพักห้องเดิมของพี่จอยรึเปล่าคะ”


                ปณาลีเอ่ยถึงคนดูแลคนก่อน พออีกฝ่ายพยักหน้า และบอกว่าห้องเธออยู่ห้องข้างๆ เขา ที่ชั้นบน หญิงสาวก็เอาของขึ้นไปเก็บ เธอทำเวลาอย่างรวดเร็ว รีบเอากระเป๋าเสื้อผ้าเข้าไปวางในห้อง และวิ่งลงมาทันที เธอชะลอฝีเท้าเมื่อลงมาถึงชั้นล่าง เห็นเขาคุยโทรศัพท์เคลื่อนที่อยู่


                แต่พอชายหนุ่มวางสาย ไม่กี่วินาทีถัดมา เขาก็ปัดแจกันปักดอกไม้สดบนโต๊ะกลางล้มแตกกระจายเต็มพื้น


                เธอชะงักนิ่ง ตกใจมากทีเดียว แต่พอตั้งสติได้ ก็รีบเดินไปย่อตัวลงเพื่อก้มเก็บเศษแจกันที่แตกกระจัดกระจาย เพราะกลัวเขาจะเหยียบโดน


                เขาทำท่าจะลุกขึ้น เธอรีบร้องห้าม “อย่าเพิ่งลุกนะคุณ เดี๋ยวจะเหยียบเศษแจกัน”


                แต่ไม่ทัน เพราะเขาลุกขึ้นแล้ว พอเดินสองก้าว ก็เหยียบโดนเศษแจกันชิ้นหนึ่ง เขาร้องโอ๊ยเบาๆ ก่อนจะทรุดนั่งลง


                “คุณเป็นอะไรรึเปล่า!” ปณาลีร้องถามอย่างตกใจ


                “ถามมาได้ แม่งเจ็บฉิบหายน่ะสิ” เขาอารมณ์เสียมากขึ้น ทั้งที่เป็นความผิดเขาเอง

*********

พระเอกขี้หงุดหงิดจัง จะหวานและหวามกันยังไงน้า  พรุ่งนี้มาต่อค่า 

ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันนะคะ ขอบคุณทุกโหวต และ คอมเม้นต์ด้วยนะคะ ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 196 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,035 ความคิดเห็น

  1. #129 goldpaddy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 11:08
    โถ่พระเอก มีความหวุดหงิดเพราะตาใช้การไม่ได้แน่ๆ
    ส่วนนางเอกดูมีความลับไม่ชอบเปิดเผยเรื่องส่วนตัว555
    #129
    0
  2. #112 panadda (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 11:56
    เริ่มต้นก็สนุกละ่ะ อิอิเพิ่งเข้าอ่านติมตามผลงานอยู่ค่ะ
    #112
    0
  3. #71 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 23:23
    ได้ใจจริงเลย คุณชาญ
    #71
    0
  4. #53 fsn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 20:18
    เป็นคำตอบที่ได้ใจมากกกกกกกกกกก หุๆ

    ปล ไม่อัพ ยี่สิบบวก แล้วเหรอคะ หายไปนานเลย
    #53
    1
    • #53-1 เชอริณ (อิสย่าห์)(จากตอนที่ 1)
      14 สิงหาคม 2560 / 10:18
      สายลับ20+ จะมาอัพตอนปลายปีอีกทีน้า รอหน่อยนะค้า จุ๊บๆๆ
      #53-1
  5. #7 Moonlight_597 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 20:37
    พระเอกดุจัง5555
    #7
    1
  6. #6 Kikyou (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 16:52
    คุณชาญนี่สุดยอด 55555
    #6
    1
  7. #5 อุเมะจัง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 12:05
    รอติดตามนะคะ

    ชอบชื่อจังเลยค่ะ..หวานหวาม
    #5
    1
    • #5-1 เชอริณ (อิสย่าห์)(จากตอนที่ 1)
      17 กรกฎาคม 2560 / 12:49
      ขอบคุณมากนะคะ ดีใจที่ชอบชื่อเรื่องค่ะ
      #5-1
  8. #4 Kikyou (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 09:29
    โหยยย พระเอกตาบอด! จริงเหรอคะเนี่ย หรือว่าหลอก 55555555 รออ่านต่อค่ะ
    #4
    2
    • #4-1 เชอริณ (อิสย่าห์)(จากตอนที่ 1)
      17 กรกฎาคม 2560 / 09:47
      ขอบคุณมากกที่ติดตามอ่านค่ะ
      #4-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(